Columns

Officieel zal de begrotingscontrole in België in 2012 minstens 11.3 miljard + 2 miljard bezuinigingen vereisen. (In werkelijkheid zal de inspanning om het begrotingstekort onder de 3 % te houden nog een paar miljard hoger moeten liggen omdat de economische groei – geschat op minus 0.1 % - door de overheid werd overschat.) Wanneer een land zo zwaar moet bezuinigen rijst meteen de vraag van waar enige economische groei moet komen. Minder koopkracht van zowel gezinnen, bedrijven als overheid, resulteert in een daling van de consumptie en van de investeringen.

Dat betekent dat onder die omstandigheden economische groei enkel nog kan komen van (1) meer export naar de rest van de wereld, of van (2) meer directe investeringen van de rest van de wereld in ons land. Wat dit laatste betreft zit de overheid te wachten, lijk een boer op de regen, dat groeilanden als China, Brazilië of Indië welwillend genoeg zullen zijn om in ons land nieuwe bedrijven op te richten. Met een loonkost die veel te hoog is, is de kans op veel nieuwe directe investeringen infinitisemaal klein. Het behoort tot de natte wensdromen van een regering die in feite niet langer weet van welk hout pijlen maken.

Maar hoe zit het met de export. België is een land met een open economie. Van alles wat we produceren – we noemen dit de output tegen marktprijzen (synoniem: de nationale turnover) – is een aanzienlijk gedeelte bestemd voor de export. Toch wordt hierover, vaak uit onkunde, de grootste onzin verkondigd, in de stijl van “80 % van wat we produceren gaat naar het buitenland”. De fout die man hierbij maakt is de export uit te drukken als een percentage van het bruto binnenlands product (BBP), terwijl we de export moeten uitdrukken als een per­cen­tage van àlles wat we produceren – een percentage van de output tegen marktprijzen dus.

Consulteren we de officiële statistieken van de Nationale Bank dan vinden we dat in 2010 de totale output in België, uitgedrukt in basisprijzen, 731.6 miljard was, en uitgedrukt in marktprijzen 770.1 (voor een BBP van 354.4 miljard) (cf http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ). In dezelfde tabel vinden we dat de totale export in 2010 goed was voor 283.5 miljard. Dit laat ons toe om in alle objectiviteit te stellen dat in 2010 precies 36.8 % van al wat we produceren in het buitenland werd verkocht. Meer algemeen, gezien over meerdere jaren, gaat ongeveer 40 % van al wat we produceren naar de rest van de wereld. Dit is lang niet de 60 of 80 % waarover bepaalde politici in onwetendheid praten.

Meer dan de helft van alles wat we uitvoeren gaat naar onze buurlanden Duitsland (20.2 %), Frankrijk (18.1 %) en Nederland (13.0 %), in 2010 dus goed voor 51.3 % van alle exporten. Politici van liberalen huize, achterna gelopen door christendemocraten en NVA-ers maken zich grote zorgen dat de concurrentiepositie van de Belgische economie steeds meer achterop hinkt op die van de buurlanden. Het zou allemaal de schuld zijn van de bruto uurlonen die in België opvallend hoger zijn dan in de buurlanden.

Dat ze inderdaad hoger zijn hoeft geen betoog en blijkt overduidelijk uit de cijfers gepubliceerd door Eurostat in opdracht van de Europese Unie. Uit bijgaande grafiek (gebaseerd op de cijfers van URL http://appsso.eurostat.ec.europa.eu/nui/show.do?dataset=l... ) leest men af dat in België de uurlonen tussen 1995 en 2010 stegen van een kleine € 23 per uur tot bijna € 38 per uur. In Duitsland b.v. liep de stijging tijdens dezelfde periode op van € 23 per uur tot € 29 per uur.

 Het grootste deel van de in België genoteerde stijgingen van de loonkost moet worden toegeschreven aan de parafiscale lasten (de werkgevers- en de werknemersbijdrage in de sociale lasten). Heel kort door de bocht gaand willen liberalen en hun blauwste aanhangers van de N-VA dat er aan de lonen wordt gesleuteld. Omdat er wegens de Europese eis het begrotingstekort te beperken tot 3 % per jaar geen ruimte is voor een verlaging van de sociale lasten, wordt er gezocht naar alle mogelijke middelen om dan maar het loon dat de werkgevers ontvangen te doen dalen. Hierbij wordt dan gedacht aan een indexsprong en aan het weglaten van de energieprijzen uit de indexkorf.

De kampioenen van dit soort voorstellen zijn Alexander De Croo (VLD) en Jan Jambon (N-VA), ietwat slenterend gevolgd door Wouter Beke (CD&V). Wat ze echter voorstellen zijn hoegenaamd geen structurele maatregelen, maar temporaire “oplossingen” (sic). In feite doen ze denken aan een dokter die beweert een uitstekend medicijn te hebben gevonden tegen een bepaalde ziekte, evenwel … zonder de oorzaak van de ziekte te kennen. Dit soort dokters noemt men meer precies kwakzalvers.

Wil men een scheefgroei met succes bestrijden dan moet men op zoek gaan naar de oorzaken van die scheefgroei. Die oorzaken liggen nochtans zó voor de hand. Enerzijds zijn de BTW aanslagvoeten (voor de meeste waren 21 %) minstens 2 % hoger dan in de ons omringende buurlanden, en anderzijds liggen de vennootschapsbelastingen (in principe 33 %) veel te hoog om concurrentieel te kunnen blijven (20 à 25 % ware meer dan wenselijk). Het is de inhaligheid van de Belgische overheid die ervoor zorgt dat de prijzen bij ons opvallend sneller stijgen dan b.v. in Duitsland of Frankrijk.

