Columns

De reacties in Dag Allemaal gelezen? Die van Bart de Wever vind ik wel kras. Van een intelligent man had je toch minstens mogen verwachten dat hij navraag zou doen welke uitweg uit de crisis mogelijks efficiënter zou zijn dan deze die hij zelf aanhangt. Maar neen, niets daarvan: mijnheer Bart heeft al een economisch programma! Dit doet mij denken aan de vriend wie ik een goed boek aanraad en die mij antwoordt dat hij al een boek heeft. Blijkbaar heb ik de intelligentie van mijnheer De Wever schromelijk overschat. En dat Van Rossem wel de allerlaatste is waarvan hij schrik moet hebben getuigt enkel van zijn electorale zelfingenomenheid. Blijkbaar heeft hij nog steeds niet door dat zijn electorale bonus nu al is beginnen afkalven.

De reactie van Wouter Beke is zeer typisch voor de tsjeven die altijd al hebben gedacht dat alleen zij weten hoe het moet. Je weet al bij voorbaat dat je dit ras van gelovers nooit op andere gedachten kunt brengen. Al wie niet denkt en praat zoals zij zijn immers ketters.

De enig interessante reactie komt van Alexander de Croo die zich bereid verklaarde een open debat aan te gaan. Dat is moedig, maar ik vrees dat in een puur economisch debat, met voorspelbare stellingen, ik van De Croo geen morzel heel zal laten, ook niet als hij zijn hele economische achterban meebrengt. Maar laten we even stilstaan bij de bewering van De Croo dat we dringend de concurrentiekracht van de Belgische economie moeten verbeteren. Voor een land met een zo open economie als de onze is dit een waarheid als een koe, zeker in periodes van bezuiniging en budgetcontrole.

Net omdat de concurrentiekracht van de Belgische economie 4 tot 7 % achterophinkt op die van res. Duitsland, Nederland en Frankrijk, wordt economische groei in tijden van budgetcontrole zo moeilijk. Normaal verwacht je groei van (1) directe investeringen (b.v. Chinezen die fabrieken in ons land openen) en van (2) meer export naar de rest van de wereld. Onze loonkost (patronale bijdragen en werknemersbijdragen inbegrepen) is inderdaad 4 tot 7 % hoger dan in de buurlanden, waardoor we onaantrekkelijk zijn voor buitenlandse investeerders en waardoor we zeer moeilijk kunnen concurreren op de wereldmarkt om aldaar, op zijn minst, de onverkochte overproductie te slijten.

Het is zonneklaar dat de liberalen met spanning wachten op het rapport van de Nationale Bank – een bastion waar liberalen en tsjeven de richtlijnen uitzetten – rapport dat probeert te sleutelen aan de index, zeker nu we weten dat er tussen september en oktober nog een tweede aanpassing van de lonen aan de index volgt bovenop die van maart e.k. Twee indexaanpassingen van de lonen aan de inflatie, waar onze concurrenten van gespaard blijven, zorgen inderdaad voor een verdere uitholling van onze concurrentiekracht.

Denken in termen van één of twee indexsprongen is niet de juiste oplossing, omdat dit om ingrepen ad hoc gaat, niet om structurele oplossingen terwijl de huidige crisis net een structurele crisis is, geen conjuncturele crisis. Voorstellen om met een “slimme” index te werken, waarbij het bruto loon de index volgt maar niet de patronale bijdragen is een draak van een oplossing: de private koopkracht blijft dan wel gevrijwaard, maar het effect op de concurrentiekracht zou verwaarloosbaar zijn.

Waarom? Men kan econometrisch nagaan wat de relatie is tussen enerzijds de concurrentiekracht (uitgezet in procenten op de verticale y-as) en de bezuiniging op de loonkost (in procenten en uitgezet op de horizontale y-as). Dan vinden we een convexe kromme die eerst zeer langzaam stijgt als de bezuiniging op onze loonkost ondermaats is, en eigenlijk pas echt begint te stijgen naarmate de bezuiniging op de loonkost al minstens meer dan 4 % bedraagt. Dit leert dat het herstel van onze concurrentiepositie op de wereldmarkt pas effect kan hebben bij (1) of een GRONDIGE HERZIENING van ons indexmechanisme, of (2) bij een forse DALING VAN DE SOCIALE LASTEN.

