26-07-13

FOD ziet u

 

fod,rookverbod caféHoewel het rookverbod in de horeca nu bijna twee jaar oud is, blijft het aantal cafés dat roken toelaat, stijgen. Van de in de eerste drie maanden van dit jaar gecontroleerde cafés, was 23 procent niet in orde met de rookwet. Dat schrijven de Concentra-kranten vandaag.

 

In 2012 was 20 procent van de gecontroleerde cafés niet in orde. "De hardnekkigheid waarmee sommige cafébazen zich blijven verzetten tegen het rookverbod hadden we niet verwacht. Maar we blijven controleren tot ze zwichten", klinkt het bij de FOD Volksgezondheid.

Van de 460 cafés die in het eerste kwartaal tegen de lamp liepen, kregen er 330 een proces-verbaal. De andere kregen een waarschuwing, bijvoorbeeld omdat ze nog niet eerder in de fout gingen. Het rookverbod negeren, kost in eerste instantie een administratieve boete tussen 300 en 750 euro. Als die niet binnen de drie maanden wordt betaald, verhuist het dossier naar het parket. (Bron : De Morgen)  http://cartoon.skynetblogs.be/

 

 

06:03 Gepost door P@@ | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fod, rookverbod café | |  Facebook | |  Print | |

07-05-13

Kwetteren in Wetteren!

Evacueren, terug naar huis, terug evacueren. Het lijkt wel alsof men pingpong met de inwoners van Wetteren aan het spelen is. Als er al communicatie is dan is het al een even grote ramp als de treinramp zelf. Buiten de radiozenders van de openbare omroep is hedt huilen met de pet op.

Als er in Nederland een ramp gebeurt onderbreekt men de uitzendingen op een net, meestal Nederland 2, de uitzending en geeft men zolang het moet uitleg. Verder zenden ze daar persconferenties rechtstreeks uit en kan je parlementaire commissies volgen via de site van het parlement of op het kanaal Politiek 24 van de NOS.

Het valt mij op dat zowel VRT als VTM, die normaal toch kickt op dit soort toestanden, bitter weinig brengen in hun journaals. Gestuurd door bovenaf? Ik hoop van niet, maar ik vrees ervoor.

De bevoegde ministers en de provinciegouverneur worden vandaag ondervraagd door een parlementaire commissie. Heeft er iemand daar al iets over gehoord? Je kan het niet eens volgen op de site van het parlement.

Ik heb de tijd van de Herald of Free Enterprise meegemaakt, toen bestonden er nog geen satellietwagens en moest Reddy De Mey zelf nog de stekker van een zender insteken om in Brussel gehoord te worden, beelden kwamen pas de dag later op de buis.

In plaats van een mislukte zender als "Op 12" op te starten, had men het geld en de middelen dat ze bij de VRT hebben in een nieuws/documentaire zender gestoken. Een Belgische CNN dus of naar onze normen een Radio 1 maar dan met gepraat en beelden in plaats van met muziek ertussen.

En dit hoeft echt niet zoveel te kosten, zeker niet als de openbare omroep dat doet. Die hebben toch al een grote redactie, veel cameramensen, journalisten en captatiewagens die elke dag de been op zijn.

Misschien moet men wel nog een paar nieuwsankers extra aanwerven als men de klok rond wil draaien. En als er ook extra techniekers moeten komen geen probleem, je kan ze van het failliete Alfacam overnemen.

Je kan er ook voor kiezen om na 22.00 uur enkel nog live te gaan als het nodig is, de nacht kan opgevuld worden met herhalingen van de dag zelf of documentaires.

Ik ben voor een sterke pers, is een versterking van onze democratie. En bij rampen kunnen ze nog zeer nuttig zijn ook. Mijn voorstellen zijn misschien naiëf, maar ik denk wel dat een debat hierover op zijn plaats is.

Ten slotte nog iets over de ramp zelf. Dat geen enkele ramp simpele oplossingen heeft dat klopt, maar hert geklungel dat we hiier gezien en gehoord hebben slaat echt alles.

Eerst was er geen gevaar voor de bevolking nog geen kwartier later ging men evacueren. Ik heb de indruk dat niemand in het begin wist wat de trein vervoerde. Zelfs de machinist niet, anders was die niet beginnen blussen. Ook de burgemeester, gouverneur en brandweer waren niet op de hoogte volgens mij. Waren die op de hoogte was er meteen begonnen met evacueren.

Maar het is nu aan het gerecht om dit alles uit te zoeken. En voor het gesproken dagblad, zo noemde men de journaals op tv vroeger, heb ik maar één boodschap: doe wat meer moeite in het vervolg. Nu kan je alleen nog maar persconferenties uitzenden en af en toe een extra nieuwsuitzending geven als het nodig is. En zend de bijeenkomsten van vergaderingen van het parlement hierover desnoods uit op jullie websites.

Ga ervoor, informeer de burgers van dit land!

19:00 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, pers, wetteren, ramp, cnn, media op 12, parlement, kamer, herald of free enterprise | |  Facebook | |  Print | |

03-05-13

Minder schoolvakantie en meer leren?

De CD&V wil dat de grote vakantie van negen naar zes weken wordt gebracht omdat kinderen snel vergeten zijn wat ze gedurende het jaar geleerd hebben. Volgens veel leerkrachten klopt dit wel maar of iedereen tevereden is met dit voorstel betwijfel ik.

Ik hoorde al een hoteleigenaar van de kust verklaren dat dit voorstel niet kan omdat zij dan grote verliezing zouden leiden. Ook de verlofdagen spreiden over het jaar kon voor hem niet omdat het dan minder goed weer is.

Voor veel ouders komt dit voorstel wel goed uit, die zien de school toch maar als een opvangplaats. En als 'den opvang' dicht is moeten zij thuis blijven of elders naar opvang zoeken en dat kost meestal geld.

Nu negen weken verlof is wel veel, maar ik denk dat dit niet zomaar zonder overleg kan aangepast worden. Er zullen bijvoorbeeld door dit voorstel minder jobstudenten zijn tijdens de zomerperiode en dat kan op den duur sluiting voor sommige zaken betekenen.

Sommige onderwijsspecialisten stellen voor om iedere school afzonderlijk te laten beslissen of ze minder verlof geven of het huidige verlof handhaven. Ik denk dat dit dan onoverzichtelijk wordt of je moet wie minder grote vakantie heeft later op vakantie laten gaan. Dan heeft het voorstel één voordeel, minder overlast op onze wegen in het begin van de zomerperiode.

Wel jammer dat kinderen zo tegen elkaar worden opgezet, "dienen van hiernaast heeft meer vakantie dan ik" en dat blijkbaar het presteren veel belangrijker is geworden dan het spelenderwijs leren. Blijbaar moeten onze kinderen nu al leren dat ze later zullen moeten werken tot aan hun dood en liefst zonder al teveel vakantie.

Binnen een paar jaar staat boven iedere schoolpoort te lezen: 'Arbeit macht frei'.

Ik vernam van iemand die verkeerslessen geeft via een mobiel verkeerspark (met gocarts, fietsen, verkeerslichten, verkeersborden enz...) geeft dat een juffrouw kwam klagen dat ze "het educatieve" niet inzag van zo'n lessen waarin men op een speelse manier de realiteit natbootst.

Nu mag dat mens blij zijn dat ik er niet was. Van mij had ze te horen gekregen dat ik geen enkele school ken met educatieve waarde, je leert immers toch pas iets in het echte leven. Een school geeft de basis mee, de rest, het belangrijkste, leer je in het echte leven.

Dus ik zou zeggen minder achter de schoolbanken en dat kan perfect in schoolverband. Meer budget voor schoolreizen of uitstappen en dat hoeft niet ver te zijn. Waarom gaan kinderen van het basisonderwijs niet meer op bezoek bij bedrijven? Zo krijgen ze een beeld wat er zoal op de markt is.

Waarom gaan scholen niet eens naar hun gemeentehuis zodat ze weten welke diensten er zijn, wat ze allemaal kunnen doen voor hen? En laat hen ook kennis maken met de burgemeester die hen kan uitleggen wat politiek en democratie is.

Ik ken scholen die dat doen, andere scholen komen buiten de zwemles zelden buiten. Misschien moet men een aantal uitstappen opnemen in het verplichte leerplan.

Helaas moet ik toegeven dat de vakanties niet meer zijn wat ze vroeger waren. Wij gingen vroeger met de kinderen vanuit de buurt spelen, nu zie je dat nauwelijks nog. Het is al pc en tv wat telt, de speelpleintjes zijn op de meeste plaatsten leeg. Scouts en chiro klagen klagen over het feit dat sommige ouders komen klagen dat hun kinderen vuil zijn als ze s' avonds thuis komen.

Ik zat niet bij een jeugdbeweging maar samen met de Jan van den apotheker, Michelleke en andere gasten uit de buurt maakt wij een kampen in Den Dreef in Leefdaal, leerden sjorren, gingen wij kikkers vangen en deden nog allerlei leerijke dingen. Daar stond geen meester of juf bij. Maar nu zijn de meeste kinderen zich na een week al aan het vervelen.

Moet men de schoolvakantie dan toch niet aanpassen aan de jeugd van tegenwoordig? Ik denk het niet, wat men wel kan doen is de schoolgebouwen meer als ontmoetingsruimte voor de jeugd inzetten. Daar kan men een speelse zomerschool inrichten, daar zou men stagaires voor kunnen inzetten onder begeleiding van een vaste leerkracht die dat op vrijwillige basis wil ondersteunen.

Men moet met die kinderen dan in de buurt op stap gaan, de ouders staan dan wel in voor de kosten als ze bijvoorbeeld gaan zwemmen of voor de bus en trein indien ze die gebruiken. Bij regenweer kan je ze op een speelse manier en in samenspraak met de leerlingen zelf dingen kunnen aanleren. Kinderen met leerproblemen zouden op die dagen bijscholing kunnen krijgen.

Kinderen die niet naar die zomerschool gaan en tijdens het schooljaar moeilijkheden hadden met bepaalde vakken moet men maar wat huiswerk geven. Dat deed men in mijn schooltijd ook en ik heb daar nog niemand aan dood weten gaan. Trouwens, in ons land zijn er in de zomerperiode toch veel regendagen, dan kan je dat huiswerk maken.

Maar laat die negen weken en zorg dat er genoeg keuze is om die nuttig in te vullen. Je weet zo dat er weerstand zal komen als je aan het verlof van de mensen begint te morrelen. Het zijn maar een paar voorstellen die ik doe. Ik doe het niet voor mij, want ik heb geen kinderen, ik doe het voor het welzijn van de maatschappij. Snif.

12:14 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, vakantie, onderwijs, scholen, cd&v, jobstudenten, zomer, zomerschool, schoolvakantie, ouders, leerlingen, leerkrachten, leefdaal | |  Facebook | |  Print | |

24-04-13

Stop eens met dat geklaag!

Na de Sinksenfoor zijn nu de Gentse Feesten aan de beurt. Ook daar willen buurtbewoners een klacht indienen bij de rechter om de feesten te verbannen uit de stad.

Ik roep alle rechters op om bij elke klacht van overlast van een evenement, speeltuin of wat dan ook maar naar één ding te kijken. Wie of wat was er het eerst. Wie in de buurt van bijvoorbeeld een speeltuin komt wonen zou geen enkel recht mogen hebben om bij een rechter klacht neer te leggen.

Dit geldt ook voor festiviteiten, bestaan die al heel lang dan heeft wie daar achteraf is komen wonen volgens mij geen enkele juridische poot om op te staan.

Maar de gemeenten moeten ook naar de bevolking gaan als ze ergens bijvoorbeeld een speeltuin willen inrichten of als ze een festiviteit op willen starten.

Helaas gaan er altijd klagers en zagers zijn, maar ik heb weet van een project dat al jaren door één persoon wordt tegen gehouden. Eén persoon, terwijl er in de straat tientallen mensen wonen. Dit kan toch niet echt de bedoeling zijn.

Eenmaal duidelijk is dat alle procedures correct zijn gevolgd zou men volgens mij enkel nog een klacht kunnen inleggen als meer dan de helft van de buurtbewoners akkoord gaat.

Ik weet dat advocaten zullen huiveren van mijn voorstellen, maar die hebben schrik om geld te verliezen. Zij worden rijk van verzuurde mensen.

Want daar gaat het om. De meeste van die klagers zijn verzuurde mensen die buiten zichzelf en wat familieleden liever niemand in hun buurt willen. Ik kom ze zelf regelmatig tegen. Soms heb je zin om voor hen een stevige koord te gaan kopen. 

Ooit was er een koppel die naast een school ging wonen en naar de rechter stapte omdat de bel te luid ging. Altublieft zeg! Ga dan daar niet naast wonen hé zeg! Of ga werken overdag!

Ik ken ook zo'n jong koppel dat klaagt dat de kinderen of de wieltjes van hun caddy's te luid zijn als ze naar school komen. Ik moet mij inhouden om hen niet door te verwijzen naar de VDAB of een plaatser van ramen met dubbel glas.

Natuurlijk ga ik niet ontkennen dat er op sommige plaatsten problemen zijn. Ik vraag mij ook af of een feest een week of veertien dagen moet duren. Drie dagen is wel dragelijk. In Leuven hebben wij Marktrock, nog nooit is daarvoor een klacht bij de rechter toegekomen.

De optredens zijn ten laatste om middernacht gedaan, er wordt meteen afval geruimd en ga zo maar door. We hebben meer last van stomdronken studenten die luidkeels zitten te zingen, fietsen omvergooien, ruitenwissers plooien en nog meer fraaie dingen uithalen tijdens de nacht van donderdag op vrijdag.

Wij sakkeren daar wel eens over of bellen als het echt uit de hand loopt naar de politie. Maar naar een rechter lopen? Die mensen hebben wel wat beters te doen dan zich bezighouden met wat verzuurde straatburgemeesters.

18:07 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, gent, gentse feesten, klagen, klacht, sinksenfoor, justitie, rechtbank | |  Facebook | |  Print | |

21-04-13

Enkele reis Syrië graag!

groeten-uit-syrie1.jpg

Steeds meer moslimjongeren vertrekken uit ons land om in Syrië te gaan vechten met groeperingen die samenwerken met Al Qaida of andere terroristische groeperingen. De imams klagen dat ze de jongeren niet meer in de hand hebben.

Het valt mij trouwens op dat we, buiten de ouders van Jejoen, een tot moslim bekeerde Belgische jongen, geen enkele ouder zijn of haar beklag horen doen. Nu van mij is iedereen vrij om te doen wat hij wil.

Maar als een geloof of ideologie erop uit is om mensen de dood in te jagen, dan komt men mij tegen. Roepen dat God/Allah of hoe je je imaginair vriendje ook wil noemen, liefde is maar dan wel oorlogen starten of mensen als kanonnenvlees sturen ter meerdere ere van dat imaginair vriendje, daar walg ik van.

Om problemen door het geloof in te dijken bedacht ik volgende oplossingen: 

  1. Op ieder boek dat van ver of dichtbij met religie te maken heeft zou men op de kaft moeten zetten: "kan uw lichamelijke en gezondheid ernstige schade toebrengen".
  2.  Men moet sensibiliseringcampagnes opstarten om mensen aan te zetten te stoppen met geloven.
  3. Ook moet de regering geld geven aan verenigingen die mensen helpen om te stoppen met geloven. 
  4. Ook moeten de ziekenfondsen de antigeloofsstickers terugbetalen.
  5. De prijs van het stoelengeld in de kerk moet drastisch omhoog gaan om het geloven te ontraden. 
  6. Onze kerken, moskeeën en tempels moeten geloofsvrij zijn, wie wil geloven moet dat thuis doen of op de stoep.

Alle gekheid op een stokje, tegen gekke gedachten is helaas niet veel te doen. Net als je een racist niet kan doen geloven dat niet alle buitenlanders slecht of crimineel zijn, kan je een gelovige niet uitleggen dat hij in iets zit te geloven dat door de mens werd uitgevonden en per definitie niet waar kan zijn. Zowel bij de racist als bij de gelovige doe ik al heel lang geen moeite meer om hen te "bekeren".

Dus zolang die ouders niets van zich van zich laten horen of geen moeite lijken te doen om hun kind terug te halen ga ik ervan uit dat ze het goed vinden dat hun kind vecht in Syrië. Dus van mij hebben die gasten die daar willen gaan vechten een ticket 'enkele reis' naar Syrië genomen. Van mij mogen ze daar blijven, boven of onder de grond.

Ik heb respect voor ouders die wel moeite doen om hun zoon veilig te laten terugkeren en ik begrijp dat je je kind liever veilig bij je hebt maar als het je niet wil volgen zal je het toch los moeten laten. Ook al is het gebrainwasht door die achterlijke pippo's (dacht eerst mongolen te schrijven, maar die gebruiken geen geweld en zijn slimmer) van Sharia4Belgium.

Ik weet dat deze column voor sommige hard en harteloos zal overkomen, maar het leven is hard en wie kiest voor geweld moet achteraf niet komen huilen dat hij gewond is geraakt. Dat zijn de risico's van de keuze die men gemaakt heeft. 7

Er zijn al jongeren gestorven toch heb ik hun familie niet horen klagen. Bon, maar verwacht dan ook niet dat onze regering een vliegtuig gaat sturen om de lichamen terug te halen.

Oorlog is hard, veel harder dan deze columns. Je kan misschien gekwetst zijn door mijn woorden maar niet gewond. Mijn pen kan vlijmscherp zijn, maar mijn woorden zullen niemand vermoorden.

00:49 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, syrië, sharia4belgium, islam, moslims, geloof, religie | |  Facebook | |  Print | |

18-04-13

Kunnen we elkaar nog wel verdragen?

Steeds meer lees je dingen in de krant over mensen die klagen over andere mensen. Speelpleinen mogen niet in de buurt van huizen staan. Kindercréches moeten verhuizen wegens "lawaaihinder", buren klagen elkaar aan voor zwartwerk.

De Sinksenfoor is niet meer welkom op de plaats waar ze al jaren stond omdat enkele bewoners (die er waarschijnlijk minder lang wonen dan de kermis er staat, bewoners van nieuwbouwwijken in de buurt van luchthavens die klagen over lawaai van de vliegtuigen.

Om dan ten slotte nog maar te zwijgen over de klachten van mensen die in hun jeugd meer buiten zaten dan binnen over "hangjongeren". Zeker als ze een ander kleurtje hebben of een iets minder Vlaams-achtige naam hebben.

Kortom, we kunnen elkaar steeds minder en minder uitstaan. En hoe komt dit? Omdat we onszelf steeds meer terugtrekken in ons eigen wereldje. We nemen ons wereldje zelfs met ons mee. Overal zie je mensen met een oortjes van een Ipod in de oren of men is druk doende met de smartphone. 

Zo wordt er bijvoorbeeld op het openbaar vervoer niet meer met elkaar gesproken maar luisteren de meeste liever naar hun Ipod dan naar elkaar. Praten doen de meeste liever via sms dan via de telefoon zelf. Ik wil de koppels die het uitmaken via sms niet te eten willen geven.

Zelfs op de fiets zijn de meeste liefst met zichzelf dan met het verkeer rond zich heen bezig. Dat er niet meer van die Ipodfietsers zijn verongelukt is niet te begrijpen.

Veel ouderen kunnen jongeren niet meer uitstaan en omgekeerd. Het lijkt wel dat sommigen enkel nog mensen in de buurt wil die hetzelfde zijn als zichzelf, maar dan wel liefs niet té dichtbij. Ik dacht dat eenzaamheid de ziekte van deze eeuw ging zijn, maar blijkbaar kiezen veel mensen zelf voor die vereenzaming door zich af te sluiten van de anderen.

Als het zo verder gaat dan moeten we nog een internationale 'praateensmetelkaardag' of een 'verdraagelkaardag' moeten inrichten.

Ik weet dat er zullen zijn die mij nu ook onverdraagzaam of verzuurd zullen vinden. Niets is minder waar. Ik probeer mensen met een open geest tegemoet te gaan. Maar als ik zagers en klagers tegenkom heb ik altijd de neiging om hen een adres van een apotheek te geven voor een gratis staaltje "euthansia".

Het spreekwoord "al wat leeft moet ge laten leven", wil ik bij die mensen graag aanpassen in "al wat niet echt leeft moet ge laten sterven." Tegen onverdraagzamen mag je onverdraagzaam zijn, dat maakt je pas echt een verdraagzame mens.

En neen, ik was niet dronken of stoned toen ik dit stuk schreef.

23:49 Gepost door Ben Willems in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, verdraagzaamheid, klagen, ipod, smartphone, openbaar vervoer, luchthaven, speeltuinen, zwartwerk, sinksenfoor, sms, praten, luisteren | |  Facebook | |  Print | |

16-04-13

Drugs op school, moet kunnen!


Ik zat vandaag op de bus toen achter mij jongeren luidop begonnen te vertellen over een jongen die op school betrapt was met drugs op zak. Die gasten konden niet begrijpen dat die gast betrapt was en ze deden promt aan elkaar uit de doeken hoe zij drugs, cannabis naar ik begreep, de school binnen smokkelen.

Ze wikkelen de drugs in zilverpapier, daar twee kousen over en dan wat haarlak of deodorant over het pakje spuiten om de geur te maskeren.

Wat ik vooral erg vind is dat het niet de eerste keer dat ik jongeren op de bus zulke dingen hoor verklaren. Je moet weten dat ik in uniform op de bus zat en ze perfect weten dat ik met de politie samenwerk. Maar dat kan hen blijkbaar niets schelen.

Door de lakse houding van de scholen en politie, wegens anders slechte publiciteit in de media, en omdat hun ouders toch geen tijd maken voor hen, wegens "teveel" werk, voelen dit soort gasten zich onoverwinnelijk.

Wat gaat de school doen met die gast die vandaag betrapt werd? Politie en ouders bijhalen? Schorsen? Ik denk het niet. Gewoon de drugs wegspoelen, wat strafstudie en een nota in den agenda.

Een paar jaar terug kreeg ik te horen dat er kinderen van acht, negen en tien jaar op een bepaalde plaats cannabis zaten te roken. Toen ik dat eens ging chekken bleek dit te kloppen. Heb daar een paar agenten over aangesproken, doch daar is nooit niets aan gedaan.

Ik vraag me af waar zo'n jonge gasten het geld vandaan halen op cannabis te kopen. Trouwens, ik ken verschillende plaatsten waar leerlingen een halfuur voor de scholen beginnen zitten te blowen.

Maar niet alleen drugs in een probleem. Ik wil u op zaterdagavond en tijdens de nacht wel eens meenemen in de straten rondom de Oude markt. Daar kan je jongeren zien die zich lazarus zuipen aan de Vodka die ze kopen in bepaalde nachtwinkels. En tegen middernacht liggen ze half in coma in portieken.

Je kan je afvragen waar die ouders dan zitten, op zaterdagavond kunnen ze toch niet meer het excuus inroepen dat ze moeten werken.

Hoe kan je dit probleem oplossen? Heropvoeden? Akkoord, maar dan ook de ouders, de scholen en de politie heopvoeden graag.

Ouders laten hun kinderen meer opvoeden door opa en oma of tante Ketnet en nonkel pc, tablet of notebook dan dat ze het zelf doen. Want ze hebben het toch zo druk met werken. Ze maken 'sleutelkinderen' van hun kinderen, kom maar thuis wanneer je wil, het eten staat in de frigo of ga naar dre frituur. Ik kreeg vroeger van thuis uit maar één opdracht, na school de eerste bus nemen naar huis.

Ik ken scholen waar tientallen kinderen uit het lager onderwijs die iedere dag te laat komen. Wat heeft dit nu met drugs te maken vraagt u zich af? Welnu, wie zijn kind elke dag te laat brengt naar school kweekt bij dat kind een disrespect naar de school toe en geeft hen op den duur het gevoel dat het mag doen wat het wil.