Bekijken we de grafiek met de gecumuleerde jaarlijkse inflatie dan zien we dat tussen 1997 en 2011 de prijsverhoging in België 31 % bedroeg, tegen 24 % in Frankrijk en 23 % in Duitsland. (Nederland, waar de inflatie veel hoger was dan in zijn buurlanden, trekt de scheefgroei weer recht vanaf 2003, om in 2011, net als in België, 31 % te bereiken).

De gebruikte cijfers voor de inflatie zijn afkomstig van Eurostat, URL:http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/table.do?tab=tab.... Opgemerkt zij nog dat de correlatie tussen enerzijds de loonkost van elk land en de gecumuleerde inflatie zeer hoog is: hoe meer het algemeen prijspeil stijgt, des te rapper stijgt de loonkost.

De loonkost trachten te reduceren door tijdelijke lapmiddelen zoals een indexsprong of het elimineren van de energieprijzen zijn uitermate nefast tijdens perioden van economische recessie. Het komt erop neer dat de werkmens zijn koopkracht ziet dalen op het eigenste moment dat de private consumptie zou moeten stijgen. Bovendien is het op zijn minst onethisch de werkmens nu te laten opdraaien voor een inhaligheid die de overheid meer dan twee decennia heeft gecultiveerd.

Je kan niet eeuwig blijven geloven dat je met je buurlanden kan blijven concurreren als je jaar na jaar een hogere BTW int dan je buurlanden en je vennootschappen bovenop nog een keertje zwaarder belast dan in je buurlanden. Een overheid die zoiets doet richt op die manier zijn economie op lange termijn ten gronde. Hoezo? Wie zoiets doet kan enkel competitief blijven als de arbeidsproductiviteit jaar na jaar sneller stijgt dan die in zijn buurlanden. Met de term arbeidsproductiviteit wordt er door politici, alweer meer uit onwetendheid dan uit kwade wil neem ik aan, gegoocheld dat het niet schoon is.

De enige juiste macro-economische benadering van arbeidsproductiviteit is de verhouding tussen het volume van de output tegen marktprijzen (uitgedrukt in prijzen van een vast basisjaar) te delen door het aantal gepresteerde arbeidsuren.

Het typische van de Belgische economie is dat de arbeidsproductiviteit er op vier na de hoogste is van de wereld. Enkel Luxemburg (33 % beter), Noorwegen ( 18 % beter), de Verenigde Staten (12.5 % beter) en Ierland (7.5 % beter) scoren nog hoger, zoals men kan afleiden uit gegevens gepubliceerd door Eurostat.

(URL: http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/refreshTableAction.d... ).

Reeds gedurende meer dan een halve eeuw is onze arbeidsproductiviteit de hoogste troefkaart van de Belgische economie. Evenwel is dit een troefkaart die man niet eeuwig ten dage kan blijven uitspelen omdat (1) de technologische vooruitgang op grenzen botst en (2) landen in ontwikkeling steeds beter hun achterstand inlopen. Daarom is het goed de productiviteit van België en zijn buurlanden te vergelijken met het Europese gemiddelde. Dan constateert men bij het bekijken van onderstaande grafiek dat in de vier landen de arbeidsproductiviteit vrijwel jaarlijks afneemt t.o.v. het Europese gemiddelde.

De productiviteit stijgt dan nog wel, maar minder snel dan in de rest van Europa. In België is de productiviteit t.o.v. de rest van Europa tussen 1995 en 2010 gedaald van 140.5 tot 127.5 (daling met 8.9 %). In Duitsland is de productiviteit t.o.v. de rest van Europa – gevolg van de naweeën na de hereniging met de vroegere DDR - over dezelfde periode gedaald van 115.6 naar 105.3 (daling met 8.9 %). In Frankrijk was de daling van 121.9 naar 116 minder scherp: 4.8 %. Nederland ten slotte slaagde erin zijn productiviteit lichtjes te verhogen in vergelijking met de rest van Europa: van 110.8 naar 113.2 (stijging met 4.8 %). Cijfers van Eurostat, (URL:

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/refreshTableAction.d... ).

Wat betekent dit alles nu voor de graad van competitiviteit van de Belgische economie met zijn buurlanden? Competitiviteit hangt niet louter af van de hoogte van de loonkost. Ware dit zo, dan voerden we allicht alles in uit Mexico waar de loonlast 17 keer geringer is dan in België [zie: Jean Pierre van Rossem (2009), Crisis, hoe lossen we het op, tabel 12, p. 189].

Competitiviteit hangt eigenlijk af van een combinatie van loonkost en arbeidsproductiviteit. Onderstel dat een doorsnee Belgische arbeider, met een loonkost van 36 euro, per uur een volume van 100 produceert, en dat een buitenlandse arbeider, met een loonkost van 30 euro, per uur een volume van 80 produceert. Wie is dan het meest competitief?

