Columns

Wat een gedoe deze week over of Vlaams Behangers Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel (binnen de partij Morelleke Forelleke genoemd, maar dat zou niets met het lievelingsgerecht van Adolf Hitler te maken, zeggen ze bij de partij) al dan niet ooit iets met elkaar gehad hebben. Is een liefdesaffaire hebben in de politici een grotere schande dan pakweg de affaire Agusta?

Zolang men die affaire niet misbruikt om minnaressen of minnaars hoge postjes te geven zoals in de affaire Koekelberg heb ik daar niets op tegen. Moesten alle politici op liefdesvalk gelukkig zijn (al dan niet met hun vrouw), ze zouden veel minzamer zijn. Ze zouden veel minder ruzie met elkaar maken, tenminste als ze geen affaire beginnen met elkaars vrouw of minnares. Het Vlaams Behang zou een brave partij zijn moest iedereen er wat meer op elkaar kruipen.

Ik ben een Vlaams Behanghater van het eerste uur, maar men moet volgens mij politieker hun privéleven gunnen, behalve als ze dat zouden misbuiken om aan de macht te komen of anderen hoge postjes te geven.

Moest nu een politieker een uitspraak doen tegen het homohuwelijk, maar zelf een homofiele affaire hebben dan mag men dit van mij gerust breed uitsmeren in de pers. Dat zou hypocriet zijn van die politieker en kiezersbedrog. En het zou dan de plicht zijn van de media om dit te melden, met vunzige beelden en al.

Dus beste politici van welke partij ook, want affaires komen in de beste families al eens voor, dat ge uw vrouw bedriegt dat is uw zaak, maar dat u uw kiezers bedriegt dat is pas echt een schande.

Maar wat ik veel erger vind dan die affaires is dat nu ook al kwaliteitsbladen zich gaan bezig houden met riooljournalistiek. Het mag van mij, maar noem jezelf dan geen kwaliteitsblad meer. Binnenkort gaan we bladen als Blik nog een kwaliteitsblad moeten noemen.