Columns

De reacties in Dag Allemaal gelezen? Die van Bart de Wever vind ik wel kras. Van een intelligent man had je toch minstens mogen verwachten dat hij navraag zou doen welke uitweg uit de crisis mogelijks efficiënter zou zijn dan deze die hij zelf aanhangt. Maar neen, niets daarvan: mijnheer Bart heeft al een economisch programma! Dit doet mij denken aan de vriend wie ik een goed boek aanraad en die mij antwoordt dat hij al een boek heeft. Blijkbaar heb ik de intelligentie van mijnheer De Wever schromelijk overschat. En dat Van Rossem wel de allerlaatste is waarvan hij schrik moet hebben getuigt enkel van zijn electorale zelfingenomenheid. Blijkbaar heeft hij nog steeds niet door dat zijn electorale bonus nu al is beginnen afkalven.

De reactie van Wouter Beke is zeer typisch voor de tsjeven die altijd al hebben gedacht dat alleen zij weten hoe het moet. Je weet al bij voorbaat dat je dit ras van gelovers nooit op andere gedachten kunt brengen. Al wie niet denkt en praat zoals zij zijn immers ketters.

De enig interessante reactie komt van Alexander de Croo die zich bereid verklaarde een open debat aan te gaan. Dat is moedig, maar ik vrees dat in een puur economisch debat, met voorspelbare stellingen, ik van De Croo geen morzel heel zal laten, ook niet als hij zijn hele economische achterban meebrengt. Maar laten we even stilstaan bij de bewering van De Croo dat we dringend de concurrentiekracht van de Belgische economie moeten verbeteren. Voor een land met een zo open economie als de onze is dit een waarheid als een koe, zeker in periodes van bezuiniging en budgetcontrole.

Net omdat de concurrentiekracht van de Belgische economie 4 tot 7 % achterophinkt op die van res. Duitsland, Nederland en Frankrijk, wordt economische groei in tijden van budgetcontrole zo moeilijk. Normaal verwacht je groei van (1) directe investeringen (b.v. Chinezen die fabrieken in ons land openen) en van (2) meer export naar de rest van de wereld. Onze loonkost (patronale bijdragen en werknemersbijdragen inbegrepen) is inderdaad 4 tot 7 % hoger dan in de buurlanden, waardoor we onaantrekkelijk zijn voor buitenlandse investeerders en waardoor we zeer moeilijk kunnen concurreren op de wereldmarkt om aldaar, op zijn minst, de onverkochte overproductie te slijten.

Het is zonneklaar dat de liberalen met spanning wachten op het rapport van de Nationale Bank – een bastion waar liberalen en tsjeven de richtlijnen uitzetten – rapport dat probeert te sleutelen aan de index, zeker nu we weten dat er tussen september en oktober nog een tweede aanpassing van de lonen aan de index volgt bovenop die van maart e.k. Twee indexaanpassingen van de lonen aan de inflatie, waar onze concurrenten van gespaard blijven, zorgen inderdaad voor een verdere uitholling van onze concurrentiekracht.

Denken in termen van één of twee indexsprongen is niet de juiste oplossing, omdat dit om ingrepen ad hoc gaat, niet om structurele oplossingen terwijl de huidige crisis net een structurele crisis is, geen conjuncturele crisis. Voorstellen om met een “slimme” index te werken, waarbij het bruto loon de index volgt maar niet de patronale bijdragen is een draak van een oplossing: de private koopkracht blijft dan wel gevrijwaard, maar het effect op de concurrentiekracht zou verwaarloosbaar zijn.

Waarom? Men kan econometrisch nagaan wat de relatie is tussen enerzijds de concurrentiekracht (uitgezet in procenten op de verticale y-as) en de bezuiniging op de loonkost (in procenten en uitgezet op de horizontale y-as). Dan vinden we een convexe kromme die eerst zeer langzaam stijgt als de bezuiniging op onze loonkost ondermaats is, en eigenlijk pas echt begint te stijgen naarmate de bezuiniging op de loonkost al minstens meer dan 4 % bedraagt. Dit leert dat het herstel van onze concurrentiepositie op de wereldmarkt pas effect kan hebben bij (1) of een GRONDIGE HERZIENING van ons indexmechanisme, of (2) bij een forse DALING VAN DE SOCIALE LASTEN.

Wat de herziening van de sociale lasten betreft zouden die met 8 à 9 % moeten kunnen dalen om de concurrentiekracht van de Belgische economie weer op het niveau van Duitsland te brengen. Zulke besparingen zijn wegens het ponzi systeem van onze sociale zekerheid onuitvoerbaar op het eigenste ogenblik dat op Diktat van de Europese Unie – lees Angela Merkel – het begrotingstekort moeten reduceren tot 3 %.

Inderdaad hebben wij geen systeem van pensioenfondsen zoals in Nederland maar gebruiken wij de inkomsten van de sociale zekerheid niet om later de pensioenen uit te betalen van zij die zullen stoppen met werken, wel om de pensioenen uit te betalen van diegenen die nu al op pensioen zijn.  Hoop dat we het fameuze Zilverfonds zouden kunnen gebruiken voor dit soort drastische verlaging van de sociale lasten is er niet. De 14 miljard euro van het Zilverfonds zijn in werkelijkheid een lege doos, zijn een belofte van de overheid ooit eens geld in de lege doos te stoppen. Boerenbedrog van de grovere soort dus.

Wat ons indexmechanisme betreft moet worden opgemerkt dat dit al meerdere decennia fout wordt berekend. Wij werken met een korf van producten en passen daar vaste wegingscoëfficiënten op toe net als wegen alle producten al dertig jaar even zwaar op het gezinsbudget. Een juiste berekening dient te werken met variabele wegingscoëfficiënten. Als de prijs van product x1 met een bepaald percentage stijgt zal de consumptie van x1 met een ANDER percentage afnemen. Met hoeveel hangt af van de elasticiteit van de vraag naar x1. Voor producten als sigaretten, stookolie, aardgas, benzine, drinkwater, etc. is de vraag inelastisch. Dat betekent grofweg gesteld dat als de prijs ervan met 10 % stijgt de vraag b.v. maar met 1 % zal dalen.

Omgekeerd: als de prijs ervan met 10 % daalt zal de vraag maar met 1 % stijgen. Voor andere producten, b.v. televisietoestellen, stofzuigers, gsm’s, computers, etc. is de vraag elastisch. Hier zullen voor bepaalde producten een prijsstijging met 10 % aanleiding geven tot een daling van het verbruik met 20 % en een prijsdaling met 10 % tot een stijging van het verbruik met 20 %. Door het werken met vaste wegingscoëfficiënten berekenen wij de index (waaraan de lonen zijn gekoppeld) verkeerd. Hier dringt een correcte berekening zich op. Een herziening van de index zal echter nooit leiden tot de fameuze daling van de loonkost met 4 %.

