Columns

Mensen zijn de einde­lo­ze onderhandelingen over de staatshervorming kotsbeu. Waartoe heeft dat ononderbroken dralen uiteindelijk geleid? Het is goed om in te zien dat onze overheidsfinanciën een ordinair ponzi systeem zijn: eind januari van elk jaar leent de overheid via het uitschrijven van staats­obli­gaties ettelijke miljarden euros (dit jaar 70 miljard) waarmee de uitgeschre­ven staatsleningen van tien jaar geleden worden afgelost.

Het verziekte politieke klimaat – op 11 februari vestigt België een heus wereldrecord, dat van de langste regeringsvorming ooit, waar ter we­reld.

Iedereen 5 maanden travakken voor De Wever, Di Rupo & Cie!

Dit eindeloze palaveren heeft ervoor gezorgd dat speculanten de nieuw uitgeschreven staatsobligaties enkel willen kopen tegen een rente die veel hoger is dan normaal. Het verschil tussen de aangeboden rente en de normale rente noemen we de spread. Als “normale” rente neemt men die voor Duitse staatsobligaties over een periode van 10 jaar.  Omdat Angela Merkel er als enige in is geslaagd de crisis van persiste­ren­de overproductie te overwinnen door kortstondige loondalingen, is de rente op Duitse obligaties laag: 2.85 %. Gisteren heeft de Belgische staat een ballonetje opgelaten door al voor 3 miljard (van de benodigde 70 miljard) ter beurze aan te bieden, dit tegen een rente van … 4.37 %. Dit is een spread van 1.52 %, de prijs die we betalen voor de veel te langdurige regeringsvorming. [Ondanks die hoge rente toonde Jean Deboutte van het Agentschap van de Schuld zich blij als een kind omdat België er “nog zo goedkoop van af was gekomen” (sic). Stel dat de spread zo hoog blijft dan kost dit in totaal 1.5/100 * 70.000.000.000 = 105 miljoen euro, of nog een gemiddelde van 320 euro per gezin per jaar.

Of nog: ieder jaar kan de brave burger één volle week travakken om de gevolgen van de regeringscrisis ongedaan te maken. Dit alles 10 jaar lang. Dat is dus de kern van de zaak. Door het eindeloos geruzie van de zeven gaat ieder gezinshoofd 10 weken moeten travakken om de gevolgen van de regeringscrisis te helpen betalen.

Maar er is meer. De rente op staatsobligaties heeft – met een vertra­ging van 3 maand – invloed op de hypotheekrente. Een huis ko­pen of renoveren in België is sowieso al peperduur omdat België met Noor­we­gen zowat het enig andere Europese land is dat niet te lijden had onder de immobiliëncrisis. Als daar straks nog een abnormaal hoge rente bijkomt (30 of 40 jaar te betalen indien men zich niet waagt aan een hypotheeklening met variabele rente) wordt bouwen voor jonge gezinnen onbetaalbaar, wat dan weer moet leiden naar een crisis in de bouwnijverheid. Mais quand le bâtiment ne va plus, rien ne va plus! Bovendien zullen die gezinnen die eerder een hypotheeklening met variabele rente afsloten straks veel dieper in hun portemonnee moeten graaien.

En dan nog dit doordenkertje ter afsluiting. Een modaal huis kost tegenwoordig gauw 250,000 à 300,000 euro. Dit kost, rente inbegrepen, 30 jaar lang algauw 1,350 euro per maand. Voor een alleenstaande met een modaal inkomen een quasi onhaalbare kaart. Alleen gezinnen met twee verdieners kunnen nog een huis kopen. Wat ze op het moment van de aankoop allicht beleven als het opperste geluk, wordt gauw een nachtmerrie als men bedenk dat in deze postmoderne samenleving een relatie gemiddeld slechts 10.5 jaar stand houdt. En dan maar klagen over vechtscheidingen!

Deze column is ook te lezen op Medium4You.