Om een volume van 100 te produceren (i.p.v. 80) moet de buitenlandse arbeider 25 % langer werken, zodat zijn loonkost om een volume van 100 te produceren 25 % meer zal kosten dan 30 euro, dus 37.5 euro. De Belgische arbeider kost dan wel veel meer dan de buitenlandse is ons voorbeeld – 36 euro tegen 30 – maar dankzij de veel hogere productiviteit – 100 tegen 80 – is hij toch competitiever dan zijn buitenlandse collega met een lagere loonlast.

Het voorbeeld leert dat, als men abstractie maakt van de transportkosten, de competitiviteit kan worden berekend met een zeer eenvoudige formule: men dele de Belgische arbeidsproductiviteit door die van land i en vermenigvuldige die breuk met de loonkost per uur in land i door de Belgische loonkost per uur. Zolang dat het eindresultaat hoger is dan 1 is België meer competitief dan land i, is het eindresultaat kleiner dan 1 dan is land i competitiever dan België. [Voor meer uitleg zie: Jean Pierre van Rossem (2009), Crisis, hoe lossen we het op, tabel 12, p. 187: “Laten we de transportkosten (…) buiten beschouwing dan wordt de concurrentiegraad (DGij) tussen twee landen bepaald door de formule = PR(j)/PR(i) x w(i)/w(j), waarbij PR de arbeidsproductiviteit voorstelt en w de doorsnee loonkost.”]

Toegepast op onze buurlanden, en uitsluitend werkend met de officiële cijfers van de Europese Unie voor arbeidsproductiviteit en loonkost (waarvoor de bronnen werden aangegeven) leert men dat de concurrentiepositie van de Belgische economie t.o.v. elk van zijn buurlanden vooral de laatste jaren aanzienlijk slechter is geworden.

In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Duitse economie nog 1.21; in 2007 was die al gezakt naar 1.01, om in 2010 te dalen tot 0.94 (een achterstand van 6 %). In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Franse nog 1.10 om in 2008 te zaken tot 1.00 en in 2010 te dalen tot 0.97 (achterstand van 3 %). In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Nederlandse nog 1.13, om uiteindelijk te zakken tot 0.96 in 2010 (achterstand van 4 %). Dit alles blijkt ook uit de grafiek over de concurrentiekracht van de Belgische economie.

Dit soort analyse maakt meer dan duidelijk wat de structurele scheefgroei van de Belgische economie is: door decennia lang te klungelen met een BTW-voet die hoger is dan in de buurlanden en met vennootschapsbelastingen die hoger zijn dan in de buurlanden heeft België, ten gevolge van de inhaligheid van de overheid, zijn gunstige concurrentiepositie compleet verkwanseld.

Wat moet er dan gebeuren om de concurrentiekracht van onze economie – zo cruciaal voor de export – te genezen, en vooral, wat is het kostenplaatje daarvoor.

Om terug in een gunstige positie te komen moet de BTW aanslagvoet minstens dalen van 21 naar 19 %. Als men weet dat het totaal van alle BTW ontvangsten in 2011 nog 46.74 miljard bedroeg (bron: NBB, URL: http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ) dan zal een daling van de BTW voet met van 21 naar 19 % minimum 4.23 miljard kosten.

Voorts moet – en daarin heeft de G1000 overschot van gelijk – de vennootschapsbelasting absoluut naar beneden (om bij voorkeur 20 % te worden i.p.v. de 33 % van nu: een daling met 39.39 %). Als we weten dat alle vennootschapsbelastingen in 2011 nog goed waren voor 11.52 miljard (zelfde bron) dan zal een forse daling van de vennootschapsbelasting met 39.39 % minimum 4.54 miljard kosten. Of de notionele interestaftrek na de belastingverlaging al dan niet moet worden behouden, blijft een uiterst controversieel onderwerp.

Als we willen blijven hopen op directe investeringen uit het buitenland dan moet ook bij een belastingverlaging de notionele interestaftrek worden behouden, al zou het een pure schande zijn de banken – die door hun speculatiedrift de hele Europese economie om zeep hebben gehouden – van dit voordeel te laten genieten. Het zou dus moreel meer dan verantwoord zijn de banken bij wet te verplichten alle notionele interestaftrek, waarvan ze in het verleden hebben genoten, te laten terugbetalen.

Het stomste wat politici konden doen was, bevreesd voor een bank run, de spaartegoeden van burgers bij banken voor 100.000 euro per rekening te garanderen. Wie vroeger belegde in bankaandelen was het prototype van de goede huisvader. Wie zoiets anno 2012 nog steeds doet kan er terecht van worden verdacht niet langer goed bij zijn hoofd te zijn. Burgers moeten zelf het risico van hun spaardeposito’s leren dragen, uitgaand van de bedenking dat, in een wereld misleid door rating bureaus en herleid tot het soort casinokapitalisme (getekend: Goldman Sachs), geen enkele bank nog langer immuun is van faling.

Zo ze al spaardeposito’s aanhouden moeten ze die op zijn minst spreiden over een waaier van banken. Alleen een macro-economisch warhoofd, in dit opzicht een ordinaire randdebiel, als de Man van Ieper, kon zo betoeterd zijn op spaardeposito’s een staatsgarantie te kleven. Hoe kan een staat, die in 2011 alles bijeen 181.8 miljard ontvangsten liet optekenen, zo hersendood zijn meer dan 221.7 miljard spaardeposito’s te garanderen? Hier nam de staat een gewicht op de schouders die ze onmogelijk kan torsen.

