Columns

Elke dag worden zestig Vlaamse gezinnen uit hun huis gezet omdat ze de huur niet langer kunnen betalen. Het gaat om een verdubbeling in vergelijking met vorig jaar.

In 2008 kwamen 10.780 gezinnen op straat te staan, weet de Vlaamse Vereniging van Steden en Gemeenten (VVSG). Dat kwam neer op een gemiddelde van dertig gezinnen per dag, een record. Dit jaar is er al sprake van een verdubbeling.

En dan durven de werkgevers nog zeggen dat er geen koopkrachtverlies is. Natuurlijk komt het niet allemaal door de economie. Veel mensen kunnen ook niet met geld omgaan.

Ik ken persoonlijk mensen die in het midden van elke maand klagen dat ze geen geld meer hebben. Maar ze gaan wel drie keer per jaar op reis, kopen om de drie jaar een nieuwe wagen of drinken hun geld op.

Natuurlijk mag je met je geld doen wat je wilt, maar sommige mensen kunnen best naar de dienst budgetbeheer van het OCMW gaan. Je moet je loon altijd in drie delen, een deel voor je huur, een deel voor de energiekosten en een deel voor je eigen kosten. En als je dan op het einde wat over hebt kan je dat beter op een spaarrekening zetten voor onverwachte kosten.

Ik zag onlangs een reportage over een gezin dat zei niets meer te hebben na het faillissement DSB Bank. Op de achtergrond was een peperduur salon met een groot plasmascherm te zien. Waarschijnlijk gekocht op krediet.

En daar loopt het fout, ik ken winkels waar je zelfs zonder loonbriefje dingen op krediet kan kopen. Deze winkels werken met Citibank en die kijken niet zo nauw. Een werkloze kan normaal gezien niets kopen op krediet omdat zijn inkomen niet belast wordt. Wel, die kunnen daar met wat liegen toch nog kopen. Zeg dat je voor een overheid werkt als bediende en je 2300 euro verdient en je loop zo met je pc of tv naar buiten.

En als dan blijkt dat je toch niet op tijd kan betalen zal je snel bezoek krijgen van een incassobureau of in het ergste geval een deurwaarder. Ik klaag dit soort toestanden reeds jaren aan, maar toch mag Citibank zo blijven werken.

Hoe weet ik dat allemaal? Omdat vrienden van mij zo dingen hebben gekocht toen ze werkloos waren en ik zo ook mijn eerste computer heb gekocht. Alleen wist ik verdomde goed dat ik het kon betalen, maar of iedereen zo denkt dat betwijfel ik.

Er bestaat nochthans een lijst met wanbetalers, men zou winkels waar men op krediet kan kopen moeten verplichten, deze lijst te raadplegen alvorens iets te verkopen. Gewoon een naam en rijksregisternummer intypen en men zou dan te lezen krijgen of iemand al te veel schulden heeft. Zo moeilijk is dat toch niet te regelen?

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.