De voornemens van Alexander de Croo om de concurrentiekracht van onze economie te herstellen zijn wis en zeker nobel – daar hadden we in perioden van hoogconjunctuur al werk van hebben moeten maken – maar zijn onuitvoerbaar of weinig relevant in perioden waar we op Diktat van Merkel en haar troika het begrotingstekort onder de 3 % moeten houden. Dit alles illustreert hoe moeilijk het zal worden economische groei te regeneren in tijden van opgelegde begrotingscontrole. Net daarom pleit ik voor een drastische ingreep waarbij er wel genoeg ruimte wordt gecreëerd voor besparingen op de patronale bijdragen.

De oprichting van een sociale holding die vier jaar lang vijftig duizend goedkope maar kwaliteitsvolle woningen bouwt – woningen bedoeld voor de verkoop – is het meest probate middel om in crisistijden economische groei te realiseren. Een deel van die groei zorgt voor de nodige ontvangsten die we kunnen gebruiken voor het herstel van de concurrentiekracht van de economie. En laat net dit het verhaal zijn waarnaar De Croo misschien wil luisteren.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Wie zondag gekeken heeft naar een uitzending van de Zevende Dag heeft zijn maag voelen keren. Zo was het opvallend dat geen van de geïnterviewden ook maar het geringste cijfer kwijt wou hoeveel er bovenop de 11.3 miljard nog meer moet worden bezuinigd. Steven van Ackere verschool zich als een op heterdaad betrapt schoolknaapje achter het feit dat we nog tot 25 februari moeten wachten op juiste cijfers, net alsof het Planbureau, het IMF en de Nationale Bank de cijfers niet zouden kennen. De cijfers zijn nochtans zonneklaar.

Bij het opstellen van de begroting ging de regering uit van een economische groei van 0.8 %. Volgens econometrische modellen van het planbureau zou de groei in het beste geval -0.5 % bedragen, dus een verschil van minstens 1.3 %. Voor de overheid correspondeert dit met een min-ontvangst, dus met een toegenomen tekort, van 2.47 miljard euro. Volgens mijn eigen model van de Belgische economie, dat ook rekening probeert de houden met de evolutie van de lange termijn interesten op de wereldmarkt, zal de groei in het gunstigste geval -1.2 % zijn, zodat het extra te financieren tekort in het gunstigste geval minstens 3.8 mld bedraagt. Daar moet dan nog eens het miljard van ARCO worden toegevoegd plus de honderd en zoveel miljoen terugbetaling waartoe België werd veroordeeld. De totaal te financieren put bedraagt dus minstens 16.3 mld i.p.v. 11.3 mld.

Toen Ivan de Vadder bij Patrick Dewael, Jan Jambon, Gerolf Annemans en Karin Temmerman polste hoe de tekorten moeten worden aangevuld kregen we weer het traditionele gewauwel te horen. Dewael denkt wel degelijk aan het loskoppelen van de index. Voor Temmerman "kan dit nooit" maar "blijft alles bespreekbaar". Jambon die eerst bevestigde dat hij over de hele lijn achter Open VLD staat, zou een slimme index niet ongewillig zijn. Annemans zei uiteindelijk niets dan dat het weer de Vlamingen zijn die gaan moeten betalen. Hoe uit die besparingsdrang, opgelegd door het IMF en Europa, enige economische groei kan ontstaan, was iets waarop niet een embryonaal antwoord kwam.

En ook gezien hoe schroomvallig de notionele interestaftrek, die maakt dat de grootste bedrijven wel 57 mld winsten boeken maar er slechts 5 % vennootschapsbelastingen op betalen, zedig buitenspel werd gezet. Ook door Temmerman van de sossen. Van een stelletje sloeries, koortsachtig op zoek naar wat zij begroten op 2 mld zou je op zijn minst toch hebben mogen verwacht dat iemand - Jambon bijvoorbeeld - zou hebben voorgesteld de notionele interestaftrek af te schaffen voor de grote bedrijven (en desnoods op te trekken voor de KMO's), wat goed is voor 1.2 mld meer ontvangsten aan vennootschapsbelastingen.

Maar neen hoor. Dat zelfs de sossen te laf zijn om dit enkel maar VOOR TE STELLEN bewijst dat er van dit allegaartje niets moet worden verwacht. En wie verwachtte dat Temmerman minstens zou hebben opgeroepen dat Bert De Graeve van Bekaert prompt de 17.7 miljoen innovatiepremies moest inleveren - premies die Bekaert, dat schaamteloos 600 arbeidsplaatsen schrapt ondanks een groei van 8 %, van de overheid ontving - maar neen hoor, zelfs dat was teveel gevraagd!

Stel je voor dat De Vadder de volgende keer een mens uitnodigt met een kankergezwel in de hersenen, en dat zijn gasten Geert Noels, Paul de Grauwe, Ivan van der Cloot en Paul D’hoore (allen professioneel opgeleide economisten) zijn. Aan hen legt De Vadder dan uit dat de uitgenodigde kankerpatiënt een jaar geleden een gezwel van die en gene grootte in het hoofd had. Nu vraagt hij de vier genodigden (1) hoe groot het gezwel nu, een jaar later, zal zijn en (2) hoe het chirurgisch moet worden verwijderd. Je kan er donder op zeggen dat de vier uitgenodigde economen unisono zullen antwoorden: “Daar kennen wij niets van, wij zijn geen geneesheren.” In de politiek gaat het er anders aan toe: geen van de geïnterviewden snapt een bal van macro-economie, maar toch wauwelen ze – vrijwel allen opgeleid als jurist – er lustig op los zonder het geringste benul hoezeer ze platitudes en vooroordelen aan elkaar breien. Wat wil je in een land waar de minister van Financiën al meer dan een decennium lang nooit financiële economie studeerde. Ook gekeken naar het interview met Van Ackere? En wie stond er als een beteuterd knaapje links van Van Ackere tegen de muur? Juist, de kampioen onder de kwallen: Hendrikje Bogaertje.

Ondertussen is politiek-rechts al begonnen het door mij voorgestelde plan om economische groei te creëren door de bouw van sociale woningen met niets dan nepargumenten de grond in te boren. Een groep huiseigenaren reageert verontwaardigd dat mijn plan de waarde van hun huis zal doen dalen. So what? In 25 jaar tijd is die waarde verdrievoudigd. En maar jammeren dat de huizen die ze verhuren maar 3.5 % opbrengen. Nonsens natuurlijk: ze vergelijken de geïnde huishuren met de waarde van hun verhuurde huizen van nu. Als ze die vergelijken met de prijs die ze ervoor betaalden bij de aankoop ligt het rendement soms tot drie keer hoger. Anderen komen aandraven met het argument dat de openbare holding wel 150.000 tot 200.000 nieuwe arbeidsplaatsen zal scheppen, maar dat het allemaal Polen zullen zijn, en dat die Polen het verdiende geld naar hun vaderland zullen opsturen. (Het racisme zit er bij de doorsnee Belg inderdaad diep ingebakken). Maar waarom zou het uitsluitend om Polen gaan (en ja, Polen werken in de bouw zeer snel en zeer bekwaam)?