Wat de herziening van de sociale lasten betreft zouden die met 8 à 9 % moeten kunnen dalen om de concurrentiekracht van de Belgische economie weer op het niveau van Duitsland te brengen. Zulke besparingen zijn wegens het ponzi systeem van onze sociale zekerheid onuitvoerbaar op het eigenste ogenblik dat op Diktat van de Europese Unie – lees Angela Merkel – het begrotingstekort moeten reduceren tot 3 %.

Inderdaad hebben wij geen systeem van pensioenfondsen zoals in Nederland maar gebruiken wij de inkomsten van de sociale zekerheid niet om later de pensioenen uit te betalen van zij die zullen stoppen met werken, wel om de pensioenen uit te betalen van diegenen die nu al op pensioen zijn.  Hoop dat we het fameuze Zilverfonds zouden kunnen gebruiken voor dit soort drastische verlaging van de sociale lasten is er niet. De 14 miljard euro van het Zilverfonds zijn in werkelijkheid een lege doos, zijn een belofte van de overheid ooit eens geld in de lege doos te stoppen. Boerenbedrog van de grovere soort dus.

Wat ons indexmechanisme betreft moet worden opgemerkt dat dit al meerdere decennia fout wordt berekend. Wij werken met een korf van producten en passen daar vaste wegingscoëfficiënten op toe net als wegen alle producten al dertig jaar even zwaar op het gezinsbudget. Een juiste berekening dient te werken met variabele wegingscoëfficiënten. Als de prijs van product x1 met een bepaald percentage stijgt zal de consumptie van x1 met een ANDER percentage afnemen. Met hoeveel hangt af van de elasticiteit van de vraag naar x1. Voor producten als sigaretten, stookolie, aardgas, benzine, drinkwater, etc. is de vraag inelastisch. Dat betekent grofweg gesteld dat als de prijs ervan met 10 % stijgt de vraag b.v. maar met 1 % zal dalen.

Omgekeerd: als de prijs ervan met 10 % daalt zal de vraag maar met 1 % stijgen. Voor andere producten, b.v. televisietoestellen, stofzuigers, gsm’s, computers, etc. is de vraag elastisch. Hier zullen voor bepaalde producten een prijsstijging met 10 % aanleiding geven tot een daling van het verbruik met 20 % en een prijsdaling met 10 % tot een stijging van het verbruik met 20 %. Door het werken met vaste wegingscoëfficiënten berekenen wij de index (waaraan de lonen zijn gekoppeld) verkeerd. Hier dringt een correcte berekening zich op. Een herziening van de index zal echter nooit leiden tot de fameuze daling van de loonkost met 4 %.

De voornemens van Alexander de Croo om de concurrentiekracht van onze economie te herstellen zijn wis en zeker nobel – daar hadden we in perioden van hoogconjunctuur al werk van hebben moeten maken – maar zijn onuitvoerbaar of weinig relevant in perioden waar we op Diktat van Merkel en haar troika het begrotingstekort onder de 3 % moeten houden. Dit alles illustreert hoe moeilijk het zal worden economische groei te regeneren in tijden van opgelegde begrotingscontrole. Net daarom pleit ik voor een drastische ingreep waarbij er wel genoeg ruimte wordt gecreëerd voor besparingen op de patronale bijdragen.

De oprichting van een sociale holding die vier jaar lang vijftig duizend goedkope maar kwaliteitsvolle woningen bouwt – woningen bedoeld voor de verkoop – is het meest probate middel om in crisistijden economische groei te realiseren. Een deel van die groei zorgt voor de nodige ontvangsten die we kunnen gebruiken voor het herstel van de concurrentiekracht van de economie. En laat net dit het verhaal zijn waarnaar De Croo misschien wil luisteren.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Wie zondag gekeken heeft naar een uitzending van de Zevende Dag heeft zijn maag voelen keren. Zo was het opvallend dat geen van de geïnterviewden ook maar het geringste cijfer kwijt wou hoeveel er bovenop de 11.3 miljard nog meer moet worden bezuinigd. Steven van Ackere verschool zich als een op heterdaad betrapt schoolknaapje achter het feit dat we nog tot 25 februari moeten wachten op juiste cijfers, net alsof het Planbureau, het IMF en de Nationale Bank de cijfers niet zouden kennen. De cijfers zijn nochtans zonneklaar.

