Columns

De gezinnen en bedrijven met zonnepanelen op hun dak incasseerden dit jaar al 362 miljoen euro aan subsidie. Dat is bijna dubbel zoveel als in 2010. De factuur wordt betaald door de distributiemaatschappijen en doorgerekend aan alle elektriciteitsverbruikers.

Waarom moeten ook degene die niet (soms niet kunnen) kiezen voor zonnepanelen mee gaan betalen voor het plezier van een ander?

Twee weken geleden op donderdag voelde ik een verkoudheid opkomen. Ik ging naar de apotheek om iets te halen tegen die verkoudheid. Ik nam netjes mijn siroop en pillekes op tijd, maar zondagnacht kreeg een hoofdpijn die niet te harden was en bij elke stap feller bleek te worden. Op naar de dokter, die schreef me nieuwe medicijnen voor en twee dagen zieken verlof. We zijn een week later en de verkoudheid is niet over, integendeel het is erger geworden en er zijn dingen bijgekomen. Ik vandaag opnieuw naar de dokter en wat krijg ik nu? Een antibioticakuur en opnieuw twee daagjes ziekteverlof.

Had de dokter mij niet beter een volledige week laten uitzieken? Mogen dokters tegenwoordig maar maximum 2 dagen ziekteverlof geven?

Sommige vinden dat ik hier wat meer positiever moet zijn. Welnu, deze site heb ik in het leven geroepen om al mijn ergernissen op te schrijven en er mijn vrienden niet altijd mee lastig te vallen. Er is een verschil tussen de Ben Willems hier en in het echte leven, in het echt ben ik grappig en positief.

Maar deze site is nu eenmaal geen moppensite, alhoewel dat er af en toe ook grappige dingen staan, maar alleen als ze passen in mijn columns. Ik ga dit land niet beter omschrijven dan dat ik ze beleef.

De laatste tijd zie ik rondom mij niets dan gedemotiveerde mensen. Op het werk, in mijn vriendenkring, op straat. Ik vraag mij af hoe dit komt.

Ligt het aan de donkere dagen voor kerst of is er meer aan de hand?

Een meisje dat toegeeft dat ze haar zus heeft toegetakeld, ouders die waarschijnlijk hun zoontje hebben omgebracht, een vader die zijn dochter sloeg met een blok hout, een leerling die een lerares vier tanden uit de mond slaat, een turnleraar die een veroordeling oploopt voor het aanranden van jongens, het is maar een greep van wat er vandaag in de media te lezen of te horen was.

Is er iets aan de hand met onze maatschappij of komt het gewoon meer in het nieuws?

De advocaat van de familie van het 11-jarige meisje uit Rotselaar dat mogelijk werd aangevallen door haar oudste zus, is ontsteld over de manier waarop de zaak in de media komt. "De manier waarop er de voorbije dagen en uren te werk is gegaan, gaat te ver", zegt Geert Jaspaert. "De druk die gelegd wordt op die familie, die door een zeer moeilijke periode gaat, is onmenselijk en schrijnend."

Ook de Orde van Vlaamse Balies vindt dat de media te ver gaan. "Er worden onder meer foto's van minderjarigen verspreid, terwijl dat niet mag", luidt het. Schandalig!!!

Soms vraag ik me af waarom sommige mensen zoveel nadenken en praten over hun "innerlijke, diepere ik". Als ik die uitdrukking al hoor begin ik al te kokhalzen. Al dat oeverloos gewauwel doet mij vermoeden dat het dit soort mensen aan één ding ontbreekt: een gezonde dosis zelfvertrouwen.

Wie voortdurend moet nadenken over wie hij is, is op den duur zichzelf niet meer. Ikzelf ben iemand die zelden of nooit nadenkt over dat soort zaken. Ik zie wel wat er op mij afkomt en zal dan wel nadenken en handelen.

Blijkbaar is er bij de "diepere denkers" zoals ze zichzelf voordoen een nieuw idee aan het onstaan: het visualiseren van wat je doet. Dat wil zeggen dat je bijvoorbeeld naar het toilet moet en je van tevoren al visualiseert, inbeeld, hoe je dat gaat aanpakken. Van het opstaan uit je stoel, over het opendoen van de toiletdeur tot het openen van je rits, het inbeelden van de manier waarop je plast, je handen wast en afdroogt en ga zo maar door. Het zou voor een betere beleving zorgen van wat je ook doet als je "visualiseert".