De openbare holding kan zich toch richten tot de RVA en die kan er toch voor zorgen dat de aangeworvenen niet overwegend allochtoon zijn. Weer anderen schermen met de nonsens die ze leerden van de Oostenrijkse school die voorschreef dat de productie consumptie regenereert en niet omgekeerd. Daar kom ik, als ik terug ben, nog wel eens uitgebreid op terug. Dan is er nog het nepargument dat mijn plan de begroting alleen kan ontwrichten. Nonsens. De 50.000 woningen die jaarlijks worden gebouwd zijn bedoeld voor de verkoop. Die verkoop brengt de staat veel meer op (ca 12.5 %) dan de interest die de holding straks moet betalen (4 % netto). De gestegen openbare schuld wordt dus meer dan gecompenseerd door het toegenomen actief van de staat. Voorts gaan de 200.000 nieuw aangeworvenen plots méér consumeren, zijn ze niet langer ten laste van de werklozensteun, gaan ze meer BTW betalen omdat ze meer consumeren, enzovoort.

Ik hou van kritiek, maar dan moet die wel wetenschappelijk gefundeerd zijn en niet geïnspireerd zijn door vooroordelen. En uiteraard zijn er weer de eeuwige argumenten dat Van Rossem in de bak heeft gezeten en dat het er hem alleen om te doen is de spaarcentjes van de brave werkmens af te pakken (ja, in Phara van twee jaar geleden kwam de beroepsdebiel Hendrikje Bogaertje nooit verder dan tot dit soort cafépraat).

Onlangs werd de begroting meerderheid tegen minderheid in het parlement goedgekeurd. Ondertussen wordt al schoorvoetend toegegeven dat het tekort groter zal zijn dan 11.3 miljard. Beke laat al schoorvoetend horen dat hetwel 1.5 à 2 miljard meer kan zijn. In het meest gunstige geval zal het minstens het dubbel zijn, dus 3 à 4 miljard, wat het dicht te rijden gat op 16 miljard brengt als we ook rekening houden met het miljard dat we straks nog moeten ophoesten in de ARCO affaire.

Gepolst naar de plannen hoe het nu verder moet konden zowel Wouter Beke als Alexander De Croo weinig meer doen dan wat naast de kwestie wauwelen. Toch is het al goed dat beiden op zijn minst inzien dat een verhoging van de BTW geen oplossing is. Beke scheen te spog maar wat overheidsgebouwen te verpatsen, al vond hij de verkoop van Belgacom, overigens om compleet verkeerde redenen, geen optie.

De Croo reed zich weer vast in zijn typisch liberaal jargon dat we de concurrentiekracht van de ondernemingen niet verder mogen aantasten. Hierbij schudde hij een compleet fantasmagorische 10 % achterstand op Nederland, Duitsland en Frankrijk uit zijn mouw. Voorts werd het zonneklaar dat hij rekent op minstens een indexsprong en, mocht het kunnen, op een loskoppeling van de lonen van de index. In tijden van een falende private koopkracht is dit natuurlijk een poging tot het blussen van de brand met petroleum.

Eigenlijk zit er iets fundamenteel pervers in de hoofden van de verliezers van de vorige verkiezingen - verlies dat hen niet belette nu de grote plak te zwaaien - namelijk dat er continu gedacht wordt aan maatregelen die de kleine man moeten treffen, en dat men schroomvallig oplossingen als vermogensbelasting (op peperdure villa's aan de kust, in de Ardennen of in het buitenland) of op beurstransacties uit de weg gaat.

Het wordt echt tijd dat er een massabeweging op gang komt die duidelijk maakt dat het gewone volk er genoeg van heeft. Laten we beginnen met de uitbuiters van het volk op taarten te tracteren. Maar dan wel met veel slagroom en recht in hun smoel.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Je kunt vandaag de dag je TV niet aan zetten of je ziet een kookprogramma en je hoort het woord crisis. In deze postmoderne tijden van onzekerheid werkt dit geheel averechts, toch op de Belgen. Nu ze niet eens meer weten hoe lang ze zullen moeten blijven werken, ook niet juist weten hoeveel pensioen ze zullen verdienen. Daarbovenop komen de voor de postmoderniteit zo typische vragen: zal ik mijn hypotheek kunnen blijven betalen? gaat mijn vrouw of mijn man er niet van door met eenander? zullen we nog kunnen betalen als onze kinderen groot zijn en misschien wel naar de universiteit willen gaan? Die opeenstapeling van onzekerheden zorgt ervoor dat vooral de middenklasse in tijden van crisis meer geld zal wegleggen voor de onzekere toekomst, des te meer naarmate de crisis scherper is.

In 2008 en begin 2009, toen de crisis voelbaar werd, werd er meer op spaarboekjes gespaard dan ooit te voren, waardoor de consumptie van de gezinnen - de private consumptie dus - abnormaal daalde.

Het wordt tijd dat mensen inzien dat ze met zijn allen ook zelf iets kunnen doen aan de crisis. Het is helemaal fout te redeneren als angsthazen en te besluiten: "Neen, laten we dat salon nu niet kopen, want nu is 't slechte tijd." "O neen, nu geen verbouwingen aan ons huis, want 't is crisis." "Oei neen, nu geen nieuwe koelkast, laten we wachten tot de crisis voorbij is."

Dit soort reflexen - dat men vroeger zou hebben beschreven als het gedrag van de goede huisvader - is in twee opzichten een ramp voor de economie. (1) als de consumptie daalt wordt er private koopkracht onttrokken aan de economische kringloop, waardoor een economie als geheel in een negatieve spiraal terecht dreigt te komen, en (2) hoe groter de spaarquote - dat is de verhouding tussen besparingen en nationaal inkomen - hoe zwakker de investeringsmultiplicator (dat is de wijziging van de investeringen die een gevolg zijn van de wijziging van het nationaal inkomen). De zeer bekende econoom John Maynard Keynes sprak in dit opzicht van het spaarparadox: sparen kan microeconomisch een deugd lijken, macroeconomisch is het een ondeugd.

De multiplicator is de motor van een economie. Als die begint te sputteren krijgt de economie als geheel de kramp. De boodschap is dus: hou nu toch eens op met lamenteren over de crisis (waaraan de banken schuld hebben) en stop ermee des te meer geld naar de ... banken te versassen naarmate de crisis scherper is. In crisistijd brengt geld op spaarboekjes niets op, zorgt het ervoor dat je verder achteruit boert: inclusief de getrouwheidspremie brengt een spaarboekje maar 2.50 % op, terwijl de inflatie 3.65 % is. Hier spreekt men van koopkrachtserosie van het geld: je geld wordt minder waard naarmate de tijd verstrijkt.