De fameuze wet Leterme-Reynders moet zonder verder verwijl worden afgeschaft. Uiteindelijk geeft ze de brave burger enkel de illusie dat bij een bankfaling zijn/haar spaarcentjes van enige staatsgarantie zouden genieten. Hebben de Man van Ieper en jurist Didier Reynders dan in hun achterban werkelijk niemand die met enig inzicht Freefall van Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz heeft gelezen?

En waarop wacht Financiën minister Steven Vanackere om te doen waar ieder econoom nu al vier jaar naar vraagt: terug te keren naar een scherp onderscheid tussen commerciële banken die een beroep doen op het spaargeld van de burger en er onder geen beding mogen mee speculeren, en investeringsbanken die werken met andere fondsen dan spaargelden en die daarmee wel mogen speculeren. Een terugkeer naar de situatie van vóór de afschaffing van de Glass-Steagall Act is een absolute must. Ook hierin heeft de G1000 overschot van gelijk.

Een verlaging van de BTW en van de vennootschapsbelastingen is op zichzelf nog steeds onvoldoende om de structurele scheefgroei van de Belgische economie een krachtig halt toe te roepen. De laatste broodnodige maatregel moet een verlaging van de loonkost met minimum 4 % zijn. Wil men de koopkracht van arbeiders en bedienden daarbij onaangetast laten dan impliceert dit dat men de werkgeversbijdrage met ongeveer 12 % moet verlagen. In 2011 bedroeg het totaal van alle ontvangen sociale bijdragen 52.6 miljard euro (bron: NBB, URL: http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ). Een vermin­de­ring van 12 % kost de staat dus minstens 6.31 miljard.

De drie maatregelen die de structurele scheefgroei van de Belgische economie doeltreffend kunnen afremmen kosten dus 4.23 + 4.54 + 6.31 = 15.08 miljard. Zolang dit niet is gebeurd is economische groei en dito herstel nooit meer dan een surrealistische droom. Die 15.08 miljard komen dus bovenop de 11.3 miljard en de 2 miljard die men ondertussen moet bezuinigen om het budgettair tekort onder de 3 % te houden. Op het eerste gezicht lijkt het een onmogelijke opgave om nog eens 15 miljard te vinden.

In een volgend artikel leg ik uit hoe die kan worden gevonden zonder de loontrekkenden één cent te kosten. Het lijkt allicht op een heksentoer hiervoor een oplossing te vinden, maar snel zal blijken dat het een fluitje van een cent is voor wie de moed heeft inkomsten uit huurgelden en taksen voor dure vakantiewoningen correct in te voeren en te innen. Het is niet omdat de bedrijven in perioden van recessie sterk moeten worden gestimuleerd dat de rijken in de samenleving zouden moeten worden gespaard.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Formateur Di Rupo heeft de onderhandelingen verlaten om naar de koning te gaan om zijn ontslag aan te bieden. Het zijn de liberalen onder leiding van Alexander De Croo die Di Rupo tot deze stap hebben aangezet. De andere partijen vonden de plannen van Di Rupo blijkbaar wel goed. De koning houdt het ontslag van Di Rupo in beraad.

Het mag duidelijk zijn dat Alexander De Croo zich gespecialiseerd heeft in het uittrekken van stekkers.

Het was me het politieke weekje wel. Oude politieke knarren als Martens, Eyskens en Tobback spraken openlijk hun twijfels uit over de welwillendheid van N-VA om tot een akkoord te komen. De Wever was op zijn beurt in zijn gat gebeten en zei dat voor hem het eindspel nu wel was ingezet. Eind volgende week wil hij uitzicht op een communautair akoord of.....

Of wat? Gaat hij de onderhandelingen opblazen en zijn kiezers in de kou laten staan? Of hoopt hij op nieuwe verkiezingen om nog groter te worden? Een oud vlaams spreekwoord zegt "hoogmoed komt voor de val".

Open Vld-voorzitter Alexander De Croo wil dat N-VA "een aantal partijen rond zich roept" om onderhandelingen op te starten over de meerjarenbegroting en de hervorming van de pensioenen. Dat kan perfect naast de bemiddelingsronde van Wouter Beke gebeuren, aldus De Croo in 'De Zevende Dag'.

De man die de stekker uit de vorige regering trok en aan we in feite heel deze miserie nu te danken hebben begint wel veel noten op zijne zang te krijgen. Ook al is het geen fout nummer, ik had liever een andere zanger gehad.

Het voorstel van oud-premier Jean-Luc Dehaene om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen werd zowel bij Vlamingen als Franstaligen "goed onthaald". Dat schrijft Le Soir, die de hoofdlijnen van het plan vandaag publiceert.

Het zit er op, de kaarten zijn geschud. En wat gebben we heleerd?, zou Piet Huysentruyt vragen. Welnu, er is één grote winnaar, NVA verpulvert zowat alle partijen, alleen SP.a houdt een beetje stand.

CD&V verliest fors en wordt op sommige plaatsen zelfs gehalveerd. Ze worden zelf kleiner dan hun vroegere kartelpartner. Wie ik de prijs van de grootste tjeef van de dag geef is Stefaan De Clerck, die zei vandaag dat je de stemmen van NVA en CD&V moest optellen. Geert Hoste mag meteen stoppen, we hebben een nieuwe politieke humorist gevonden!