Het is te hopen dat bij wie dat doet de nood niet hoog is of ze zitten met een natte broek. Toen ik gisteren op café zat met vrienden en ik dit hoorde, kon ik niets anders dan op mijn eigen manier hier hard om lachen en antwoorden dat dit bullshit was en dat de persoon die met dit verhaal aankwam niet moest lullen maar echt gaan zeiken.

Van mij mag iedereen gerust geloven wat hij wil, maar als ik zulke dingen hoor kan ik het niet laten om daarop te reageren met hoorngelach. Ik heb respect voor iedereen, maar er zijn grenzen.

Ik schreef het gisteren nog, durf te leven en geloof in jezelf. Al die vragen over wat we zijn en wat we hier doen zijn overbodig en bezorgen je alleen maar kopzorgen en daar krijg je op den duur hoofdpijn van.

Voor al die mensen die massa's geld uitgeven aan cursussen als stiltetherapie in het bos, door dans je diepere ik zoeken en nog meer van die nepcursussen waar alleen de lesgever beter van wordt. En dan heb ik het niet over geestelijk beter van worden maar financieel. Voor al die mensen heb ik maar één boodschap: volg de gratis cursus die ik reeds jaren volg, die cursus draagt als titel "het leven". Kijk gewoon rondom u, leer uit uw en andermans fouten en denk vooral intuïtief en instinctief.

We zijn met zijn allen blijkbaar vergeten dat we eigenlijk dieren zijn. Door al te veel na te denken schakelen we ons instinct uit. Natuurlijk moeten we ons aan bepaalde waarden houden die andere dieren niet kennen. Doden, verkrachten, anderen kwaad berokkenen en dat soort zaken kunnen niet. Maar een beetje meer luisteren naar ons instinct, zonder al die vragen over waarom we zo of zo denken of leven, daar zouden we moeten naar streven

Wat ik wel leuk vind aan mensen die met zulke dingen afkomen, is dat ze me scherp houden. Je mag bij mij gerust met zulke "crap" afkomen, maar verwacht je wel aan een scherpe reactie. No hard feelings, maar het leven is zo al moeilijk genoeg, daarom: keep is simple!

Misschien ben ik voor sommige mensen veel te aards voor deze wereld, maar je er is tot nu toe nog geen andere wereld ontdekt, dus zullen ze het nog een tijdje met mij moet uithouden.

Wat heb ik genoten van de avond die overgoten werd met hartige discussies en twee pinten Guinness. Vandaar waarschijnlijk de Engelse woorden in mijn column.

Nog een geluk dat mijn "alternatieve" vrienden weten hoe ik in elkaar zit en ze dat respecteren en omgekeerd, anders kon ik alleen op café of naar de sauna gaan en dat is niet half zo leuk.

Also sprach Ben Willems, geloof niet in hem, dat doet hijzelf wel. Geloof in uzelf, dat is zo al moelijk genoeg!

Deze column is ook te lezen op Medium4You en op Politici aan het woord.

http://cartoon.skynetblogs.be/

Het is nu niet dat ik denk dat ik binnenkort zal sterven, maar je weet nooit, toch denk ik soms na over mijn eigen dood. Vandaar dat ik hier een openbaar testament achterlaat.

Als ik dood ben wil ik geen eredienst, is al officieel doorgegeven, maar een bijeenkomst met vrienden en kennissen. Mijn vrienden krijgen de kans om mij nog eens toe te spreken.

Ik heb ook al laten vastleggen dat ik gecremeerd wil worden, dat mijn as in het gezicht van mijn vijand moet worden uitgeblazen is een grap.

De muziek die moet gedraaid worden is om te beginnen "Als ik doodga" van Urbanus, zijn serieuste liedje. Dan "Who want's to life forever" van Queen en als uitsmijter om de katholieken nog een laatste keer tegen de schenen te schoppen "Highway to hell" van AC/DC.

Mijn geld, als er nog over is tenminste, moet naar een fuif gaan waar al wie mij kent nog een laatste keer op mijn kosten uit de bol kan gaan.

Maar voordat al wie mij doodwenst al begint te feesten, ik ben van plan om nog jaaaaaaaaaaaaaren te leven, al was het maar om jullie te kloten. En omdat ik geniet van het leven!

Soms twijfel ik aan alles, soms twijfel ik zelfs of ik al dan niet twijfel, maar dan vervalt plots die twijfel en dan twijfel ik niet meer. Op zich ben ik geen twijfelaar, want dan zou ik een bed zijn en dat wil ik niet.

Dit alles om u te zeggen dat ik in een writer's block zit en al de hele avond zat te twijfelen waarover ik zou schrijven. Maar mijn naam is Ben en dus mag ik volgens de foto twijfelen.