Columns

Volgens mij heeft een deel van deze zaken te maken met het feit dat veel mensen het moeilijk hebben of krijgen met hoe men met elkaar moet omgaan.

Ouders zitten heel de dag op hun werk, komen moe thuis en moeten dan nog tijd in hun kinderen steken. Oudere kinderen zijn meer alleen thuis dan vroeger omdat hun ouders langer moeten werken.

Vroeger bleven wij bijvoorbeeld na examens in het middelbaar op school, nu worden die gasten naar huis gestuurd. En als de ouders werken zijn dan hangen ze soms urenlang op straat rond. Sleutelkinderen noemt men zulke kinderen omdat zij de huisleutels hebben omdat hun ouders toch niet thuis zijn.

Ook het feit dat kinderen meer achter de pc zitten dan echt met anderen te praten werkt en dat ouders vol stress van het werk zitten in de hand dat sommige mensen "contactgestoord" worden. Problemen uitpraten of gewoon wat praten is er niet meer bij.

Waar zie je nog kinderen met elkaar buiten spelen? Hoeveel kinderen komen er nog samen met de fiets naar school? Tegenwoordig praten de meeste kinderen meer door sms-berichten via hun gsm of via de chat, dan dat ze "echt praten" met elkaar.

Ik zeg niet dat al deze bovengenoemde dingen ertoe bijdragen tot geweld tegen anderen, maar het zal er voor een deel wel mee te maken hebben. En het zal nog erger worden vrees ik.

We moeten volgens de politici en werkgeversorganisatie met zijn allen langer gaan werken. Allemaal goed, maar dan zou men dat wel meer moeten kunnen combineren met zijn gezinsleven.

Het kan niet zo zijn dat kinderen enkel van de school afhankelijk moet zijn voor hun opvoeding. Als die opvoeding al een hoofdtaak is van ons onderwijs. Ik ken leerkrachten die al door ouders zijn afgedreigd omdat ze kinderen een opmerking gaven over hun gedrag. Scholen zijn geen opvangplaats maar dienen om het kind iets bij te brengen. 

"Mijn kind, schoon kind", deze vlieger gaat al een tijdje niet meer op. Kinderen zijn al op zeer jonge leeftijd veel volwassener dan wij in onze tijd, je mag hen gerust aanspreken op een normale manier. Het wordt ook tijd dat kinderen terug kinderen worden en ouders terug ouders. 

Voor het gemak van de ouders kinderen iedere dag op ballet, voetbal, zwemles of wat naar de grootouders sturen draagt bij tot de vervreemding van elkaar. Dat een kind twee dagen na school iets doet dat moet kunnen, maar elke dag?

De grootouders is nog zoiets. Natuurlijk passen de grootouders graag op hun kleinkinderen. Maar als de kinderen meer bij de grootouders zijn dan bij hun eigen ouders, stel ik mij de vraag waarom die ouders dan een kind wilden hebben.

Het is niet mijn bedoeling om mensen te zeggen wat ze moeten doen. Maar we zullen met zijn allen toch moeten nadenken waar we naartoe willen met onze maatschappij. Ofwel blijven we vervreemden van elkaar en slaan we elkander de kop in bij het minste probleem ofwel veranderen we onze manier van leven.

En we moeten als we het moeilijk hebben ook eens onze trots opzij durven zetten en indien nodig hulp zoeken bij de dokter, psycholoog, therapeut, psychiater of wat dan ook. Je bent niet gek als je hulp zoekt, je bent pas echt gek als je dat niet doet en anderen pijn begint te doen.

Maar ik heb het niet alleen over mensen met kinderen, je moet maar eens met een auto rijden en je zal merken dat het verkeer gebruikt wordt door sommigen om zichzelf eens af te reageren. Maar ook op het voetpad kan je de verzuring vaststellen. Als er op tien voetgangers er drie een vriendelijk gezicht opzetten is het veel.

Make love not war, klonk het in de jaren zeventig, misschien moeten we deze slogan en de bijhorende manier van leven terug invoeren.