Marianne Thyssen twijfelt of ze wel in het federale parlement wil zitten of in Europa blijft, kiezersbedrog in de maak? Ook wil ze nu nog niet zeggen of ze voorzitster blijft. In Nederland nam uitredend premier Balkenende ontslag als politiek leider en kamerlid omwille van de slechte uitslag, zal Leterme hetzelfde doen. Ik denk het niet.

Open VLD en vooral Alexander De Croo krijgt klappen rond zijn oren, iets wat zijn vader al heel lang had moeten doen, omwille van de stekker uit de vorige regering krijgen.

SP.a blijft gelijk op de meeste plaatsen, op andere plaatsen gaan ze licht vooruit en op andere plaatsen licht achteruit. Van een partij die in de oppositie zat tijdens een crisis zat en zegt op te komen voor de werkman/vrouw had ik toch meer verwacht. In zetelaantal zouden ze zelfs een zetel verliezen, maar om de zetels en de macht is het hem toch om te doen in de politiek dacht ik.

Ook Groen! gaat niet echt spectaculair vooruit. Door alle milieuitems in de media zoals BP, had ik veel meer verwacht van hen. ze gaan op veel plaatsen licht vooruit, op andere halen ze de kiesdrempel niet.

Vlaams Behang verliest fors en daar mag ik toch hoerakreten over laten. Lijst Dedecker is op sterven na dood, alleen Dedecker zelf zou nog een zetel halen. Misschien maar goed ook voor hem, hij vond die anderen toch al een blok aan zijn been en hij kan moeilijk met zichzelf ruzie beginnen maken.

Maar wat vanaf morgen? NVA is aan zet in Vlaanderen, maar het zal niet simpel zijn. Hij zal andere Vlaamse partijen moeten overtuigen om met hem in de federale regering, die zijzelf liever kwijt dan rijk zijn, te gaan zitten. Dat zal niet gemakkelijk zijn met zoveel gekwetste partijen die nu liever eerst hun wonden likken.

Maar ook met de Franstalige politici zal De Wever rond de tafel moeten gaan zitten. In Wallonië is de PS de grootste en is dat niet de aardsvijand volgens NVA? Of is dat veranderd sinds NVA moest opbiechten dat er vlak voor verkiezingen reeds gesprekken waren tussen beide partijen. En gaat NVA nu deze door hen altijd als illegale verkiezingen laten vernietigen door een rechter?

Als NVA slim is laat ze Di Rupo en de PS het land leiden, wie weet komt er zo wel bereidheid om de staatshervorming uit te voeren en BHV te splitsen. Blijft de NVA halsstarrig op hun standpunten staan en durft ze uit schrik voor hun radicale achterban geen compromissen te sluiten, dan vrees ik dat we met zijn allen binnen het jaar terug mogen gaan stemmen.

Wat dit laatste betreft hoop ik van harte dat ik deze keer ongelijk heb.

Ik vraag nog één ding aan de politici, stop met cijferkes van uw partij en vroegere kartelpartners op te tellen of zoals Open VLD deze verkiezingen afspiegelen aan verkiezingen van het Vlaamse parlement. Dit is zever en volksverlakkerij, geef uw verlies toe of juicht als u gewonnen hebt. Dat zal tenminste al helpen met het vertrouwen van de kiezers in de politiek te helpen terugwinnen.

Deze column is ook te lezen op Medium4You en Politici aan het woord.

Over de verkiezingen: Als het vandaag druppelt in Nederland, zal het dan hier zondag onweren?

Over Alexander De Croo: Geef hem zondag een draai rond zijn oren, zijn vader had dat al veel eerder moeten doen.

Over politiek: Politiek is als een sprookje, je moet erin geloven om het leuk te vinden.

Over Bart De Wever: Als hij nog verdikt is hij een gewest op zich, het is dus tijd dat hij zichzelf begint te splitsen of hij barst zelf.

Over SP.a: We moeten weer vooruitgaan is hun slogan, maar is vooruitgaan niet gevaarlijk als je op de rand van de afgrond staat? Omkeren en aan andere weg kiezen, lijkt mij een betere slogan.

Over Dedecker: Wie roept en tiert wordt niet altijd gehoord, op den duur wordt je er doof van.

Over Vlaams Behang: strijk de Vlaamse vlaggen! Plooi ze netjes op en leg ze in de kast.

Over stemmen: Moet wie ontstemd is ook gaan stemmen? Wie liever stemmen in zijn hoofd heeft dan zondag te gaan stemmen, maakt beter nu een afspraak bij de psychiater.

Over Groen!: Als zij in de regering zit is hun eerste voorstel: wiens adem stinkt of wie teveel scheten laat moet een milieubelasting betalen.

Over CD&V: Wie nu nog op CD&V stemt moet wel heel gelovig zijn.....of een ezel.

Over kiezen: Kiezen is dat niet iets voor tandartsen?

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Open VLD wil de brugpensioenleeftijd verhogen naar 60 jaar in plaats van 50 jaar nu. De komende vijf jaar zou er elk jaar twee jaar bij komen. Het gaat dus om een geleidelijke verhoging.

Werk maar beste burger tot u erbij neervalt, ook al heb je een zwaar beroep, werken tot je dood is de boodschap. Arbeit macht dus nicht meer frei! U moet zolang mogelijk geld opbrengen voor Vadertje Staat.

De Vlaamse liberalen willen ook de wachtuitkering voor schoolverlaters afschaffen.