Twintig jaar geleden schreef ik in mijn Libertijnse Breekpunten - met statistieken ter ondersteuning (pp. 180-184) - dat de enigen die dik verdienen achter crises de ... banken zijn. Tussen 1978 (begin van de petroleumcrisis) en 1989 (einde van de petroleumcrisis, bedroegen de winsten van de Belgische banken gemiddeld 10.98 %, terwijl die van alle andere ondernemingen amper 5.51 % bedroegen (af te leiden uit tabel 18 op p. 187). Het crisis paradox, waarbij de middenklasse des te heftiger gaat sparen naarmate de crisis scerper wordt, is hiervoor verantwoordelijk. Dus gasten, roep het uit, zo luid als jullie kunnen, hoe heftiger de crisis HOE MINDER SPAARGELD WE MOETEN AFDRAGEN AAN DE BANKEN en HOE MEER WE ONS GELD MOETEN UITGEVEN. Zou eenieder dat doen, de crisis was al voor de helft opgelost!!!!!!

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Gisteren Europese top in Brussel met alle zwaargewichten uit de Europese politiek. Ik bedoel van een beduidend hoger niveau dan de Hendrik Bogaerts of de Gwendolyn Ruttens bij ons. Angela Merkel is een grote madame waarmee het lastig discussiëren moet zijn. En Herman van Rompuy straalt zoveel deugdelijkheid en kennis uit dat het me blijft verwonderen dat hij niet inziet dat Europa verkeerd bezig is.

Laat ik eerst stellen dat ik het volkomen eens ben dat er absoluut een begrotingscontrole moet worden geïnstalleerd in Europa. Daarzonder gaat de fameuze rentesneeuwbal weer overal gaan rollen en worden enkel de grootbanken daar beter van.

Maar laten we even Herman en Angela volgen. Wat stellen zij voor? Om de publieke financiën weer op orde te zetten moeten lidstaten zo veel mogelijk bezuinigen en de belastingsdruk maar met mate verhogen. Nemen we het geval van België. Daar vond de Nationale Bank dat het land in 2012 minstens 11.3 mld zal moeten bezuinigen. Voeg daar het akkefietje met failliet gegane coöperatieve ARCO aan toe (1 mld) en het feit dat de economische groei noch + 0.8 %, noch + 0.5 % maar (volgens de Nationale Bank) - 0.5 % zal zijn, dan moet daar nog eens 3.3 mld bijkomen. Dat brengt ons op een totaal van 11.3 + 1.0 + 3.3 = 15.6 mld. En dan is dit allicht nog een misrekening want eind 2012 zal de economische groei niet -0.5 % zijn, wel -1.4 %;

Dat wil zeggen dat, als we het begrotingstekort op de beloofde 2.8 % willen houden er nog 2.97 mld extra moet worden gevonden. Laten we gul zijn en dit naar beneden afronden tot 2.9 mld, dan betekent dit dat er niet 11.3 mld moet worden gevonden, maar de 15.6 mld + 2.9 mld = 18.5 mld en dat scheelt dus al meer dan een slok op een borrel. Ik wacht met ongeduld tot iemand van die bollebozen uit de Wetstraat de moed zal hebben over de juiste cijfers mee te delen.

Met 18.5 mld gaat het hier wel om 5.6 % van het bruto binnenlands product. Zal men zoiets nog steeds durven halen bij de gewone werkmens? Onderstel dat een doorsnee gezin 3000 euro per maand verdient, dus 36.000 euro per jaar, dan correspondeert 5.6 % met 2016 euro op jaarbasis. Zal een regering met socialisten, door Europa gedwongen het budget onder controle te houden, van de gewone werkman zo'n offer durven vragen? Met 4.400.000 gezinnen komt dit neer op 8.87 mld. De resterende 9.63 mld zal dan van de bedrijven moeten komen.

Als men weet dat het elitaire clubje van de grootste Belgische bedrijven (allen monopolies of oligopolies) in 2010 liefst 57 mld winst behaalden en daar amper 5 % belastingen op betalen, terwijl KMO's worstelen met 25 à 33 % belastingsdruk, dan zal die 9.63 mld hoofdzakelijk van KMO's moeten komen. Krijg zoiets maar eens op je boterham gesmeerd. Smakelijk ontbijt, Karel van Eetvelt van UNIZO.

Nu moeten Herman en Angela mij eens uitleggen hoe je dergelijke inspanningen van gezinnen en bedrijven kunt vragen zonder dat je hele economie de kramp krijgt. En wat hoor ik dan? Op Terzake komt de eertijdse monetaire pyromaan met de rode onderbroeken - Frank Vandenbroucke dus - heel fijntjes uitleggen (ook juist uitleggen) dat begrotingscontrole zonder hoop aan het eind van de tunnel (hoop op economische groei en meer welvaart) leidt tot complete uitzichtloosheid, dan versta ik maar al te goed dat gezinnen en KMO's kwaad zijn. In zijn slottoespraak had Herman het wel verbaal over hoop, maar was de opgediste hoop weinig meer dan ordinair boerenbedrog. De hoop moest komen van KMO's die makkelijker krediet zullen krijgen zodat ze een werkmens meer zullen kunnen aantrekken in plaats van hem te ontslaan. En pas afgestudeerden zouden stage mogen volgen bij KMO's. Hei, jongens, gaat het nog, ja?

Het enige middel tot economische groei bestaat er nog steeds uit dat de private consumptie, de investeringen van gezinnen (bouw) en bedrijven (machines en gebouwen) en export geen slachtoffer mogen zijn van bezuinigingen (die de publieke consumptie doen dalen). Alle maatregelen die de private consumptie verlagen, de investeringen verminderen en de export ondermijnen sluiten iedere hoop op economische groei uit. Als gezinnen straks 5.6 % minder zullen verdienen dat zal de private consumptie daar met minstens hetzelfde percentage onder leiden. Idem dito voor de investeringen, zowel die van gezinnen als van bedrijven (die 9.63 % door de neus geboord krijgen). Je moet dus al een perverse gelover zijn om aan te nemen dat zoveel bezuinigingsgeweld ook maar een morzel hoop op groei zou toelaten! En men realisere zich dat al dit besparingswgeweld veel minder moet dienen om de euro te redden dan wel om de dichtgevroren interbancaire markt te helpen ontdooien. Want uiteindelijk zijn de pathologische hebzuchtigen van de banksector de enige verantwoordelijken voor al die ellende.

Goed waar moeten de 18.5 mld dan wel worden gevonden. Als men het verstandig aanpakt is er in het geheel niet zulke grote som nodig. Door het oprichten van een parastatale holding die vier jaar na elkaar 50.000 sociale woningen gaat bouwen, kan er eind 2012 een positieve economische groei zijn van 1 % in de plaats van die -0.5 of - 1.4 %. De financiering van die openbare werken kan verlopen langs het uitschrijven van kortlopende kasbons met een netto rendement van 4 %. Nu spaarboekjes met hun 2.5 % opbrengst zelfs geen garantie meer zijn voor de uitholling van de koopkracht bij een inflatie van 3.65 % zullen heel wat spaarders bereid zijn hun spaargeld veilig te beleggen bij de parastatale holding die de sociale woningen gaat bouwen. Hoeveel hebben we dan wél nodig?