Bij het opstellen van de begroting ging de regering uit van een economische groei van 0.8 %. Volgens econometrische modellen van het planbureau zou de groei in het beste geval -0.5 % bedragen, dus een verschil van minstens 1.3 %. Voor de overheid correspondeert dit met een min-ontvangst, dus met een toegenomen tekort, van 2.47 miljard euro. Volgens mijn eigen model van de Belgische economie, dat ook rekening probeert de houden met de evolutie van de lange termijn interesten op de wereldmarkt, zal de groei in het gunstigste geval -1.2 % zijn, zodat het extra te financieren tekort in het gunstigste geval minstens 3.8 mld bedraagt. Daar moet dan nog eens het miljard van ARCO worden toegevoegd plus de honderd en zoveel miljoen terugbetaling waartoe België werd veroordeeld. De totaal te financieren put bedraagt dus minstens 16.3 mld i.p.v. 11.3 mld.

Toen Ivan de Vadder bij Patrick Dewael, Jan Jambon, Gerolf Annemans en Karin Temmerman polste hoe de tekorten moeten worden aangevuld kregen we weer het traditionele gewauwel te horen. Dewael denkt wel degelijk aan het loskoppelen van de index. Voor Temmerman "kan dit nooit" maar "blijft alles bespreekbaar". Jambon die eerst bevestigde dat hij over de hele lijn achter Open VLD staat, zou een slimme index niet ongewillig zijn. Annemans zei uiteindelijk niets dan dat het weer de Vlamingen zijn die gaan moeten betalen. Hoe uit die besparingsdrang, opgelegd door het IMF en Europa, enige economische groei kan ontstaan, was iets waarop niet een embryonaal antwoord kwam.

En ook gezien hoe schroomvallig de notionele interestaftrek, die maakt dat de grootste bedrijven wel 57 mld winsten boeken maar er slechts 5 % vennootschapsbelastingen op betalen, zedig buitenspel werd gezet. Ook door Temmerman van de sossen. Van een stelletje sloeries, koortsachtig op zoek naar wat zij begroten op 2 mld zou je op zijn minst toch hebben mogen verwacht dat iemand - Jambon bijvoorbeeld - zou hebben voorgesteld de notionele interestaftrek af te schaffen voor de grote bedrijven (en desnoods op te trekken voor de KMO's), wat goed is voor 1.2 mld meer ontvangsten aan vennootschapsbelastingen.

Maar neen hoor. Dat zelfs de sossen te laf zijn om dit enkel maar VOOR TE STELLEN bewijst dat er van dit allegaartje niets moet worden verwacht. En wie verwachtte dat Temmerman minstens zou hebben opgeroepen dat Bert De Graeve van Bekaert prompt de 17.7 miljoen innovatiepremies moest inleveren - premies die Bekaert, dat schaamteloos 600 arbeidsplaatsen schrapt ondanks een groei van 8 %, van de overheid ontving - maar neen hoor, zelfs dat was teveel gevraagd!

Stel je voor dat De Vadder de volgende keer een mens uitnodigt met een kankergezwel in de hersenen, en dat zijn gasten Geert Noels, Paul de Grauwe, Ivan van der Cloot en Paul D’hoore (allen professioneel opgeleide economisten) zijn. Aan hen legt De Vadder dan uit dat de uitgenodigde kankerpatiënt een jaar geleden een gezwel van die en gene grootte in het hoofd had. Nu vraagt hij de vier genodigden (1) hoe groot het gezwel nu, een jaar later, zal zijn en (2) hoe het chirurgisch moet worden verwijderd. Je kan er donder op zeggen dat de vier uitgenodigde economen unisono zullen antwoorden: “Daar kennen wij niets van, wij zijn geen geneesheren.” In de politiek gaat het er anders aan toe: geen van de geïnterviewden snapt een bal van macro-economie, maar toch wauwelen ze – vrijwel allen opgeleid als jurist – er lustig op los zonder het geringste benul hoezeer ze platitudes en vooroordelen aan elkaar breien. Wat wil je in een land waar de minister van Financiën al meer dan een decennium lang nooit financiële economie studeerde. Ook gekeken naar het interview met Van Ackere? En wie stond er als een beteuterd knaapje links van Van Ackere tegen de muur? Juist, de kampioen onder de kwallen: Hendrikje Bogaertje.