Open VLD stuurt jongeren die pas afgestudeerd zijn en geen werk vinden naar het OCMW voor een leefloon. Want ik zie niet veel ouders die kosten dragen. Door deze maatregel verschuift men gewoon het probleem. Men moet hen zo snel mogelijk aan werk helpen in plaats van hen een leefloon te laten trekken of hun ouders op hoge kosten te jagen. 

Bovendien wil Open VLD maar een vijfde van de gepensioneerde ambtenaren vervangen. 

De ambtenaar heeft het weeral gedaan. Ik heb er niets op tegen moest men door minder ambtenaren efficiënter kunnen werken. Maar kijk maar naar Financiën, daar loopt alles al jaren in het honderd omdat er te weinig ambtenaren zijn.

De groeinorm in de gezondheidszorg moet volgens de partij naar beneden, van 4,5 naar 2,5 procent.

Zolang de kwaliteit van de gezondheidszorg niet naar omlaag gaat voor mij geen probleem, maar ik hou mijn hart vast.

De Vlaamse liberalen stellen ook een milieubelasting voor die 600 miljoen euro moet opbrengen. Met de voorgestelde maatregelen wil Open VLD tijdens de komende regeerperiode 11 miljard euro vinden om de begroting in evenwicht te krijgen. De overige 11 miljard moeten de gewesten en de gemeenten zien te vinden.

Waarom moeten wij een milieubelasting betalen en pakt men de milieuvervuilende verpakkingsindustrie niet aan? Beloon bedrijven die milieuvriendelijk werken met een belastingverlaging en bestraf de andere met een belastingverhoging.

Dat de gewesten en gemeenten zomaar 11 miljard moeten bijdragen lijkt mij er dik over. Omdat de federale overheid door hun eigen schuld de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen moeten de gewesten en gemeenten komen bijspringen. Dit zal banen kosten voor wie werkt in een gewest of een gemeente.

Waarom hoor ik fils a papa Alexander De Croo niet meer over het aanpakken van de fiscale en sociale fraude. Daar is pas geld te rapen! Waarom voert hij geen solidariteitsbijdrage voor banken en kapitaalkrachtige mensen in? Daar is pas geld te rapen!

Neen, Open VLD zal de rijken rijker maken en de armen armer. De middenstand regeert dit land beter dan ooit tevoren. wat mij betreft is Open VLD geschrapt van mijn rijtje partijen waar ik voor zou kunnen stemmen.

Deze column is ook te lezen op Medium4You en Politici aan het woord.

Tot de begroting terug in evenwicht is, moeten ministers vijf procent inleveren. Dat is een van de voorstellen van Open Vld om de politiek een nieuwe start te geven. De partij wil ook kiezersbedrog tegengaan en het parlement meer macht geven.

Met het manifest 'een nieuwe start voor de politiek' wil Open Vld-voorzitter Alexander De Croo aantonen dat in zijn partij een nieuwe generatie klaarstaat die vanaf 14 juni op een nieuwe, eerlijkere manier aan politiek wil doen om zo de kloof tussen burger en politiek te dichten.

In het manifest grijpen de Open Vld'ers terug naar VLD-recepten uit de jaren '90 rond directe democratie zoals afschaffing van de stemplicht en neutralisering van de lijststem en de afschaffing van de opvolgers.

Enkele voorstellen van Open Vld:

Bereken kiesprogramma's - De verkiezingsprogramma's van de politieke partijen moeten door een onafhankelijke instelling worden berekend. Verkiezingen moeten ook samenvallen.

Dit roep ik al jaren, in Nederland is dit al jaren verplicht. Daar berekend men ook hoeveel banen een voorstel opbrengt. Maar of alle partijen dit aandurven daar twijfel ik aan. Zomaar wat beloven is immer veel makkelijker dan met echt werkende voorstellen voor de dag te komen.

Koning bekrachtigt niet meer - "De Kamervoorzitter en niet de koning moet voortaan de wetten kunnen ondertekenen en afkondigen", klinkt het. "En buitenlandse missies moeten eerst groen licht krijgen in het parlement."

Hier ben ik zeker voor, alleen vrees ik dat dit voor altijd dode letters zullen blijven. Zeker zolang er partijen zijn die koningsgezind zijn het voor het zeggen hebben.

Minder loon voor ministers - Zolang de begroting niet in evenwicht is, moeten de ministers vijf procent op hun wedde inleveren. "Een crisisbelasting voor ministers in plaats van voor de mensen."

Op zich een goed idee, maar ook plat populisme van Open VLD, omdat er nu al 5% wordt afgehouden door een beslissing van de vorige regering. Eerst zien en dan geloven is de boodschap.

In de jaren 90 sprak iedereen over een "nieuwe politieke cultuur" die er moest komen en nu haalt Open VLD die oude gedachte terug van stal. Hiermee bewijzen ze dat er van die voornemens niet al te veel in huis is gekomen. Wat hebben ze zelf al die jaren gedaan toen ze in de regering zaten en deze voorstellen konden invoeren? Slapen?

Ook dat voorstel om kiezersbedrog tegen te gaan en het parlement meer macht te geven of directe democratie zoals afschaffing van de stemplicht en neutralisering van de lijststem en de afschaffing van de opvolgers, zijn dingen die door alle partijen eens om de zoveel verkiezingen worden opgerakeld. Waarom zijn die dingen nooit wet geworden? Omdat de belangen van alle partijen te groot zijn.