Ik ken directeurs die er vroeger de ouders over aanspraken maar die merkten dat dat toch niet hielp, dus hebben zij dit opgegeven. 

Maar ook begrijp ik niet dat scholen leerlingen van het eerste middelbaar tijdens de examentijd zomaar de straat opsturen als een examen gedaan in. Wij moesten destijds tot vier uur blijven en moesten onder toezicht het examen van de dag nadien voorbereiden.

In feite zou ik tijdens eens een toer moeten organiseren om mensen uit onderwijs en politie zuipende of blowende jongeren te laten zien. Maar ik vermoed dat ze zelf goed weten waar men die kan vinden. Alleen moet men nu eens het hoofd niet wegdraaien.

Voor alle duidelijkheid, dat meerderjarigen zuipen of blowen is hun zaak, maar wie denkt dat het normaal is dat kinderen dit doen is volgens mij zelf beneveld in het hoofd.

22:16 Gepost door Ben Willems in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, drugs, scholen, politie, cannabis, onderwijs | |  Facebook | |  Print | |

11-02-13

Krijgt paus Benedictus XVI een gouden handdruk?


Paus Benedictus XVI kondigde vandaag aan dat hij ontslag neemt op 28 februari. Krijgt Zijne witte schijnheiligheid met het potske nu een vetbetaald pensoen of krijg hij een gouden handdruk van enkel miljoenen euro's?

Ik ben blij dat hij nu vertrekt of we kregen situaties zoals bij de vorige paus waarbij men er in Rome op den duur aan dacht om Gert Verhulst aan te trekken om er op zijn Samsons toch nog wat leven in te krijgen. "Gertje geef nog eens een tosti", "Neen pauske, het is een hostie."

De vorige paus zat op het einde zo scheef op zijnen troon dat zelfs de grootste ongelovige, lees: ik, nog compassie mee kreeg.

Hopelijk trekt de kerk nu een jongere, modernere CEO aan. Eentje die niet vindt dat homoseksualiteit een bedreiging voor de wereld is, eentje die niet vind dat condooms een bedreiging voor Afrika zijn, eentje die niet tegen abortus is voor verkrachte vrouwen en eentje die het celeibaat afschaft of tenminste vrouwen meer rechten binnen de kerk geeft.

Kortom geen persoon van euthansiegerechtigde leeftijd meer, maar ja die bestaan niet binnen de kerk vanwege het verbod op euthanasie. Dus zullen we weer een oude man als paus krijgen. Eén ding kan je ze niet verwijten, dat ze niet lang genoeg werken.

Nu begrijp ik waarom pater...euh... minister Vanackere van CD&V wil dat we allemaal blijven doorwerken tot zowat aan onze dood.

Maar de katholieke gelovigen moeten zeker niet vrezen dat Benedictus XVI in een OCMW-rusthuis moet gaan leven tot aan zijn dood. Neen, hij mag in het Vaticaan blijven. Zo hoeft hij niets in te boeten wat zijn levenstandaard betreft.

En wie gaat zijn opvolger zijn? Een soort Obama? Ik zou iemand kiezen uit Jamaica. Dan wordt de hostie vervangen door een joint en gaan we zeker een geestelijk verruimde kerk krijgen. Sommigen gokken op een latino. Zo'n macho die de vrouwen in de kerk, zeker de nonnetjes wat moderner kan gaan kleden zodat we een uitdagende kerk krijgen.

Wie het ook wordt mij en velen met mij zijn toch niet meer te overtuigen om terug bij de kerk te komen. Dan moeten ze vrouwen en holebi's gelijkwaardig behandelen, gebruik van pil of condooms promoten en dingen als abortus en euhthansie toestaan. Zover zal geen enkele paus willen gaan.

21-01-13

Weg met slechte wetten!


Parlement en regering dreigen bij hun wetgevend werk ten prooi te vallen aan populisme en doen veel te weinig moeite om een volwaardig beleid te voeren. Dat zegt Edgar Boydens, voorzitter van de Orde van Vlaamse Balies, in zijn nieuwjaarstoespraak. De voorzitter verwijt de wetgevers dat ze te veel inspelen op de publieke opinie en te weinig een fundamenteel debat aangaan.

Die man heeft groot gelijk. Ik pleit reeds jaren voor een onafhankelijke commissie die wetten, decreten en ordonanties toetst aan de haalbaarheid, controleerbaarheid en grondwettelijkheid. Zo'n commissie zou ook kunnen instaan om oude wetten te moderniseren of indien nodig te laten schrappen.

Zo'n commissie moet werkingsmiddelen krijgen vanuit het parlement en moet bestaan uit rechters, advocaten, juristen en een mensen uit de Raad van State. Er mogen geen politici in zetelen. De commissie kan indien nodig experten horen om een duidelijk beeld te krijgen over hoe bepaalde wetten beter gemaakt kunnen worden.

Natuurlijk moeten de aanpassingen uiteindelijk gestemd worden in het parlement. Maar ik zou het advies van de commissie bindend maken. Zij kunnen uiteraard wel gehoord kunnen worden door het parlement om eventueel tot een gezamelijke oplossing te komen moesten er discussies zijn.

We hebben te maken met een bende emo-politiekers die enkel nog de stem van de hardst roependen of de opiniemakers in de media volgen. Wetten moeten gemaakt worden omdat er nood aan is, niet omdat er vraag naar is.

Kijk maar naar het wet rond de GAS-boetes (GAS=Gemeentelijke Administratieve Boetes). Op zich was het de bedoeling om bepaalde kleinere misdrijven die meestal door het teveel aan werk van de rechtbanken niet werden behandelt toch te bestraffen. In het begin werden er van bovenaf dingen opgesomd zoals hondenpoep, sluikstort, wildplassen en wildplakken. Dat die dingen bestraft worden kan iedereen begrijpen denk ik.

Maar iets later mochten de gemeenten zelf er dingen aan toevoegen en toen is het natuurlijk misgelopen. In sommige gemeenten mag je nu niemand meer laten schrikken, niet met kartonnen dozen schuiven, picknicken op kerktrappen, niet meer met je voeten op de banken zitten en ga zo maar door. Kortom, in sommige gevallen ken je van pestwetten spreken.

Moest er een soortgelijke commissie zijn zou de GAS-wet niet zo uit de hand zijn gelopen zijn. Ook ben ik er zeker van dat de politici beter zouden nadenken alvorens ze een wet maken. De commissie zou hen hierbij perfect kunnen helpen.

Iedere burger moet zogezegd alle wetten kennen. Zelfs advocaten kunnen dat niet omdat er zowat elke week wel een wet bijkomt of wordt aangepast. Keep it simple, is duidelijk een spreuk dat onze politici nog niet kennen.

21:38 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, wetten, edgar boydens, parlement, gas, gas-boete, gas-boetes | |  Facebook | |  Print | |

20-01-13

NMBS, he mut doar nie fyra oep zen! NMBS, je moet daar niet fyra op zijn!


Wat een gedoe rond de Fyra! Toen hij nog reed was je met de wagen nog sneller in Nederland dan met de Fyra. Het liep al van in het begin fout met die trein. Er werden maar een paar testen gedaan op een parcours dat voor het oog van de media werdt ontrokken.

Ook het gebruikelijke ritje vooraf met de pers is er nooit geweest. Dan moet je natuurlijk niet stom staan dat de media nog kritischer dan anders naar deze trein zullen kijken. Met andere woorden er was van in het begin al nauwelijks communicatie over de Fyra.

En toen de trein echt ging rijden begon de miserie meteen. Sommige ritten vertokken te laat of kwamen nooit op hun bestemming aan. Soms gingen de deuren van de treinen niet open en als klap op de vuurpijl verloor een treinstel onderdelen tijdens het rijden. Ook met het winterweer hebben ze het moeilijk om te rijden. 

Beestenwagons blijken dus steviger te zijn dan de Fyra.

Het bedrijf dat de Fyra heeft ontworpen en gemaakt, AnsaldoBreda, maakte er zich gemakkelijk vanaf met een excuusbriefje. Ondertussen staan de reizigers letterlijk in de kou.

De NMBS kan maar één beslissing nemen: weg met de Fyra en terug oerdegelijke treinen inzetten. De reizigers willen denk ik liever op een veilige iets tragere trein zitten dan op een snelle onveilige trein.

De oude slogan van de NMBS "met de trein zou je er al zijn" gaat in het geval van de Fyra dus zeker niet meer op. Hun slogan "met de trein is altijd een beetje reizen" gaat vooral voor het woord "beetje" op.

In West-Vlaanderen zouden ze zeggen "NMBS, he mut doar nie fyra oep zijn".

17:28 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nmbs, fyra, columns, ansaldobreda, trein | |  Facebook | |  Print | |

Waarom De Wever nooit durft te debatteren!


Voor de zoveelste keer mocht Bart De Wever het zonder enige vorm van tegenstand komen uitleggen in De Zevende Dag. Het valt mij al een tijdje op dat hij zelden met anderen in debat gaat en zeker niet met politieke tegenstanders. De laatste keer dat hij dat deed was in volle verkiezingsperiode.

Ik heb de indruk dat hij dat niet durft omdat hij vreest om met de waarheid geconfronteerd te worden. De man en zijn partij heeft immers geen economisch programma, geen visie op de economische toekomst van dit land (hij weet dat splitsen van België een pak zal kosten) en ten slotte is zijn programma enkel geschreven op de lichamen van de werkgevers. VOKA is mijn einige baas, zei De Wever ooit.

De kleine man en vrouw zal onder zijn beleid zeker er zeker niet beter van worden. Integendeel zelfs, klik op volgende link en u kan zelf aan de hand van programmapunten en uitspraken van De Wever en de zijnen lezen hoe alleen de bazen erop vooruitgaan: http://www.abvvjongeren.be/files/N-VA_anders_bekeken_2010...

Zijn politieke tegenstanders en de media zouden zich beter inzetten om dit soort zaken te benadrukken dan hem zomaar gratuit af te breken met verwijzingen naar nazi-Duitsland enzovoorts of hem zomaar een podium te geven zonder enige tegenstand.

Gewoon de feiten zijn genoeg, lees dat programma van N-VA, leg de tekortkomingen bloot en ga dan met hen in debat. Geef ze niet de kans om Calimero te spelen.

Aan de media vraag ik om De Wever in debat te laten gaan met andere politici en als hij dat blijft weigeren dan moet je hem gewoonweg niet uitnodigen. Jullie moeten de programma's maken, niet De Wever. En door hem niet uit te nodigen als hij weigert in debat te maken zet hij zichzelf buiten spel. Door hem een vrij podium te geven maak je van hem een soort Berlusconi. Die heeft ook bijna geen tegenstand in de Italiaanse media.

Ik weet dat er journalisten zijn die dit lezen. Aan hen zou ik willen vragen om eens een debat te organiseren tussen De Wever en Jean Pierre Van Rossem. Ik ben er zeker van dat operatie "Ontmaskering De Wever" meteen goed op gang zou komen. Via www.rossem.org kan je hem bereiken.

13:22 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, de wever, n-va, de zevende dag, media, debat, calimero, berlusconi, voka | |  Facebook | |  Print | |

07-01-13

De Wever en Di Rupo zijn een gevaar voor dit land!


Di Rupo zei dit weekend dat De Wever en zijn partij een gevaar zijn voor dit land. De Wever zei op zijn beurt dat het tijd werd voor confederalisme omdat als je met de cijfers van 2013 wat husselt je 1302, het jaar van de Guldensporenslag, krijgt.

Di Rupo jaagt met zijn uitspraak de Vlaamsnationalisten op de kast, De Wever krijgt de Franstaligen op hun paard met zijn uitspraken. Het mag duidelijk zijn dat als er in 2014 na de verkiezingen weer een federale regering gevormd moet worden we terug naar lange onderhandelingen gaan.

Is het nu echt zo moeilijk dat politiekers zich met het landsbelang bezighouden in plaats van met het eigen belang of politieke spelletjes?

En dan is er nog de koning die zonodig Di Rupo moest steunen in zijn uitspraken door te waarschuwen dat populisme tot dezelfde toestanden als in de Tweede Wereldoorlog kan leiden. Nu wie N-VA kent weet dat ze besmet zijn de erfzonde van het vooroorlogse nationalisme. Zelfs Hugo Schiltz, die zelf uit dat milieu kwam, zei dit: http://www.youtube.com/watch?v=o_MxLOv9yyQ.

Ook al zit er enige grond van waarheid in, het is niet de taak van de koning of eerste minister om politieke partijen af te breken. Zowel de eerste minister als de koning moet boven de partijen staan en moeten er zijn voor alle landgenoten.

Neen, we zitten met een bende mediageile emopolitiekers opgezadeld die in het weekend liever op de voorpagina's van de gazetten staan dan dat ze op hun vrouw/man zitten. Geniet nu eens van uw vrije dagen in plaats van journalisten te plezieren. Plezier eens uw gezin in plaats van een gazet.

Politiekers die meer in de gazetten staan dan dat ze in het parlement zitten zijn een gevaar voor de democratie en de maatschappij van dit land. Het is omdat er geen instellingen bestaan voor geestelijk gestoorde politici dat ze in het parlement mogen blijven zitten en de media mogen blijven vullen.

En dit is geen populistische column maar een realistische column.

23:02 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, di rupo, de wever, gevaarlijk, albertii, albert ii, hugo schiltz, n-va, koning | |  Facebook | |  Print | |

Kleine spaarders, luitster niet naar Vanackere!


Minister Vanackere wil het spaargeld van de kleine spaarder gebruiken om aandelen te kopen in bedrijven. Hij wil spaarders die aandelen kopen een cadeautje geven. Is Vanackere al vergeten hoeveel mensen van zijn achterban al geld verloren hebben aan Arco tijdens het Dexia-débacle?

Kleine spaarders hebben geen verstand van beleggen, moeten ze dan bij hun o zo betrouwbare bankier te rade gaan om te horen aan welk bedrijf ze hun centen moeten geve? Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen.

Dat de Belg teveel spaart klopt dan weer wel. 230 miljard euro hebben we samen op eens spaarboekjes staan. Hoe crisis, waar crisis? Bij wie geen spaarboekje heeft ja, daar wel.

Weet je waar de burger volgens mij beter een deel van hun spaargeld zou kunnen insteken? In de oprichting van een Sociale Holding die gedurende 4 jaar jaarlijks circa 50,000 sociale woningen bouwt, hoofdzakelijk bestemd voor verkoop binnen de twee jaar tegen prijzen van minder dan 185.000 euro per appartement en 200.000 euro per huis.

De financiering van die Sociale Holding zou voor de helft worden bijgedragen door het bedrijfsleven dat minstens kan rekenen op een netto resultaat van 8 % en voor de andere helft door volkskapitaal met kasbons over 5 jaar die netto 3 % per jaar opbrengen (kasbons van de Sociale Holding gedekt door staatsgaranties). De overheid kan die garanties risicoloos geven omdat ze bij verkoop van de woningen minstens 5 à 10% incasseert (al naargelang hetr al dan niet klein beschrijf betreft). Benoeming van ondernemingen die deelnemen aan de Sociale Holding gebeurt door het bedrijfsleven, niet door de overheid. Betaalbare woningen voor jonge gezinnen!

Dit idee is van Jean Pierre Van Rossem en lijkt mij een veel beter idee dan zomaar geld geven aan aandelen voor bedrijven zonder dat u er echt iets voor terugkrijgt. http://www.partijrossem.be/partijprogramma

Maar neen, Vanackere ziet ons spaargeld liever naar bedrijven gaan zonder dat deze garanties moeten geven dat ze meer mensen gaan aanwerven. Iets wat trouwens met het plan Van Rossem wel het geval is. Je hebt bouwers voor nodig en als je de huizen nog milieuvriendelijk maakt krijgt je meer dan 100.000 mensen aan de slag en heus allemaal geen Polen.

Dat er meer spaargeld in de economie moet komen klopt, want tegenwoordig brengt geld in een sok evenveel op dan op een spaarboekje. Maar omdat geen enkele politicus momenteel het plan Van Rossem durft uit te voeren, zullen we ons geld zelf moeten uitgeven.

Het is solden, koop dus voor een paar jaren kledij, koop eens nieuwe meubels, koop die nieuwe keuken, koop die nieuwe wagen. Als we eenderde van ons spaargeld uitgeven is alles opgelost, simpel toch? Daar hebben we Vanackere niet voor nodig.

Wie Jean Pierre van Rossem het zelf wil zien en horen uitleggen moet maar eens op volgende link klikken: http://www.een.be/programmas/cafe-corsari/partij-van-de-t...

18:34 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, vanackere, spaargeld, economie, banken, bedrijven, aandelen, beleggen, dexia, arco, jean pierre van rossem, rossem | |  Facebook | |  Print | |

21-12-12

De wereld is niet vergaan, de mensheid is al lang aan het vergaan!


Daar staan ze nu met rode kaakjes, die doemdenkers die dachten de de wereld vandaag zou vergaan, omdat één of andere dronken Maya een kalender tot vandaag had gemaakt.

Nu dat de Maya's hun kalender maar tot 2012 ging komt omdat ze te vroeg waren uitgestorven om verder te gaan dan 21/12/2012. Dus zo goed moeten hun voorspellende krachten nu ook wel niet zijn geweest, andere hadden ze wel voorspeld dat hun rijk snel voorbij ging zijn en waren ze wel gevlucht voor de Spanjaarden.

Er zijn er zelfs die geloofden dat er ergens in Frankrijk een UFO uit een berg zou komen gevlogen om 120.000 aardlingen mee te nemen en zo te redden van de ondergang. Gelukkig doet gek zijn geen zeer en is het leuk om die mensen na vandaag lekker uit ter lachen.

Zoals die roste van K3, Karen Damen, dat goedgelovig wicht geloofde echt in het einde der tijden. Elke dag kinderliedjes zingen tast duidelijk de hersenen aan medunkt.

Hoeveel keer heeft men nu al niet gezegd dat de wereld ging vergaan?

De Getuigen van Jehova hebben een paar jaar geleden het einde der tijden uit hun geloof geschrapt. In hun geschriften stond dat de wereld zou vergaan als iedereen van de generatie van Adolf Hitler uitgestorven was. Omdat die datum snel naderde en ze zich niet belachelijk wilden maken hebben ze dit dogma maar wijselijk geschrapt.

Niet dat ze daardoor nu minder belachelijk zijn, je kan immers enkel getuige zijn van iets dat je zelf gezien hebt, maar de tekst schrappen voorkwam wel het vroegtijdige einde van die sekte.

Maar zeggen sommige 'believers' nu, "de wereld zou niet echt vergaan, maar een nieuwe start krijgen". Idioten, om de 24 uur krijgt de wereld een nieuwe start. Zondag wordt maandag, maandag wordt dinsdag enzovoorts. Als ze ons het één niet kunnen wijsmaken proberen ze iets anders.

Ook voor wie in God blijft geloven heb ik één boodschap: moest God echt bestaan dan had hij de aarde al heeeeeel lang laten vergaan van zodra hij zag hoe de mens het hier op aarde van afbrengen. Wij zijn allen schepselen van de natuur en die zorgt er wel voor dat er soms kuis wordt gehouden. Natuurrampen noemen we dat of oorlog, want een mens is nu eenmaal een dier en dieren vechten soms ook voor hun territorium.

Nu vraagt u zich waarschijnlijk af wat ik zou geschreven hebben moest de wereld echt zijn vergaan. Welnu, het antwoord is simpel.....niets.

13:22 Gepost door Ben Willems in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, einde van de wereld | |  Facebook | |  Print | |

29-10-12

Engaged in Londen

engaged.jpg

18:35 Gepost door P@@ in In Beeld | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | |  Print | |

27-10-12

London is hot!

London 1 002.JPG
In feite ben ik niet echt een reiziger maar toen ik het aanbod kreeg van een goede vriendin van me om bij haar en haar vriend te logeren wist ik dat ik dit aanbod moest aannemen. En ik heb het mij nog altijd niet beklaagd.

Ik heb al verschillen met ons land gezien waarvan ik soms achterover viel van verbazing. Het eerste wat mij als roker opviel is dat je bijna nergens sigarettenpeuken op de straat zien en dat je heel goed moet zoeken om iemand te zien roken op straat. Daardoor ben ik ook al minder beginnen roken. Normaal gezien rook ik twintig sigaretten per dag, een pakje per dag dus, nu heb ik drie dagen over een pakje gedaan.

Londen2 031.JPGWe zijn naar twee musicals geweest: Thriller Live, over het leven van Michael Jackson en The Lion King. Wat mij meteen opviel was dat je tijdens de voorstelling mocht eten en drinken in de zaal. Heb het in België nog niet meegemaakt, behalve in de cinema dan. het publiek was ook veel rumoeriger dan bij ons.

Wat mij ook opviel de vriendelijkheid in de winkels. In een bepaalde winkel begon de nieuwe winkelmanager plots te vertellen dat hij zijn personeel geweldig vond en het een eer was om met hen samen te werken, hij hoopte dat hij samen met zijn personeel ten dienste kon zijn van de klanten. Hij wenste zijn personeel en de klanten veel succes toe in hun leven. Er steeg zelfs applaus van tussen de winkelrekken. Nog nooit meegemaakt in België.

Maar ook in het het openbaar vervoer kom je leuke dingen tegen. Een vriendelijk stem zegt steeds "mind the gap" als de deuren opengaan en "don't forget your belongings". Ook krijg je regelmatig te horen "all the lines are in good service". In België hoor je enkel " trein te laat", "trein afgeschaft" of "wegens een staking...". En als je de Oystercard moet laten zien krijg te horen "amazing, thank you". Alsof je mee hebt gedaan aan Britains Got Talent en Simon Cowell je geweldig vond.

Wat me ook opviel is dat er in de stations wel straatmuzikanten waren maar geen zwervers, die heb ik wel buiten gezien maar echt niet zoveel als ik gedacht had. Londen is natuurlijk duur, maar dat lijkt me een normaal voor een wereldstad.

London3 063.JPGOok hangen er hier overal camera's maar ook dat lijkt me normaal als je zo'n wereldstad moet in handen proberen te houden. Ik heb mij toruwens geen enkel moment onveilig gevoeld.

Heb wel wat politie gezien maar die stonden gewoon op straat en ik heb iets gezien dat ik in Leuven zeker nog nooit gezien heb: de politie graveerde zelf fietsen, daar hadden zij in ieder geval geen gemeenschapswachten voor nodig.

Waarom zou je schrik moeten hebben van wat camera's als je niet van plan bent om iets verkeerds te doen? Ik vind wel dat je de foto's gratis zou moeten kunnen opvragen voor als je vrouw weeral denkt dat je op het café of bij een ander hebt gezeten in plaats van op je werk.

London3 060.JPGWat ik ook grappig vond was de dame die mensen over straat hielp met in haar hand een reuze verkeersbord, in zo'n wereldstad zien ze echt alles groots.

Alle gekheid op een stokje, ik vind Londen een belevenis en wil daarom mijn gastheer en gatsvrouw bedanken voor hun gastvrijheid en de kans die ze me gegeven hebben om Londen te ontdekken.

Zoals een "wijs" man ooit zei "I'll be back".

13:49 Gepost door Ben Willems in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, londen, vakantie, openbaar vervoer, subway, the lion king, thriller live, musical | |  Facebook | |  Print | |

24-10-12

Ford Genk sluit in 2014!


Toen ik vanmorgen wakker werd in Londen, waar ik op vakantie ben, door een smsje kon ik niet geloven wat ik las. "Ford Genk sluit in 2014, bijna 10.000 mensen verliezen hun baan". Tienduizend mensen op straat in één bedrijf!