Ondertussen is politiek-rechts al begonnen het door mij voorgestelde plan om economische groei te creëren door de bouw van sociale woningen met niets dan nepargumenten de grond in te boren. Een groep huiseigenaren reageert verontwaardigd dat mijn plan de waarde van hun huis zal doen dalen. So what? In 25 jaar tijd is die waarde verdrievoudigd. En maar jammeren dat de huizen die ze verhuren maar 3.5 % opbrengen. Nonsens natuurlijk: ze vergelijken de geïnde huishuren met de waarde van hun verhuurde huizen van nu. Als ze die vergelijken met de prijs die ze ervoor betaalden bij de aankoop ligt het rendement soms tot drie keer hoger. Anderen komen aandraven met het argument dat de openbare holding wel 150.000 tot 200.000 nieuwe arbeidsplaatsen zal scheppen, maar dat het allemaal Polen zullen zijn, en dat die Polen het verdiende geld naar hun vaderland zullen opsturen. (Het racisme zit er bij de doorsnee Belg inderdaad diep ingebakken). Maar waarom zou het uitsluitend om Polen gaan (en ja, Polen werken in de bouw zeer snel en zeer bekwaam)?

De openbare holding kan zich toch richten tot de RVA en die kan er toch voor zorgen dat de aangeworvenen niet overwegend allochtoon zijn. Weer anderen schermen met de nonsens die ze leerden van de Oostenrijkse school die voorschreef dat de productie consumptie regenereert en niet omgekeerd. Daar kom ik, als ik terug ben, nog wel eens uitgebreid op terug. Dan is er nog het nepargument dat mijn plan de begroting alleen kan ontwrichten. Nonsens. De 50.000 woningen die jaarlijks worden gebouwd zijn bedoeld voor de verkoop. Die verkoop brengt de staat veel meer op (ca 12.5 %) dan de interest die de holding straks moet betalen (4 % netto). De gestegen openbare schuld wordt dus meer dan gecompenseerd door het toegenomen actief van de staat. Voorts gaan de 200.000 nieuw aangeworvenen plots méér consumeren, zijn ze niet langer ten laste van de werklozensteun, gaan ze meer BTW betalen omdat ze meer consumeren, enzovoort.

Ik hou van kritiek, maar dan moet die wel wetenschappelijk gefundeerd zijn en niet geïnspireerd zijn door vooroordelen. En uiteraard zijn er weer de eeuwige argumenten dat Van Rossem in de bak heeft gezeten en dat het er hem alleen om te doen is de spaarcentjes van de brave werkmens af te pakken (ja, in Phara van twee jaar geleden kwam de beroepsdebiel Hendrikje Bogaertje nooit verder dan tot dit soort cafépraat).

Onlangs werd de begroting meerderheid tegen minderheid in het parlement goedgekeurd. Ondertussen wordt al schoorvoetend toegegeven dat het tekort groter zal zijn dan 11.3 miljard. Beke laat al schoorvoetend horen dat hetwel 1.5 à 2 miljard meer kan zijn. In het meest gunstige geval zal het minstens het dubbel zijn, dus 3 à 4 miljard, wat het dicht te rijden gat op 16 miljard brengt als we ook rekening houden met het miljard dat we straks nog moeten ophoesten in de ARCO affaire.

Gepolst naar de plannen hoe het nu verder moet konden zowel Wouter Beke als Alexander De Croo weinig meer doen dan wat naast de kwestie wauwelen. Toch is het al goed dat beiden op zijn minst inzien dat een verhoging van de BTW geen oplossing is. Beke scheen te spog maar wat overheidsgebouwen te verpatsen, al vond hij de verkoop van Belgacom, overigens om compleet verkeerde redenen, geen optie.

De Croo reed zich weer vast in zijn typisch liberaal jargon dat we de concurrentiekracht van de ondernemingen niet verder mogen aantasten. Hierbij schudde hij een compleet fantasmagorische 10 % achterstand op Nederland, Duitsland en Frankrijk uit zijn mouw. Voorts werd het zonneklaar dat hij rekent op minstens een indexsprong en, mocht het kunnen, op een loskoppeling van de lonen van de index. In tijden van een falende private koopkracht is dit natuurlijk een poging tot het blussen van de brand met petroleum.