Alle partijen hebben een gebrek aan bekende koppen, dus moeten de weinige bekende politici bij elke verkiezing weer opdraven. Daardoor zitten sommige parlementen tegenwoordig vol met opvolgers. Die zijn zo afhankelijk van de partijtop dat men ze gerust stemvee zonder een eigen mening mag noemen.

Maar waarom hoor ik van Open VLD niets over het aanpakken van de sociale en fiscale fraude? Waarom hoor ik van hen niets over justitie, jeugdzorg, gezondheidszorg, milieu en ga zo maar door?

Geen woorden maar daden, en op dat laatste zullen we Alexander De Croo pas kunnen afrekenen. Het is goed dat er frisse wind door het politieke wereldje waait. Alleen is het te hopen dat het geen stormpje in een glas water wordt.

Oude wijn in nieuwe zakken, is het gezegde dat hier volgens mij het beste bij past. Sommige wijnen mogen dan misschien beter smaken als ze ouder worden, maar je kan ze beter niet uit hun oude vaten of zakken halen.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Lap, daar gaan we weer, van zodra Leterme de leiding neemt over iets lijkt hij aan de vallende ziekte te leiden. Vandaag lieten de liberalen hem in de steek en moest hij al voor de vijfde keer, zijn keren als formateur bijgeteld, naar de koning om te zeggen dat zijn regering gevallen is en ze ontslag wenst te nemen.

Op den duur durft Albert II de deur niet meer openen als Leterme aanbelt. Het begint zowaar op stalking te lijken. Ik sta niet stom dat die man telkens begint te beven als de bel gaat.

De liberalen namen ontslag, de regering valt...dacht iedereen. Maar wat zegt Alexander De Croo na een paar uur later? Wij willen terug rond de tafel gaan zitten als er een duidelijke timing is en dat er niet teveel wordt aangepast in de voorstellen van loodgieter/metser/knutselaar Dehaene.

Wat heeft die fils a papa gedaan tijdens die vergaderingen? Geslapen? Als je een timing wil dan moet je dat laten agenderen. Ofwel zwijg je en slik je wat de voorzitter van de vergadering zegt of je doet je mond open.

Misschien nam niemand van die geslepen politici rond de tafel die snotneus voor serieus en wil hij door nu zijn partij terug te trekken zichzelf als een Tarzan op de borst kloppen. Helaas lijkt hij nu meer op Cheetah, het aapje van Tarzan. Een aapje dat slingert van boom tot boom en af en toe met zijn smoel tegen een boom knalt.

Maar zou het niet zo zijn dat Open Vld zo al niet meer in de regering wou blijven? De Croo Jr wil zich profileren en hoopt stemmen te winnen. Verliest hij, kunnen er twee dingen gebeuren: of hij kan zijn biezen pakken bij zijn partij of hij krijgt de kans om oppositie te voeren en zo terug kiezers te winnen en bij volgende verkiezingen aan de macht te komen.

Maar of zijn huidige mandatarissen blij zijn met het vertrek uit de regering en een oppositiekuur dat durf ik te betwijfelen.

Dit is een puur politiek spel. Maar dan wel een gevaarlijk politiek spel. Het vertrouwen in de politiek is zo diep gezakt dat men een gat in de vloer moet maken om het te kunnen meten.

De beursspeculanten beginnen nu al te hopen dat ze ons land kunnen aanvallen. Belangrijke beslissingen over de gezondheidszorg, pensioenen, werkloosheid, justitie en noem maar op blijven op de plank liggen, buitenlandse bedrijven verlaten massaal dit land of wachten met investeren.

Ik hou van dit land, van zijn volk, maar zeker niet van zijn leiders.

VEDEZE

Open VLD-voorzitter Alexander De Croo sluit niet uit dat de federale regering valt als koninklijk opdrachtgever Jean-Luc Dehaene tegen het einde van de paasvakantie geen akkoord bereikt over Brussel-Halle-Vilvoorde.

De Croo laat er geen twijfel over bestaan: op het einde van de paasvakantie moet er een oplossing zijn voor BHV. Open VLD weigert een noodwet goed te keuren die verkiezingen mogelijk maakt zonder spitsing van de kieskring.

Normaal gezien valt een regering door affaires of verkeerde beslissingen die ze genomen heeft. Deze regering zal waarschijnlijk vallen omdat ze niets gedaan krijgt. De spreuk "wie niets doet kan niets fout doen" zal als deze regering valt niet opgaan.

Ik schrijf sinds 2003 columns en sinds 1991 de politiek. Nog nooit heb ik zo'n zooitje klungelaars van politici bij elkaar gezien. Dehaene was misschien een boer, maar hij nam beslissingen. Tobback was misschien een bullebak, maar hij nam beslissingen. Maystadt was misschien een saaie boekhouder, maar hij nam beslissingen. Verhofstadt was misschien een joenk, maar hij nam (in zijn beginperiode) beslissingen.

Sorry ik ben fout, de regering heeft wel één  grote beslissing genomen: het verbod op het dragen van een boerka. Wanneer hebt u voor de laatste keer een vrouw met een boerka aan gezien? In heel mijn leven heb ik nog maar één vrouw met een niqaab gezien en dat is dan nog niet eens een echte boerka.