Niet eens de 11.3 mld die berekend was op een negatieve groei van -0.5 %. Wel integendeel stijgt na uitvoering van mijn plan die groei met 1 %, wat 1.5 % (4.95 mld, laat ons afronden op 5 mld) verschil uitmaakt. Het te financieren tekort zakt hierdoor van 11.3 naar 6.3 mld wat meteen een heel ander verhaal is. En waarom zouden we Jan met de Pet en ons bedrijfsleven hiervoor laten opdraaien. Mits het aanleggen van een vermogensregister en het belasten van alle vermogens groter dan 2.5 miljoen met 1.5 % kunnen we al de 3.3 mld vinden bij de rijken in onze samenleving. Van hen is geweten dat ze maar een klein deel van hun inkomen aanwenden voor consumptie, het overgrote deel voor besparingen. Hun consumptiequote (d.i. de verhouding tussen consumptie en inkomen) is eindeloos veel lager dan die van Jan met de Pet, dus leidt de private consumptie er veel minder onder, verliesje dat goed wordt gemaakt door de circa 7.5 à 9 mld investeringen in nieuwbouw sociale woningen.

Het kan dus allemaal op een elegante manier worden opgelost zonder dat de man of de vrouw in de straat er een pak geld voor moeten ophoesten. En wat de 1 mld van het failliete ARCO betreft zou men wel gek moeten zijn die uit te betalen aan zogezegde leden van een coöperatieve. Dat waren ze in het geheel niet - hoe hard CD&V het tegendeel mogen beweren - het waren doodgewone beleggers die geen recht hebben op dat geld. Er bestond dus hoop zou men het probleem correct hebben aangepakt in plaats van de dwaze lijn van Herman en Angela blindelings te volgen! Het is maar dat u het weet.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage op Facebook https://www.facebook.com/pages/Rossem-2014/184249055008690

U wilt toch ook weten waarom we plots met zijn allen - enfin toch alle kleine jongens en kleine meisjes, niet de altijd weer gespaarde grote meisjes en grote jongens van de power elite - moeten inleveren? Dit niet enkel in België, maar in heel Europa. De fundamentele reden hiervoor is dat de vrije markt, voor wie Alexandertje De Crootje en Gwendolientje Ruttentje zo mooi lofzangen aanheffen, gewoon niet meer werkt. Want als die vrije markt zo onfeilbaar was, met de lengendarische invisible hand alle problemen weer gladstreek, hoe kwam het dan dat in heel Europa regeringen honderden miljarden moesten toestoppen om de hebberige banken van het failliet te redden?

Om dit te verstaan moeten we even terug naar 1999. Dan wordt er in Amerika beslist de Glass Steagall Act op te heffen. Die Glass Steagall Act maakte een scherp onderscheid tussen twee soorten banken: spaarbanken en investeringsbanken. Van spaarbanken werd verwacht dat ze de (spaar)deposito's van hun klanten leningen verstrekten (b.v. hypotheekleningen). Hierbij moesten risico's zoveel mogelijk worden vermeden om de spaartegoeden van de klanten niet in gevaar te brengen. Investeringsbanken, die verstand hadden van circuleren, die werkten met grote vermogens van grote klanten (niet eenvoudig met hun spaarcentjes), mochten bij hun beleggingen en participaties wel risico's nemen omdat ze nu eenmaal zoveel meer verstand hadden van speculeren, en omdat hun klanten risico's durfden nemen bij al dat speculeren.

In Europa mochten spaarbanken al sinds 1988 speculeren, net als investeringsbanken, maar hiervan werd pas zelden gebruik gemaakt. Maar als ze na 1999 zagen dat hun Amerikaanse collega's-spaarbanken zich plots wel gingen gedragen als heuse investeringsbanken, en daarbij veel hogere winsten vergaarden, wilden ze niet achterblijven en tekenden ze niet zelden in op nieuwe bankproducten die veel grotere winsten in het verschiet stelden. Dat spaarbanken hoegenaamd niet de knowhow hadden van investeringsbanken en vaak ternauwernood wisten waarin ze nu eigenlijk belegden, was blijkbaar geen probleem. Men liet hen maar begaan en de uitgevoerde bankcontroles waren maar een lachertje.

Begin van de jaren 2000 zagen vooral de Amerikaanse spaarbanken gesneden brood in de vastgoedmarkt. Daar swingden de prijzen zozeer de pan uit dat banken plots klaarstonden met zogenaamde ninja kredieten (no income, no job, no assets). Mensen zonder inkomen, zonder werk, zonder vermogen konden plots kredieten krijgen om een eigen huis of appartement te kopen. Aan het ritme waartegen de vastgoedprijzen stegen konden ze al na een paar jaar hun huis verkopen om eerst de bank terug te betalen en met de winst een grotere, een mooiere woning te kopen. Je moet natuurlijk al heel naief zijn om te geloven dat dit kan blijven duren. Verblind door greed, door hebzucht dus, vergaten ze heel even dat dit sprookje niet kon blijven duren, te meer daar ze ferme bonussen opstreken, bonussen waarvan ze in dagen toen de Glass Steagall Act nog bestond nooit zouden hebben durven dromen.

Vanaf 2006 stelden waarnemers vast dat de vastgoedmarkt in Amerika over zijn hoogtepunt was. Opeens konden de ninja-kredietnemers hun hypotheken niet meer betalen en werden hun droomhuizen in beslag genomen, waardoor de vraag naar huizen in mekaar stuikte en het aanbod van in beslag genomen woningen steeg. Het gevolg was een snelle ineenstorting van de vastgoedprijzen. Vroegere spaarbanken zaten hierdoor opgezadeld met heel twijfelachtige hypotheekleningen. Gelukkig vonden ze soulaas bij echte investeringsbanken van het allooi van Goldman Sachs, zowat de leepste grote jongens op de financiële markten. Die stelden voor de dubieuze hypotheekkredieten per tienduizenden te bundelen en ze massaal aan te bieden aan voornamelijk de vroegere Europese spaarbanken. Goldman Sachs gaf het nieuwe bankproduct een naam: het waren COD's (collateral debt obligations) die in de derde periode forse winsten "konden" opleveren en die in de eerste en tweede periode vrij risicoloos waren. Hiermee deden de rommelkredieten hun intrede op de Europese markt.

Vrijwel geheel onwetend van wat ze kochten gingen vroegere spaarbanken hals over kop achter het nieuwe wonderproduct dat "COD" heette ('c'est ça n'est-pas monsieur le baron van Crombrugghe de Loringhe de Pyckedaele, c'est C.O.D. n'est-ce pas, ou est-ce C.D.O.?' 'regarde un peu le dictionaire, Philemon.' 'le mot est tellement neuf qu'il n'est pas dans le dictionaire, monsieur le baron. mais on m'a dit que c'est très rentable.' 'alors Philemon, tu attends quoi, en-achêtes avant qu'il n'y ont plus.') Financiële experts met jarenlange ervaring lachten zich een breuk als ze zagen hoe, gedreven door een pathologische hebzucht, vroegere spaarbanken zich in de vernieling kochten.