Eigenlijk zit er iets fundamenteel pervers in de hoofden van de verliezers van de vorige verkiezingen - verlies dat hen niet belette nu de grote plak te zwaaien - namelijk dat er continu gedacht wordt aan maatregelen die de kleine man moeten treffen, en dat men schroomvallig oplossingen als vermogensbelasting (op peperdure villa's aan de kust, in de Ardennen of in het buitenland) of op beurstransacties uit de weg gaat.

Het wordt echt tijd dat er een massabeweging op gang komt die duidelijk maakt dat het gewone volk er genoeg van heeft. Laten we beginnen met de uitbuiters van het volk op taarten te tracteren. Maar dan wel met veel slagroom en recht in hun smoel.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Je kunt vandaag de dag je TV niet aan zetten of je ziet een kookprogramma en je hoort het woord crisis. In deze postmoderne tijden van onzekerheid werkt dit geheel averechts, toch op de Belgen. Nu ze niet eens meer weten hoe lang ze zullen moeten blijven werken, ook niet juist weten hoeveel pensioen ze zullen verdienen. Daarbovenop komen de voor de postmoderniteit zo typische vragen: zal ik mijn hypotheek kunnen blijven betalen? gaat mijn vrouw of mijn man er niet van door met eenander? zullen we nog kunnen betalen als onze kinderen groot zijn en misschien wel naar de universiteit willen gaan? Die opeenstapeling van onzekerheden zorgt ervoor dat vooral de middenklasse in tijden van crisis meer geld zal wegleggen voor de onzekere toekomst, des te meer naarmate de crisis scherper is.

In 2008 en begin 2009, toen de crisis voelbaar werd, werd er meer op spaarboekjes gespaard dan ooit te voren, waardoor de consumptie van de gezinnen - de private consumptie dus - abnormaal daalde.

Het wordt tijd dat mensen inzien dat ze met zijn allen ook zelf iets kunnen doen aan de crisis. Het is helemaal fout te redeneren als angsthazen en te besluiten: "Neen, laten we dat salon nu niet kopen, want nu is 't slechte tijd." "O neen, nu geen verbouwingen aan ons huis, want 't is crisis." "Oei neen, nu geen nieuwe koelkast, laten we wachten tot de crisis voorbij is."

Dit soort reflexen - dat men vroeger zou hebben beschreven als het gedrag van de goede huisvader - is in twee opzichten een ramp voor de economie. (1) als de consumptie daalt wordt er private koopkracht onttrokken aan de economische kringloop, waardoor een economie als geheel in een negatieve spiraal terecht dreigt te komen, en (2) hoe groter de spaarquote - dat is de verhouding tussen besparingen en nationaal inkomen - hoe zwakker de investeringsmultiplicator (dat is de wijziging van de investeringen die een gevolg zijn van de wijziging van het nationaal inkomen). De zeer bekende econoom John Maynard Keynes sprak in dit opzicht van het spaarparadox: sparen kan microeconomisch een deugd lijken, macroeconomisch is het een ondeugd.

De multiplicator is de motor van een economie. Als die begint te sputteren krijgt de economie als geheel de kramp. De boodschap is dus: hou nu toch eens op met lamenteren over de crisis (waaraan de banken schuld hebben) en stop ermee des te meer geld naar de ... banken te versassen naarmate de crisis scherper is. In crisistijd brengt geld op spaarboekjes niets op, zorgt het ervoor dat je verder achteruit boert: inclusief de getrouwheidspremie brengt een spaarboekje maar 2.50 % op, terwijl de inflatie 3.65 % is. Hier spreekt men van koopkrachtserosie van het geld: je geld wordt minder waard naarmate de tijd verstrijkt.

Twintig jaar geleden schreef ik in mijn Libertijnse Breekpunten - met statistieken ter ondersteuning (pp. 180-184) - dat de enigen die dik verdienen achter crises de ... banken zijn. Tussen 1978 (begin van de petroleumcrisis) en 1989 (einde van de petroleumcrisis, bedroegen de winsten van de Belgische banken gemiddeld 10.98 %, terwijl die van alle andere ondernemingen amper 5.51 % bedroegen (af te leiden uit tabel 18 op p. 187). Het crisis paradox, waarbij de middenklasse des te heftiger gaat sparen naarmate de crisis scerper wordt, is hiervoor verantwoordelijk. Dus gasten, roep het uit, zo luid als jullie kunnen, hoe heftiger de crisis HOE MINDER SPAARGELD WE MOETEN AFDRAGEN AAN DE BANKEN en HOE MEER WE ONS GELD MOETEN UITGEVEN. Zou eenieder dat doen, de crisis was al voor de helft opgelost!!!!!!