Ik denk dat de meeste politieke partijen het nu al in hun broek beginnen doen omdat het in 2014 ook nog verkiezingen zijn. Je mag er zeker van zijn dat dit dan een weerbots zal geven in de verkiezingen. Wie zijn werk verliest zal zeker geen positieve stem uitbrengen.

Maar er gaan er nog velen na Ford Genk volgen. Er is nu al sprake van ontslagen bij Coca Cola, Dupont, De Lijn, Dow Chemical Tessenderlo (http://www.vandaag.be/binnenland/108294_dow-tessenderlo-s...) en nog wat andere bedrijven. Wie dacht dat de crisis voorbij was mag nu wakker worden uit die droom en is welkom in de economische nachtmerrie.

Ja nachtmerrie, omdat je merkt dat steeds meer mensen schrik hebben voor hun baan en zich zelfs afzetten tegen degene die hen vroeger beschermden, de vakbonden, omdat ze vrezen dat door op te komen voor uw rechten de bazen de boel sluiten.

Het zijn niet de vakbonden die ervoor zorgen dat een fabriek sluit. Het zijn de bazen die enkel nog maar met één ding bezig zijn. Zoveel mogelijk geld verdienen en moesten ze kunnen dan zouden ze de slavernij terug willen invoeren. Daarom proberen sommige bedrijfsleiders hun personeel monddood te maken en wie niet wil zwijgen vliegt buiten of als er teveel zagen dan sluit men de fabriek.

En ja, de loonkost is te hoog, maar in dit geval ging het niet om de loonkost. Want in Duitsland waar men vanaf 2014 de wagens die men nu nog in Genk maakt gaat maken zijn de kosten duurder. Maar ja, Ford is een Duist bedrijf en dat moet koste wat het kost gered worden. Europees denken ja, maar wel nadat we eerst "eigen volk eerst" hebben gedacht.

En hoe kunnen we er dan voor zorgen dat we dit soort toestanden in de toekomst kunnen vermijden? Door bijvoorbeeld de vennootschapsbelasting te verlagen van 30% naar 20%, de BTW te verlagen van 21% naar 19% en de parafiscale lasten op de lonen met 10% te laten dalen. Nog andere voorbeelden kan u hier vinden: http://www.partijrossem.be/partijprogramma/economie.html

Maar helaas zullen deze voorstellen alleen niet kunnen helpen zolang bedrijven, en zeker de bedrijven die hier zitten maar die in buitenlandse handen zijn (de meeste dus) tijdens economische crises zich terugtrekken naar het land van herkomst.

En zeggen dat de meeste van die bedrijven door de notionele interest nu al in ons land bijna geen belastingen betalen. Je kan je dan afvragen of er niets anders aan de hand is dan geldgewin. Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat een groot deel van de hier gemaakte winsten worden doorgesluisd naar de landen van herkomst.

Wordt dit land nog wel geleid door onze eigen ministers? Ik vrees van niet. Door de uitverkoop van onze eigen openbare nutsbedrijven (Electrabel, Belgacom...) en private bedrijven (banken, Inbev, Telenet....) in de jarten tachtig hebben we ervoor gezorgd dat we kwetsbaar zijn in tijden van crisis.

Voorbeeld: moest Electrabel nog een overheidsbedrijf zijn, konden we meer winsten zelf binnenrijven en doen met de kerncentrales wat we willen. Maar neen, privatiseren was de boodschap in de jaren tachtig en al de openbare bedrijven waar de regering het voor het zeggen had moesten de deur uit. Gevolg, geen controle meer.

Nu ben ik van oordeel dat een overheid niet al teveel bedrijven in beheer moet hebben maar wel nutsbedrijven zoals een energiebedrijf, een communicatiebedrijf en een openbare omroep. De rest mag privé van mij.

Ik wens alle mensen van Ford Genk en de toeleveringsbedrijven veel sterkte toe in deze moeilijke tijden. En ik hoop dat er deftige regelingen kunnen worden getroffen die het vertrek enigsinds vergemakkelijken. Ander werk vinden in de eerste plaats, pensionering waar kan en pas in laatste plaats brugpensioen. Want de tijd dat iemand op 45 jaar in brugpensioen kon gaan is al een tijdje voorbij. En maar goed ook. Maar ik vind wel dat alle mensen een afscheidspremie moeten krijgen gelijkstaand een een volledig brutto jaarloon. Kwestie van Ford te doen boete voor deze onlogische, puur nationalistische beslissing.

Ben Willems, Londen.

10:51 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: columns, ford genk, sluiting, 2014, ontslagen, ontslag, genk, ford | |  Facebook | |  Print | |

22-10-12

Gaat Ford Genk dicht?


De Amerikaanse autobouwer Ford wil zijn fabriek in Genk indien mogelijk eind 2013 sluiten. Dat heeft de Duitse krant Frankfurter Allgemeine Zeitung bevestigd gekregen "in bedrijfskringen". De groep houdt volgens de krant rekening met stevig verzet van de vakbonden. http://www.hln.be/hln/nl/1316/Autobedrijven/article/detai...

De sluiting van de vestiging in Genk zou in het voordeel van de Ford-fabriek in Keulen kunnen zijn, zo merkt de krant op. Daar wordt nu enkel de kleine Ford Fiesta gemaakt. Het zou echter ook mogelijk zijn dat Ford het Amerikaanse Mondeo-zustermodel gaat invoeren vanuit de Verenigde Staten.

Bij Ford Genk werken 4.300 mensen, en indirect hangen nog eens meer dan 5.000 banen bij toeleveranciers af van de autofabriek, blijkt uit cijfers van technologiefederatie Agoria. Overigens is er deze week geen activiteit bij Ford Genk. De fabriek ligt stil, aangezien er deze week economische werkloosheid was gepland.

Bijna tienduizend mensen op straat, tijdens mijn ronde kwam ik vandaag drie mensen van verschillende bedrijven tegen die hun baan verliezen op het einde van de maand omdat hun bedrijf failliet gaat of wordt overgenomen door een buitenland bedrijf zonder personeelsleden.

Wie zoals de Franse president Hollande zegt dat het einde van de crisis in zicht is dwaalt. http://www.nu.nl/economie/2935854/eurocrisis-volgens-holl...

De crisis is nog niet op zijn hoogtepunt en er gaan nog banen verloren gaan. Je hoeft echt geen econoom te zijn om dat te zien. Ik begrijp dan ook niet dat sommige politieke partijen meer inzitten met het splitsen van dit land of dingen als confederalisme. De burgers willen liever hun banen behouden dan het land nog meer naar de verdoemenis te zien gaan. Daar moet het over gaan en niet over iets anders!

Door het land te splitsen zal je de crisis niet oplossen, want dat kost ook geld omdat de staatschuld moet opgesplitst worden. Alle regeringen moeten samenwerken om het voor bedrijven makkelijker te maken om banen te vrijwaren.

Hoe dat kan? Door bijvoorbeeld de vennootschapsbelasting te verlagen van 30% naar 20%, de BTW te verlagen van 21% naar 19% en de parafiscale lasten op de lonen met 10% te laten dalen. Nog andere voorbeelden kan u hier vinden: http://www.partijrossem.be/partijprogramma/economie.html

"Eerst de mensen dan de rest", dat zou de algemene politieke slogan moeten zijn en niet "eerst de politiek en dan misschien de mensen".

Wij zijn een klein land en zijn teveel afhankelijk van de economie en hebben bijna geen bedrijven meer die in Belgische handen zijn. Van zodra een buitenlands bedrijf hinder voelt zijn ze weg. En de Duitsers denken aan zichzelf en de vraag is of je hen dat kwalijk kan nemen. Een Belgisch bedrijf zou hetzelfde doen.

Alleen merk je dat steeds meer bedrijven naar het buitenland trekken omdat de loonkost daar veel lager is. Dus aan de loonkost moet iets worden gedaan. http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF...

Onlangs hoorde ik van een buschauffeur dat De Lijn van plan is om 300 mensen te ontslaan om te besparen. En dit terwijl nog maar een paar maand geleden via affiches op de bussen werd opgeroepen om bij hen te komen werken.

En als ik N-VA mag geloven gaan zij waar ze een burgemeester leveren het met minder gemeentepersonee doen om te besparenl. Als de politiek zelf al mensen op straat zet moeten ze zich niet verwonderen als bedrijven hetzelfde doen.

21:32 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, failliet, ford genk, genk, ford, ontslagen, economie, de lijn | |  Facebook | |  Print | |

14-10-12

Bedenkingen bij het verkiezingssucces van N-VA! Door JP Van Rossem

Naarmate meer verkiezingsuitslagen binnenlopen is het duidelijk dat de N-VA van Bart de Wever in Vlaanderen duidelijk de grootste partij is geworden. Bijzonder bedenkelijk is dat dit succes pas mogelijk is geworden door het overlopen van extreem-rechtse kiezers van het Vlaams Belang naar N-VA. Daarmee zit het boegbeeld van Vlaanderen opgezadeld met een meerderheid van kiezers die ooit de schijtbruine horde van Filip Dewinter aanhingen. Dit voorspelt weinig goeds in het vooruitzicht van 2014. De Wever heeft het over de revolutie die morgen maandag begint. Maar welke revolutie: als aartsconservatief geeft hij vol gas (GAS) naar een voorbeeldig Vlaanderen dat de traditionele samenleving in ere wil herstellen, net als had de sociale dynamica er niet voor gezorgd dat die traditionele maatschappij van onze grootvaders intussen een eerste keer omver werd geworpen door het modernisme en een tweede keer door het postmodernisme. De “verandering” van De Wever is een onmogelijke terugkeer naar een samenleving die meer dan driekwart eeuw onherroepelijk is verdwenen. Met N-VA wordt het pad geëffend naar de neoliderale strafstaat die de partij van Vlaanderen wil maken.

Terwijl Europa kreunt onder een economische crisis met torenhoge jeugdwerkloosheid, onder een schier onoplosbare schuldencrisis, onder een peperdure eurocrisis en onder een levensgevaarlijke Dexiacrisis effent De Wever de weg naar een onafhankelijk Vlaanderen. Oplossingen voor de vier crises heeft de N-VA hoegenaamd niet, welintegendeel. Hun voorstel de BTW te verhogen zal de concurrentiekracht van het land alleen maar verder verslechteren. Een ander voorstel, de werkloosheidsuitkeringen systematisch te verlagen naarmate iemand langer werkloos is, zal natuurlijk niet voor meer werkgelegenheid zorgen, maar wel integendeel private koopkracht wegzuigen uit de economie. En wat doet De Wever met een staatsschuld van 370 miljard euro als Vlaanderen onafhankelijk wordt? Hoe wil hij de factuur verdelen over Vlaanderen, Wallonië en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest?

De bruine invasie is doodgewoon een ramp voor het land. Het ware gelaat heeft De Wever duidelijk getoond bij de discussies over de GAS-boetes, waar hij een verlaging van de leeftijd bepleitte tot 12 jaar (waarom niet vanaf vier maand voor de conceptie). De Wever is niet enkel fysiek veranderd. Laat hij zijn haar met een middenstreep kammen en een snorretje aankweken, en zijn ware gelaat zal duidelijk worden. Ik roep ondertussen alle progressieve krachten op om De Wever en zijn kliek te ontmaskeren. Zij staan garant voor repressie en voor een complete ontsporing van de economie. Weer eens heeft de kiezer zich laten vangen aan een holle slogan als “de kracht der verandering” zonder te beseffen dat die verandering het terugdraaien van de klok met meer dan driekwart eeuw is.

18:11 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: columns, n-va, verkiezingen, gemeenteraadsverkiezingen, jean pierre van rossem | |  Facebook | |  Print | |

Het zijn kiezingen! Fraude met stemcomputers mogelijk?


Ik was er vanmorgen al vroeg bij en heb met de nieuwe stemcomputer moeten stemmen. Bij het inscannen van het bevestigingsbriefje vielen mij twee dingen op: 1 de namen van degene op wie u gestemd heeft zijn heel klein en 2 bij het inscannen zelf kreeg ik eerst een groen lichtje normaal een teken dat het is ingescand toen ik, zoals ik had voorgenomen, nog een tweede keer scande kwam er terug een groen lampje maar deze keer met een bliepje erbij. Telt mijn stem nu twee keer?

In Nederland heeft men terug naar stemmen met papier en potlood gegrepen omdat één iemand had bewezen dat de computers afluisterbaar waren vanop een afstand. Ik vrees dat ook onze stemcomputers fraudegevoelig zijn, vooral het inscangedeelte lijkt me niet echt een goede zaak moest blijken dat mijn en andere stemmen dubbel tellen of niet geteld zijn door verkeerd inscannen.

Dit nieuwe systeem kon toch veel handiger. Laat dat inscannen vallen en verstuur alle gegevens via een beveiligd netwerk naar Brussel. Zo krijg je vlak na de sluiting van de stemlokalen al meteen de uitslag. Of als dat niet kan, laat de briefjes meteen in de urne stoppen en laat de tellers die achteraf instellen.

Ik heb meer vertrouwen in het vorige systeem, toen stonden alle gegevens op de chipkaart, miscchien moet dat terug worden ingevoerd, al was het maar als backup.

En als we dan toch bezig zijn met vernieuwing. Laat wie een pc en internet heeft van thuis stemmen. Geef hen allemaal een toestel om je elektronische paspoort in te steken en geef ze een week de tijd om te stemmen. Wie geen pc heeft kan nog altijd naar het kiesbureau gaan. Het zal de wachtrijen en de kostprijs gevoemig verminderen.

Ik ben benieuwd of de media dit gaan oppikken. Want verkiezingen moeten democratisch zijn en daar horen geen dubbele stemmen bij.

En ja hoor de eerste problemen met  het inscannen zijn gemeld, op de site van De Standaard lezen we:  "Even na acht uur vanochtend deden zich technische problemen voor in stembureau 12 in de turnzaal van de basisschool op de Molekens. De stemverrichtingen vielen tijdelijk stil.

De problemen deden zich voor bij het scannen van het stembiljet. Op het scherm van de voorzitters-pc verscheen een testmelding waardoor het onduidelijk was of er geldig werd gestemd. De voorzitter legde de stemming stil tot er duidelijkheid was." http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=BLM...

Ook blijken sommige voorzitters de scanner in testmodus hebben laten staan zodat er geen enkel stem geteld werd. Later wordt beslist of men daar opnieuw moet gaan stemmen of de stemmen handmatig worden geteld. In twee kantoren moeten de kiezers nu al opnieuw gaan stemmen en zijn er zelfs voorzitters niet komen opdagen. http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/verkiezingen2012/12...

Ik denk dat we in 2014 terug met potlood en papier gaan stemmen als het zo doorgaat.

09:50 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, verkiezingen, gemeenteraadsverkiezingen, stemcomputer, fraude, bevestigingsbriefjes, inscannen | |  Facebook | |  Print | |

11-10-12

Vrijwilligers bij de politie? Het failliet van de politie!


Philip Pirard, de korpschef van de lokale politie van Hasselt, wil onze politiediensten versterken met vrijwilligers. De top van de lokale en de federale politie en minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (cdH) zeggen niet neen tegen het voorstel. Dat schrijft De Tijd. http://www.vandaag.be/binnenland/107252_politie-overweegt...

"Politiemensen krijgen steeds meer taken", aldus Pirard. "Tegelijk leven we in budgettair moeilijke tijden. Veel mensen gaan met pensioen en de pensioenlasten stijgen zienderogen. Bij de brandweer werken we toch al langer met vrijwilligers? Waarom niet bij de politie?"

Pirard denkt er bijvoorbeeld aan vrijwilligers in te zetten om het verkeer te regelen, parkeerboetes uit te schrijven en grote evenementen in goede banen te leiden. Wapens zullen ze evenwel niet dragen. De uitrusting van een gewone agent bestaat immers uit handboeien, pepperspray en een matrak.

Eerder schreef ik al over het feit de men gemeenschapswachters wil inzetten bij het beboeten van foutparkeerders via GAS-boetes. http://columns.skynetblogs.be/archive/2012/09/15/worden-g...

Ik stel me de vraag wat de "echte" politieagent dan nog wel moet doen. Gewoon wat rondrijden in hun combi of gaat men eindelijk eens terug werk maken om de wijkagent in ere te herstellen? Want dat laatste is zeker nodig. Ik schreef er volgend stuk over: http://columns.skynetblogs.be/archive/2012/06/25/hoe-zou-...

Ik vraag me af waarom destijds de hulpagenten dan werden omgevormd tot agenten van de politie. Als het kind maar een naam heeft. Het is in feite simpel, men wil gewoon de prijs drukken en ik ben ervan overtuigd dat het ook geen goeds zal doen aan de kwaliteit van het werk.

In Leuven zijn er parkeerwachters gekomen om het werk van de politie te verminderen. Deze mensen moeten zich laten uitschelden of erger nog op hun gezicht laten slaan tegen een laag loon en zonder dat ze iets kunnen doen wegens geen wapens of bevoegdheid.

Ik stel me de vraag of die vrijwilligers bij de politie een deftige opleiding zullen krijgen en of ze niet zullen ingezet worden om zoveel mogelijk GAS of andere boetes te schrijven om de gemeentekas te spijzen.

Men zou beter meer adminstratieve krachten aannemen om pv's uit te typen zodat de politeagenten meer de straat op kunnen. Want horen we niet iedere verkiezingen dat er meer blauw op straat moet komen?

Neen, door te vragen achter vrijwilligers geeft men het failliet van de politie toe.

Natuurlijk begrijp ik dat ze in Hasselt vrijwilligers bij de politie willen. Ze hopen waarschijnlijk dat die minder extra vergoedingen in hun zakken steken of minder corrupt zijn.

06-10-12

Kandidaat N-VA Eeklo is dokter en wil dat patiënten op hem stemmen!


"Ik denk dat ik je als dokter naar best vermogen heb geholpen (...) Wil je eraan denken als je op 14 oktober gaat stemmen, dat ik op de derde plaats van N-VA sta..." De brief die dokter Rudi Desmet uit Eeklo naar enkele van zijn patiënten stuurde, veroorzaakt heel wat commotie. "Meer dan een brug te ver voor een dokter", zeggen collega's. http://www.demorgen.be/dm/nl/3625/Verkiezingen-2012/artic...

DoRudi%20DESMET%20(aangepast).jpgkter Rudi Desmet maakt volgende week zijn politiek debuut op de derde plaats van de N-VA-lijst in Eeklo. Zijn patiënten kregen deze week van hem een aanbevelingsbrief in de bus. Daarin herinnert hij de patiënt eraan dat die een tijd geleden een beroep deed op hem als arts om een medisch probleem op te lossen. Hij zegt in de brief hem of haar toen naar best vermogen te hebben geholpen en maakt meteen een sprongetje om zijn nieuwe politieke carrière uit de doeken te doen, schrijft Het Laatste Nieuws.

Eerst maken ze bij NV-A Eeklo de burgers uit voor marginaal door te beweren dat hun stad de marginaalste van Vlaanderen is en nu dit weer, ze zijn niet goed bezig bij N-VA Eeklo. http://columns.skynetblogs.be/archive/2012/09/30/eeklo-is...

Volgens mij is dit er dik over, de gegevens van patiënten mogen enkel voor medische doeleinden gebruikt worden. Ik hoop dat de Orde van Geneesheren deze man terugfluit. Ook hoop ik dat er een patiënt zal zijn die klacht indient bij de privecycommissie.

Een dokter moet zijn werk doet omdat hij mensen wil helpen, niet omdat hij zelf geholpen wil worden.

Het valt mij trouwens op dat ook sommige gemeenten nogal slordig omspringen met adressen van bijvoorbeeld hun eigen personeel. Schepenen en gemeenteraadsleden die personeelsleden aanschrijven om mensen te laten weten dat ze achter hen staan, het is zeker geen uitzondering.

Het amateurisme van N-VA op lokaal vlak voorspelt niet veel goeds voor moesten ze ergens in het bestuur zetelen na 14 oktober. Ze hebben, buiten wat mensen aan de partijtop, niet al teveel mensen met politieke ervaring. Vandaar dat ze enkel reclame maken met De Wever. Op de meeste plaatsen moeten ze zich behelpen met een hoop gefrustreerde Vlaams Behangers.

Ik zal tijdens gemeenteraadsverkiezingen nooit stemmen voor een partij die meer met zichzelf bezig is dan met de gemeente waarin hij opkomt en zeker niet als die partij de inwoners uitmaakt voor marginaal.

14:14 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, n-va, rudi desmet, eeklo, gemeenteraadsverkiezingen, bart de wever, dokter | |  Facebook | |  Print | |

04-10-12

Rechtzaak aan uw broek? Geen nood, de politiek helpt u.


Veli Yüksel, lijsttrekker voor CD&V in Gent, is als Vlaams Parlementslid tussengekomen in een rechtszaak. 'Een poging tot beïnvloeding die niet strookt met elementaire regels van de scheiding der machten', zegt oud-vrederechter Jan Nolf. http://www.demorgen.be/dm/nl/3625/Verkiezingen-2012/artic...

  
media_l_5211158.jpgEdelachtbare, ik richt u dit schrijven om uw aandacht te vragen voor het dossier van de heer X." Zo begint de brief die Veli Yüksel op 30 september vorig jaar stuurde aan de vrederechter van het vierde kanton in Gent. Wat volgt is een uitgebreide beschrijving van de situatie van de bewuste man.

Het gaat om een echtscheidingsprocedure, waarbij de echtgenoot het huwelijk nietig wil laten verklaren op grond van een schijnhuwelijk. Yüksel vertelt hoe de man zijn vrouw verwijt dat ze de omgangsregeling voor hun kind niet respecteert en dat ze het kind "tracht te gebruiken als pasmunt" voor haar regularisatie, aangezien haar verblijfsrecht werd ingetrokken. "In de hoop dat u bovenstaande elementen in overweging wilt nemen, groet ik u met de meeste hoogachting", luidt het als afsluiter.

Scheiding der machten, nooit van gehoord zeker mijnheer Yüksel? In een normaal land kon hij moest hij ontslag nemen als Vlaams Volksvertegenwoordiger, in dit land hoeft een politicus die een fout maakt gewoon sorry zeggen.

En mocht hij die man dan niet geholpen hebben? Jawel, maar enkel door hem door te verwijzen naar de bevoegde instanties. Voor de rest mocht hij niets doen.

Hoe moet een rechter die zo'n brief krijgt zich voelen. Als hij de man gelijk geeft zal men zeggen dat hij een CD&V-er is, geeft hij de vrouw gelijk dan kan dit gezien worden als een afrekening tegen de politicus. en geeft hij de zaak uit handen zal men zeggen dat het zaakje stinkt.

En ik geloof heus niet dat dit de enige keer is dat een politieker een brief schrijft naar een al dan niet "bevriende" rechter. Daarom zou in de wet moeten staan dat elke breifwisseling, van wie dan ook, in het dossier moet komen. Dan hebben alle partijen inzage en kunnen er indien nodig maatregelen worden genomen.

senaat.jpgNu is hij heus niet de enige volksvertegenwoordiger die zijn functie ge(mis)bruikt. Zo kreeg ik een paar maand geleden verkiezingsdrukwerk van Danny Pieters van N-VA in de bus, omdat ik toen nog secretaris was van een wielerclub. Alle Leuvense sportclubs kregen zo een brief in de bus.

Hij gebruikte hiervoor de titel "ondervoorzitter Senaat. Ook de enveloppe en het briefpapier was van de senaat en draagt als titel De Ondervoorzitter (hiernaast de enveloppe). Het is volgens de wet verboden om op kosten van het parlement verkiezingsdrukwerk te verspreiden.

Maar blijkbaar mogen machtsgeile politici iets meer dan anderen. Niewaar Danny? Maar geen haan die er blijkbaar naar kraait. Buiten deze haan dan.