In België was de grote kampioen de Dexia Holding die voor 117 miljard rommelkredieten kocht. Maar ook KBC, Fortis, Ethias en ING kochten zich de kramp. Ondertussen was in Europa Deutsche Bank - net zo leep als Goldman Sachs in de States - ook aardig begonnen met het doorverkopen van herverkapte rommelkredieten.

Het duurde nog tot de zomer van 2008 alvorens de klungelaars die zich massa's COD's lieten opstoven in de mot kregen hoezeer ze werden bedot. Ondertussen ging Lehman Brothers in Amerika op de fles en stuikte de effective financial market hypothese - de Bijbel van het blauwe geloof - als een kaartenhuisje in elkaar. Financiële markten waren opeens niet langer efficiënt. Overal in de kapitalistische wereld moesten Staten diep in hun schatkist scharrelen om banken van het failliet te redden. In België moest de regering Dexia een eerste keer steunen met 106 miljard staatssteun, in 2011 nog een tweede keer met 40 miljard.

In een week-end tijd moest Fortis tegen braderieprijzen verkwanseld worden aan de Hollanders en de Fransen (voor de man uit Ieper een bewijs van goed bestuur! Lacht u zich ook een breuk?) KBC moest meer dan 6 miljard lenen van de federale en de Vlaamse overheid tegen een ... eeuwigdurende rente van 8.5 %! Mooie hypothese, die effective financial market hypothesis! De zoveelste gore leugen van de aanbidders van de vrije markteconomie. (Laten we ook niet vergeten dat Bart de Wever op de eerste rij zit in dit soort blauwe tempels, nog perverser liberaal dan De Croo en Rutten samen. In die tempel zijn Hendrikje Bogaertje en rasopportunist Van Quickenborne al jaren misdienaar.)

Het gevolg van dit alles was een algehele bevriezing van de interbancaire markt, waar de ene bank de andere niet meer vertrouwde, en waar er om de haverklap naar de Amerikaanse rating bureau's werd gemaild om te zien hoe slecht de collega's er wel voorstonden. Dit algemene wantrouwen verstevigt de positie van de grote ratingbureau's (Standard & Poor's, Moody's, Fitch) die overstelpt worden met vragen van banken hoe het met hun concurrenten zit. Ook neemt het wantrouwen van de banken toe of sommige van de door hen gekochte staatsobligaties (bv. van Ierland, van Griekenland, van Portugal, van Spanje) nog wel betrouwbaar zijn. Dit leidt tot een ware machtspositie van de ratingbureau's die nu ook hele staten gaan beoordelen (en veroordelen). Het wantrouwen neemt nog toe als er in Wallstreet en in de Londense City massaal tegen de euro wordt gespeculeerd.

Daarop gaat de godfather van alle grootbanken, het IMF (Internationaal Monetair Fonds), de lijnen uitzetten. Dit IMF wil dat, in naam van de grootbanken, alle landen hun staatsschulden gaan beperken. Banken hebben genoeg geld verloren aan de rommelkredieten en willen niet langer risico's lopen met hun publieke obligaties die ze in portefeuille houden. Zo komt Europa - waar de euro in het oog van de storm staat - onder druk van de eis van het IMF dat staten hun staatsschulden onder controle moeten houden.

De 11.3 + 2.1 mld die België moet ophoesten moet worden betaald aan de banken en institutionele beleggers bij wie de staat in het krijt staat (nota bene dezelfden die de rating bureau's financieel onderhouden). Nadat staten eerst banken moesten redden van het failliet (denk aan de 106 mld staatsgaranties voor de Dexia holding, in 2011 nog opgetrokken met 40 mld, dus 42 % van het bruto binnenlands product!) moeten burgers nu weer opdraaien voor het falen van banken.

En dan blijkt meteen de lafheid van onze regeringsleiders die zwichten voor een vermogensbelasting, die zwichten grote concerns meer te belasten, die natte masturbatiedromen koesteren van een indexsprongetje alhier en weer een sporongetje aldaar: zij laten de kleine man en de KMO's opdraaien voor een zoveelste geschenk aan de banken, dit alles in de hoop dat de interbancaire markt zal ontdooien.

Dit is er dus aan de hand, een pure bankkwestie: één grote operatie om met geld van de gewone man en vrouw de onbetrouwbare banken een aureooltje van geloofwaardigheid te bezorgen - een aureooltje uit plastiek.

En de liberalen maar kwelen dat de vrije markt alle problemen oplost. Hoe durven De Croo en de idioten rondom hen!! We hebben genoeg aan de banken gegeven. We moeten weigeren deze spelletjes van bezuinigen mee te spelen. Ook stoppen met een flutstakingetje van niemendal. Vooruit, De Leeuw, wat we nodig hebben zijn stakingen als in de tijd van de Eenheidswet. En massale marsjen op Brussel tot het electoraal profitariaat van Di Rupo en handlangers het geld gaat halen waar het voor het rapen ligt.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 https://www.facebook.com/pages/Rossem-2014/184249055008690

Afgelopen vrijdag sloot premier Mark Rutte zich aan bij de premiers en presidenten die willen bereiken dat Moammar Khadaffi niet alleen ophoudt zijn bevolking te beschieten, maar ook willen dat de Libische dictator opstapt.
 
In die vrijdagse ministerraad werd niet alleen de Nederlandse betrokkenheid bij het verjagen van Khadaffi besproken. In die ministerraad werd ook besloten dat de komende jaren het aantal landen waar Nederland direct ontwikkelingshulp aan geeft wordt verminderd. Het waren er 33 en het worden er 15.
 
Dan kijk je onwillekeurig even naar wie hulp houdt en wie afvalt. Ik kan u zeggen, dat lijstje ziet er behoorlijk willekeurig uit. In het ene land houdt het kabinet bijvoorbeeld op met geven omdat er al zo velen zijn die hulp geven. In een ander land gaan we juist door omdat er al zo velen zijn die dat doen. 
 
Neem nou Jemen. Nederland is al 35 jaar een van de grootste sponsors van dit, ik kan het niet anders zeggen, achterlijke Arabische land. President Saleh van Jemen, al tientallen jaren aan de macht, is dan ook dol op Nederland. Hij was hier bijvoorbeeld op staatsbezoek. Toenmalig minister Jan Pronk kreeg vijftien jaar geleden een eremedaille van president Saleh.
 
Eveline Herfkens, de opvolgster van Pronk, zei ronduit verliefd te zijn op Jemen. Een beetje vreemd is dat wel, want er zijn weinig landen waar je het zo beroerd kunt treffen om als vrouw geboren te worden. Je moet dan binnenshuis blijven en kinderen baren. Dat is tevens een van de oorzaken van de aanhoudende armoede in Jemen.
 
Maar ook het kabinet-Rutte blijft dol op Jemen. Een land als Egypte is afgevallen van de lijst die direct hulp van Nederland krijgt, maar Jemen blijft er op staan. Volgens staatssecretaris Ben Knapen is dat zo omdat er in dat land zoveel te doen is met Nederlandse kennis op het gebied van water en voedselzekerheid.
 
