Columns

Wat een gedoe deze week over of Vlaams Behangers Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel (binnen de partij Morelleke Forelleke genoemd, maar dat zou niets met het lievelingsgerecht van Adolf Hitler te maken, zeggen ze bij de partij) al dan niet ooit iets met elkaar gehad hebben. Is een liefdesaffaire hebben in de politici een grotere schande dan pakweg de affaire Agusta?

Zolang men die affaire niet misbruikt om minnaressen of minnaars hoge postjes te geven zoals in de affaire Koekelberg heb ik daar niets op tegen. Moesten alle politici op liefdesvalk gelukkig zijn (al dan niet met hun vrouw), ze zouden veel minzamer zijn. Ze zouden veel minder ruzie met elkaar maken, tenminste als ze geen affaire beginnen met elkaars vrouw of minnares. Het Vlaams Behang zou een brave partij zijn moest iedereen er wat meer op elkaar kruipen.

Ik ben een Vlaams Behanghater van het eerste uur, maar men moet volgens mij politieker hun privéleven gunnen, behalve als ze dat zouden misbuiken om aan de macht te komen of anderen hoge postjes te geven.

Moest nu een politieker een uitspraak doen tegen het homohuwelijk, maar zelf een homofiele affaire hebben dan mag men dit van mij gerust breed uitsmeren in de pers. Dat zou hypocriet zijn van die politieker en kiezersbedrog. En het zou dan de plicht zijn van de media om dit te melden, met vunzige beelden en al.

Dus beste politici van welke partij ook, want affaires komen in de beste families al eens voor, dat ge uw vrouw bedriegt dat is uw zaak, maar dat u uw kiezers bedriegt dat is pas echt een schande.

Maar wat ik veel erger vind dan die affaires is dat nu ook al kwaliteitsbladen zich gaan bezig houden met riooljournalistiek. Het mag van mij, maar noem jezelf dan geen kwaliteitsblad meer. Binnenkort gaan we bladen als Blik nog een kwaliteitsblad moeten noemen.

In een nota van juli 2007 ontvouwt advocaat Marc Uyttendaele, de man van PS-minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid Laurette Onkelinx, zijn strategie om in ministeriële kabinetten van de Franstalige socialistische partij en in bepaalde administraties die dicht bij de PS staan, een maximum aan dossiers binnen te halen.

De kranten van Vers L'Avenir pakken donderdag uit met het nieuws, bij het weekblad Le Vif gebeurt dat vrijdag.

Het document van vier bladzijden, dat Uyttendaele zelf geschreven heeft, kwam begin februari terecht bij de administratie van de provincie Waals-Brabant. De nota werd per vergissing als bijlage meegestuurd.

Eigenlijk dateert ze van juli 2007 en was ze gericht aan Frédéric Delcor, de rechterhand van PS-voorzitter Elio Di Rupo. Uyttendaele zet zijn actieplan uiteen "om het draagvlak van zijn advocatenbureau, een van de meest gereputeerde van het land, te vergroten".

Hij somt zijn contacten in PS-kringen op bij het Waals en Brussels Gewest, de Franse Gemeenschap, grote steden zoals Brussel, Bergen en Charleroi waar PS-burgemeesters de plak zwaaien, bij de NMBS, De Post, intercommunales enz. En vooral geeft hij aan wat hij van plan is te doen om zijn spitspositie in de publieke sector te behouden.

Dat de man contacten heeft lijkt mij logisch, hij is een vrijmetselaar en wie daar allemaal bij zit kan u hier lezen.

Natuurlijk mag die man zijn werk doen, maar als man van een bekend politicus, zeker van een minister, moet je toch voorzichtig zijn. Voor je het weet schep je de indruk dat er belangenverstrengeling in het spel is. En dan mogen je bedoelingen goed zijn, de schijn heb je dan tegen. Er zijn toch genoeg zaken voor een advocaat buiten het politieke wereldje.

Natuurlijk kan je je nu reeds afvragen of een advocaat die getrouwd is met een politicus aan diens partijgenoten moet vragen om voor hun te mogen pleiten.

Dat de politieke normen in Wallonië net iets anders liggen dan in de rest van het land dat weten we sinds de moord op André Cools en Agusta maar al te goed.