Ik kreeg van een politica van CD&V de vraag om dit niet openbaar te maken omdat zij de senaatsvoorzitter Sabine De Bethune (ook CD&V) op de hoogte ging brengen. Maar ik heb daar niets meer van gehoord, daarom breng ik het hier alsnog.

22:11 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, gent, brief, rechter, gerecht, danny pieters, n-va, cd&v, sabine de bethune, veli yüksel | |  Facebook | |  Print | |

Geef maar GAS (boetes)!


De laatste dagen is er nogal wat te doen omtrent het feit dat de regering de bedragen van de GAS-boetes (Gemeentelijke Administrieve Sanctie, ook wel overlastboete genoemd) verhoogd en de leeftijd waarop iemand zo'n boete kan krijgen verlaagd van 16 naar 14 jaar. http://www.hln.be/hln/nl/957/Binnenland/article/detail/15...

Ik ben voorstander van GAS-boetes zolang deze pas in laatste instantie worden gegeven. Eerst moet men alle middelen zoals terugbetalen van gemaakte schade bij vandalisme of alternatieve straffen bij de gemeentediensten geven. Pas als dat niet helpt kan men boetes geven vind ik.

Er is een uitzondering waarbij boetes wel meteen kunnen: wie eerder al een straf of boete kreeg moet bij herhaling meteen een boete krijgen. Wie niet horen wil moet voelen.

Wat de verlaging van de leeftijd betreft kan ik uit ervaring, ik mag zelf ook GAS-boetes uitschrijven, zeggen dat er bij jongeren meestal een bemiddelingspoging wordt ondernomen door de GAS-ambtenaar (persoon die bepaald hoe hoog de boete is). SP.a wil trouwens de leeftijd nog verlagen naar 12 jaar. Dat vind ik toch jong, is het dan niet beter om ook die ouders eens aan te pakken? Iedereen weet toch dat het uiteindelijk de ouders zijn die de boetes zullen betalen.

Ook weet ik dat maar in de helft voor de GAS-PV's er een boete wordt gegeven, bij de eerste keer blijft het in de meeste gemeenten bij een schriftelijke verwittiging. Behalve als de politie de GAS-boete schrijft, dan is het meestal van de eerste keer bingo.

Ook kan het niet zo zijn dat er voor het minste een boete wordt gegeven. In Leuven kreeg er ooit iemand een overlastboete omdat hij ziek werd en kotste op de openbare weg. Zo'n dingen zijn echt uit den boze. http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=BQ1...

Ik begrijp dat de rechtbanken minder werk willen en daarom de gemeenten bevoegd zijn gemaakt om zelf boetes te schrijven voor kleinere vergrijpen als sluikstorten, vandalisme en hondenpoep, toch ben ik van oordeel dat er beroep moet mogelijk zijn, iets wat nu niet zo is. Je kan wel een brief schrijven dat je iets niet gedaan hebt, maar als de gemeente zegt betalen, dan is het zo. Partij en rechter tegelijk zijn, dat was toch verboden bij wet?

Ook de Liga voor Mensenrechten plaatst ernstige vraagtekens bij het gebruik van gemeentelijke administratieve sancties, de zogenaamde GAS-boetes. Dat heeft de organisaties vanavond laten weten. De Liga is net als ik van mening dat het principe van de scheiding der machten wordt opgeheven. http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detai...

In Leuven worden die boetes vooral aan studenten die voor overlast zorgen als ze uitgaan. En dat dit nodig is bewijst onderstaand artikel. De fakbars bleven zefs een nacht dicht omdat het de spuigaten uitloopt met de overlast van studenten. Het is voor de eerste keer dat zelfs de studentenverenigingen doorhebben wat er aan de hand is in Leuven. De laatste jaren is het alleen maar erger geworden. http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detai...

Wat ik ook niet begrijp is dat sommige politietaken, zoals foutief parkeren, onder de GAS-wet vallen. De minister van Binnenlandse Zaken wil nu zelfs de gemeenschapswacht-vaststellers inschakelen voor die taak. Iets waarvoor die mensen niet zijn aangenomen (moest een preventief iets worden) of opgeleid. http://columns.skynetblogs.be/archive/2012/09/15/...

Ze hebben er trouwens de middelen niet voor moesten ze aangevallen worden. Politieagenten hebben een wapen, knuppel en pepperspray, gemeenschapswachten hebben een balpen, een map en een handtas. Schoenmaker blijf bij uw leest is de boodschap. Gelukkig mogen wij, gemeenschapswachten nu enkel GAS-PV's opstellen voor wildplakken.

Ik hoop dat we binnenkort niet een filmpje op Youtube zullen zien waarin politieagenten en gemeenschapswachten te zien zijn met daarover het (aangepast) liedje van Urbanus "Wij zijn de mannen die de GAS-boetes schrijven, de klinken repareren en de burgers ambeteren". 

20:13 Gepost door Ben Willems in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, gas, gas-boete, boetes, leuven, politie, gemeenschapswachten | |  Facebook | |  Print | |

De Lijn is baas in Leuven!


Leuvens schepen Jaak Brepoels (SP.A) heeft tijdens een verkiezingsdebat aangegeven dat ook hij 'zware bedenkingen' heeft bij de wijze waarop het Rector De Somerplein (het voormalige Fochplein) in het stadscentrum heringericht werd. http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BL...

Brepoels ergert zich aan de vele Lijn-bussen die er passeren en de onveilige situatie die ze er creëren voor fietsers en voetgangers. Ook de architectuur van het nieuwe plein is niet helemaal geslaagd.
'Leuven heeft bij De Lijn al vaak aangedrongen om meer bussen langs de ring te laten rijden. We kunnen echter zeggen wat we willen, maar De Lijn doet verder haar eigen zin. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland hebben gemeentebesturen bij ons geen beslissingsbevoegdheid over de passage van bussen door ons stadscentrum', aldus Brepoels.

Wel straf dat een partijgenoot van de burgemeester zo openlijk kritiek mag leveren op het beleid. Zou Tobback dan toch zo geen dictator zijn zoals sommigen beweren? Want het hele plein is trouwens in samenwerking met de stad gemaakt. Toch raar dat men achteraf kritiek heeft op eigen beleid. Een zoveelste knauw in het vertrouwen van de burger in de politiek.

Het recent ingehuldigde Rector Desomerplein kreeg een face-lift met als opvallende elementen nieuwe bushaltes en de bouw van een ondergrondse stalling voor 560 fietsen met een brede trappenpartij aan beide kanten. Oppositiepartijen Open Vld en Vlaams Belang bleven uit protest afwezig bij de inhuldiging. Open Vld nam het niet dat het plein herschapen werd in 'een snelweg voor autobussen'.

Brepoels gaat een stuk mee in die kritiek en zei dat hij zijn fietsende kinderen de Bondgenotenlaan (tussen het station en Rector De Somerplein) afraadt omwille van de onveilige verkeerssituatie. Hij had voorts nog een kritische bedenking over de ondergrondse fietsenparking. Omdat die geen oplossing kan zijn voor het fietsenparkeerprobleem in de binnenstad, kant hij zich tegen een te repressief optreden tegen fietsen die in de omgeving op straat gestald staan.

De stad had beter niet meegegaan in dit project en geen bouwvergunning afgeleverd of had beter gekozen voor een kleinschaliger project. Eerst een plein aanleggen met bushaltes en daarna janken is zielig. Ook CD&V lijsttrekker Carl Devlies kloeg dit al aan, maar ook die zit in de meerderheid in Leuven. http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DM...

Als de meerderheid oppositie begint te voeren tegen het eigen beleid, stel ik me de vraag of oppositiepartijen Open VLD en Vlaams Behang er beter niet mee zouden stoppen in Leuven.

De fietsenstalling is inderdaad niet echt geschikt om het probleem van de vele fietsters op te lossen. Het is ook levensgevaarlijk in de winter. De trappen zijn veel te smal, er is geen enkele trapleuning voorzien en het gekozen materiaal is te glad tijdens de winter. Hetzelfde probleem als op het Martelarenplein. Men leert duidelijk niet van fouten uit het verleden.

Ook loopt er bij regenweer water in de fietsenstalling omdat men, trouwens over het ganse Rector De Somerplein, veel te smalle waterslikkers heeft gebruikt en er geen verhoog is tussen de afdaling naar de fietsenstalling toe en de fietsenstalling zelf is. Ook de nieuwe bushokjes laten al water door bij regenweer.

Ook heeft men alle materialen, stenen en glas, uit China gehaald en gaan er rondom de fietsenstalling honderden peperdure ledlampjes komen. Het geld kon blijkbaar niet op net voor de verkiezingen.

Het strafste is nog dat men kinderen wil afraden om nog langs het Rector Desomerplein te rijden wegens te gevaarlijk. Voor schooltijd gaat dat nog, maar vanaf 11 uur tot 19 uur is het verboden om langs de Diestsestraat te fietsen, de enige binnenweg om het Desomerplein te vermijden als fietser. Dus na schooltijd zullen ze toch nog langs het Desomerplein moeten.

Met andere woorden, ook over dit project is weeral goed nagedacht. Dat komt ervan als je Italiaanse of Spaanse architcten hier plannen laat tekenen. Die kennen daar zo geen zware winters en regenen doet het daar ook niet al te vaak.

Ik zeg niet dat alles wat we zelf doen beter is, maar in dit geval ben ik er zeker van.

15:52 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, leuven, jaak brepoels, carl devlies, rector desomerplein, fietstalling, fietsen, fietsenstalling, de lijn | |  Facebook | |  Print | |

Wat iedereen moet weten-de essentie! Door JP Van Rossem.

Crisis. Met dat woord slaan ze Jan en Miet Modaal nu al vijf jaar om de oren. En ja het gaat allemaal wat minder, alles wordt steeds duurder, en die van de belastingen die hebben nooit genoeg. En ja, je mag al blij zijn dat je je job niet verloor en dat je madame wat bijverdient in het zwart, want anders geraakte het huis niet afbetaald. Weten van waar de crisis komt, het interesseert ze al lang niet meer, meneer. En zelfs als ze het weten, wat dan, mevrouw. Wat zal dat er aan veranderen? We kunnen er toch niets aan doen, meneer. Het wordt al lang niet meer hier beslist, mevrouw. Nu is het allemaal Europa dat de klok slaat. Die gasten die beslissen over onze kop heen, meneer. Oplossingen, mevrouw, dat lukte vroeger nog wel, maar nu niet meer. De wereld is te groot geworden. En wij te klein. We willen er niets meer over horen. ’t Is zo al erg genoeg. Laat staan dat we er een boek moeten over lezen. We hebben wel wat anders te doen. De auto moet worden gewassen. De kinderen naar de crêche. En dan in de file naar het werk. Zeg me, wanneer vind ik tijd om te lezen? Als we ’s avonds thuiskomen zijn we bekaf. Al blij meneer dat we ons in een luie zetel kunnen laten zakken en naar TV kijken. O neen, we moeten het niet weten. Er verandert toch nooit iets. Vertel me eens, wat kunnen wij, kleine garnalen eraan doen? Niets, meneer. Niets, mevrouw. En als het van die van de Wetstraat moet komen, dan zijn we er vet mee. Die vullen er alleen hun zakken. Trouwens, hoe we ook stemmen, het blijft altijd hetzelfde. Kijk maar, de laatste keer hebben we gestemd voor diene gast uit de Slimste Mens, diene De Wever. Ja, hij is veel te veel vermagerd sinds hij gestopt is met het eten van vettige frieten, hij zag er vroeger beter uit. Awel, wat is er gebeurd? Hij had de meeste stemmen. Maar toch mag hij niet meespelen. Is dat soms eerlijk, meneer? Politiek, één pot nat, mevrouw. Ware het niet dat ge een ferm boete moet betalen als ge niet ging, ik ging van ze leven niet meer gaan stemmen. ’t Is dat ik het gezegd heb.

 

Crises (meervoud), mensen kijken er tegen aan als tegen een natuurramp, iets wat ze overkomt en waaraan je toch nooit kunt ontsnappen. Iets wat je onder­gaat en dat ooit wel eens over gaat. Als vakeconoom kan je wel honderd keer proberen uit te leggen dat er oplossingen bestaan, ook in kleine landjes als België of Nederland, maar ze willen het niet horen, overtuigd als ze zijn dat het toch allemaal niet helpt, dat de kleine man niets in de pap te brokkelen heeft. Een gelatenheid die je als schrijver de gordijnen in jaagt. En ondertussen slaan de huren steeds verder op, neemt het aantal werkloze jongeren voortdurend toe, worden wooneenheden onbetaalbaar, bezuinigen we ons met zijn allen arm, de laagste bevolkingslagen nog het meest: en dat allemaal op orders van een ondemocratisch geleid Europa dat de eigen soevereiniteit steeds meer beknot.

 

Drie jaar geleden publiceerde ik het boek Crisis, hoe lossen we het op? Het boek heeft een aantal weken in de boeken top-10 (non-fictie) gestaan, maar was voor de doorsnee man of vrouw in de doorsnee straat erg moeilijk leesbaar omwille van de gebruikte vaktermen en van de gecompliceerde theorieên. Voorts krioelde het van de voetnoten, van de bibliografische verwijzingen, eindigde het met een zaken- en personenregister, kortom het soort boek waar de onervaren lezer meteen de pukkels van krijgt. Dat was dus wel hoe het echt niet moest. Het boek werd vrij goed gedistribueerd maar de uitgeefster, een transgender, verdween kort daarna naar de noorderzon, zonder te betalen, en werd daarna nergens nog terug gezien. Ik ben later een hondertal mensen tegen het lijf gelopen die het boek kochten, maar voor zover ik mij herinner, niet één enkele die het tot het einde heeft uitgelezen.

 

Paul de Grauwe heb ik een eerste keer ontmoet in 1979 toen ik in aanwezigheid van Ernest Mandel een lezing ging geven over mijn energie­waar­detheorie aan de K.U.L. Als vrijemarkt ideoloog en groot voorstander van globalisering heeft hij, een liberaal, nooit sluitende oplossingen voor de huidige economische crisis weten te formuleren.

 

Achteraf vond ik dit niet eens zo erg omdat ik voor de verklaring van langdurige economische crises was vertrokken van een eigenzinnige combinatie van langdurige overproductie en wat met een moeilijk woord “schaalelasticiteit”[1] van de economie wordt genoemd. Dit laatste is een begrip van de micro-economie, d.i. dat deel van de economische wetenschap dat bij de studie vertrekt van kleine afzonderlijke eenheden als gezinnen en bedrijven. Naarmate ik na het verschijnen van het boek mijn eigen theorie probeerde te verfijnen om ook andere economische crises te verklaren dan alleen maar de Grote Depressie (1929-1945), de petroleumcrisis (1973-1988) en de huidige crisis (2007-nu), kwam ik meer en meer tot de bevinding dat de term overproductie – dus datgene wat er in macro-economisch[2] opzicht méér wordt geproduceerd dan er wordt gevraagd – die ik overnam van de analyse van wijlen Ernest Mandel, veel te vaag is om verfijnde analyses te maken. De gehele tekst van mijn boek stuurde ik ter discussie op naar zulke economen als Geert Noels, Paul de Grauwe en Ivan van de Cloot. Laatstgenoemde, de hoofdeconoom van de werkgroep Itinera, vond het niet nodig af te dalen van zijn ivoren toren en bevestigde niet eens de ontvangst. Paul de Grauwe liet in een enthousiaste mail weten dat hij de tekst onmiddellijk zou lezen om er zijn mening over te geven, maar liet verder niets meer van zich horen. Enkel Geert Noels deed een ernstige inspanning om alles te begrijpen en zette uittreksels op zijn web site waar het onmiskenbaar de aandacht trok van een breed vakpubliek. Uiteindelijk belandde het boek op de buis in een laatavond editie van Phara op Canvas, waar ene Hendrik Bogaert probeerde het boek (dat hij nooit gelezen had) te ridiculiseren met domme one liners (waarbij hij vooral zichzelf belachelijk zat te maken) en waar Caoline Gennez enkel probeerde te begrijpen waarom ze het niet begreep.

 

Ivan van de Cloot van de werk­groep Itinera wordt be­schouwd als één van de meest verstandige economen in dit land. Hem heb ik nooit ontmoet en toen ik hem de volledige tekst van mijn vorige crisboek verzond weigerde hij van zijn ivoren toren af te dalen om er­over te discussiëren. Enige bruikbare hint hoe we de huidige crisis kunnen oplossen heb ik van Van de Cloot niet gehoord. Wie zijn broodheren zijn weet ik net zo min als Marc Reynebau.

 

Nu, meer dan drie jaar later, is het me duidelijk geworden dat een combinatie van “overproductie” en “schaalelasticiteit” zeker perfect opgaat voor de petroleumcrisis, maar eerder gewrongen voor én de Grote Depressie en voor én de huidige crisis (die in feite een geheel van meerdere crises is, van een hardnekkige groeicrisis, van een internationale schuldencrisis, van een eurocrisis en van – specifiek voor België en Frankrijk – een schijnbaar onoplosbare Dexia-crisis). Als we ervan uitgaan dat politici niet de meest bekwame personen zijn om grote economische beslissingen te nemen, en hoe minder ze proberen in te grijpen in het economisch leven van hun land, hoe beter dit is voor het econo­misch systeem als geheel, dan moeten we de vrije markt zijn beloop laten gaan en die zo weinig mogelijk bijsturen. Neen, overheden moeten geen kantelende banken aan het infuus leggen; neen overheden moeten de spaargelden van hun burgers niet garanderen (kunnen ze toch nooit waar maken); neen overheden moeten niet bestendig nieuwe regeltjes maken. Maar het is niet omdat we de markten en het bedrijfsleven zo weinig mogelijk mogen hinderen dat we achteraf de miljardairs (die we ongebreideld geld lieten verdienen op de vrije markt) moeten gaan sparen. Ook moeten alle fiscale achterpoortjes voor de grote bedrijven worden gesloten. En natuurlijk kan een economie niet zo maar blijven groeien als ze door Europa wordt gemuilkorfd, als ons een hele reeks nieuwe belastingen in de maag wordt gesplitst en we moeten bezuinigen tot op het bot. Als én de private koopkracht, én de publieke koopkracht aan banden wordt gelegd in een economie waar een goed deel van de productiemiddelen (machines) onderbezet zijn, bij een veel te hoge werkloosheid en een jeugd­werkloosheid van één op vijf, dan kan de groei enkel nog maar komen van een gestegen export en van directe investeringen van het buitenland [bijvoorbeeld van de BRICK groeilanden: Brazilië, Rusland, Indië, China en Zuid-Korea]. Voor directe investeringen is België, met veruit de hoogste loonkosten ter wereld, echter onaantrekkelijk. En de export kan maar groeien als we stoppen met het nemen van piepkleine maatregeltjes die weinig meer zijn dan een nieuw laagje verf op een gebroken tafelpoot.

 

Het is niet omdat we een klein landje zijn dat we als kleine kruideniertjes piepklein moeten gaan denken. Natuurlijk hebben we de concurrentiekracht van onze economie geheel om zeep geholpen: wat baat het van zowat de hoogste arbeidsproductiviteit ter wereld te hebben als de BTW veel duurder is dan in de buurlanden, als de loonlasten halsbrekend hoog zijn en als de ven­nootschapsbelasting voor doorsnee bedrijven een derde hoger is dan in het buitenland. Hoe wil je dan, onder dergelijke productievoorwaarden, de door bezuiniging weggevloeide koopkracht compenseren door meer export naar het buitenland? Hiervoor zijn radicale maatregelen nodig: 1. een verlaging van de BTW van 21 naar 19 %, 2. een verlaging van de vennootschapsbelastingen van 33 naar 20 % en 3. een verlaging van de patronale bijdrage in de loonkost met 12 %. En ja, bij zulke maatregelen loopt de schatkist een hoop inkomsten mis, heel concreet 5.23 miljard euro. Maar ondertussen – dat laat zich eenvoudig narekenen – heb je wel voor 2.88 % economische groei gecreëerd – ruim­schoots meer dan wat er verloren ging door de daling van de publieke en de private koopkracht, is je export wel met meer dan 3.5 % gestegen en heb je wel 65,000 nieuwe jobs gecreëerd. En dat gat van 5.23 miljard in de lopende begroting dat rijden we wel dicht door een eenmalige belasting op het duurste onroerend goed in het land. Want daarmee kunnen onze miljardairs niet op de loop gaan. En laat ze maar betogen met hun statige Rolls Royces, hun chi-chi Bentleys of hun dikke Mercedessen in de Wetstraat, niemand zal er last van hebben. Als we zo, erg radicaal, durven gaan, dan leven we een jaar later al in een heel ander land waar lachende gezichten die van azijnpissers en zuurpruimen zullen hebben vervangen.

 

En heel juist zo’n maatregel volstaat nog niet om de sputterende motor van onze economie weer blijvend aan de praat te krijgen. Daar is veel meer voor nodig. Ook al eens gedacht dat er in ons land jaarlijks 50,000 nieuwe gezinnen bijkomen (door huwelijken, samenwonen, opnieuw samengestelde koppels na echtscheidingen)? In tijden van economische crisis, als de bouw slabbakt, betekent dit een gestegen vraag naar woongelegenheid en een extra druk op de huurprijzen, zeker in de grootsteden. Voor nieuw samengestelde gezinnen, die liever een huis of appartement kopen dan er één te huren impliceert het een gestegen vraag naar vastgoed, wat de prijzen steeds verder de hoogte in jaagt. Jonge gezinnen daarentegen kunnen nauwelijks nog een eigen woning kopen, toch niet als ze door ouders of familie niet worden gesteund. Wonen is wel een basisbehoefte in een samenleving, coladrinken niet. Waarmee ik bedoel dat de overheid hierin een taak te vervullen heeft, niet in het stimuleren van het verbruik van niet levensnoodzakelijke genotsmiddelen. Het eerste wat hierbij moet gebeuren is een halvering van de registratierechten bij aankoop van een woning: nu 10 % in Vlaanderen, 12.5 % in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en in Wallonië. Het zijn inderdaad die hoge registratierechten die de prijzen van vastgoed voortdurend de hoogte in jagen, want bij de verkoop van een huis wil de verkoper zijn geld dat hij aan de overheid moest afstaan reçu­pereren.

 

Het mijmeren over onbetaalbaar vastgoed liet mij toe een bruikbare methode te vinden om in cristijd de werkgelegenheid fors te verhogen en de economie een serieuze boost te geven. Tijdens de Grote Depressie, in 1936, kwam een Engelse econoom uit avant-garde kringen op de gedachte dat een crisis moet kunnen worden overwonnen door massale openbare werken, door het pompen van subsidies in het bedrijfsleven, en door het financieren daarvan met schulden. Deze politiek noemt men deficit spending. De econoom waarvan sprake was een homo, gehuwd met een ballerina. Door speculatie op de beurs had hij een indrukwekkend fortuin vergaard en was hij een graag geziene spreker in de hogere Engelse kringen. Zijn naam was John Maynard Keynes. Drie decennia lang zijn economen ervan overtuigd geweest dat hij de grote uitvinder was van hét anti-crisis medicijn, maar tijdens de petroleumcrisis van 1973-1988 werd snel duidelijk dat het medicijn compleet uitgestorven was. Inderdaad investeer­den allerlei overheden massale hoeveelheden geld in het bedrijfsleven, maar toen bleek dat het de crisis alleen verergerde in plaats van ze op te lossen. Er heerste toen een grote overproductie die ondernemers op de eigen markt niet kwijt konden, omdat door loonmatging de koopkracht er was gezakt, en die ze dus probeerden te slijten op de wereldmarkt.

