Columns

Waar is de tijd toen renners vochten om een overwinning gebleven?

Eddy Merckx die men "de kannibaal" noemde zou eens gelachten hebben als iemand hem vroeg om te wachten op een gevallen collega. Die dacht "een gevallen vijand is geen vijand", lachte even naar de vraagsteller en begon bij te trappen alsof zijn leven er vanaf hing.

Contador is zeker geen "kannibaal", eerder een softe "vegetariër. Hoe noem je anders iemand die zich verontschuldigt bij Schleck omdat hij ging aanvallen toen deze problemen met zijn ketting had?

En dan dat triestig schouwspel tijdens de koninginnenrit. Samen in de aanval trekken en dan niet eens de moeite doen om te strijden voor de overwinning. Het leek wel of Contador tegen Schlek zei "gij moogt winnen manneken, want ik ben onlangs stout geweest door aan te vallen toen gij in de problemen zat, sorry daarvoor".

Waar zijn de renners met bijnamen als "de adelaar" gebleven, nu noem met ze "muske" omdat ze toch zo mooi de bergen opfladderen. Jongens, wat verlang ik naar de tijd van de echte renners, de Flandriëns. De noestige werkers van de weg!

Vroeger had je in de Tour de prijs van de pechvogel van de dag, die prijs zou nu nooit meer kunnen worden uitgereikt, want als je pech hebt dan wachten ze wel op u.

Het liedje "rije, rije rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe" is uit de mode geraakt. Ofwel heeft het laatste gedeelte van dit lied plaats gemaakt voor "na u, beste vriend" of "wachten op wie gevallen is". Ook al klinkt dat laatste muzikaal niet zo goed.