Dat Nederland al zo lang hulp aan Jemen geeft vindt Knapen ook een reden om er mee door te gaan. Je zou het met minstens zoveel recht kunnen omdraaien. Als een president er al zo lang met Nederlandse hulp een potje van maakt zou die het nu maar eens zonder Nederlandse hulp moeten stellen. Maar tot die conclusie komt het kabinet dus niet.
 
Maar dat is niet het enige. Want op dezelfde dag dat het kabinet besloot om de ontwikkelingshulp in te perken maar die aan Jemen voort te zetten, was er een bloedbad in de Jemen - waar het trouwens al tijden onrustig is. Net als in Libië willen veel mensen in Jemen af van hun heerser. In Libië wordt die heerser aangepakt met een no-fly-zone, maar in Jemen krijgt die heerser van Nederland weer voor jaren ontwikkelingshulp.
 
Khaddaffi zet wapens in tegen opstandelingen die zelf vaak ook gewapend zijn. De Jemenitische president Saleh maakt het echter minstens zo bont. De Jemenitische president zette vrijdag sluipschutters in tegen vreedzame, ongewapende betogers. Het gevolg: veertig doden en honderden gewonden. En zo'n regime geven wij dan weer voor jaren ontwikkelingshulp.
 
Natuurlijk, Khaddaffi is een boef. Maar het blijft gek dat we de ene boef geld geven en dat we op de andere boef straaljagers afsturen. De ene Arabische heerser die zijn eigen mensen beschiet wordt aangepakt, de ander wordt beloond.

Syp Wynia is een Nederlandse journalist en columnist die te zien is in Buitenhof op Nederland 1.

Even terug in de tijd : de media brengt mét naam een vermoedelijke dader en een foto met volle naam in verschillende bladen en kranten. Ook De Standaard-online bracht ( 2 dagen zelfs) een foto van een vierjarig kind met als ondertitel Rachid ( volle naam). Het jongetje dat net de keel werd open gesneden.

Zie mijn opinie : http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/09/21/collegas...

Ik bel zoals ik heb gemeld hier op Facebook de journalistenbond. Bevestiging : "het mag niet, maar bel met onze groeten naar X van De Standaard."

Ik bel : schappelijke telefoon, vriendelijk en onmiddellijk de woorden 'ik haal het van de website want dat mag inderdaad niet'. (waarom : zie opinie!). Ik bel ook met de chef nieuws van Belga. 10 minuten aan de lijn : check, nog eens check. Reactie : “de foto was niet van Belga, wij hebben geen foto's gebracht van kinderen. Enkel de foto van de straat (correct/ ook gebruikt door De Morgen). Maar we zullen nu naar De Standaard bellen want zij mogen geen foto plaatsen met een Belgavermelding als dat niet door ons werd vrijgegeven.”

Goed. Resultaat na telefoons : foto blijft staan. Eén dag later schrijf ik de opinie (hierboven).

Wat krijgen we nu en ik post - maar wil het niet op de man spelen dus vermeld niet de namen, maar heb de mails! - nu exact het mailverkeer als reactie op dit opiniestuk.

Mail van De Standaard naar Belga :

Beste collega’s,

Journaliste Saskia Van Nieuwenhove beweert in een blog op De Wereld Morgen.be dat onderstaande foto niet een afbeelding is van het slachtoffer, het jongetje Rachid, maar een oude foto van zijn zus toen die ongeveer dezelfde leeftijd had.

Kan dat kloppen? Is er een controle gebeurd, bijvoorbeeld bij de parketwoordvoerder?

Dank voor jullie antwoord,

X van De Standaard!

Belangrijk : NA de foto werd gepubliceerd denken ze aan het parket !

Antwoord van Belga aan De Standaard : HOU JULLIE VAST : dit is het letterlijke antwoord :

Beste,

Onze fotograaf  was in Braine L’Alleud vanavond en hij heeft gevraagt aan de mensen die heeft de mars georganiseert en die kenden de jongen, het ze zeggen alles dat het is wel een foto van Rachid (blijkbaar iemand van sudpresse heeft de beeld aan de school gekregen).Mvg,

X (naam) Belga !

Mail van De Standaard naar DeWereldMorgen.be :

Collega’s,

Naar aanleiding van het artikel ‘Collega’s, bestaat de perswet nog?’ van Saskia Van Nieuwenhove (zie link onderaan), heb ik het persagentschap Belga gevraagd een bijkomende controle uit te voeren.

Het antwoord van Belga is dat het wel degelijk om het vierjarige slachtoffertje Rachid gaat.

Ik voeg hierbij een kopie van het antwoord van Belga, wel met het verzoek deze communicatie niet verder te verspreiden omdat er nogal wat fouten in staan.

Gezien deze informatie, blijft de column van de journaliste waarin ze het heeft over een ‘afschuwelijke fout’ dan nog overeind?

Vriendelijke groet,

 X van De Standaard

Ik herhaal dus even : Iemand heeft een foto aan de school gekregen! Maw we gaan na zo'n luguber familiedrama aan een schoolpoort staan waar zijn vriendjes net moeten horen dat hij dood is.

Standaard concludeert op basis van deze informatie : het is dus wel degelijk de foto van het kind !Een mail vol taalfouten, en een foto aan de schoolpoort gekregen is dus hetzelfde dan de eerste vraag : heeft een parketwoordvoerder dat bevestigd ?

Mea culpa mensen, het zou dus kunnen dat de foto toch Rachid is. Maar for the record en sta me toe : ik vertrouw mijn bron nog steeds !

En dan vraagt De Standaard aan DeWereldMorgen of nu mijn opinie nog overeind blijft?!

Ik vraag dus nogmaals die opinie te lezen.

Een kwaliteitskrant vindt dus dat een foto van een jongen die net de keel werd open gesneden wel kan. Niets over de naam moeder, niets over de andere schendingen op de perswet.

En inderdaad mensen : indien de foto de jongen is, geldt de perswet niet. Een kind dat net de keel werd open gesneden is een lijk. Een lijk heeft geen rechten.

Of hoe we in de journalistiek alle deontologie aan onze laars lappen en nog liever een journaliste haar geloofwaardigheid met alle mogelijke middelen – Belga én dt-fouten ! - gebruiken en ondertussen de boodschap van mijn betoog compleet negeren.

Ik ben naar Marokko collega's.

Maar het is 5 voor 12! Zie ook de berichtgeving over de dood van Chris Aerts. Bivakkeren voor de huizen van mensen na een zelfdoding en dat – wandelgangen van de journalistiek – heet : goed bezig!Opinie over de rechten van minderjarigen in de media en alle middelen worden bovengehaald om toch maar die opinie te ondermijnen : züm kotsen !

O ja, mea culpa ook dat ik de bede negeer om de mail VOL fouten van Belga niet rond te strooien. Het is mij namelijk echt genoeg geweest wat er achter de schermen gebeurt!