 

Met de marxist Ernest Mandel (1923-1995), die ik een te dog-matische kijk op het marxisme verweet, heb ik van 1979 tot 1987 samengewerkt aan mijn energie-waardetheorie als modern alter-na­tief voor de arbeidswaarde theorie van Marx. Ook maakten we samen meerdere analyses van de petroleumcrisis, die een crisis van persisterende overproductie was. Daarna ben ik veel te lang blijven plakken aan de term “over­productie” die een degelijke macro-economische analyse feite­lijk in de weg staat.

 

De weelderig toegestopte subsidiegelden gebruikten ze voor arbeidsbesparende, dus kapitaalintensieve investeringen, waardoor ze hun overproductie kwijt konden geraken op de wereldmarkt. De arbeidsbesparende investeringen zorgden op de eigen markt voor een stijgende werkloosheid, dus voor een verdere daling van de koopkracht, zodat daar de overproductie opnieuw steeg. Achteraf bleek dus dat allerlei overheden gigantische schulden hadden gemaakt om de brand te blussen met petroleum. Al in 1979, in een tiendelige reeks over de kop en de staart van de crisis, die ik aan het weekblad Knack verkocht, had ik het over het “uitgestorven keynesiaanse wondermedicijn”. Wat mij aan Keynes vreselijk tegenstak was dat hij overheden voortdurend nieuwe schulden liet maken, terwijl Friedrich A. Hayek (van de Oostenrijkse School in het economisch denken) net had aangetoond dat overdreven kredietexpansie en voortdurend nieuwe geldschepping bij te lage rente juist crisisbevorderend werkte.

 

In 2009, in mijn boek Crisis, hoe lossen we het op?, verdedigde ik de stelling dat grote openbare werken enkel konden functioneren indien ze werden gefinan­cierd met een deel van het volkskapitaal. Daarmede bedoelde ik de ettelijke miljarden euro’s (toen nog 186 miljard, nu al meer dan 230 miljard) die het gewone volk aanhield op spaarboekjes. Tijdens de financiële crisis was duidelijk geworden dat banken er niet voor terugdeinsden het spaargeld van de burger te vergokken in wat ondertussen het casinokapitalisme werd genoemd. Gedreven door greed, door hebzucht, en door de torenhoge bonussen die ze konden binnenrijven gokten bankiers met de spaarcenten van hun burgers op allerlei nieuwe bankproducten waar zeer hoge hefboomeffecten aan vast zaten. Verkeerd gokken ging gepaard met immense verliezen zodat tal van banken zich enkel staande wisten te houden door een beroep te doen op de overheid. Gedurende decennia hadden ze hun winsten geprivatiseerd, en nu ze zwaar in moeilijkheden zaten moesten de verliezen dus maar worden gecollectiviseerd, of in simpeler woorden, mocht de brave belastingbetaler opdraaien voor de rotzooi die ze ervan hadden gemaakt.

 

Kortom, het spaargeld van de burger – dat trouwens bitter weinig rente op­bracht – kon dus veel beter worden aangewend in allerlei grote openbare werken. Als men die goed uitkoos dan kon de kleine belegger veel meer verdienen met zijn spaarcenten indien hij ze bijvoorbeeld vijf jaar lang stopte in dat soort projecten, en van de overheid een staatsgarantie kreeg dat op het einde van de rit hij kapitaal en rente integraal zou terugzien. Het was net dat wat Hendrik Bogaert tijdens de uitzending van Phara maar niet wilde begrijpen. Als een losgeslagen gek bleef hij er maar op hameren dat Van Rossem het spaargeld van de burger wilde nationaliseren, zodat de burger wist waar hij aan toe was: zijn genationaliseerde centjes zouden met zekerheid in de zakken van Van Rossem verdwijnen. Met dat soort onzin probeerde hij dus bij het publiek te scoren, niet eens beethebbend hoe onsterfe­lijk belachelijk hij zich daar niet zat te maken. Het heeft hem later wel niet belet om voor rekening van CD&V staatssecretaris te worden in de regering van Elio di Rupo – een di Rupo die bij de keuze van zijn ministers en staatssecretarissen dus zeker niet de meest kieskeurige was geweest.

 

In het huidige boek heb ik de gedachte grote werken deels te laten financieren met een deel van het volkskapitaal – in plaats van met geleend overheidsgeld zoals Keynes en zijn volgelingen dat willen – hernomen. Alleen vroeg ik mij af in welk soort beleggingen die burger wel trek zou hebben? Het antwoord was vlug gevonden: in een grote onderneming die minstens vier jaar lang jaarlijks 50,000 woningen zou bouwen, woningen die tegen onklopbaar lage prijzen op de markt te koop zouden worden aangeboden. Na enkele gesprekken met CEO’s uit de bouwsector kreeg het project vorm. Het moest gaan over woonheden van 124 m² - voor de helft appartementen, voor de andere helft ééngezinswoningen – die, afhankelijk van het gewest waar ze werden gevouwd, verkocht konden worden aan prijzen tussen 180,000 tot 275,000 euro exclusief registratierechten en notariskosten. Het project, dat kort daarna de naam Sociale Holding zou krijgen, zou kunnen worden opgestart met 20 miljard euro werkingsmiddelen. Daarvan kan de helft als kapitaal worden ingebracht door bouwondernemingen, gemeenten en steden, institutionele beleggers, etc. De andere helft kan dan afkomstig zijn van het volkskapitaal, door de verkoop van door de overheid gewaarborgde kasbons met een rendement van 3 % per jaar. Aangezien de depositospaarder hier een opvallend hogere rente kan beuren dan op zijn spaarboekje, moet de financiering van de kasbons geen probleem zijn.

 

De verkoop van de nieuwe woningen zal al evenmin problematisch zijn: in onzekere tijden waar goud opnieuw de laatste vluchtheuvel voor beleggers is geworden, zullen de goedkope maar kwaliteitsvolle woningen makkelijk kopers vinden bij de hogere middenklasse. Het project is goed voor minstens 200,000 nieuwe arbeidsplaatsen, deels in de administratie, deels in de bouw. Bij de aanwerving moeten concrete regels worden nageleefd: geen schijnzelfstandigen, geen Poolse zwartwerkers, bij voorkeur werkloze jongeren en werkloze 50-plussers. Die worden allemaal werknemer bij de Sociale Holding, niet bij onder­aannemers. Het project is goed voor een economische groei van een omzet van minstens 44 miljard euro over een periode van vier jaar, voor cira 250,000 werklozen minder, en voor een economische groei van 2.75 à 2.98 % per jaar. Door de massale tewerkstelling enerzijds, en de massale bestellingen anderzijds zorgt het voor een ernstige injectie aan koopkracht en voor de herademing van een economie die men nu, op dictaat van Europa met allerlei bezuinigingen en fiscale maatregelen, zonder tegenmaatregelen, aan het wurgen is. Het schept op zijn minst weer hoop en het doet er niet toe welke politieke partijen zich achter het project willen scharen, als het op zijn minst maar wordt uitgevoerd. Voorts leidt het geenszins tot een verhoging van de staatsschulden, wat wel het geval zou zijn bij een keynesiaanse aanpak. Het moet een einde maken aan de negatieve animal spirits en de sfeer van gelatenheid en laag consumentenvertrouwen doen omslaan in een nieuwe economische euforie ondanks alle gezeik over voortdurend nieuwe begrotingscontroles die de burger, zonder het project, alleen maar wanhopiger maken.

 

Duiken in de vele rotzooi die bankiers en politici na 2007 wereldwijd hebben achter­gelaten is helaas niet sexy, al vindt Ron Paul de Oosten­rijkse School econo­mie wel wat hebben. In 2007 voorspelde hij met behulp van hun ABCT goed en wel de vastgoedcrisis die zowat de complete westerse bankwereld fataal werd. Ron Paul dong mee naar de re­publikeinse no­mi­natie als presidents­kan­didaat.

 

Net zoals er een uitweg is voor de economische crisis op landelijk niveau, is er een uitweg voor de internationale schuldencrisis, voor de zeer vervelende eurocrisis en zelfs voor het ronduit huiveringwekkende Dexia dossier. Ook hier ga ik geen out of the box oplossingen uit de weg. Grote problemen bestrijdt men niet met de piece meal engineering waaraan de politieke klasse zich voortdurend bezondigt. Met kleine veranderingetjes hier en daar bouw je geen stevig huis, maar zit je een krot enkel voortdurend op te lappen. Anderzijds moeten we niet vervallen in de megalomane projecten van een EMS Noodfonds dat bereid is 2,000 miljard te pompen (dat is meer dan 10 % van het EU27 bruto binnenlands product – afkorting BBP) in de redding van de in een verkeerd kraambed geboren euro. Door te werken met quasigeld, geheel naar analogie van wat de geniale centrale bankier Hjalmar Schacht in de jaren 1930 in Duitsland deed, kan dat deel van de schulden van de PIIGS landen (Portugal, Ierland, Italië, Griekenland en Spanje) dat boven de 60 % van het BBP ligt eerst gedurende een periode van tien jaar worden bevroren waardoor de economie van de probleemlanden niet langer kapot gaat aan onbetaalbaar hoge rentes, waarvan alleen banken beter worden en hun burgers armer.

 

Wat België betreft blijft het grootste probleem – de term “nachtmerrie” is hiervoor allicht te zwak gekozen – uiteraard de bad bank Dexia. Pijnlijk genoeg is dat één van de 29 systeembanken in de wereld. Laat je die omvallen, dan haal je je een zoveelste multinationale bankencrisis op je nek. Anderzijds is die ondertussen, op bevel van Europa, compleet ontmanteld. Dit jaar werden alle waardevolle onderdelen ervan verkocht en nog steeds zit de bad bank (geen “restbank”, laat ons ernstig blijven, Didier Reynders) op een berg schulden van 287 miljard euro. Ten onder gegaan aan de grootheidswaan van Pierre Richard en aan de naïeve onkunde in het opkopen van internationaal waardepier, hebben zijn opvolgers Axel Miller en Pierre Mariani, ondanks hun vorstelijk loon, de situatie alleen nog maar verergerd. Toen met Karel de Boeck eindelijk een bekwame CEO aan boord werd gehesen lag het zinkend schip al op de bodem van de Noordzee…

 

Parafrasering op de affiche van Ron Paul. In dit boek worden oplossingen voorgesteld voor de vier fundamentele crises die dit land teisteren: de economische crisis, de internationale schul-dencrisis, de eurocrisis en de Dexia crisis. Het doet er niet toe welke politieke formaties de voorgestelde oplossingen ten uitvoer brengen, als ze op zijn minst maar worden uitgevoerd.

 

Het enige wat nu nog te verkopen valt is een portefeuille obligaties van rond de 95 miljard waarin minstens voor 25 miljard volslagen waardeloze rommel zit. Tijdens de zomermaanden waarschuwde Luc Coene, de gouverneur van de Nationale Bank er voor dat, zou Dexia failliet gaan, de schulden wel eens zouden kunnen oplopen tot 125 miljard. Hiermee bewees Coene zijn verfijnde zin voor eufemismen. Een failliet zou minstens een put van 200 miljard euro achterla­ten, dat is meer dan de helft van ons BBP. In werkelijkheid is het verlies eindeloos groter, want al diegenen die blind in de val liepen, gespannen door Pierre Mariani, dat ze tien jaar lang 13 % rendement zouden beuren indien ze begin 2009 op de kapitaalverhoging van Dexia intekenden, zijn hun inleg integraal kwijt. En alle vroegere aandeelhouders, die ooit tot 25 euro betaalden voor een Dexia aandeel kunnen achter hun centen fluiten. De doffe elende is dat een klein land als België het failliet van Dexia onmogelij kan slikken. Dat dankt het land aan het nachtelijk gefoefel van 4 oktober 2011 van Yves Leterme en Didier Reynders met de gezanten van toenmalig president Nicolas Sarkozy.

 

Toen werd overeengekomen dat de staatswaarborg die Dexia in 2008 al kreeg van België, Frankrijk en Luxemburg (20 miljard euro) zou worden opgetrokken tot 90 miljard, en dit in dezelfde verhoudingen als destijds, dus voor 60.50 % door België, voor 36.50 % door Frankrijk en voor 3 % door Luxemburg. Van de beloofde 90 miljard zou meteen 45 miljard ter beschikking worden gesteld van wat toen nog de “restbank” Dexia werd genoemd, nog niet de “bad bank”. Dit zo maar een verschoonbare fout noemen is ongehoord. Leterme en Reynders wisten donders goed dat, zou de bad bank op de klippen gaan, de Belgische regering onmogelijk haar verschuldigde deel op tafel kon leggen. Op het ogenblik van de ondertekening (nacht van 4 op 5 oktober 2011) bedroeg het al 60.50 % van 20 + 45 miljard = 39.3 miljard euro, of een vijfde van de jaarlijkse ontvangsten van de overheid. Bij een effectief failliet zou de factuur zelfs oplopen tot 60.50 % van 90 miljard, of 54.5 miljard euro, zijnde een kwart van de jaarlijkse ontvangsten van de staat! Nimmer of nooit had de Europese Commissie een dergelijke koehandel (voorlopig) mogen goedkeuren, want hierdoor voelden Leterme en Reynders zich achteraf gevrijwaard van iedere mogelijke gerech­te­lijke ver­volging.

 

Toen in december 2011, na meer dan 500 dagen, België dan eindelijk toch een regering kreeg (ondanks niet eens een Vlaamse meerderheid in die regering) luidde het nog dat één van de eerste taken van de nieuwe regering het heronder­handelen van de overeenkomst van 4-5 oktober 2011 zou zijn. Van die onderhandelingen, die Steven Vanackere beloofde, is echter nooit iets in huis gekomen. Eerst was het wachten om te zien of Sarkozy in Frankrijk wel zou worden herkozen als president. Toen het uiteindelijk de socialist François Hollande was die de verkiezingen won, was er nog heel even hoop dat de socialistische premier Elio di Rupo onderhandelingen zou opstarten om de schan­dalige 60.5-36.5-3 verhouding te herzien, maar daar kwam nooit nog iets van in huis. Integendeel, op 5 juni 2012 stemde di Rupo er doodgewoon mee in de verstrekte tijdelijke staatswaarborg voor de badbank op te trekken van 45 naar 55 miljard, zonder ook maar de geringste poging te doen de verhoudingen tussen Frankrijk en België te herzien. Ondertussen heeft de bad bank al 70.8 miljard van die staatswaarborgen gebruikt: de 20 miljard definitieve waarborg van 2008 plus 50.8 van de 55 miljard van 5 juni. Op 26 september moest de tijdelijke waarborg van 55 miljard met vier maanden worden verlengd, en nog steeds stemde di Rupo daarmee in zonder van de Fransen een herziening te eisen.

 

Ondertussen is wel een en ander uitgelekt over de schandaalonderhandelingen in de nacht van 4 op 5 oktober 2011, toen Leterme en Reynders de gemiddelde Belg opzadelden met 5,000 euro schulden om Dexia te redden (dus met 20,000 euro per modaal gezin, ofte anderhalf jaarinkomen!) Vooral Leterme zou hebben geijverd dat de aandeelhouders van de Arco Groep (hoofdzakelijk leden van de christelijke vakbond) bij een failliet van Dexia recht zouden hebben op een uit­kering van één miljard euro – iets wat compleet haaks staat op de bestaande wetgeving. Toen de Fransen daarmee instemden zou hij niet langer dwars hebben gelegen over de verdeling van de staatsgaranties over de drie staten. Zoiets kan de burger, die dupe is van de koehandel van Leterme, zich toch niet zo maar over zich heen laten gaan: net als Pierre Richard, Axel Miller, Pierre Mariani en Jean-Luc Dehaene, horen ook Leterme en Reynders thuis op de be­klaagdenbank voor een correctionele rechtbank.

 

Zowat iedereen beseft dat de ondertussen compleet ontmantelde bad bank gewoon niet langer leefbaar is. Ze heeft geen toegang meer tot de spaargelden van de klanten, omdat die terecht zijn gekomen bij de afgesplitste Belfius bank. Ook de spaargelden op de Luxemburgse BIL bank of de Turkse Deniz bank kunnen niet meer worden aangesproken, want beide banken zijn inmiddels ver­kocht. Om zelf nog kredieten te kunnen toekennen aan de lokale besturen, moet Dexia eerst zelf geld lenen op de interbancaire markt. Dat kan ze enkel dankzij de haar toegestopte staatsgaranties. Hierbij moet Dexia jaarlijks forse interesten betalen, in 2011 nog meer dan 23 miljard. Voorts moeten de verstrekte leningen aan de lokale besturen worden herverzekerd, waardoor er nauwelijks nog winst valt te halen uit de verstrekte leningen. Daarboven is Dexia verwikkeld in een eindeloze rij processen en hangen ettelijke miljarden euro’s Dexia als een zwaard van Damocles boven het hoofd. De bad bank stapelt uiteindelijk enkel maar verliezen op die jaar na jaar terechtkomen op de rug van de belastingbetaler.

 

De staatskredieten aan de bad bank Dexia moeten nog defi­ni­tief worden goedge­keurd door de Europese Com­mis­sie, meer bepaald door de Euro­com­mis­saris Joaquin Almunia, van 2004 tot 2010 nog veran­t­woor­delijk voor Eco­nomische en Monetaire Zaken, sinds 2010 voor Mede­dinging. Met hem moet straks worden onder­han­deld over de oneerlijke ver­de­ling van de staatsgaran­ties tus­sen België en Frankrijk.

 

Zo er al een oplossing voor Dexia is, bestaat die uit een vereffening gespreid over vijf jaar. Daarmee kan echter maar worden begonnen als de lasten worden verspreid in evenredigheid met het BBP van Frankrijk, België en Luxemburg. Dit komt dan neer op een verhouding van 5 – 1 – 0.12. Van Eurocommissaris Joaquin Almunia moet België kunnen bekomen dat hij de onmogelijke verhouding 36.5 – 60.5 – 3 verwerpt omdat het hier een wraakroepende oneerlijke mede­dinging betreft in het voordeel van Frankrijk. In hoofdstuk 6 wordt uitgelegd dat enkel dan een betaalbare vereffening van de bad bank mogelijk wordt. Die zou de Belgische belastingbetaler gedurende vijf jaar 281 euro per hoofd per jaar kosten, tegen 280 euro per hoofd per jaar voor de Franse belastingbetaler. Hiermee zouden de schulden van Dexia aan andere kredietinstellingen (106 miljard euro) kunnen worden vereffend, waardoor een nieuwe bankcrisis kan worden vermeden. De overblijvende schulden zouden dan voor de helft kunnen worden terugbetaald bij het te gelde maken van de portefeuille aan obligaties. Indien Europa, onder druk van Frankrijk, dit scenario zou verwerpen, kunnen we nog vijftig jaar lang minstens 3 miljard per jaar weggooien in de bodemloze put van Dexia. En ondertussen blijft het risico torenhoog dat de systeembank Dexia toch omvalt en dat we op die manier een nieuwe internationale bankcrisis op de hals halen.

 

Ik ben het er volledig mee eens dat dit boek alles behalve sexy is, maar ik heb wel gepoogd het voor iedereen leesbaar te houden. De meeste bibliografische nota’s heb ik achterwege gehouden, en telkens het mogelijk was heb ik gewerkt met overzichtelijke grafieken. Uiteindelijk is dit wel een boek van hoop, omdat geen enkele situatie zo hopeloos zou zijn dat er geen oplossingen denkbaar zijn. De voorgestelde oplossingen zijn goed en wel uitvoerbaar maar vergen politici die radicaal beleidslijnen durven veranderen. Als die er nog niet zijn, dan moeten we er wel werk van maken die zo snel mogelijk te vormen, zodat ze de generatie van wauwelende politici kan vervangen door een nieuwe generatie van bekwame en moedige technocraten.

 

Strombeek-Bever

30 september 2012

[1] Eigenlijk geeft de schaalelasticiteit de verhouding aan tussen een kleine verandering in de grootte van een economie en de grootte van de productie. Als de schaalelasticiteit groter is dan één stijgt de productie sneller dan de grootte van de economie, wat, bij gelijkblijvende lonen en prijzen, tot meer winsten leidt. Is dat niet het geval, en stijgt de productie trager dan de grootte van een economie dan is de schaalelasticiteit kleiner dan één, en dan stijgen de kosten rapper dan de omzet, wat aanleiding geeft tot dalende winsten. Een moeilijkheid bij de statistische meting is: hoe druk ik de grootte van een economie in cijfers uit. Hierbij bedacht ik het volgende: om te produceren is er een inzet nodig van menselijke energie, want zonder die inzet is er gewoon geen productie. Voorts is er een inzet vereist van gekapitaliseerde energie. Daarmee bedoel ik de energie afkomstig van machines, van trekpaarden, van productief aangewend zonlicht, enzovoort. De productie is dus een functie van én menselijke energie, én gekapitaliseerde energie (en niet van de inzet van arbeid en kapitaal zoals de neoklassieke economen steeds voorhielden). Energiekwanten zijn meetbaar en optelbaar. De som van alle (efficiënt aangewende) energie die in het productieproces wordt ingezet is dan de grootte van de economie, bijvoorbeeld uitgedrukt in tonnen petroleumequivalent. Dat soort analyse is zeker bruikbaar in de economische wetenschap, maar is een serieuze tegenvaller voor de leek die er tijdens zijn lectuur mee wordt geconfronteerd.

[2] Met “macro-economie” bedoel ik het onderdeel van de economische wetenschap dat zich buigt over het bestuur van minstens een gehele volkshuishouding (een land) of een geheel van landen, bijvoorbeeld de Economische Unie als geheel. Hierbij werkt men met wat economen geaggregeerde eenheden noemen zoals de totale private consumptie van een land, de doorsnee inflatie in een land, de economische groei van een land, de werkloosheid in een land, enzovoort.

Lid worden van Rossem? www.rossem.be

15:01 Gepost door Ben Willems in Gastcolumn | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, economie, jean pierre van rossem, rossem | |  Facebook | |  Print | |

01-10-12

Het complete DEXIA-dossier! Door JP Van Rossem

HOOFDSTUK 6: DE DEXIA CRISIS EN HOE VERMIJDEN WE DAT BELGIË EEN GRIEKENLAND AAN DE SCHELDE WORDT?

1. Korte Historiek (1996-2008)

Ooit was er het Gemeentekrediet, opgericht in 1860, een relatief kleine Belgische kerngezonde bank, die zich specialiseerde in het verstrekken van kredieten aan lokale besturen. Het inkomen van het Gemeentekrediet kwam hoofdzakelijk van kleine spaarders, vaak mensen uit vakbondskringen. In de loop der jaren specia­liseerde het Gemeentekrediet zich, overigens met succes, in het verstrekken van verzekeringen. Vanaf 1990 zocht het Gemeentekrediet naar expansie in het buitenland. Dat jaar richtte het in Luxemburg een eigen bank op (Cregem International Bank). Eén jaar later nam het Gemeenekrediet een participatie van 25 % in de grootste Luxemburgse bank Banque International à Luxembourg (BIL). In 1996 werd beslist tot een fusie van het Belgische Gemeente­krediet met het Franse Crédit Local de France (CLF), opgericht in 1987 en gespecialiseerd in kredieten aan de openbare sector tot ver buiten Frankrijk. Sinds 1990 had CLF bijvoorbeeld een filiaal in New York, CLF New York Agency. Ook had het filialen in Groot-Brittanje, Duitsland, Spanje, Italië en Frankrijk. Geheel in tegenstelling tot de spaarbank Gemeentekrediet had CLF geen eigen netwerk aan kleine spaarders van wie het geld werd gebruikt om uit te lenen aan de openbare sector. Het was dus geen spaarbank die met gelden van kleine spaarders en van gemeenten werkte zoals het Gemeentekrediet, maar goed en wel een inves­teringsbank die kapitalen binnenrijfde van voornamelijk institu­tio­nele beleggers en die dan tegen een hogere rente uitleende aan de publieke sector. Aanvan­ke­lijk werd de Dexia groep geleid door het duo François Narmon (sedert 1979 hoofd van het Gemeentekrediet) en Pierre Richard (sedert 1987 hoofd van CLF).

