Columns

Ben Willems is stadswachter in Leuven. In de loop van dit jaar zal hij te weten komen of hij dat ook mag blijven.
uw geld en uw leven

Sinds 1996 is Ben Willems (39) een van de ondertussen 36 stadswachters in de studentenstad, een baan die hij vond na een lange periode van werkloosheid. Ben heeft alleen een diploma lager middelbaar onderwijs, iets wat zijn stempel op zijn loopbaan heeft gedrukt. Hij volgde tegen zijn zin een technische richting en gaf er in het laatste jaar houtbewerking de brui aan. Ben ging alleen wonen en vond in 1991 een eerste job als bode bij de Raad van State, een stagecontract van een jaar, goed voor een loon van 750 euro per maand voor een viervijfde betrekking.

Na Bens startbaan volgde een periode van werkloosheid, afgewisseld met interims en cursussen bij de VDAB. 'Ik heb etiketten geplakt, aan de lopende band gewerkt bij Danone, in een drukkerij geholpen. Ondanks mijn bijscholing knapten werkgevers toch altijd af op het feit dat ik geen diploma hoger secundair heb.'

Een diploma halen voor de middenjury zag Ben Willems niet zitten. 'Ik ben geen studiehoofd en ik vond me er te oud voor. Misschien was ik ook bang om te mislukken. Een kantoorbaantje? Nee, je mag me niet tussen vier muren opsluiten. Ik moet kunnen rondlopen en contact hebben met de mensen.' Wat dat betreft, heeft Ben zijn ideale job gevonden als stadswacht. 'Per dag stap ik zo'n vijftien kilometer door weer en wind. Als het regent, sneeuwt of hagelt is dat wat minder interessant. Mensen helpen was wat ik wou na vier jaar werkloosheid: eindelijk iets nuttigs doen voor de maatschappij. Als stadswachter zijn we vooral met preventie bezig. We werken samen met andere stadsdiensten en signaleren eventuele problemen. Tegen ons durven mensen meer te zeggen dan tegen bijvoorbeeld een wijkagent. We zijn laagdrempelig en hebben voornamelijk de functie van informatiepaal, al worden we soms ook wel als pispaal behandeld.'

Momenteel heerst er onder de stadswachters enige onzekerheid over hun toekomst. De komst van een nieuwe wetgeving op gemeenschapswachters brengt met zich mee dat ze wellicht opnieuw aan examens zullen moeten deelnemen om in hun functie bevestigd te worden. Zelf denkt Ben wel te zullen slagen in de proeven, maar hij vindt het niet fair dat mensen die jarenlang een job naar behoren hebben uitgeoefend, zich in een testsituatie moeten bewijzen.

Ben is tevreden met zijn inkomen. 'We hebben hetzelfde statuut als de rest van het Leuvense stadspersoneel, maaltijdcheques en eindejaarspremie incluis. Ik kan perfect rondkomen, vroeger heb ik trouwens met minder geld geleefd. Toen ik nog via het PWA-systeem werd betaald, verdiende ik 250 euro minder. Mijn loon bestond in het begin uit een werkloosheidsuitkering met 200 euro erbovenop, een 1.000 euro in totaal. In die periode moest ik opletten wat ik per dag uitgaf. Nu kan ik me af en toe iets extra's permitteren, zoals een videocamera of een laptop, al koop ik die op afbetaling.'

De vrije tijd van Ben is voor een deel gevuld met engagementen als vakbondsafgevaardigde voor de socialistische vakbond ACOD en als actief lid van de Leuvense Stoempersclub, die elk jaar de Grote Prijs Jef Scherens en voor vijf jaar de start van de Brabantse Pijl in Leuven organiseert. Hij is ook een fervente blogger, een goedkope maar tijdrovende bezigheid. 'Op het internet kan ik alles kwijt waar ik mijn vrienden niet voortdurend lastig mee wil vallen: ik schrijf alles wat ik denk, ook al is het controversieel. Ik ben geen supercolumnist, maar ik heb toch duizend bezoekers per dag.'

Ben heeft geen auto en geen rijbewijs. 'Dat heb ik nog nooit gemist. Ik geraak overal met het openbaar vervoer, te voet, of ik kan met vrienden meerijden.' Hij is ook perfect tevreden als huurder. 'Mijn volgende stap is een modernere studio huren, maar dat doe ik pas als ik meer werkzekerheid heb. In een studio valt de energierekening goed mee, ik betaal niet meer dan 39euro per maand. Een huis of een appartement bezitten zegt me nu niets. Ik geef mijn geld liever uit aan eten, iets drinken met mijn vrienden, cadeautjes geven en af en toe er eens op uit gaan met kameraden. Ik kan van kleine dingen genieten, ik hoef daarvoor niet op reis te gaan. Als vrijgezel zegt me dat niets: in mijn eentje spreekt het me niet aan en bij een groepsreis weet je niet in welk gezelschap je terechtkomt.'

Portefeuille