Saskia Van Nieuwenhuizen is een kritische journaliste.

Bedrijven en organisaties uit zowat alle sectoren doen er tegenwoordig alles aan om zichzelf een dynamisch en vooral milieuvriendelijk imago aan te meten. Zo word ik bijvoorbeeld door mijn telecomoperatoren aangespoord om mijn facturen elektronisch te betalen.

Het argument dat daarbij vaak gebruikt wordt, is dat men op die manier een hoop papier uitspaart en bijgevolg ook een stuk regenwoud op zijn plaats kan laten staan. Dat bedrijven op die manier ook een flink stuk in de kosten kunnen snijden (geen papier, geen portkosten enz), daarover wordt gezwegen. Maar goed, bedrijven zijn er in de eerste plaats om winst te maken en liefst zoveel mogelijk als het even kan.

Federaal minister van mobiliteit Schouppe kondigde reeds enkele maanden geleden een mooi plan aan: als een van de laatste landen van de Europese Unie zou België zich bekeren tot de Europese nummerplaat. Onze minister van verkeer droomde er luidop van te beginnen met de invoering ervan op 1 juli 2010. Die datum werd niet zo toevallig gekozen, want uitgerekend op die dag begint ook het Belgische voorzitterschap van de Europese Unie.

Nu blijkt dat Schouppe zijn mooie plannetje op zijn buik mag schrijven. Hij is er niet in geslaagd het dossier op de agenda te krijgen van de ontslagnemende ministerraad en dus wordt de beslissing hieromtrent over de verkiezingen van 13 juni getild. Brute pech dus!

Nu lig ik niet bepaald wakker van het uitstel. De achterliggende reden van dat uitstel baart me veel meer zorgen. Die is namelijk te gek voor woorden: de regering-Leterme is het immers nooit eens kunnen worden over – houd u vast – de kleur van de nummerplaten! Etienne Schouppe had ze graag in zwarte letters tegen een witte achtergrond gezien, volgens hem is dat duidelijker bij flitscontroles. Een argument dat steek kan houden.

Dat voorstel stuitte echter op een intussen bijna karikaturaal “non” van CDH-vicepremier Joëlle Milquet. Volgens haar zijn vele landgenoten erg gehecht aan hun wit-rode autokenteken. Op die manier kunnen Belgen elkaar gemakkelijk herkennen in het buitenland. Tja, ook dat is een argument, maar zijn er nu echt geen betere manieren om – op een paar weken van de verkiezingen je gehechtheid aan het unitaire België te etaleren?

Echt problematisch is deze “non-beslissing” niet. Ze is daarentegen wel typisch en symptomatisch. Hoe denken de dames en heren politici in noord en zuid de echte problemen waarmee dit land kampt aan te pakken als men al zo’n trammelant maakt over de kleur van een likje verf?! En dan verbaasd staan kijken als blijkt dat almaar minder Vlamingen La Belgique à Papa genegen zijn!

Sharp Ben, is een gehandicapte man van middelbare leeftijd die op zijn blog zijn "(on)gezouten mening" geeft.

Dit is een gastcolumn, de webmaster hoeft het niet altijd met alles eens te zijn met wat een gastcolumnist schrijft. Fotocartoon: VEDEZE.

Deze gastcolumn is ook te lezen op Politici aan het woord.

Altijd als ik Geert Wilders, André Rouvoet of Ella Vogelaar de uitdrukking “de joods- christelijke traditie” hoor bezigen, moet ik even huiveren. De joods-christelijk traditie is namelijk een typisch christelijke uitdrukking, die niet snel door Joden wordt gebruikt. Joden weten namelijk maar al te goed wat die joods-christelijke traditie voor hen heeft betekend: vervolging, pogroms en vernietiging.
 
Als mensen tradities bezingen dan benadrukken zij hoofdzakelijk de positieve kanten: de geborgenheid, het groepsgevoel en het geruststellende besef dat dingen altijd dezelfde blijven.
 
Maar tradities hebben ook een andere kant.
 
Als er überhaupt zoiets als een joods-christelijke traditie bestaat, dan behoort daar ontegenzeggelijk ook toe het kindermisbruik binnen de rooms-katholieke kerk. Dat misbruik wordt al eeuwen lang gepleegd door hitsige paters, die kreunen onder het celibaat. De kerk was in staat deze misdrijven lang onder de rok te houden, maar in deze tijd van openheid is dat niet meer mogelijk.
 
In Amerika, Italië en Duitsland zijn honderden gevallen van misbruik aan het licht gebracht. Zelfs bij het katholieke jongenskoor van Regensburg, geleid door de broer van de huidige paus, is het op grote schaal voorgekomen. Intussen heeft het misbruik ook Nederland bereikt. In één week tijd kwamen er 160 meldingen binnen van mensen die op internaten in aanraking zijn gekomen met de seksuele behoeften van Gods uitverkoren mannen en vrouwen.

Van buiten de kerk is actie ondernomen. Een leger schadeadvocaten staat klaar met miljoenenclaims. Maar ook zoekt een werkgroep van juristen en notarissen uit of schenkingen aan de katholieke kerk nietig kunnen worden verklaard, aangezien zij terecht zijn gekomen bij een organisatie die in strijd handelt met “de goede zeden”. Het gaat daarbij niet alleen om kindermisbruik, maar ook om discriminatie van homoseksuelen, zoals onlangs Prinscarnaval mocht ervaren toen hem de hostie werd geweigerd.
 
Moreel kompas als zij is, onderneemt de kerk zelf ook stappen. Zo meende de kerk in 2006 bij Aegon een wettelijk aansprakelijkheidsverzekering te hebben afgesloten, waardoor zij gedekt zou zijn tegen seksueel misbruik door haar personeel. Maar toen de kwestie aan de orde kwam bij een priester die zich aan een meisje had vergrepen, wilde de verzekeraar niet uitbetalen, omdat er een misdrijf in het spel was.
 
Ik ben geen jurist, maar het lijkt me dat Aegon een punt heeft. Het zou toch vreemd zijn wanneer je je kunt verzekeren in het geval je alsnog tegen de lamp loopt voor een inbraak die je in het verleden hebt gepleegd. Verder wijs ik erop dat het in Nederland ook niet meer is toegestaan boetes voor verkeersovertredingen van de belasting af te trekken. Zo bezien is het erg fideel van de verzekeraar dat men heeft geschikt door één miljoen te reserveren voor de slachtoffers.
 
Er is nog iets vreemds aan de zaak. Als een zwemleraar in Den Bosch misbruik pleegt, rukt het politionele en justitiële apparaat uit met groot materieel. Maar nu het misbruik binnen de katholieke kerk heeft plaats gevonden, blijft het van overheidswege opmerkelijk stil. Kennelijk vindt men het wel goed dat de katholieke kerk dit zelf binnenskamers oplost. Je zou dat de volmaakte scheiding tussen kerk en staat kunnen noemen, maar ik noem het in de beste joods-christelijke traditie: een gotspe.

Max Pam