Uit de fusie van twee geheel verschillende bankinstellingen – niet bepaald geroepen om harmonisch samen te werken – ontstond dus in 1996 de Dexia Bank Groep. Beide groepen beginnen nu, aanvankelijk nog geheel binnen hun geëigende specialiteit van kredietverlening aan openbare besturen, aan een buitenlandse expansie. In 1999 is er in Luxemburg een buy out van de minderheidsaandeel­houders in BIL. In drie fases verwerft Dexia tegen 2001 liefst 70 % van de Italiaanse bank Crediop, gespecialiseerd in kredietgeving aan Italiaanse openbare besturen. Een jaar eerder nog verwerft de groep, onder druk van de Fransen, het Amerikaanse Financial Security Assurance (FSA), gespecia­li­seerd in credit enhancement voor uitgifte van gemeentelijke obligatieleningen in de States, en wordt zo wereldleider op de markt van financiering van de openbare sector. Die positie wordt nog verstevigd als de groep in 2001, onder druk van de Belgische tak, via een kapitaalverhoging, de complete Artesia Banking Corpo­ration (voorheen met Arcofin als zowat enige aandeelhouder) overneemt met daarbij de spaarbank BACOP, de verzekeringsmaatschappij DVV en de beheers­maat­schappij Cordius. Het komt tot een versmelting van Dexia Bank, Artesia Banking Corporation, BACOB bank en Artesia Services in de spaarbank Dexia Bank Belgium. In 2002 wordt in Israël de bank Otzar Hashilton Hamekomi overgenomen, ook gespecialiseerd in de financiering van lokale besturen. Het wordt Dexia Israël. Eind 2003 neemt de Dexia Groep het deel van de minderheidaandeelhouders in zijn Duitse dochter Dexia Hypotheken Bank Berlin over.

In 2004 komt Dexia voor het eerst negatief in het nieuws. Kort na de eeuw­wisseling kocht de groep in Nederland én de Banque Labouchère (eigenaar van de verzekeringsmaatschappij Aegon) én de zakenbank Kempen & Co op en legt ze enkel nog maar voor laatstgenoemde zakenbank meer dan een miljard euro op tafel. Beide banken gaan daarna een fusie aan en worden Dexia Nederland. Hierbij worden door wanbeleid van het vroegere Kempen & Co honderdduizende Nederlandse klanten gerold in een leasingschandaal. Bevreesd voor het imago­schade wordt Kempen & Co voor amper 83 miljoen verkocht aan een drietal financiële instellingen, maar het verlies is nog veel groter: tot 2008 moet Dexia Nederland puinen ruimen in het leasingschandaal. Waarom de groep Kempen & Co wilde kopen – een zakenbank die in het geheel niet past bij de lijn die de groep tot dan volgde: kredietverstrekking aan lokale besturen en verzekeringen – is niet duidelijk. Onder leiding van Pierre Richard, die in 2000 François Narmon opvolgde als enige CEO van de gehele Dexia Groep, wordt er gaandeweg meer en meer afgeweken van de historische taken die het vroegere Gemeente­krediet en het vroegere CLF hadden gevolgd. Zo vallen (i) de fiftyfifty joint venture met de Royal Bank of Canada om gezamenlijk de zakenbank RBC Dexia Services aux Investisseurs op te richten en dienstverlening te verkopen aan institutionele beleggers in 2005 en (ii) de aankoop van de succesrijke Turkse Denizbank in 2006, geheel buiten het klassieke stramien van Dexia Groep als financier van lokale overhe­den.

 

 

 

De megalomanie van Pierre Richard kende nauwelijks grenzen. Links de 137 me­ter hoge Dexia toren aan het Brusselse Rogierplein, rechts de 142 meter hoge Dexia toren aan de Parijse Défense. Nu de Dexia Holding virtueel failliet is krijgt men beide gebouwen aan de straatstenen niet kwijt.

 

Vanaf 2006 krijgen waarnemers meer en meer de indruk dat Dexia al lang geen homogeen geheel meer is maar eerder een samenraapsel van banken met geheel uiteenlopende maatschappelijke doelen. Ook komt de megalomanie van Pierre Richard, die zichzelf vorstelijk laat betalen[1], meer en meer tot uiting, zeker bij de bouw van de 137 meter hoge Dexia toren op het Brusselse Rogierplein die vanaf 2006 in gebruik wordt genomen. Uitgerust met 4200 ramen waarachter 126,000 veelkleurige leds zijn verborgen kan het publiek via een touchscreen voor de ingang de kleur van de toren veranderen. In Parijs komt er zelfs een 142 meter hoge Dexiatoren aan La Défense, gebouwd tussen 2002 en 2005 waar vanaf 2007 het vroegere CLF wordt gevestigd.

Wat vooral niet geweten mag worden is dat de spaarinlagen van de gewone burger ondertussen steeds minder worden gebruikt voor kredietverstrekking aan openbare besturen, maar dat de Franse tak CLF – dat geen eigen klantennet heeft – er gretig zit in te graaien om er, in de stijl van het pure casinokapita­lisme, mee te gokken bij de aankoop van allerlei kredietderivaten via de Amerikaanse dochter FSA. In 2008 lekt uit dat de Dexia Groep, die op dit moment nog een kapitaal heeft van 15.7 miljard euro, op een berg rommel­kredieten van 111 miljard zit, de hoogste berg in de hele Europese bankwereld. Pierre Richard die inmiddels, al in 2006 als CEO van de Dexia Groep werd vervangen door Alex Miller, weigert commentaar. Van diezelfde Miller, nooit bankier geweest, een jurist die voldoende bewijzen heeft geleverd van zijn glorieuze incompetentie in bankieren, wordt vermoed dat hij nauwelijks enig idee had van wat CDO’s zijn en waarom ze zo uiterst risicovol zijn.

 

François Narmon, sinds 1979 hoofd van het Gemeentekrediet en van 1996 tot 2000 samen met Pierre Richard aan het hoofd van de Dexia Groep.

 

Paris: Pierre Richard, president de Dexia, presente les resultats annuels. WITT/SIPA

 

Pierre Richard, sinds 1987 hoofd van CLF, tussen 1996 en 2000 aan het hoofd van de Dexia Groep en van 2000 tot 2006 alleen CEO van de groep.

 

Alex Miller, in 2006 opvolger van Pierre Richard als CEO van de Dexia Groep en in 2008 de laan uitgestuurd wegens vol­sla­gen onbekwaamheid.

 

De geruchtenmolen over de massale rommelkredieten van Dexia komt op gang op 19 augustus 2008. Die dag gaat de Amerikaanse kredietverzekeraar Blue Point, een dochter van de in zware financiële moeilijkheden verkerende Wachovia bank, failliet. Blijkt dan dat Dexia 8.7 miljard dollar kredieten (ook een flink pak CDO’s) heeft laten verzekeren bij Blue Point, een garantie die nu integraal weg­valt. Drie kwart van de verzekerde CDO’s komt van subprime kredieten van lokale Amerikaanse overheden, en Dexia neemt lichzinnig aan dat het die schulden wel zal kunnen recupereren. De rest bestaat uit herverpakte hypo­theek­­leningen van particulieren en uit consumentenkredieten. Hierop dreigt plots meer dan 2 miljard euro te worden verloren via Dexia dochter FSA. Maar noch aan het Rogierplein, noch aan La Défense gaat er een belletje rinkelen dat FSA allicht massale risico’s heeft genomen, waarvan men in Brussel en Parijs geen weet heeft.

In de loop van september 2008 nemen de alarmerende geruchten over Dexia toe. Bij het failliet van Lehman Brothers zou de groep minstens een half miljard ongedekte tegoeden verliezen en mogelijk ook nog een deel van de 1.8 miljard repo’s in portefeuille. Voorts is duidelijk dat de Dexia Groep nog meer verliezen zal leiden nu de Duitse Hypo Real Estate Bank zwaar in de problemen zit. Ge­ruchten dat Dexia goed en wel op een berg van 111 miljard rommelkre­dieten zit worden steeds luider. Alex Miller kan de waarheid niet langer verber­gen en probeert de situatie te verdoezelen door uit te pakken met de klinkklare leugen dat het vaststaat dat de Amerikaanse dochter FSA zal worden afgestoten en worden verkocht aan de Amerikaanse verzekeringsmaatschappij Assured Guaranty. Daar echter weet men enkel dat er vaag over werd gesproken, niet dat er ook maar een beginsel van akkoord zou zijn. Op 29 september 2008 zakt de koers van het Dexia aandeel plots met meer dan 30 % in één dag tijd. Er heerst duidelijk paniek op de markt, zeker als op 28 september Fortis gedeel­telijk wordt genationaliseerd teneinde het van het failliet te redden. De paniek slaat over op Dexia terwijl de koers van het aandeel zakt van 10 euro naar 6.62 euro. Een dag later verlaagt Moody’s de individuele sterkte van de bank naar C- (negatieve verwachtingen).

Dexia verkeert duidelijk in moeilijkheden en verzoekt om staatssteun. Op 1 oktober verhoogt de groep haar kapitaal met 6.4 miljard euro: 3 miljard zal worden ingebracht door de Belgische overheden, Ethias en Arcofin. Een andere schijf van 3 miljard zal worden ingebracht door de Franse overheid en de Caisse des Dépôts et Consignations. Luxemburg, dat via BIL belangen heeft in Dexia, belooft 376 miljoen in te brengen. Alle partijen betalen 9,90 euro per aandeel, een pak meer dan de koers van 29 september. De toplui Alex Miller en Pierre Richard (nog steeds hoofd van de Raad van Bestuur) zullen ontslag nemen. Met deze kapitaalverhoging wordt alle twijfel rond de financiële situatie van Dexia schijnbaar weggenomen, wat op zich door de gespecialiseerde pers al vrij goed nieuws wordt genoemd.

 

“Het feit dat de kapitaalverhoging aan 9,90 euro gebeurt is eveneens goed nieuws voor de bestaande aandeelhouders, omdat het aangeeft dat de partijen de intrinsieke waarde van Dexia hoger inschatten dan de beurskoers. Een nadeel is dan wel dat het aantal bestaande aandelen stijgt van 1,156,413 miljoen naar 1,762,473 miljoen, wat zorgt voor een winstverwatering. Indien we rekening houden met deze verwatering komen we uit op een voorzichtig geschatte winst per aandeel voor 2008 van 88 cent per aandeel. Aan een koers van 8 euro komen we dus op een koers-winstverhouding van 9,1. Het aandeel is momenteel correct gewaardeerd en mag behouden blijven.”[2]

 

Wat Leterme en Reynders – die zichzelf profileren als de redders van de Belgis­che banken – liefst verzwegen is dat het noodlijdende Dexia bij de redding van 2008 al een staatsgarantie kreeg van 20 miljard euro. Nergens werd gepreci­seerd of het hier al dan niet om een tijdelijke staatswaarborg ging, maar anno 2012 is die in elk geval nog niet terugbetaald. Bedoeling in 2008 was om het zwaar verlieslatende FSA verkocht te krijgen. Er circuleerden steeds meer geruchten dat Assured Guaranty inderdaad FSA en zijn portefeuille van 111 miljard rommelkredieten zou willen overnemen voor … amper 722 miljoen dollar, waarvan 361 miljoen dollar cash. Op 7 oktober wordt Pierre Mariani, een protégé van de Franse president Nicolas Sarkozy de nieuwe CEO van de Dexia Groep met een bescheiden (sic) jaarloon van 1 miljoen euro, waar nog eens 2.25 miljoen euro als bonus bovenop komt: vergelijk met de 825,000 euro jaarloon en 1.8 miljoen euro maximale bonus waarop zijn voorganger Alex Miller kon rekenen. Jean-Luc Dehaene wordt hoofd van de Raad van Beheer met een jaarloon van 88,000 euro. Eind 2008 is de koers van het Dexia aandeel, dat in 2006 nog pieken bereikte van meer dan 25 euro, gezakt naar 3.2 euro. Diegenen die eind september intekenden op de kapitaalverhoging met 6.4 miljard euro, en hun aandelen 9.90 euro moesten betalen, zijn dus op een schaamteloze manier gerold. Einde boekjaar kijkt de Dexia Groep trouwens aan tegen een verlies van 3 326 miljoen euro.

 

2. Op Weg naar de Belfius Bank en de Restbank (2009-2012)

Het mooie verhaaltje dat FSA, inclusief zijn 111 miljard rommelkredieten, kon worden doorverkocht aan Assured Guaranty blijkt een zoveelste handige leugen te zijn geweest als blijkt dat enkel het gezonde deel van FSA werd verkocht en dat het ongezonde deel van FSA nog steeds in portefeuille bleef. Aandeelhouders beginnen stilaan te beseffen dat de Dexia Groep op een immense groep schulden zit, maar wie er navraag naar doet krijgt te horen dat dit niet zo is, dat op 7.7 miljard euro “slechte” obligaties er heus niets aan de hand is. Vraag is dan wel waarom er in de boeken van de groep een Legacy afdeling van 95 miljard euro staat? Het is immers geweten dat er ten tijde van Pierre Richard en Alex Miller Dexia massaal werd belegd in uiterst risicovolle hoogrentende obligaties van onder meer Griekenland, van Spaanse en Italiaanse banken en van de andere PIIGS landen. Toch houdt Mariani tegen beter weten in vol dat de Legacy portefeuille voor 18.8 miljard euro uit AAA obligaties bestaat, voor 29.2 miljard uit AA- obligaties en voor 22 miljard uit A- obligaties. Schoorvoetend wordt toegegeven dat de groep op 25 miljard rommel zit met een BB rating of minder. Vraag is dan natuurlijk wat er nog overblijft van het eertijdse eigen vermogen van 15.7 miljard als de obligatieportefeuille voor 25 miljard uit junk bonds bestaat. Uiteraard krijgen de verontruste aandeelhouders noch van Mariani, noch van Dehaene, een antwoord op die vraag.

 

 

In 2009 blijft Dexia maar achteruitboeren, ondanks de euforische berichten die de groep de wereld blijft insturen. De koers van het aandeel zakt op 20 februari tot 1.85 euro en op 5 maart zelfs tot 1.21 euro: diegenen die eind sxeptember intekenden op de kapitaalverhoging van 6.4 miljard zijn ondertussen al bijna 90 % van hun inleg kwijt. Eerder al, op 19 januari verlaagde Moody’s de bank financial strength rating voor Dexia Bank Belgium, Dexia Banque International Luxem­bourg en Dexia Crédit Locale van C- tot D, waardoor de hele financiële wereld te horen krijgt dat de Dexia Groep in werkelijkheid virtueel failliet is. Onder­tussen maakt de Europese Commissie zich steeds meer zorgen over de staatssteun aan de Dexia Groep. Er wordt op 6 februari 2010 beslist dat er een herstructurerings­plan moet komen waarbij de groep minstens voor een derde moest afslanken. Een aantal vroegere overnames, onder meer van het Italiaanse Crediop, moet onmiddellijk ongedaan worden gemaakt. In afwachting van een sluitend einrapport voor de Commissie mag de Dexia Groep nog wel zijn twee gezondste takken behouden, nl. de Deniz bank in Turkije en RBC Dexia Services in Canada. Vanaf nu is de ontmanteling van de Dexia Groep dus gestart en is er geen enkele weg meer terug. Begin 2011 zoekt Mariani nog koortsachtig naar een redding van de Dexia Groep. Met La Banque Postale wordt er een akkoord afgesloten over een financiering van 3 miljard euro, in de vorm van obligaties met onderpand. Uiteindelijk verhoogt de operatie alleen de schulden van de groep. Het goed boerende Dexia Israël wordt in april 2011 verkocht tegen een bedrag dat ver onder de intrinsieke waarde ligt.

 

Toch vindt de Europese Commissie dat de ontmanteling van Dexia te traag verloopt. Midden mei 2011 wordt van de Dexia groep geëist dat ze meer tempo zet achter de verkleining van de balans. Calimero Mariani begint daarop te jammeren dat de versnelde afbouw, onder meer door de uitverkoop van de obligaties in de Legacy portefeuille, de groep 3.6 miljard verlies zal kosten op het eigenste ogenblik dat het eigen vermogen is gedaald tot 10.7 miljard euro. De koers van het aandeel blijft verder ineenstorten tot 0.62 euro eind september. De 6.4 miljard die de Belgische, Franse en Luxemburgse overheden – geld van de belastingbetaler! – in de bodemloze put van de Dexia Groep hadden gestort is hiermee bijna geheel verloren. Wie er in de pers gewag durft van maken wordt meteen met een scheef oog bekeken: het wordt afgedaan als negatieve stemmingmakerij die de beurs negatief … zou beïnvloeden. Vrije meningsuiting, nietwaar.

 

Op vrijdag 4 oktober 2011 noteert men een ware bankrun op Dexia Bank België als klanten op één dag tijd meer dan 300 miljoen euro spaargelden komen ophalen. De Belgische regering in lopende zaken vindt dat er moet worden inge­grepen, dat de Dexia Groep nog niet hard genoeg aan het infuus van de Belgische Staat hangt, dus besluiten premier Yves Leterme en Financiën minister Didier Reynders de Dexia Bank op te kopen voor 4 miljard euro (uiteraard weer geld van de belastingbetaler) en wordt de rest van de Dexia Groep (ondertussen bijna 300 miljard euro schulden) ondergebrrracht in een bad bank. Reynders echter wil niets horen van die term en wil het liever hebben over de restbank Dexia, omdat het volgens hem helemaal geen slechte operatie is: de restbank moet jaarlijks immers 300 miljoen betalen in ruil voor het deel van de 90 miljard de staatsgaranties die ze bij de oprichting van de restbank gekregen heeft. Op 6 oktober maakte het tweetal Leterme-Reynders de Belg nog wijs: “Redding Dexia kost niets” en “Bad bank is zo slecht nog niet” (zie De Tijd van 8 oktober 2011, p. 4). De Dexia bank, die nu een staatsbank is geworden, zal verder gaan onder de naam Belfius, de restbank onder de naam Dexia Holding. Eind 2011 zal de restbank een balans indienen met een verlies van officieel 11.4 miljard. (Achteraf zal blijken dat de werkelijke verliezen nog 5 miljard hoger lagen en dat sommige activa schromelijk werden overschat). De koers van het aandeel schommelt nu tussen de 0.18 en 0.22 euro, en het aandeel werd ondertussen geweerd uit de BEL20 en de CAC40. Het eigen vermogen, eind 2010 nog 10.7 miljard euro groot, is bij dit alles volkomen weggesmolten en … negatief. Als Jean-Marie de Decker (LDD) dit op de buis openbaart krijgt hij de banbliksems van de nieuwe minister van Financiën Steven Vanackere over zich: hoe durft De Decker zo liegen! Het volstaat nochtans de jaarbalans 2011 van Dexia in te kijken om zwart op wit te zien staan dat het eigen vermogen van Dexia minus 2 018 000 000 euro is. Inderdaad, in het Jaarverslag 2011, p. 90, lezen we:[3]

 

31.12.2010 31.12.2011

 

(in miljoen EUR) Financiële verslagen Reglementair Financiële verslagen Reglementair

Eigen vermogen van de Groep 8 945 8 945 (2 018) (2 018)

Minderheidsbelangen 1 783 1 773 1 698 1 698

waarvan kern eigen vermogen 1 858 1 849 1 819 1 819

Waarvan winsten en verliezen niet

opgenomen in resultatenrekening (75) (76) (121) (121)

TOTAAL EIGEN VERMOGEN 10 728 10 718 (320) (320)

 

Over Dexia wordt nu al jaren schaamteloos gelogen door een stel bewindvoer­ders dat denkt dat het de problemen tot in Sint-Juttemis onder de mat zal kunnen vegen. Als voorbeeld van struisvogelpolitiek kan het Dexia dossier dus tellen. Ondertussen ging het onderdeel Arcos weldegelijk failliet maar zorgde Yves Leterme van de christelijke zuil er wel voor dat de aandeelhouders, tegen iedere boekhoudkundige logica in, ook tegen de bestaande wetten uit het ven­nootschapsrecht in, één miljard onder elkaar zullen mogen verdelen. Een ander onderdeel, de Gemeentelijke Holding, ging ondertussen in vereffening. De ontmanteling van de Dexia Holding, als geëist door de Europese Commissie, gaat onverminderd door. Van de drie kroonjuwelen die de restbank begin 2012 nog in portefeuille had – de Canadese RBC Dexia Investor Services, de Luxemburgse Dexia BIL bank en de Turkse Deniz bank – blijft er in oktober 2012 niets meer over: alles werd tegen braderieprijzen uitverkocht.

De Dexia Bil bank werd eigenlijk – op vraag van de Europese Commissie en onder controle van de Eurocommissaris voor Mededinging, Joaquim Almunia – al eind 2011 in de etalage gezet en werd in juni 2012 uiteindelijk voor 90 % verkocht aan het Qatarese Precision Capital en voor 10 % aan de Luxemburgse Staat. Het prijskaartje, 730 miljoen euro, bleef ver onder de verwachtingen. Om de verkoop rond te krijgen moest de restbank wel 175 tot 300 miljoen vers kapitaal in Dexia Bil injecteren. Een ander kroonjuweel van de Dexia Holding, de RBC Dexia Investor Services, dat het in een joint venture met de Royal Bank of Canada voor 50 % bezat, is in juli 2012 tegen een bedrag van 837.5 miljoen euro van de hand gedaan, alweer beneden de verwachtingen. Op 28 september 2012 verkocht de restbank zijn laatste kroonjuwe­el, de Turkse Deniz bank, voor 3.02 miljard aan de Russische Sberbank. Toch is de Turkse bank verkocht met een verlies van 744 miljoen euro. Wat er nu van het haast compleet ontmantelde Dexia nog overblijft zijn, naast de de onverkoopbare Franse Dexia toren,[4] Dexia Asset Management en Dexia Municipal Agency. Vraagprijs voor Dexia AM is voorlopig 750 miljoen, maar van de kandidaat-kopers – Permira, Bain Capital, Advent International, en CVC Capital Partners – heeft voorlopig nog niet één toegehapt. Vorig jaar schreeuwde Jean-Michel Cappoen van de socialistische vakbond SETC het nog van de daken dat Dexia AM doodgewoon niet te koop was, maar de Europese Commissie die veel minder in sprookjes is geïnteresseerd oordeelde daar dus wel anders over. Van Dexia MA weten we dat de restbank zich hiervan wil ontdoen aan een joint venture tussen De Franse overheid, de Caisse des Dépôts, La Banque Postale en DCL tegen 380 miljoen euro, wat bij verkoop goed is voor een verlies van meer dan een miljard euro.

In de boeken van eind 2011 staat de Dexia Holding met een schuld van 293.1 miljard euro (Jaarverslag 2011, p. 133). Na de algehele ontmanteling mogen we daar 3.02 miljard aftrekken (verkoop Deniz bank), 730 miljoen (verkoop BIL bank), 837.5 miljoen (verkoop RBC Dexia), en straks mogelijk nog eens 750 miljoen (verkoop Dexia AM) en 380 miljoen (verkoop Dexia MA). Maar dan blijft de schuld nog steeds 287.4 miljard! Daartegenover staan dan nog enkel de Franse Dexia toren, 5 miljard tegoeden bij centrale banken en een obligatie­por­te­feuille van 110 miljard (waarvan 25 miljard waardeloze junk bonds). Dat komt neer op een verlies van meer dan 200 miljard en niet van 125 miljard zoals Luc Coene van de Nationale Bank – na een incident met de Kamercommissie – eind april 2012 liet doorschemeren. Op 2 mei betitelde De Tijd een uitspraak van Coene: “Dexia nu opdoeken zadelt ons met verlies van 125 miljard op.”