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Vanmorgen was ik (Ben Willems) meteen wakker toen ik op de radio vernam dat Bekaert 600 mensen ontslaat en ik verslikte mij in mijn eerste koffie toen ik vernam dat de regering eraan denkt om de BTW te verhogen.

Zijn ze nu helemaal gek geworden, is Di Rupo zijn verstand aan het versmachten omdat zijn strikje te vast is aangespannen? Weet u wat dit wil zeggen? Dat de prijzen, die nu al met de regelmaat verhoogd worden, nog een stuk hoger worden. Want bedrijven die meer belastingen op hun producten moeten betalen gaan dit heus niet uit eigen zak gaan betalen, die rekenenen dat op de centiem door aan de verbruikers.

Ook zal de concurrentiepositie van onze bedrijven verminderen en daardoor zullen er nog meer mensen ontslagen worden. En het is nu al zo erg, gisteren werd bekend dat Crown in Deurne de boeken neerlegt en er 300 mensen hun baan verliezen.

Ik heb de indruk dat sommige politici, vooral uit liberale hoek, dit idee gebruiken om er een indexsprong door te krijgen. Het is kiezen tussen de pest en de cholera zeggen ze. De BTW verhogen en daardoor jobs op de helling zetten of de indexsprong en de bedrijven sterker maken en het personeel wat zwakker.

Dat men de BTW op echte luxeproducten zoals peperdure wagens, juwelen en huizen zou verhogen daar zou ik nog kunnen inkomen. Maar de BTW verhogen op alle producten is de doodsteek voor vele sectoren. De Horeca zal nog sterker achteruitboeren dan nu al het geval is, de bouw zal ook gene vette meer zijn omdat alleen nog maar de rijkere onder ons nog een huis zullen kunnen bouwen.

En dan zwijg ik nog over de producten en diensten die duurder worden. Wat is er de laatste dagen al duurder geworden? Openbaar vervoer, sigaretten, bier, energieverbruik, autokeuring, taxi's en dit alles niet zomaar met één centiem, sommige dingen worden 6% duurder.

Betaal maar beste burgers, betaal maar. Maar is er nu echt geen politicus te vinden in dit land die durft naar alternatieven te zoeken?

Men heeft de senaat omgevormd zoadat er geen verkiezingen meer voor nodig zijn en deze bevolkt wordt door de parlementsladen van de federale en deelstaatparlementen. Mooi, maar men wil toch nog gecoöpteerde senatoren aanstellen, schaf die ook af, want die kosten extra.

Waarom probeert men niet eens wat efficiënter te werken op al die kabinetten en overheden. Het geld dat daar verspild wordt is alleen al groot genoeg om groot deel van het gat in de begroting op te lossen. Waarom schaft men de provincies niet af? Die hun taken kan men perfect verdelen tussen de steden, gemeenten en de Vlaamse regering.

Waarom vraagt men niet aan sommige bedrijven die nu bijna geen belastingen betalen iets meer af te dragen? Waarom doet men niets meer tegen al wie venootschappen misbruikt om belastingen te ontduiken? Waarom durft men de sociale fraude niet aan te pakken?

Antwoord: omdat men aan de ene kant niet aan zichzelf durft te raken en omdat men aan de andere kant schrik heeft van de bedrijven en omdat gewone mensen die frauderen nu eenmaal ook kiezers zijn.

Ik vrees dat dit land een tweede Griekenland aan het worden is en dan heb ik het niet over het klimaat.

Maar wie weet is er toch nog enige hoop. In 2014 trekt R.O.S.S.E.M. met een puur economisch programma naar de kiezer. Vanaf 1 mei 2012 zal Jean Pierre Van Rossem met dat programma het land doorkruisen om het uit te leggen. Meer weten? https://www.facebook.com/Rossem2014

P.S. Dit was een column van mezelf.