Weet je waar het fout is beginnen lopen? Plots werden politici niet meer jarenlang gevormd in de partijen voordat ze een postje kregen, maar wie pakte op televisie moest meteen minister worden. De SP.a is daar onder leiding van Stevaert mee begonnen. Nietwaar mevrouw Van den Bossche?

En het wordt nog erger, want nu neemt men al mensen aan van buiten de politiek om minister te worden zonder dat ze verkozen zijn. Kijk maar naar Ingrid Lieten en Philippe Muyters. Zet u dan nog maar in voor een partij.

Zelfs al doe je jarenlang je werk in het parlement en sta je hoog op een lijst, de kans klein dat je ooit minister of staatssecretaris wordt. In het beste geval mag je parlementsvoorzitter worden. Niet waar, mijnheer Peumans?

Neen, de politiekers in Brussel zijn gezakt tot onder het niveau van een boerengemeente. Daar hebben ze tenminste nog gezond boerenverstand.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

De voorzitter van Open VLD, Alexander De Croo, lanceert voorstellen voor een nieuw "welvaartspact". Een van de meest opvallende denkpistes is het schrappen van sommige vormen van tijdskrediet voor de berekening van het pensioen.

"Het lijkt me een beetje onlogisch dat als je een aantal maanden op wereldreis gaat, die maanden zouden meetellen voor de opbouw van je pensioen", zegt De Croo. Loopbaanonderbreking of tijdskrediet om voor de kinderen of een familielid te zorgen, zou wel maar niet meer volledig worden meegeteld in de pensioenberekening.

Een paar jaar geleden noemde Open VLD zichzelf nog "de partij voor de hardwerkende Vlaming". Nu wordt die hardwerkende Vlaming door datzelfde Open VLD bestraft als hij voor zijn zieke familieleden wil zorgen of als hij een tijdje iets anders wil gaan doen dan hard werken.

Of wil Open VLD dat de Vlaming zich te pletter werkt en het liefst van al sterft voor zijn pensioen, omdat dat niet kost aan de staat en nog wat opbrengt aan successierechten? Pas maar op of hij stelt nog verplichte euthanasie voor voor wie eraan denkt om op pensioen te gaan!

Verder pleit hij voor een uitdoofscenario voor het brugpensioen, namelijk door de brugpensioengrens elk jaar met een jaar op te schuiven. Maar mijnheer De Croo, wie houdt die brugpensioenen in stand? Uw achterban, de bedrijven. Bij iedere zogenaamde reorganisatie maken ze er graag gretig gebruik van.

De Croo's welvaartspact is deels een antwoord op een gelijkaardige oproep door PS-politica Laurette Onkelinx. Zij wil vooral het bestaande sociale systeem behouden maar anders financieren.

De Croo wijst in dit verband elke lastenverhoging van de hand en bepleit zelfs een forse lastenverlaging voor ondernemingen. "Maar dan zonder dit te compenseren door een extra belasting op kapitaal. Een vermogensbelasting is onbespreekbaar, want daarmee schrik je investeerders af en tref je ook een groot deel van de middenklasse."

Het is De Croo niet te doen om de gewone man of vrouw te helpen, neen de bedrijfsleiders en de rijken moeten nog rijker worden. Anders zou hij wel een vermogensbelasting voor de allerrijksten invoeren.

Een forse lastenverlaging voor bedrijven kan volgens mij enkel en alleen als daar jobs tegenover staan en als hun belastingen op een correcte manier worden geïnd en ze goed gecontroleerd.

Dit zijn voorstellen van een rijkeluiszoon, die nog nooit echt moeten werken heeft. Heeft die man al aan een lopende band gestaan? Heeft die man al in de bouw gewerkt? Ik denk van niet, neen ik weet het wel zeker dat hij zijn handen nog nooit heeft vuil gemaakt.

In de taal die ze bij de De Croo's thuis spreken noemt men iemand als Alexander De Croo een fils à papa! En die denken nu eenmaal alleen maar aan zichzelf.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Alexander De Croo wordt de nieuwe voorzitter van Open VLD. In de tweede ronde van de voorzittersverkiezingen haalde hij het van Marino Keulen. De Croo behaalde rond de 2.000 stemmen meer dan Marino Keulen.

Dat moet pijn doen voor de huidige partijtop. Zij stonden openlijk aan de kant van Marino Keulen. Hopelijk gaat Alexander De Croo nu echt kiezen voor vernieuwing binnen de partij en is het tijdperk Verhofstadt, Dewael, De Gucht voorgoed afgesloten.

Wil de partij de kiezers die zijn weggelopen naar Lijst Dedecker terug voor zich winnen of nieuwe kiezers naar zich lokken, dan zal  Alexander De Croo een frisse wind door de partij moeten laten waaien. De geschiedenis zal het ons leren.

Alleen spijtig van die achternaam, de liberalen staan nu eenmaal bekend als een partij waar men van vader op zoon mandaten krijgt, maar een mens kiest nu eenmaal niet in welke familie hij geboren wordt. Het is hem vergeven.

En neen, ik ben niet plots een fan van Open VLD geworden, maar ik vind het altijd leuk als de basis van een partij de partijbonzen lik op stuk geven door hen niet te volgen.

Als je Open VLD iets niet kan verwijten, is het dat ze niet democratisch zouden zijn. Moesten alle partijen op hun manier een voorzitter zouden kiezen, zouden meer mensen geneigd zijn om lid te worden van een politieke partij.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.