 

Pierre Mariani werd op voor­spraak van president Sarkozy CEO van Dexia van 2008 tot 2012. Jaarloon 1.6 miljoen euro, prestaties: niets meldenswaard.

 

Jean-Luc Dehaene, ooit de al­om geprezen loodgieter in tal van Belgische regeringen, heeft niet één lekkende buis in de Dexia story kunnen dichten.

 

Karel de Boeck heeft in augus­tus 2012 Mariani opgevolgd als CEO van Dexia Holding. Aan zijn competentie wordt niet getwijfeld. Jaarloon 600.000 €.

 

In de loop van maart 2012 kwam er wel een bijzondere Kamercommissie, onder voorzitterschap van Marie-Christine Marghem (MR), samen over het Dexia débacle, maar, zoals kon worden verwacht, werden er geen schuldigen gevonden voor het grootste financieel schandaal uit de Belgische geschiedenis, en bleef de eindconclusie beperkt tot een reeks nietszeggende aanbevelingen die er net zo goed niet hadden kunnen staan: zozeer dat ze uitmuntten in leeg gewauwel. De cruciale vraag welke klinkklare gek het in zijn lege hoofd haalde dat een klein land als België liefst 60.5 % van de verstrekte staatsgaranties moest waar­bor­gen, tegen amper 36.5 % voor Frankrijk – terwijl het toch duidelijk de Fransen zijn geweest die het ooit zo gezonde Gemeentekrediet hebben uitgeperst als een citroen alvorens Dexia met de meest onmogelijke schulden te overladen – werd trouwens nooit gesteld.

Uiteindelijk droeg de commissie er wel toe bij dat zowel Mariani als Dehaene de eer aan zichzelf hielden en resp. opstapten als CEO en voorzitter van de Raad van Beheer bij Dexia. Na enig geruzie met Frankrijk werd de brave en bekwame Karel de Boeck dan maar de loopgraven in gestuurd als nieuwe CEO aan boord van het gezonken schip. De Boeck, burgerlijk ingenieur en licentiaat economie van opleiding, trad in 1976 in dienst bij de Generale Bank en bleef er, ook na de opslorping van het ASLK, aan de slag. In 1999 werd hij gedelegeerd bestuurder van Fortis Bank nadat die de Generale Bank had overgenomen. Toen Fortis in 2008 ABN AMRO wilde overnemen – iets wat door de bankencrisis nooit zou doorgaan – was hij verantwoordelijk voor de integratie van de Nederlandse bank, later nog even CEO van de Fortis Holding. Eigenlijk komt de benoeming van De Boeck zestien jaar te laat. Hij had in 1996 aan het roer moeten staan van Dexia en niet de lichtgelovige François Narmon. Hij was er de man naar die de zottig­heden van Pierre Richard nooit zou hebben geduld. Wat hij nu nog kan komen doen als kapitein van een gezonken schip is een open vraag. Maar misschien is hij er de man naar die gehoor kan verlenen aan het hierna geformuleerde voor­stel om de Dexia restbank, gespreid over vijf jaar tijd, te liquideren in plaats van de belastingbetaler te verplichten nog tot in 2062 jaarlijks drie miljard te verkwanselen in de bodemloze putten van de real bad bad bank die Dexia gewor­den is.

 

3. Hoe Zit het eigenlijk met de Staatsgaranties voor Dexia?

Vrijwel dagelijks moeten we in de kranten lezen dat België, Frankrijk en Luxem­burg 90 miljard euro staatsgaranties hebben gegeven aan de Dexia holding, en dat dit de Belgische belastingsbetaler onomkeerbaar 54.5 miljard zal kosten – dus 5,000 euro per hoofd – als Dexia zou omvallen. Hierbij gaat de pers wel on­zorgvuldig om met feiten en cijfers. Men vergeet daarbij al te makkelijk dat de Europese Commissie die waarborgen, die concurrentievervalsend kunnen werken, maar voorwaardelijk heeft goedgekeurd. In afwachting van een definitief rapport heeft Eurocommissaris voor Mededinging, Joaquim Almunia, van de restbank Dexia geëist dat ze snel werk maakt van een algehele ontmanteling. Met de verkoop van Dexia BIL, RPB Dexia Investors, de Deniz bank, en straks ook van Dexia AM en Dexia MA, is daar in 2012 zeker werk van gemaakt. Maar wat absoluut niet vordert is de uitverkoop van de circa 95 miljard obligaties die de restbank in portefeuille heeft, een verkoop die wel eens erg verlieslatend kan zijn gezien de vele rommel tussen die 95 miljard – in elk geval veel hoger dan het cijfer van 7.7 miljard dat de restbank geregeld laat vallen. Nochtans had Dexia begin 2012 ingestemd met het ontmantelingsplan Epsilon dat het zelf in januari bij de Europese Commissie neerlegde. In de loop van het jaar lanceerde Frankrijk – dat duidelijk nood had aan een forse kapitaalverhoging voor DCL – evenwel geheel nieuwe plannen voor de afsplitsing van de Franse dochter Dexma (Dexia Municipal Agency, ook Dexia MA), afsplitsing die in het oor­spronkelijke ontmantelings­plan Epsilon goed en wel was voorzien.

 

Geheel apart van die 90 miljard staatsgaranties die de restbank toegeschoven kreeg op 4 oktober 2011 werden al een eerste keer 20 miljard staatsgaranties overgemaakt aan Dexia in 2008. Vrijwel nergens krijg je te horen wat er met al die miljarden in werkelijkheid is gebeurd. Waren die tijdelijk of niet? De burger heeft er het raden naar.[5] Trouwens, waarom zou hij het moeten weten, van hem/haar wordt enkel verwacht dat hij zijn klep houdt en voor het overige braaf zijn zuurverdiende centjes afdraagt aan de schatkist. Hoe meer, hoe liever, en nooit genoeg. Afgezien van de 20 miljard garanties, die onbetwistbaar definitieve garanties waren, niet gelimiteerd in tijd, waren België, Frankrijk en Luxemburg aanvankelijk maar geneigd de helft van de op 4 oktober 2011 overeengekomen 90 miljard ter beschikking te stellen van de restbank, en dit voor een periode van één jaar. Het ging dus over een tijdelijke garantie van 45 miljard. Die ter beschikking stelling geschiedde met de voorlopige goedkeuring van de Europese Commissie. In de loop van het jaar werd duidelijk dat Dexia minstens nood had aan 10 miljard meer garanties. Dus werden de verstrekte staatsgaranties in de loop van het jaar, op 5 juni, opgetrokken van 45 tot 55 miljard, weer met de voorlopige goedkeuring van de Europe­se Commissie en liefst zonder dat de pers er weet van kreeg. Dit was buiten de krant De Tijd gerekend en buiten Express.be. Die laatste publiceerde op 6 juni:

 

“België, Frankrijk en Luxemburg hebben een akkoord bereikt om de tijdelijke staats­waar­borgen voor de holding Dexia van 45 miljard euro naar 55 miljard euro op te trekken. Dat heeft de krant De Tijd gemeld. Met die overeenkomst heeft België, dat 60,5 procent van de waarborgen voor zijn rekening moet nemen, zijn verzet tegen de verhoging van het garantiepakket laten varen. Aanvankelijk was voorzien dat de financiering van Dexia met een bedrag van 90 miljard euro aan garanties zou worden ondersteund. Daarover kon echter geen eensgezindheid worden bereikt, waardoor een tijdelijke regeling met garanties voor een bedrag van 45 miljard euro werd overeen gekomen. Nadien werd echter duidelijk dat Dexia wellicht meer dan 45 miljard euro garanties nodig zou hebben, waardoor voorgesteld werd om het bedrag met 10 miljard euro te verhogen. De Franse en Luxemburgse regeringen hadden zich al voorstander getoond van het plan, maar België bleef zich lange tijd verzetten.”

 

In de eerste helft van 2012 werd het snel duidelijk dat de restbank meer dan 45 miljard nodig heeft om zijn failliet te ontlopen. Luc Coene, gouverneur van de Nationale Bank van België, en ongetwijfeld beter ingelicht over de werkelijke situatie van Dexia dan de gespecialiseerde pers, heeft er tot twee keer toe publiekelijk voor gewaarschuwd dat er vers geld zou nodig zijn om Dexia van een faillissement te redden. De tweede keer werd hem dit door de politici, inzonder door minister-president Kris Peeters van de Vlaamse regering, bijzonder kwalijk genomen, vooral omdat hij het woord “recessie” had laten vallen. In plaats van een antwoord te geven op de vraag van Coene naar vers geld voor Dexia, werd met het woordje “recessie” de aandacht voor het Dexia-probleem handig uit de weg gegaan. Politici waren het er roerend over eens dat het aankondigen van een recessie niet tot de taken van een gouverneur van de Nationale Bank behoort, omdat hij daardoor ’s lands krediet in gevaar brengt. Kan het nog gortiger? Het enige wat politici in de entourage van Peeters en van Financiën minister Vanackere doen is het Dexia probleem nog dieper onder de mat te schuiven, en er met alle middelen voor te zorgen dat de burger geen informatie meer krijgt over de Dexia beerput. Zelfs maar denken dat hij stinkt getuigt van burgerlijke ongehoorzaamheid.

 

De verhoging van de aan Dexia verleende staatsgaranties van 45 naar 55 miljard, gedaan in de grootste stilzwijgendheid, toont niet enkel aan dat de regering-Di Rupo echt geen kloten aan het lijf heeft, maar ook dat de Belgische pers zijn taak niet correct vervuld. Uiteindelijk werd hier een nieuwe schijf van 6 miljard euro (60.5 %) toekomstig Belgisch belastingsgeld in de bodemloze put van Dexia neerge­kieperd zonder dat het gros van de bevolking hiervan op de hoogte werd gehou­den.

In september werd het echter duidelijk dat Dexia nog steeds niet genoeg had. Verre van te onderzoeken hoe de schulden konden worden verminderd stond Dexia alweer met open handje aan te schuiven om de staatsgaranties, die eind van de maand moesten aflopen, gauw nog maar eens te verlengen. Van een premier zonder kloten, die zich in de rug gesteund voelt door de socialistische president Hollande van Frankrijk, kon men zeker niet verlangen dat hij deze keer keihard “neen” zou hebben gezegd. Toch niet in het zicht van de lokale verkiezingen waar Bergen op burgemeester Elio Di Rupo wacht. Vreemd ook dat Bart de Wever blijkbaar geen enkel weet heeft van de socialistische koehandel achter zijn rug, want als visceraal anti-socialist reageerde hij in het geheel niet op de verlenging van de verstrekte staatsgaranties ten voordele van het virtueel fail­liete Dexia.

 

Ondertussen heeft Dexia al 70.8 miljard van de verstrekte staatssubsidies opgebruikt: de 20 miljard van eind 2008 en 50.8 miljard begin september. De interesten die daarvoor moeten worden betaald, 450 miljoen tot 500 miljoen euro, kan Dexia onmoge­lijk op tafel leggen. De verstrekkers van waarborgen moeten, zo stelde Pierre Mariani bij zijn opstappen, genoegen nemen met 25 miljoen per jaar. Trouwens, bekijk het jaarverslag: Dexia heeft alleen nog maar in 2011 een som van 23 174 000 000, dus meer dan … 23 miljard rentekosten betaald (Jaarverslag 2011, p. 106), hoe zou het dan nog eens 450 miljoen daarbovenop kunnen afdokken? De staatsgarantie van 55 miljard euro werd inmiddels, op 26 september, al voor de tweede keer in 2012 verlengd, nu tot eind januari 2013, zonder dat daarvoor door Dexia een cent werd betaald.

 

“De tijdelijke staatsgaranties van Dexia zijn door de Europese Commissie voor de tweede keer verlengd en lopen nu tot eind januari volgend jaar. De verlenging was noodzakelijk, want de huidige garanties lopen eind september af. De holding heeft het garantiestelsel nodig om zich te kunnen financieren. Het tijdelijke stelsel voorziet in 55 miljard euro aan garanties, verstrekt door de Belgische, Franse en Luxemburgse overheid. Uit gegevens van de Nationale Bank van België (NBB) blijkt dat de restbank al ruim 50 miljard euro van het pakket garanties heeft gebruikt. De tijdelijke garanties werden afgesproken in afwachting van een definitieve regeling, maar daarover moet er tussen de verschillende overheden nog een akkoord worden gevonden. Joaquin Almunia, Europees Commissaris voor concurrentie­beleid, heeft België en Frankrijk de voorbije dagen al opgeroepen om de onderhandelingen te versnellen. In het definitieve stelsel zou Dexia maximaal 90 miljard euro garanties vragen.”[6]

Wie verwacht dat de minister van Financiën, Steven Vanackere (trouwens helemaal geen vakeconoom, wel een jurist) de burger concreet zal inlichten hoeveel de te verwachten fiscale last per hoofd van bevolking momenteel bedraagt, mocht Dexia goed en wel definitief omvallen, komt bedrogen uit. Hij ontvangt enkel de stilte in alle mogelijke talen. Maar als er reeds 70.8 miljard euro staatsgaranties zijn opgebruikt, en als België daarvan effectief 60.5 % van moet dragen (zoals Leterme en Reynders onder druk van de Fransen op 4 oktober 2011 hebben aanvaard), dan komt dit momenteel al neer op 42.8 miljard of 4,041 euro per Belg.[7] Wat Vanackere de Belg wel opgelucht kwam vertellen is dat de restbank Dexia vanaf januari 2013 (allicht) onder controle zal komen te staan van de ECB, juist alsof alle problemen daarmee definitief van de baan zijn. De Belgische belastingbetaler kan in feite alleen maar hopen dat de Europese Commissie na ontvangst van het definitieve verslag van Dexia, de verstrekte staatswaarborgen grondig zal willen herzien, al is de vrees gewettigd dat Frankrijk zich daartegen met alle middelen zal verzetten.

 

4. Het Touwtrekken tussen Frankrijk en België om hun Staatsschuld niet te moeten Verhogen met de Schulden van Dexia

Uiteraard is het niet toevallig dat Frankrijk het oorspronkelijke ontmantelingsplan Epsilon dat Dexia bij de Europese Commissie indiende heeft laten vervangen door het plan Epsilon Bis dat in de loop van oktober 2012 aan de Commissie zal worden voorgelegd. Alles draait om de dreigende kapitaalsverhoging bij de Franse Dexiadochter DCL. Hierover publiceerde De Standaard op 8 september 2012 het volgende:

“Wat is het probleem? In het oorspronkelijke financieel plan rekende Dexia erop voor de definitieve staatswaarborgen[8] een veel lagere vergoeding te moeten betalen dan voor de voorlopige staatsgaranties. Die waren volgens de vorige ceo, Pierre Mariani, onbetaalbaar. Dit jaar alleen al kosten de Belgisch-Franse staatsgaranties Dexia 450 tot 500 miljoen euro, terwijl Mariani in zijn plan hoogstens 25miljoen euro had voorzien. Zo niet wordt de restholding Dexia structureel verlieslatend.

Maar dat was niet naar de zin van de staten, die zo geld voor hun begroting mislopen, en Europa, dat al te goedkope staatsgaranties als verkapte staatssteun aanziet. De aandeelhouders van Dexia zoeken dan ook verwoed naar alternatieve oplossingen. Zo wordt overal gezocht naar extra financiële ademruimte die de hoge kostprijs van de staatsgararanties zou kunnen compenseren. Geruchten over een mogelijke verlaging van de peperdure vergoeding voor de ELA-noodkredieten van de centrale bank of een versoepeling van de onderpandvereisten bij de ECB, worden door specialisten echter als ‘onhaalbaar' omschreven. Dan moeten die versoepelingen voor alle Europese banken gelden. Een ander gerucht is dat er al ‘gunstige rekenfouten' bij dochter DCL zijn ontdekt.

Vindt Dexia onvoldoende vers geld voor de dure staatsgaranties, dan wordt een kapitaalverhoging onvermijdelijk. Die zou dan worden doorgevoerd op het niveau van de Franse dochter DCL. Bijvoorbeeld via een achtergestelde lening door moeder Dexia, een van meerdere scenario's om te vermijden dat de miljardenbalans van Dexia na de kapitaalverhoging bij de Franse staatsschuld moet worden geteld.

Maar ingewijden benadrukken dat er sowieso niets zal gebeuren voor november. Dan pas zijn de derdekwartaalcijfers van Dexia beschikbaar en kan de Franse toezichthouder beslissen of en hoeveel vers kapitaal er bij DCL nodig is.

In afwachting zullen de voorlopige staatsgaranties van 55 miljard onveranderd worden verlengd tot eind 2012. Als de eurocrisis niet erger wordt, zou Dexia daarmee voldoende hebben.”

De meest gunstige verwachtingen zijn dat Dexia, dat vorig jaar 11.4 + 5 miljard verlies leed, dit jaar opnieuw 2 à 3 miljard verlies zal lijden wegens de aanhoudende wanprestaties van DCL (Dexia Crédit Local). Als dit verlies niet kan worden aangezuiverd verliest Dexia, dat in geen enkel opzicht kan voldoen aan de bankvereisten als opgesomd in het Basel III bankakkoord, in januari 2013, als de nieuwe Basel richtlijnen van toepassing zullen zijn, zijn banklicentie. Als dit gebeurt is een definitief failliet van Dexia onvermijdelijk en zal België er niet aan ontsnappen de 42.8 miljard staatswaarborg die België tot nog toe aan Dexia gaf, op tafel te leggen. Op dezelfde manier moet Frankrijk dan 36.5 % van de reeds verstrekte 70.8 miljard garanties op tafel leggen, dus 25.8 miljard. Iets wat in het geval van België niet kan omdat dit geld er doodgewoon niet is. Dromen dat Frankrijk daarvan zijn deel op tafel zal leggen is niet evenmin gepermitteerd, ook niet nadat Hollande de Franse presidentsverkiezingen won. In feite gaat het veel verder: zowel België als Frankrijk zouden goed gek moeten zijn om alleen nog maar de 2 of 3 miljard kapitaalsverhoging, benodigd om het noodlijdende DCL overeind te houden, te betalen. Want wat gebeurt er als België of Frankrijk toch de 2 à 3 miljard op tafel zou leggen? Dan verwerft België of Frankrijk het leeuwenaandeel van het kapitaal in de bad bank, zeker nadat die haar kapitaal recentelijk reduceerde tot officieel 500 miljoen. Nu verplicht de wetgeving een aandeelhouder die meer dan 30 percent van het kapitaal in handen heeft een bod uit te brengen op de resterende aandelen. Vermits de beurskapitalisatie van Dexia ondertussen is verschrompeld – niemand van de andere aandeelhouders wil nog een cent in de bodemloze put van Dexia te grabbel gooien – zal Dexia worden verplicht zijn schulden door de staat (België of Frankrijk) te laten consolideren. In mensentaal betekent dit dat de schulden van Dexia (officieel 293.1 miljard) dan moeten worden meegeteld bij de staatsschuld. Dit zegt niet JPVR, dat staat te lezen in De Tijd van vrijdag 27 april onder de titel: “Het horrorscenario: hoe Dexia de Belgische overheidsschuld kan doen exploderen”.

Kortom er hangt iedere Belg allicht 30.000 euro belastingschuld boven het hoofd (dat is 120.000 euro per gezin met twee kinderen) als België Dexia nog meer dan 167 miljoen euro toestopt en zo weigert Dexia te laten failliet gaan. Op dezelfde manier hangt iedere Fransman 4.725 euro per inwoner boven het hoofd of 18.900 euro per gezin van vier mocht Frankrijk hetzelfde doen.[9] Dat is dan het mooie cadeau waarvoor Leterme en Reynders, beiden lid van een regering in lopende zaken, op 4 oktober 2011 hebben gezorgd. Geen wonder dat Vanackere en zijn kliek zich de dood zwijgen om iets over de huiveringwekkende financiële situatie van ons land openlijk mee te delen. Al wie doodgewoon de naakte feiten durft neerschrijven wordt gebombardeerd tot een machiavellist en een populist die electoraal garen wil spinnen uit het complete debacle. Onvoorstelbaar. De belastingbetaler mag niets weten en mag zich straks ruïneren voor het katholieke bastjon dat Dexia altijd was. Zwijgen en betalen blijft de leuze. [Vraagje: wanneer kookt jullie bloed dan eindelijk eens over????]

Hiermee zit Dexia in een pat situatie. Frankrijk en België zijn als de dood nog een cent in de beerput te verkwanselen: het kan de staatsfinanciën compleet naar de bliksem helpen. Het laat zich echter raden dat politici, gehaaid als geen ander om bestaande wetten anders te interpreteren als die toevallig in hun nadeel zijn, ook de consolidatiewet wel zullen omzeilen. Inderdaad:Dexia is een systeembank, één van de 29 in de wereld. Dat impliceert dat als Dexia omvalt financiële instellingen van Alaska tot Tasmanië dreigen mee om te vallen. Het is trouwens uitsluitend te danken aan zijn statuut van systeembank dat Dexia ondanks een negatief eigen vermogen, zijn banklicentie voorlopig niet kwijtspeelt. Maar hoe wordt straks de klip van Basel III, dat strengere kapitaalnormen aan alle banken zal opleggen, omzeild? Geen kat die het weet.

Wel zijn zowel Frankrijk als België voor de dood om DCL straks vers kapitaal toe te stoppen: de Fransen speculeren erop dat de Belgen genoeg watjes zijn om het in hun plaats te doen, en de Belgen vinden dat dit een typisch Frans probleem is dat de Fransen maar zelf moeten oplossen. Het taktrekken rond de verkoop van Dexma, initieel toch voorzien in het Epsilon plan, is symptomatisch voor de hele situatie. Dexma is immers het vehikel dat in Frankrijk kredieten verstrekt aan de lokale besturen, de historische taak van de Dexia Groep sedert haar ontstaan in 1996, en nog veel langer van het vroegere Gemeentekrediet. Dexma afstoten is voor Dexia zowat hetzelfde als zijn ziel aan de duivel verkopen. Allicht moet de Europese richtlijn dat Dexma geen nieuwe kredieten meer mag verkopen aan de Franse lokale besturen – een richtlijn die dateert van 8 juli 2012 – omdat het bedrijf nog volop in ontmanteling zit, in die zin worden geïnterpreteerd: het is een vorm van Europese druk op de bad bank om zich nu eindelijk eens van Dexma te ontdoen, iets wat de bad bank Europa al beloofde sinds januari 2012. Uiteindelijk ging het om amper 1.6 miljard trekkingsrechten die werden ge­blok­keerd. Ondertussen heeft La Banque Postale wel voorgesteld twee miljard kredieten voor lokale besturen vrij te maken in afwachting dat Dexma afgestoten wordt van Dexia.

Vraag blijft uiteraard hoe de bad bank moet overleven nu alle renderende kroonjuwelen moesten worden verkocht, nu er in het eerste kwartaal al weer 1.2 miljard verlies werd geboekt en nu DCL geen geld meer heeft om verdere kredieten te geven en nu de rentekosten nog steeds meer dan 23 miljard bedragen. Eén Karel de Boeck of zelfs tien Hjalmar Schachts kunnen onmogelijk een andere oplossing zien dan dat de bad bank zo snel mogelijk moet worden geliquideerd. De uitdovingsplannen waarover de minister van Financiën, Steven Vanackere, het heeft moeten lopen tot … 2062. Ondertussen staat vast dat de verliezen, in het meest gunstige geval, jaarlijks met 2 à 3 miljard zullen oplopen, hoe hard Coene ook staat te schreeuwen dat het veel minder zal zijn. Kortom het uitdovingsverhaal is een schoolvoorbeeld van complete krankzin­.

 

5. Voorgestelde Oplossing voor de Dexia-Crisis

Tot nog toe liggen er drie scenario’s op tafel om de tijdbom onder Dexia te ontmijnen. Het eerste komt van Bernard Ardaen die als insider een verhelderend boek over Dexia schreef. Zijn voorstel komt er op neer Dexia zijn banklicentie laten verliezen en er een hedge fund van te maken. Een oplossing voor de massale schulden lijkt dit echter niet, omdat het als hedge fund de risico’s enkel nog vergroot. Het tweede komt van Geert Noels die stelt dat België zich bij de onderhandelingen schromelijk heeft laten rollen door de Fransen en dat er blijkbaar deals werden gesloten achter gesloten deuren waardoor het voor de Belgische ministers onmogelijk wordt de verhouding 60.5/36.5 te heronderhandelen. Hij begrijpt dat de schuldenlast van Dexia – een ponzisysteem bij uitstek – veel te groot is opdat de oplossing van een klein land als België zou komen. De oplossing moet van Europa komen, maar daar is de solidariteit veel te gering om met concrete plannen over de brug te komen. Het derde scenario, allicht het meest werkbare komt van de Gentse hoogleraar financiële economie Koen Schoors. Volgens hem is duidelijk dat de oplossing van Europa moet komen door Dexia aan het infuus van het Europese Noodfonds EMS te hangen in afwachting dat de Dexia schulden via coco’s worden geconverteerd in kapitaal. Dit laatste was een voorstel in De Tijd. Nu het Duitse Grondwettelijk Hof op 12 september 2012 geoordeeld heeft dat het Noodfonds niet in strijd is met de Duitse Grondwet, op voorwaarde dat het Duitse aandeel in het 700 miljard euro tellende EMS niet meer dan 190 miljard euro bedraagt, lijkt daar inderdaad iets voor te zeggen. Alleen is ondertussen gebleken dat er minstens 2,000 miljard zou nodig zijn om verdere interestverhogingen in de probleemlanden te voorkomen, of toch minstens 750 miljard indien men zou werken via het Schacht systeem met quasigeld, en blijft er geen ruimte meer over om nog eens 293 miljard te gebruiken voor het delgen van de huidige Dexia schulden.

Zoals de zaken er nu voorstaan kan er doodgewwon niet worden begonnen met de vereffening van de Dexia bad bank omdat van de reeds verstrekte staatsgaranties ten belope van 70.8 miljard een klein land als België 42.8 miljard voor zijn rekening moet nemen tegenover slechts 25.8 miljard voor het zes keer grotere Frankrijk. Nog langer wachten is ook geen oplossing, want binnen de kortste keren zal de geldwolf Dexia de hele toegezegde 90 miljard staatsgaran­ties verkwanselen om de Franse brand van DCL te blussen. Alsdan moet België 54.5 miljard op tafel leggen, tegen amper 32.8 miljard voor Frankrijk. Zoveel is duidelijk dat de 60.5 %/36.5 % verhouding tussen België en Frankrijk absoluut moet worden herzien. Dat kan op twee manieren.

De eerste is de meest ele­gan­te. Bij Eurocommissaris voor Mededinging Joaquim Almunia moest de Belgische regering al lang een dossier hebben ingediend dat de 60.5 %/36.5 % verhouding een schoolvoorbeeld is van concurrentie­ver­val­sing. Waarom zouden de Fransen, die door de megalomanie van Pierre Richard een initieel gezond bedrijf als Dexia naar de bliksem hebben geholpen er proportioneel zoveel minder moeten betalen dan de Belgen? Waarom moeten de Belgen per hoofd minstens zeven keer meer betalen om een systeembank overeind te houden – en zo te beletten dat andere (Europese) door de faling van die bank in moeilijkeden komen – dan Fransen die hetzelfde doen? Hier zou moeten gewerkt met eenzelfde verhouding als het BBP van de twee landen zich tegenover elkaar verhouden. Aangezien het Franse BNP 5.95 keer groter is dan het Belgische zouden de reeds verbruikte 70.8 miljard euro staatsgaranties moeten worden verdeeld als 10.1 miljard voor Belgie (i.p.v. 42.8 miljard) en 60.7 miljard voor Frankrijk (i.p.v. 25.8 miljard); zouden de opgebruikte garanties ondertussen de 90 miljard hebben bereikt, dan zou de verdeling 12.9 miljard voor België moeten zijn (i.p.v. 54.5) en 78.1 miljard voor Frankrijk (i.p.v. 35.5). Dit lijkt een minimum minimorum.

Zou Europa, dat zich in het verleden meer dan eens liet rollen door Frankrijk, dit redelijk voorstel van de hand wijzen, dan is er een tweede, minder elegante mogelijkheid. Dan moet de Belgische regering Frankrijk voor een Belgisch tribunaal sleuren met de bewering dat de 60.5 %/36.5 % overeenkomst, die Leterme en Reynders onderschreven, aangetast is door vormgebreken. Enerzijds kan men aanvoeren dat een verborgen agenda met chantage van Frankrijk tot zulke compleet onredelijke verdeling heeft geleid. De Belgische Staat moet inderdaad met alle mogelijke middelen het akkoord over de verdeling van de garanties betwisten. Als zelfs koning Boudewijn werd toegestaan zich tijdelijk onbekwaam te verklaren in het abortus dossier, dan is desnoods de geestelijke onbekwaamheid van Leterme & Cie op het moment van de ondertekening aantoonbaar. Het aangegane akkoord kwam tot stand door chantage van Frankrijk – chantage waarvan de burger blijkbaar niets mag weten, chantage die achter de schermen plaats greep. [In plaats van Pierre Richard jaarlijks een pensioen uit te keren van 583 000 euro zouden hij en zijn kompanen voor een correctioneel tribunaal moeten worden gesleurd.] De rechtbank zou het akkoord nietig kunnen verklaren zodat het geheel opnieuw onderhandeld kan worden.

Pas als de verhoudingen worden herzien en worden herleid tot verhoudingen tussen het BBP van beide landen kan er daadwerkelijk aan een oplossing worden gewerkt. Veel liever dan vijftig jaar lang miljarden van de burger te verkwanselen in een bodemloze put – in munteenheden van nu makkelijk meer dan 200 miljard euro – moet de Europese Unie zijn verantwoordelijkheid opne­men voor het Dexia débacle en vermijden dat het failliet van Dexia in Europa een nieuwe bankencrisis op gang brengt. Het zijn pure fabels dat een compleet ontmanteld Dexia, dat nog steeds drijft op een berg van schulden, dat niet meer in staat is van winsten te regenereren, levensvatbaar kan blijven, a fortiori niet vijftig jaar lang zoals de sprookjesgids van Steven Vanackere & Cie het wil.

De bad bank moet wel vermijden dat door haar failliet andere banken omvallen. Momenteel heeft ze nog steeds 106 miljard schulden aan andere kredietinstel­lingen. Die moeten dus bij voorrang worden betaald. Dat kan door de bad bank te vereffenen over een periode van vijf jaar, en door Frankrijk, België en Luxemburg de som van 106 miljard te laten ophoesten, in evenredigheid met hun BBP, eveneens gespreid over vijf jaar. De verdelingssleutel zou dan zijn 1 (België), 5.95 (Frankrijk) en 0.12 (Luxemburg). Alsdan zou de bijdrage in de 106 miljard zijn verdeeld als 15 miljard voor België (geeft 3 miljard per jaar, is gemiddeld 281 euro per burger per jaar), 89 miljard voor Frankrijk (geeft 17.8 miljard per jaar, is gemiddeld 280 euro per burger per jaar) en 2 miljard voor Luxemburg (geeft 400 miljoen per jaar, is gemiddeld 781 euro per burger per jaar[10]). De overige schulden – ongeveer 180 miljard euro – zouden dan voor de helft kunnen worden terugbetaald na algehele liquidatie van de activa, dit ook gespreid over vijf jaar.

De drie staten zouden vijf jaar lang een Dexia belasting kunnen heffen waardoor de armsten veel minder dan het gemiddelde zouden moeten betalen, de rijksten veel meer dan het gemiddelde.

Op die manier komt men tot een ernstige vereffening waarbij (1) een nieuwe bankcrisis vermeden wordt en waarbij (2) de niet-bancaire schuldeisers eindeloos meer kunnen recuperen (de helft van hun tegoed) dan wat ze ooit hadden durven dromen. De verliezers zijn natuurlijk de aandeelhouders die door de beheerders jaren zijn bedot geworden, al is het niet onmogelijk dat de waarde van het aandeel tijdens de vereffening oploopt.

Het is essentieel in te zien dat de Dexia-crisis onmogelijk kan worden opgelost als de verdeelsleutel voor de staatsgaranties niet wordt afgeschaft. Hierbij zou de Europese Unie ontzettend veel meer hebben kunnen doen dan wat ze nu deed. De ontmanteling van de bad bank heeft de schulden nauwelijks kunnen ver­minderen en heeft de bad bank niet langer levensvatbaar gemaakt. Europa mag niet dulden dat de schrik voor een nieuwe bankcrisis desnoods nog een halve eeuw aansleept. Een vereffening over vijf jaar is het enig haalbare, maar dan moet de Commissie durven Frankrijk – de grote boosdoener in het hele Dexia verhaal – volop voor zijn verantwoordelijkheid te plaatsen. Overigens, was datzelfde Frankrijk, niet de grootste schuldige voor de huidige eurocrisis? Had het destijds niet gepleit om Griekenland, Italië en België, ondanks een staatsschuld van meer dan 100 %, in de eurozone op te nemen, en had het zich niet met klem verzet sancties te nemen tegen al die lidstaten die het Verdrag van Maastricht aan hun laars lapten, dan was Europa nooit in de vele problemen versukkeld waarin het nu terecht kwam. Niet Griekenland is het vergif voor de eurozone. Dat vergif heeft overduidelijk een naam: La France.

 

BESLUIT

De in dit boek voorgestelde maatregelen om de vier crises aan te pakken zijn ongetwijfeld “out of the box”, maar bieden op zijn minst een uitweg voor de problemen waar België en Europa voor staan. Ze zijn in ieder geval de moeite van het bestuderen waard en moeten in vakkringen ter discussie kunnen worden gesteld. Politiek situeren de oplossingen zich in de links-liberale hoek en leunen ze aan bij het libertaire gedachtengoed. Het zijn heel zeker niet de enig mogelijke oplos­sin­gen, er zijn er vast wel andere en betere denkbaar, maar het zijn op zijn minst oplossingen en die hoor ik nergens bij de gevestigde politieke partijen. Wat België betreft oogst het op politiek vlak wat het zelf gezaaid heeft. Men kan een bevolkingsgroep die in een land de meerderheid heeft in het Parlement niet blijvend kleineren door het voor meer dan de helft in de oppositie te duwen. Bart de Wever – rechtlijnig, eerlijk, consequent, spiritueel, geestig – heeft uit deze grove miskenning van het Vlaamse volk electoraal garen kunnen spinnen. Jammer genoeg hebben noch hij, noch de kaders van zijn partij, ook maar embryonaal enige oplossing voor de diverse crises in portefeuille. Een walk over van N-VA bij de federale verkiezingen van 2014 zou in dit opzicht een economische ramp zijn voor België. Maatregelen als een verhoging van de BTW, als voorgesteld door N-VA, hollen de al zo zwaar getroffen concurrentiekracht van de Belgische economie alleen mzaar verder uit. En door de uitkeringen van langdurig werklozen stelselmatig te verminderen schep je geen werkgelegenheid, maar hol je de private koopkracht enkel verder uit waardoor je een land in crisis alleen nog maar dieper in de shit duwt.

 

 

Hoegaarden en Strombeek-Bever

5 september – 30 september 2012

 

[1] Geweten is dat Pierre Richard, afgezien van torenhoge bonussen, zich tussen 2000 en 2006 een jaarloon van 775,000 euro liet uitbetalen. Bij zijn opstappen in 2006 werd voorzien in een pensioen van 583,000 euro per jaar gedurende 20 jaar. Dit wordt nog steeds uitbetaald. Ook verwierf hij een extra recht van 600,000 euro per jaar boven zijn reeds fenomenaal hoge wettelijke pensioen.

[2] Commentaar van beursanalist Willem de Meulenaer op 1 oktober 2008.

[3] Cijfers tussen haakjes in een balans zijn negatief. “(2 018) staat dus goed en wel voor een negatief eigen vermogen van minus 2.02 miljard euro, wat Steven Vanackere ook uit zijn nek moge kletsen.

[4] De Belgische toren aan het Brusselse Rogierplein, 82.500 m² groot, ging over naar de Belfius bank, en maakt geen deel meer uit van het vermogen van de restbank. Belfius heeft geprobeerd die voor 225 miljoen euro te verkopen, maar uiteindelijk

[5] Dat er in 2008 weldegelijk minstens 20 miljard staatsgaranties werden verleend aan Dexia valt af te leiden uit volgende tekst die het doorgaans goed ingelichte Express.be op 12 september 2012 publiceerde: “De voorlopige staatswaarborgen voor de holding Dexia zijn opgelopen tot 50,8 miljard euro. Dat heeft de krant De Tijd gemeld. Er wordt aan toegevoegd dat er op korte termijn voor 1,5 miljard euro aan garanties zijn bijgekomen. Het is volgens de krant de eerste keer dat de voorlopige staatswaarborgen voor de restbank de grens van 50 miljard euro hebben overschreden. Het plafond van die voorlopige staatswaarborgen bedraagt 55 miljard euro. Samen met de oude waarborgen van vier jaar geleden is het totale bedrag aan opgenomen garanties opgelopen tot 70,8 miljard euro. Het is bijna drie jaar geleden dat die garanties nog meer dan 70 miljard euro bedroegen. België draagt 60,5 procent van de waarborgen, waardoor het land inmiddels voor 42,8 miljard euro aan Dexia is blootgesteld. De resterende garanties worden gedragen door Frankrijk en Luxemburg”. Ook De Tijd heeft het over 20 miljard oude staatswaarborgen die nog dateren van het eerste reddingsplan voor Dexia in 2008.

[6] Express.be van

[7] Dus voorlopig nog niet de 54.5 miljard euro waarvan de pers altijd spreekt, maar toch al een heel flink stuk daarvan: 42.8 miljard euro. En geen kat in de regering-Di Rupo die zich daar schijnbaar zorgen over maakt. En als Luc Coene van de Nationale Bank dit wel doet, dan moet hij daarover in de toekomst beter zijn mond houden.

[8] Hier gaat het om de 20 miljard staatsgaranties, niet gelimiteerd in tijd, die Dexia eind 2008, bij de kapitaalsverhoging van 6.4 miljard euro van België, Frankrijk en Luxemburg ontving.

[9] Dat de gemiddelde Fransman zoveel minder moet betalen dan de gemiddelde Belg komt natuurlijk omdat er 63,498,000 Fransen zijn tegenover slechts 10,680,000 Belgen.

[10] Dat de doorsnee Luxemburger zoveel meer moet betalen dan de doorsnee Belg of de doorsnee Fransman is een gevolg van het feit dat diezelfde doorsnee Luxemburger twee en een half keer meer verdiend dan de doorsnee Belg of doorsnee Fransman.

Lid worden van Rossem? www.rossem.org

15:54 Gepost door Ben Willems in Gastcolumn | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, economie, dexia, staatsgaranties, jean pierre van rossem, rossem | |  Facebook | |  Print | |

30-09-12

Eeklo is volgens N-VA de marginaalste stad van Vlaanderen!

nr__3_-_september_2012_0.jpgVia een boze inwoner van Eeklo kreeg ik een tip over een folder van de N-VA die bij hem in de bus viel. In deze folder zegt N-VA dat Eeklo de titel "marginaalste stad van Vlaanderen" heeft. http://eeklo.n-va.be/files/afdeling/generated/ledenmagazi...

Nergens staat te lezen vanwaar ze dit halen, bij mijn weten wordt er nergens zo'n lijst van marginale steden opgesteld. Dit is dus de mening van N-VA over Eeklo. Ik weet dat moest een politieke partij hier zo over Leuven spreken, mijn stem kregen ze NOOIT!

Een politieker die de inwoners van het land, stad of gemeente waar hij opkomt uitmaakt voor marginalen noem ik een arrogante klootzak. Is ook niet fraai, maar wie mij niet met respect aanspreekt moet van mij ook geen respect verwachten.

Uit dit soort dingen blijkt weeral eens hoe ze bij N-VA denken over de gewone man. Een stelletje marginalen zijn wij, het plebs zeg maar, en N-VA is de elite.

Woont u ergens anders dan in Eeklo en hebt u ook een folder in de bus gekregen waarin uw gemeente voor wat anders dan marginaal wordt uitgemaakt, want dat is Eeklo dus al, laat het mij dan weten en dan plaats ik die folder ook op mijn blog.

Bij deze roep ik N-VA uit tot "de arrogantste partij van Vlaanderen!" N-VA=Nieuwe Vlaamse Arrogantie!

22:57 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, eeklo, n-va, marginaalste stad, gemeenteraadsverkiezingen | |  Facebook | |  Print | |

Reynders noemt eigen wet pestwet! Eerlijkheid voor alles?


Minister van Financiën Steven Vanackere (CD&V) neemt het niet dat zijn voorganger Didier Reynders (MR) klaagt over 'pestbelastingen'. Reynders heeft die regels zelf goedgekeurd, stelt Vanackere. http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DM...

Minister van Buitenlandse Zaken Reynders (MR) gaf vanmorgen in de Zevende Dag aan dat hij het eens is met de kritiek van de ondernemers op het 'pestgedrag' van de regering. 'We moeten ophouden met het heffen van almaar meer belastingen'. Er waren enkele beslissingen in het regeerakkoord met enkele 'pestbelastingen' voor de bedrijfsleiders, aldus Reynders . 'Ik denk aan de bedrijfswagens.'

“Er bestaan in dit land geen nieuwe belastingen die niet door Reynders en zijn partij zijn goedgekeurd.” Dat is zondag te horen bij het kabinet van minister van Financiën Steven Vanackere in een reactie op de uitspraken van de minister van Buitenlandse Zaken in ‘De Zevende Dag’.

Vanackere wijst Didier Reynders op zijn eigen verantwoordelijkheid. Verschillende ‘pestbelastingen’ stammen immers uit de tijd dat Reynders zelf minister van Financiën was.

Zelf regels en wetten maken en goedkeuren als minister van Financiën in de vorige regering en deze daarna bestempelen als pestwetten, het draagt niet bij tot de geloofwaardigheid van de politiek medunkt. Ik heb me trouwens altijd afgevraagd waarom Reynders in de nieuwe regering moest zitten. De man heeft immers genoeg bewezen dat hij niet bekwaam is om in een regering te zetelen, wegens teveel aan zichzelf denken.

Wat Reynders nu doet zou hetzelfde zijn moest een architect van het huis dat hij zelf heeft laten bouwen zegt "wat een krot is me dat zeg", ik dank dat zo'n man niet veel huizen meer zou bouwen.

Het moge duidelijk zijn dat sommige nationale politici denken dat het nationale verkiezingen zijn in plaats van gemeenteraadsverkiezingen zijn. Wat hebben bedrijfswagens en beleid voor bedrijven nu te maken met deze verkiezingen?

De laatste tijd zeggen de bedriijfsleiders dat de federale regering tegen hen is en dit terwijl de meeste van de bevoegdheden die over hen gaan bij de deelregering zitten. Nu weten we al een tijdje dat de meeste bedrijfsleiders de N-VA goedgezind zijn. Dus zal er wel gevraagd worden om de regeing Di Rupo wat te porren.

Het was wel ontroerend om te zien dat alle bedrijfsleiders in De Zevende Dag het eens waren dat de belastingen op arbeid naar beneden moesten gaan maar niet ten nadele van een vermogensbelasting. Want die vermogens zijn er met veel zweet gekomen. Ik viel achterover van het lachen.

Moest men het zweet meten van een arbeider en een directeur, dan zou men heel snel een emmer van tien liter gevuld hebben met het zweet van de arbeider. Voor het zweet van een directeur zou men misschien een glas van 25 centiliter kunnen vullen in een half jaar en dan moet het al een goede zomer zijn geweest.

Ik ben ook voor een vermogensbelasting. Maar dan wel voor peperdure woningen en appartementen met een waarde van meer dan één miljoen euro. Met geld, wagens en juwelen kan men vluchten naar het buitenland, met huizen niet. Zo spaar je de bedrijven en krijg je toch nog geld binnen van de superrijken.

20:02 Gepost door Ben Willems in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: columns, didier reynders, wet, pestwet, steven vanackere, verkiezingen, n-va, vermogensbelasting, di rupo | |  Facebook | |  Print | |

26-09-12

Waarom moeten wij nog gaan stemmen als de postjes al toegewezen zijn?


Etienne Schouppe zegt in de media dat CD&V in 275 gemeenten een voorakkoord heeft gesloten. http://www.demorgen.be/dm/nl/5036/Wetstraat/article/detai..., Wouter Beke ontkende dit later, maar waarom zou Schouppe hierover liegen?

Ook in het Leuven zouden er een voorakkoord bestaan tussen CD&V en SP.A, maar daar is men heel open over. Hij is misschien soms een bullebak maar duidelijk is hij wel, de Leuvense burgemeester. http://www.demorgen.be/dm/nl/3625/Verkiezingen-2012/artic...

Maar met al die berichten over voorakkoorden, waarvan sommige helemaal zijn uitgeschreven, met de verdeling van de postjes en al, is het niet te verwonderen dat steeds mee mensen zich beginnen af te vragen waarom ze zich op 14 oktober nog naar het stemhokje moeten begeven.

Dat partijen met elkaar praten, dat is maar goed ook, maar als ze een voorakkoord maken moeten ze maar zo eerlijk zijn omdat bekend te maken. Het is dan maar aan de kiezer om de partijen die dat akkoord maakten weg te stemmen of hun fiat te geven. Dat lijkt me veel eerlijker dan de burger iets wijst te maken of geheimzinnig te doen over die voorakkoorden.

In feite zijn voorakkoorden afsluiten zijn in feite een vorm van arrogantie tegen de kiezers en de democratie. De partijen die dat doen hebben zoiets van "laat die onnozelaars maar bollekes kleuren, wat de uitslag ook is, wij proberen onze goesting te doen. Nogmaals een bewijs dat ik gelijk heb als ik hier al jaren roep dat we in een schijndemocratie leven.

Het is niet het volk die door zijn stem het voor het zeggen heeft maar de partijvoorzitters en hun vazallen. Na de verkiezingen mag men van mij, neen moet men van mij, akkoorden afsluiten. Maar men moet dan wel rekening houden met de verkiezingsuitslag.

Natuurlijk moet de grootste partij de burgemeester als eerste aan zet zijn, zoals bij de federale verkiezingen het geval is, slaagt die er niet in om partijen aan zoch te binden dan is het aan de tweede partij enzovoorts. Partijen die omwille van een te groot verschil tussen beide programma's kunnen natuurlijk niet verplicht worden om samen te werken.

Wat het cordon sanitaire betreft kan ik zeggen dat moest de partijen in het begin op een volwassen manier hadden gereageerd op, toen nog, het Vlaams Blok men geen cordon had moeten instellen. Komt er een nieuwe partij in beeld dan moet men gewoon naar hun programma kijken. Zijn er geen of te weinig raakvlakken dan kan men gewoonweg niet samen in een regering of bestuur stappen. Zo simpel is dat en dan hoef je de kiezers van die partij niet te beledigen.

Maar als een partij met wie je niet in een regering of bestuur zit met een goed plan komt dan moet je dat plan goedkeuren. Als het Vlaams Behang met een plan komt dat iedereen aan het werk zet, moet men dat toch niet afkeuren.

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende