Columns

Officieel zal de begrotingscontrole in België in 2012 minstens 11.3 miljard + 2 miljard bezuinigingen vereisen. (In werkelijkheid zal de inspanning om het begrotingstekort onder de 3 % te houden nog een paar miljard hoger moeten liggen omdat de economische groei – geschat op minus 0.1 % - door de overheid werd overschat.) Wanneer een land zo zwaar moet bezuinigen rijst meteen de vraag van waar enige economische groei moet komen. Minder koopkracht van zowel gezinnen, bedrijven als overheid, resulteert in een daling van de consumptie en van de investeringen.

Dat betekent dat onder die omstandigheden economische groei enkel nog kan komen van (1) meer export naar de rest van de wereld, of van (2) meer directe investeringen van de rest van de wereld in ons land. Wat dit laatste betreft zit de overheid te wachten, lijk een boer op de regen, dat groeilanden als China, Brazilië of Indië welwillend genoeg zullen zijn om in ons land nieuwe bedrijven op te richten. Met een loonkost die veel te hoog is, is de kans op veel nieuwe directe investeringen infinitisemaal klein. Het behoort tot de natte wensdromen van een regering die in feite niet langer weet van welk hout pijlen maken.

Maar hoe zit het met de export. België is een land met een open economie. Van alles wat we produceren – we noemen dit de output tegen marktprijzen (synoniem: de nationale turnover) – is een aanzienlijk gedeelte bestemd voor de export. Toch wordt hierover, vaak uit onkunde, de grootste onzin verkondigd, in de stijl van “80 % van wat we produceren gaat naar het buitenland”. De fout die man hierbij maakt is de export uit te drukken als een percentage van het bruto binnenlands product (BBP), terwijl we de export moeten uitdrukken als een per­cen­tage van àlles wat we produceren – een percentage van de output tegen marktprijzen dus.

Consulteren we de officiële statistieken van de Nationale Bank dan vinden we dat in 2010 de totale output in België, uitgedrukt in basisprijzen, 731.6 miljard was, en uitgedrukt in marktprijzen 770.1 (voor een BBP van 354.4 miljard) (cf http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ). In dezelfde tabel vinden we dat de totale export in 2010 goed was voor 283.5 miljard. Dit laat ons toe om in alle objectiviteit te stellen dat in 2010 precies 36.8 % van al wat we produceren in het buitenland werd verkocht. Meer algemeen, gezien over meerdere jaren, gaat ongeveer 40 % van al wat we produceren naar de rest van de wereld. Dit is lang niet de 60 of 80 % waarover bepaalde politici in onwetendheid praten.

Meer dan de helft van alles wat we uitvoeren gaat naar onze buurlanden Duitsland (20.2 %), Frankrijk (18.1 %) en Nederland (13.0 %), in 2010 dus goed voor 51.3 % van alle exporten. Politici van liberalen huize, achterna gelopen door christendemocraten en NVA-ers maken zich grote zorgen dat de concurrentiepositie van de Belgische economie steeds meer achterop hinkt op die van de buurlanden. Het zou allemaal de schuld zijn van de bruto uurlonen die in België opvallend hoger zijn dan in de buurlanden.

Dat ze inderdaad hoger zijn hoeft geen betoog en blijkt overduidelijk uit de cijfers gepubliceerd door Eurostat in opdracht van de Europese Unie. Uit bijgaande grafiek (gebaseerd op de cijfers van URL http://appsso.eurostat.ec.europa.eu/nui/show.do?dataset=l... ) leest men af dat in België de uurlonen tussen 1995 en 2010 stegen van een kleine € 23 per uur tot bijna € 38 per uur. In Duitsland b.v. liep de stijging tijdens dezelfde periode op van € 23 per uur tot € 29 per uur.

 Het grootste deel van de in België genoteerde stijgingen van de loonkost moet worden toegeschreven aan de parafiscale lasten (de werkgevers- en de werknemersbijdrage in de sociale lasten). Heel kort door de bocht gaand willen liberalen en hun blauwste aanhangers van de N-VA dat er aan de lonen wordt gesleuteld. Omdat er wegens de Europese eis het begrotingstekort te beperken tot 3 % per jaar geen ruimte is voor een verlaging van de sociale lasten, wordt er gezocht naar alle mogelijke middelen om dan maar het loon dat de werkgevers ontvangen te doen dalen. Hierbij wordt dan gedacht aan een indexsprong en aan het weglaten van de energieprijzen uit de indexkorf.

De kampioenen van dit soort voorstellen zijn Alexander De Croo (VLD) en Jan Jambon (N-VA), ietwat slenterend gevolgd door Wouter Beke (CD&V). Wat ze echter voorstellen zijn hoegenaamd geen structurele maatregelen, maar temporaire “oplossingen” (sic). In feite doen ze denken aan een dokter die beweert een uitstekend medicijn te hebben gevonden tegen een bepaalde ziekte, evenwel … zonder de oorzaak van de ziekte te kennen. Dit soort dokters noemt men meer precies kwakzalvers.

Wil men een scheefgroei met succes bestrijden dan moet men op zoek gaan naar de oorzaken van die scheefgroei. Die oorzaken liggen nochtans zó voor de hand. Enerzijds zijn de BTW aanslagvoeten (voor de meeste waren 21 %) minstens 2 % hoger dan in de ons omringende buurlanden, en anderzijds liggen de vennootschapsbelastingen (in principe 33 %) veel te hoog om concurrentieel te kunnen blijven (20 à 25 % ware meer dan wenselijk). Het is de inhaligheid van de Belgische overheid die ervoor zorgt dat de prijzen bij ons opvallend sneller stijgen dan b.v. in Duitsland of Frankrijk.

Bekijken we de grafiek met de gecumuleerde jaarlijkse inflatie dan zien we dat tussen 1997 en 2011 de prijsverhoging in België 31 % bedroeg, tegen 24 % in Frankrijk en 23 % in Duitsland. (Nederland, waar de inflatie veel hoger was dan in zijn buurlanden, trekt de scheefgroei weer recht vanaf 2003, om in 2011, net als in België, 31 % te bereiken).

De gebruikte cijfers voor de inflatie zijn afkomstig van Eurostat, URL:http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/table.do?tab=tab.... Opgemerkt zij nog dat de correlatie tussen enerzijds de loonkost van elk land en de gecumuleerde inflatie zeer hoog is: hoe meer het algemeen prijspeil stijgt, des te rapper stijgt de loonkost.

De loonkost trachten te reduceren door tijdelijke lapmiddelen zoals een indexsprong of het elimineren van de energieprijzen zijn uitermate nefast tijdens perioden van economische recessie. Het komt erop neer dat de werkmens zijn koopkracht ziet dalen op het eigenste moment dat de private consumptie zou moeten stijgen. Bovendien is het op zijn minst onethisch de werkmens nu te laten opdraaien voor een inhaligheid die de overheid meer dan twee decennia heeft gecultiveerd.

Je kan niet eeuwig blijven geloven dat je met je buurlanden kan blijven concurreren als je jaar na jaar een hogere BTW int dan je buurlanden en je vennootschappen bovenop nog een keertje zwaarder belast dan in je buurlanden. Een overheid die zoiets doet richt op die manier zijn economie op lange termijn ten gronde. Hoezo? Wie zoiets doet kan enkel competitief blijven als de arbeidsproductiviteit jaar na jaar sneller stijgt dan die in zijn buurlanden. Met de term arbeidsproductiviteit wordt er door politici, alweer meer uit onwetendheid dan uit kwade wil neem ik aan, gegoocheld dat het niet schoon is.

De enige juiste macro-economische benadering van arbeidsproductiviteit is de verhouding tussen het volume van de output tegen marktprijzen (uitgedrukt in prijzen van een vast basisjaar) te delen door het aantal gepresteerde arbeidsuren.

Het typische van de Belgische economie is dat de arbeidsproductiviteit er op vier na de hoogste is van de wereld. Enkel Luxemburg (33 % beter), Noorwegen ( 18 % beter), de Verenigde Staten (12.5 % beter) en Ierland (7.5 % beter) scoren nog hoger, zoals men kan afleiden uit gegevens gepubliceerd door Eurostat.

(URL: http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/refreshTableAction.d... ).

Reeds gedurende meer dan een halve eeuw is onze arbeidsproductiviteit de hoogste troefkaart van de Belgische economie. Evenwel is dit een troefkaart die man niet eeuwig ten dage kan blijven uitspelen omdat (1) de technologische vooruitgang op grenzen botst en (2) landen in ontwikkeling steeds beter hun achterstand inlopen. Daarom is het goed de productiviteit van België en zijn buurlanden te vergelijken met het Europese gemiddelde. Dan constateert men bij het bekijken van onderstaande grafiek dat in de vier landen de arbeidsproductiviteit vrijwel jaarlijks afneemt t.o.v. het Europese gemiddelde.

De productiviteit stijgt dan nog wel, maar minder snel dan in de rest van Europa. In België is de productiviteit t.o.v. de rest van Europa tussen 1995 en 2010 gedaald van 140.5 tot 127.5 (daling met 8.9 %). In Duitsland is de productiviteit t.o.v. de rest van Europa – gevolg van de naweeën na de hereniging met de vroegere DDR - over dezelfde periode gedaald van 115.6 naar 105.3 (daling met 8.9 %). In Frankrijk was de daling van 121.9 naar 116 minder scherp: 4.8 %. Nederland ten slotte slaagde erin zijn productiviteit lichtjes te verhogen in vergelijking met de rest van Europa: van 110.8 naar 113.2 (stijging met 4.8 %). Cijfers van Eurostat, (URL:

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/refreshTableAction.d... ).

Wat betekent dit alles nu voor de graad van competitiviteit van de Belgische economie met zijn buurlanden? Competitiviteit hangt niet louter af van de hoogte van de loonkost. Ware dit zo, dan voerden we allicht alles in uit Mexico waar de loonlast 17 keer geringer is dan in België [zie: Jean Pierre van Rossem (2009), Crisis, hoe lossen we het op, tabel 12, p. 189].

Competitiviteit hangt eigenlijk af van een combinatie van loonkost en arbeidsproductiviteit. Onderstel dat een doorsnee Belgische arbeider, met een loonkost van 36 euro, per uur een volume van 100 produceert, en dat een buitenlandse arbeider, met een loonkost van 30 euro, per uur een volume van 80 produceert. Wie is dan het meest competitief?

Om een volume van 100 te produceren (i.p.v. 80) moet de buitenlandse arbeider 25 % langer werken, zodat zijn loonkost om een volume van 100 te produceren 25 % meer zal kosten dan 30 euro, dus 37.5 euro. De Belgische arbeider kost dan wel veel meer dan de buitenlandse is ons voorbeeld – 36 euro tegen 30 – maar dankzij de veel hogere productiviteit – 100 tegen 80 – is hij toch competitiever dan zijn buitenlandse collega met een lagere loonlast.

Het voorbeeld leert dat, als men abstractie maakt van de transportkosten, de competitiviteit kan worden berekend met een zeer eenvoudige formule: men dele de Belgische arbeidsproductiviteit door die van land i en vermenigvuldige die breuk met de loonkost per uur in land i door de Belgische loonkost per uur. Zolang dat het eindresultaat hoger is dan 1 is België meer competitief dan land i, is het eindresultaat kleiner dan 1 dan is land i competitiever dan België. [Voor meer uitleg zie: Jean Pierre van Rossem (2009), Crisis, hoe lossen we het op, tabel 12, p. 187: “Laten we de transportkosten (…) buiten beschouwing dan wordt de concurrentiegraad (DGij) tussen twee landen bepaald door de formule = PR(j)/PR(i) x w(i)/w(j), waarbij PR de arbeidsproductiviteit voorstelt en w de doorsnee loonkost.”]

Toegepast op onze buurlanden, en uitsluitend werkend met de officiële cijfers van de Europese Unie voor arbeidsproductiviteit en loonkost (waarvoor de bronnen werden aangegeven) leert men dat de concurrentiepositie van de Belgische economie t.o.v. elk van zijn buurlanden vooral de laatste jaren aanzienlijk slechter is geworden.

In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Duitse economie nog 1.21; in 2007 was die al gezakt naar 1.01, om in 2010 te dalen tot 0.94 (een achterstand van 6 %). In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Franse nog 1.10 om in 2008 te zaken tot 1.00 en in 2010 te dalen tot 0.97 (achterstand van 3 %). In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Nederlandse nog 1.13, om uiteindelijk te zakken tot 0.96 in 2010 (achterstand van 4 %). Dit alles blijkt ook uit de grafiek over de concurrentiekracht van de Belgische economie.

Dit soort analyse maakt meer dan duidelijk wat de structurele scheefgroei van de Belgische economie is: door decennia lang te klungelen met een BTW-voet die hoger is dan in de buurlanden en met vennootschapsbelastingen die hoger zijn dan in de buurlanden heeft België, ten gevolge van de inhaligheid van de overheid, zijn gunstige concurrentiepositie compleet verkwanseld.

Wat moet er dan gebeuren om de concurrentiekracht van onze economie – zo cruciaal voor de export – te genezen, en vooral, wat is het kostenplaatje daarvoor.

Om terug in een gunstige positie te komen moet de BTW aanslagvoet minstens dalen van 21 naar 19 %. Als men weet dat het totaal van alle BTW ontvangsten in 2011 nog 46.74 miljard bedroeg (bron: NBB, URL: http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ) dan zal een daling van de BTW voet met van 21 naar 19 % minimum 4.23 miljard kosten.

Voorts moet – en daarin heeft de G1000 overschot van gelijk – de vennootschapsbelasting absoluut naar beneden (om bij voorkeur 20 % te worden i.p.v. de 33 % van nu: een daling met 39.39 %). Als we weten dat alle vennootschapsbelastingen in 2011 nog goed waren voor 11.52 miljard (zelfde bron) dan zal een forse daling van de vennootschapsbelasting met 39.39 % minimum 4.54 miljard kosten. Of de notionele interestaftrek na de belastingverlaging al dan niet moet worden behouden, blijft een uiterst controversieel onderwerp.

Als we willen blijven hopen op directe investeringen uit het buitenland dan moet ook bij een belastingverlaging de notionele interestaftrek worden behouden, al zou het een pure schande zijn de banken – die door hun speculatiedrift de hele Europese economie om zeep hebben gehouden – van dit voordeel te laten genieten. Het zou dus moreel meer dan verantwoord zijn de banken bij wet te verplichten alle notionele interestaftrek, waarvan ze in het verleden hebben genoten, te laten terugbetalen.

Het stomste wat politici konden doen was, bevreesd voor een bank run, de spaartegoeden van burgers bij banken voor 100.000 euro per rekening te garanderen. Wie vroeger belegde in bankaandelen was het prototype van de goede huisvader. Wie zoiets anno 2012 nog steeds doet kan er terecht van worden verdacht niet langer goed bij zijn hoofd te zijn. Burgers moeten zelf het risico van hun spaardeposito’s leren dragen, uitgaand van de bedenking dat, in een wereld misleid door rating bureaus en herleid tot het soort casinokapitalisme (getekend: Goldman Sachs), geen enkele bank nog langer immuun is van faling.

Zo ze al spaardeposito’s aanhouden moeten ze die op zijn minst spreiden over een waaier van banken. Alleen een macro-economisch warhoofd, in dit opzicht een ordinaire randdebiel, als de Man van Ieper, kon zo betoeterd zijn op spaardeposito’s een staatsgarantie te kleven. Hoe kan een staat, die in 2011 alles bijeen 181.8 miljard ontvangsten liet optekenen, zo hersendood zijn meer dan 221.7 miljard spaardeposito’s te garanderen? Hier nam de staat een gewicht op de schouders die ze onmogelijk kan torsen.

De fameuze wet Leterme-Reynders moet zonder verder verwijl worden afgeschaft. Uiteindelijk geeft ze de brave burger enkel de illusie dat bij een bankfaling zijn/haar spaarcentjes van enige staatsgarantie zouden genieten. Hebben de Man van Ieper en jurist Didier Reynders dan in hun achterban werkelijk niemand die met enig inzicht Freefall van Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz heeft gelezen?

En waarop wacht Financiën minister Steven Vanackere om te doen waar ieder econoom nu al vier jaar naar vraagt: terug te keren naar een scherp onderscheid tussen commerciële banken die een beroep doen op het spaargeld van de burger en er onder geen beding mogen mee speculeren, en investeringsbanken die werken met andere fondsen dan spaargelden en die daarmee wel mogen speculeren. Een terugkeer naar de situatie van vóór de afschaffing van de Glass-Steagall Act is een absolute must. Ook hierin heeft de G1000 overschot van gelijk.

Een verlaging van de BTW en van de vennootschapsbelastingen is op zichzelf nog steeds onvoldoende om de structurele scheefgroei van de Belgische economie een krachtig halt toe te roepen. De laatste broodnodige maatregel moet een verlaging van de loonkost met minimum 4 % zijn. Wil men de koopkracht van arbeiders en bedienden daarbij onaangetast laten dan impliceert dit dat men de werkgeversbijdrage met ongeveer 12 % moet verlagen. In 2011 bedroeg het totaal van alle ontvangen sociale bijdragen 52.6 miljard euro (bron: NBB, URL: http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ). Een vermin­de­ring van 12 % kost de staat dus minstens 6.31 miljard.

De drie maatregelen die de structurele scheefgroei van de Belgische economie doeltreffend kunnen afremmen kosten dus 4.23 + 4.54 + 6.31 = 15.08 miljard. Zolang dit niet is gebeurd is economische groei en dito herstel nooit meer dan een surrealistische droom. Die 15.08 miljard komen dus bovenop de 11.3 miljard en de 2 miljard die men ondertussen moet bezuinigen om het budgettair tekort onder de 3 % te houden. Op het eerste gezicht lijkt het een onmogelijke opgave om nog eens 15 miljard te vinden.

In een volgend artikel leg ik uit hoe die kan worden gevonden zonder de loontrekkenden één cent te kosten. Het lijkt allicht op een heksentoer hiervoor een oplossing te vinden, maar snel zal blijken dat het een fluitje van een cent is voor wie de moed heeft inkomsten uit huurgelden en taksen voor dure vakantiewoningen correct in te voeren en te innen. Het is niet omdat de bedrijven in perioden van recessie sterk moeten worden gestimuleerd dat de rijken in de samenleving zouden moeten worden gespaard.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Vanmorgen was ik (Ben Willems) meteen wakker toen ik op de radio vernam dat Bekaert 600 mensen ontslaat en ik verslikte mij in mijn eerste koffie toen ik vernam dat de regering eraan denkt om de BTW te verhogen.

Zijn ze nu helemaal gek geworden, is Di Rupo zijn verstand aan het versmachten omdat zijn strikje te vast is aangespannen? Weet u wat dit wil zeggen? Dat de prijzen, die nu al met de regelmaat verhoogd worden, nog een stuk hoger worden. Want bedrijven die meer belastingen op hun producten moeten betalen gaan dit heus niet uit eigen zak gaan betalen, die rekenenen dat op de centiem door aan de verbruikers.

Ook zal de concurrentiepositie van onze bedrijven verminderen en daardoor zullen er nog meer mensen ontslagen worden. En het is nu al zo erg, gisteren werd bekend dat Crown in Deurne de boeken neerlegt en er 300 mensen hun baan verliezen.

Ik heb de indruk dat sommige politici, vooral uit liberale hoek, dit idee gebruiken om er een indexsprong door te krijgen. Het is kiezen tussen de pest en de cholera zeggen ze. De BTW verhogen en daardoor jobs op de helling zetten of de indexsprong en de bedrijven sterker maken en het personeel wat zwakker.

Dat men de BTW op echte luxeproducten zoals peperdure wagens, juwelen en huizen zou verhogen daar zou ik nog kunnen inkomen. Maar de BTW verhogen op alle producten is de doodsteek voor vele sectoren. De Horeca zal nog sterker achteruitboeren dan nu al het geval is, de bouw zal ook gene vette meer zijn omdat alleen nog maar de rijkere onder ons nog een huis zullen kunnen bouwen.

En dan zwijg ik nog over de producten en diensten die duurder worden. Wat is er de laatste dagen al duurder geworden? Openbaar vervoer, sigaretten, bier, energieverbruik, autokeuring, taxi's en dit alles niet zomaar met één centiem, sommige dingen worden 6% duurder.

Betaal maar beste burgers, betaal maar. Maar is er nu echt geen politicus te vinden in dit land die durft naar alternatieven te zoeken?

Men heeft de senaat omgevormd zoadat er geen verkiezingen meer voor nodig zijn en deze bevolkt wordt door de parlementsladen van de federale en deelstaatparlementen. Mooi, maar men wil toch nog gecoöpteerde senatoren aanstellen, schaf die ook af, want die kosten extra.

Waarom probeert men niet eens wat efficiënter te werken op al die kabinetten en overheden. Het geld dat daar verspild wordt is alleen al groot genoeg om groot deel van het gat in de begroting op te lossen. Waarom schaft men de provincies niet af? Die hun taken kan men perfect verdelen tussen de steden, gemeenten en de Vlaamse regering.

Waarom vraagt men niet aan sommige bedrijven die nu bijna geen belastingen betalen iets meer af te dragen? Waarom doet men niets meer tegen al wie venootschappen misbruikt om belastingen te ontduiken? Waarom durft men de sociale fraude niet aan te pakken?

Antwoord: omdat men aan de ene kant niet aan zichzelf durft te raken en omdat men aan de andere kant schrik heeft van de bedrijven en omdat gewone mensen die frauderen nu eenmaal ook kiezers zijn.

Ik vrees dat dit land een tweede Griekenland aan het worden is en dan heb ik het niet over het klimaat.

Maar wie weet is er toch nog enige hoop. In 2014 trekt R.O.S.S.E.M. met een puur economisch programma naar de kiezer. Vanaf 1 mei 2012 zal Jean Pierre Van Rossem met dat programma het land doorkruisen om het uit te leggen. Meer weten? https://www.facebook.com/Rossem2014

P.S. Dit was een column van mezelf.

Fraudebestrijding Carl Devlies (CD&V) vreest dat er te veel btw terugbetaald wordt aan buitenlandse ondernemingen. Devlies zegt dat er te weinig controle is omdat de bevoegde dienst onderbemand is en zich te veel moet bezighouden met administratieve taken. Volgens de staatssecretaris zou de Belgische staat zo 100 miljoen euro aan inkomsten mislopen.

Fraudebestrijding Carl Devlies (CD&V) vreest dat er te veel btw terugbetaald wordt aan buitenlandse ondernemingen. Devlies zegt dat er te weinig controle is omdat de bevoegde dienst onderbemand is en zich te veel moet bezighouden met administratieve taken. Volgens de staatssecretaris zou de Belgische staat zo 100 miljoen euro aan inkomsten mislopen.

De consument profiteert nauwelijks van de BTW-verlaging in de horeca. De restauranthouders steken het voordeel quasi volledig in eigen zak, leert een onderzoek van het Onderzoeks-en Informatiecentrum van de Verbruikersorganisaties OIVO. Meer zelfs: er werden zelfs prijsverhogingen vastgesteld.

De enquêteurs van OIVO controleerden in oktober 2009 de prijzen van 2.975 gerechten. In januari 2010 deden ze dat nog eens over. Intussen was op 1 januari de BTW verlaagd van 21% naar 12%.

De regering had nooit de BTW mogen verlagen zonder de garantie te hebben dat de prijzen gelijk zouden blijven of dalen en ook niet zonder de garantie dat er minder zwartwerk zou komen.

Alleen de uitbaters lijken er als enige beter van te worden. Als dit zo blijft mag er geen tweede verlaging naar 6% komen. Dan verdienen ze dat niet.

Deze column is ook te lezen op Medium4You en Politici aan het woord.

De Drankenfederaties vragen om de BTW op dranken te verlagen naar 6% om zo de kleine cafés te redden, die door het algemeen rookverbod dat vanaf 2012 geldt in de horeca, failliet dreigen te gaan.

Op zich heb ik niets tegen zo'n btw-verlaging, maar dan moeten de prijzen van de dranken ook naar omlaag. Nog liever had ik gezien dat cafébazen naar de Raad van State of een andere rechter zouden stappen om het rookverbod in cafés te laten vernietigen. In Nederland werd de regering teruggefloten door de rechter. Waarom zou dat hier anders zijn?

Ik ben altijd al van oordeel geweest dat de btw-verlaging voor restaurants alleen maar mocht gegeven worden als er zwart op wit op papier stond dat er minder zwartwerk en zwartverkoop in de sector zou zijn en dat de prijzen wat omlaag zouden gaan.

Maar dat zag Open VLD niet zitten, ze zouden eens wat stemmen van middenstanders (hun achterban) kunnen verliezen. En zwartwerk aanpakken is ook al geen populaire maatregel in een land waar dit, naast belastingsfraude, de normaalste zaak van de wereld lijkt te zijn.

Dus heeft men geen garanties gevraagd, een cadeau geven noem ik zoiets. Vincent Van Quikenborne probeerde nog voor de schone schijn om te verplichten om met bancontact of kredietkaart te betalen. Natuurlijk wist hijzelf wel dat dit ging afgeschoten worden en dus trok hij dit idee snel terug in.

Hij had er beter voor gezorgd dat iedere cafébaas zelf zou kunnen kiezen of er in zijn zaak al dan niet gerookt wordt. Dat zou de regering minder kosten dan een btw-verlaging. En gaat men de cafés hier wel door redden? Ik denk het niet, want de regering gaat de strengste BOB-campagne ooit voeren en ze wil voor jongeren, motorijders en vrachtwagenchauffeurs het alcoholpromille verlagen.

Langs de ene kant het roken verbieden, dan de BTW op dranken verlagen en dan strengere controles houden. Het lijkt me raar, maar ja ze moeten het geld van die verlaging toch ergens terugwinnen. Ze doen met het roken net hetzelfde, eerst verbieden maar wel de taksen op sigaretten verhogen. Belachelijk, ze zouden de rokers dankbaar moeten zijn voor hun bijdrage aan de begroting!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Ik heb nog nooit iemand gekend die zijn familie of anderen begon te slaan omdat hij gerookt heeft. Ik ken wel genoeg voorbeelden van mensen die dat wel doen als ze gedronken hebben. Ik vraag dus ook een btw-verlaging voor rookwaren.

De Drankenfederaties vragen om de BTW op dranken te verlagen naar 6% om zo de kleine cafés te redden, die door het algemeen rookverbod dat vanaf 2012 geldt in de horeca, failliet dreigen te gaan.

Op zich heb ik niets tegen zo'n btw-verlaging, maar dan moeten de prijzen van de dranken ook naar omlaag. Nog liever had ik gezien dat cafébazen naar de Raad van State of een andere rechter zouden stappen om het rookverbod in cafés te laten vernietigen. In Nederland werd de regering teruggefloten door de rechter. Waarom zou dat hier anders zijn?

Ik ben altijd al van oordeel geweest dat de btw-verlaging voor restaurants alleen maar mocht gegeven worden als er zwart op wit op papier stond dat er minder zwartwerk en zwartverkoop in de sector zou zijn en dat de prijzen wat omlaag zouden gaan.

Maar dat zag Open VLD niet zitten, ze zouden eens wat stemmen van middenstanders (hun achterban) kunnen verliezen. En zwartwerk aanpakken is ook al geen populaire maatregel in een land waar dit, naast belastingsfraude, de normaalste zaak van de wereld lijkt te zijn.

Dus heeft men geen garanties gevraagd, een cadeau geven noem ik zoiets. Vincent Van Quikenborne probeerde nog voor de schone schijn om te verplichten om met bancontact of kredietkaart te betalen. Natuurlijk wist hijzelf wel dat dit ging afgeschoten worden en dus trok hij dit idee snel terug in.

Hij had er beter voor gezorgd dat iedere cafébaas zelf zou kunnen kiezen of er in zijn zaak al dan niet gerookt wordt. Dat zou de regering minder kosten dan een btw-verlaging. En gaat men de cafés hier wel door redden? Ik denk het niet, want de regering gaat de strengste BOB-campagne ooit voeren en ze wil voor jongeren, motorijders en vrachtwagenchauffeurs het alcoholpromille verlagen.

Langs de ene kant het roken verbieden, dan de BTW op dranken verlagen en dan strengere controles houden. Het lijkt me raar, maar ja ze moeten het geld van die verlaging toch ergens terugwinnen. Ze doen met het roken net hetzelfde, eerst verbieden maar wel de taksen op sigaretten verhogen. Belachelijk, ze zouden de rokers dankbaar moeten zijn voor hun bijdrage aan de begroting!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Ik heb nog nooit iemand gekend die zijn familie of anderen begon te slaan omdat hij gerookt heeft. Ik ken wel genoeg voorbeelden van mensen die dat wel doen als ze gedronken hebben. Ik vraag dus ook een btw-verlaging voor rookwaren.

Vandaag begint de sperperiode voor de koopjes. Het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen pleit voor een gedoogbeleid voor de winkeliers die de wetgeving aan hun laars lappen, maar minister van Economie Vincent Van Quickenborne (Open Vld) wil daar niet van weten.

"Nu pleiten voor een gedoogbeleid vind ik zeer vreemd", klinkt het. "Dat betekent dat we de wetgeving naast ons zouden moeten neerleggen. Ik neem het niet dat men zomaar de regels van de democratie aan de kant wil zetten. Ik vind dat zeer gevaarlijk".

Een gedoogbeleid voor de sperperiodes voor koopjes, wat een gezever! Iedereen die wel eens in een winkelwandelstraat komt weet dat nu al een kleine minderheid zich houdt aan die sperperiodes. Het is nu al alsof het het hele jaar solden is.

Ik ken winkels die om de zes maand koopjes wegens verbouwingen uithangen en dan een weekje sluiten om de rekken anders te zetten en een muurtje te verven.

Als het van sommige handelaren afhangen zijn ze 7/7 open en wie draait daarvoor op? Hun onderbetaalde personeel en de kleinere buurthandelaars! Verleden week was er nog een shoppingcenter die aankondigde dat ze vanaf nu bijna iedere zondag zouden open zijn en dat ze zichzelf uitriepen tot toeristisch centrum. Omdat men daar meer zondagen mag open zijn.

Blijkbaar zijn er in België mensen die denken dat ze meer zijn dan anderen omdat ze meer financiële middelen hebben.

Topsporters janken over zware straffen als ze dopingcontroles missen of whereabouts die dienen om dopinggebruikers te kunnen betrappen en die in het dopingdecreet staan die door hun eigen entourage mee werd opgesteld. Nietwaar, mijnheer Chris Goossens? Voetbalploegen laten zich inenten tegen de Mexicaanse griep terwijl ze niet eens tot de risicogroep behoren en laten dokters daarvoor vaccins "stelen" die wel voor die groepen bestemd zijn.

Restaurants willen en krijgen nu een verlaging van de btw maar ze denken er niet aan hun prijzen te verlagen en zullen zeker ook niet minder volk in het zwart laten werken. Dat de regering voor die verlaging van de btw geen garanties van de sector vroeg gaat er bij mij niet in.

Ofwel maakt men wetten en houdt men zich daaraan en laat men die controleren. Ofwel past men wetten achteraf aan als die slecht blijken te zijn. Maar een gedoogbeleid is geen beleid.

Dan roep ik onder het mom van "iedereen gelijk voor de wet" op voor een gedoogbeleid voor mensen die hun rekeningen niet meer kunnen betalen en plegers van winkeldiefstallen. Ik ben benieuwd of de winkeliers zelf ook zo inschikkelijk zullen zijn dan dat ze van de overheid vragen. Ik denk het niet.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Vandaag begint de sperperiode voor de koopjes. Het Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen pleit voor een gedoogbeleid voor de winkeliers die de wetgeving aan hun laars lappen, maar minister van Economie Vincent Van Quickenborne (Open Vld) wil daar niet van weten.

"Nu pleiten voor een gedoogbeleid vind ik zeer vreemd", klinkt het. "Dat betekent dat we de wetgeving naast ons zouden moeten neerleggen. Ik neem het niet dat men zomaar de regels van de democratie aan de kant wil zetten. Ik vind dat zeer gevaarlijk".

Een gedoogbeleid voor de sperperiodes voor koopjes, wat een gezever! Iedereen die wel eens in een winkelwandelstraat komt weet dat nu al een kleine minderheid zich houdt aan die sperperiodes. Het is nu al alsof het het hele jaar solden is.

Ik ken winkels die om de zes maand koopjes wegens verbouwingen uithangen en dan een weekje sluiten om de rekken anders te zetten en een muurtje te verven.

Als het van sommige handelaren afhangen zijn ze 7/7 open en wie draait daarvoor op? Hun onderbetaalde personeel en de kleinere buurthandelaars! Verleden week was er nog een shoppingcenter die aankondigde dat ze vanaf nu bijna iedere zondag zouden open zijn en dat ze zichzelf uitriepen tot toeristisch centrum. Omdat men daar meer zondagen mag open zijn.

Blijkbaar zijn er in België mensen die denken dat ze meer zijn dan anderen omdat ze meer financiële middelen hebben.

Topsporters janken over zware straffen als ze dopingcontroles missen of whereabouts die dienen om dopinggebruikers te kunnen betrappen en die in het dopingdecreet staan die door hun eigen entourage mee werd opgesteld. Nietwaar, mijnheer Chris Goossens? Voetbalploegen laten zich inenten tegen de Mexicaanse griep terwijl ze niet eens tot de risicogroep behoren en laten dokters daarvoor vaccins "stelen" die wel voor die groepen bestemd zijn.

Restaurants willen en krijgen nu een verlaging van de btw maar ze denken er niet aan hun prijzen te verlagen en zullen zeker ook niet minder volk in het zwart laten werken. Dat de regering voor die verlaging van de btw geen garanties van de sector vroeg gaat er bij mij niet in.

Ofwel maakt men wetten en houdt men zich daaraan en laat men die controleren. Ofwel past men wetten achteraf aan als die slecht blijken te zijn. Maar een gedoogbeleid is geen beleid.

Dan roep ik onder het mom van "iedereen gelijk voor de wet" op voor een gedoogbeleid voor mensen die hun rekeningen niet meer kunnen betalen en plegers van winkeldiefstallen. Ik ben benieuwd of de winkeliers zelf ook zo inschikkelijk zullen zijn dan dat ze van de overheid vragen. Ik denk het niet.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

De verlaging van de btw in de horeca kost twee keer meer en levert drie keer minder banen op dan gedacht. Dit heeft de economische denktank Itinera Institute berekend.

De horeca pleit al lang voor een verlaging van de btw van 21 naar 6 procent. Die verlaging zou de rendabiliteit verhogen, gaat het zwartwerk tegen en schept extra jobs. Ruim 18.000 jobs, zo liet de sector berekenen.

De onafhankelijke denktank Itinera Institute nam de cijfers onder de loep en kwam tot onthutsende vaststellingen. Gebaseerd op onderzoeken uit Frankrijk - waar de btw al op 1 juli van 19,6 naar 5,5 procent werd verlaagd - raamt Itinera de opbrengst op ’slechts’ 6.000 jobs met een kost van 1,4 miljard euro, oftewel 230.000 euro per job.

In principe heb ik niets tegen een btw-verlaging voor de horeca, maar dan moet ook de klant er beter van worden en moet het zwartwerk uit de horeca gebannen worden. Maar als dit onderzoek juist is brengt het veel te weinig op om niet te zeggen dat het ons alleen maar geld gaat kopen.

Moest de regering zulke voorstellen nu eens door het Rekenhof en Planbureau laten doorreken werden de horeca-uitbaters niet met een dode mus blij gemaakt. Maar ja, onze politici houden er meer van om hun achterban in de media te believen dan dat ze voordat ze iets verklaren hun ideeën te laten uitrekenen.

Misschien is dat minder leuk voor hun achterban, maar het is wel veel eerlijker.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord en Medium4You.

De Belgen blijven echte 'sjoemelkampioenen'. Dat schrijven de kranten van de groep 'Sud Presse'. Ze halen er zelfs een hele reeks van inbreuken bij die aantonen dat de Belg zijn doelwit erg zorgvuldig uitkiest bij fraude.

Bij de spoormaatschappij NMBS werden er zo vorig jaar 250.267 reizigers gevat met een ongeldig vervoerbewijs. In vergelijking met 2007 gaat het om een stijging van maar liefst 20%.

De Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA) moest dan weer 33.768 werklozen op de vingers tikken. Ze kregen een sanctie voor onder andere familiale redenen of zwartwerk. Bij 21.989 anderen gevallen moest de werkloosheidsuitkering dan weer beperkt worden.

Ook de fiscale achterstand voor de btw en de directe belastingheffing liep weer op en dat tot 33,5 miljard euro. Dat is eens 800 miljoen meer in vergelijking met 2007.

De verzekeringsector bleef ook niet gespaard. Zo was er in 2008 sprake van 7.687 aangiftes waarbij een betrokkene niet verzekerd was. Naar schatting 60.000 tot 120.000 bestuurders rijden zonder burgerlijke aansprakelijkheidsverzekering.

Sjoemelen, toch nog één sport waar we goed in zijn. Moest frauderen een Olympische sport zijn, we wonnen een recordaantal medailles. We noemen alle politici zakkenvullers, maar als het ons uitkomt doen we allemaal lekker mee.

Veel mensen klagen erover dat hun straten of fietspaden er slecht aan toe zijn en dat de regering meer moet investeren in dit of dat, maar ze vergeten wel dat dit geld kost. Hoe minder mensen hun belastingen betalen, hoe minder geld de overheid heeft om iets te doen aan al die verzuchtingen.

Dat we volgens sommigen te veel belastingen moeten betalen komt trouwens ook door al dat gesjoemel. Het wordt tijd voor een mentaliteitsverandering, maar ik weet ook dat dit bijna onmogelijk is in een land waar foefelen traditie is geworden.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Energie is levensnoodzakelijk. Toch betalen we in België 21% btw op gas en elektriciteit. Dat is het tarief voor luxeproducten als kaviaar! De PVDA wil de btw op energie verlagen naar 6%, zoals in Luxemburg. Op kosten van Electrabel. De PVDA haalde meer dan 185.000 handtekeningen op om de btw op energie te verlagen van 21% naar 6%. De regering wil er niet van weten. Nochtans zijn er argumenten genoeg...

Energie is geen luxe
In België bestaat een verlaagd btw-tarief van 6% voor kraantjeswater, groenten en fruit, geneesmiddelen en voeding. Omdat het “levensnoodzakelijke goederen en diensten” zijn. Maar verwarming en verlichting zijn evengoed levensnoodzakelijk. Of zijn verwarming en verlichting luxe, in de ogen van de regering?

Factuur 260 euro goedkoper
Een btw-tarief van 6% zou een gemiddeld gezin 260 euro per jaar korting opleveren. Mooi meegenomen als je weet dat de energiefactuur met 30% gestegen is op één jaar tijd.

België loopt achter
Het btw-tarief in België behoort bij de duurste van heel Europa. Nochtans laat de Europese wetgeving toe om een verlaagd btw-tarief in te voeren voor gas en elektriciteit. Andere landen doen het al! In Luxemburg is het tarief 6%. In Groot-Brittannië en Portugal zelfs maar 5%.

Wanbetalers
Dure prijzen doen de armoede groeien. Alleen al in Vlaanderen waren er vorig jaar 75.369 mensen die hun gas- en elektriciteitsrekening niet op tijd konden betalen en dus niet meer welkom zijn bij hun commerciële leverancier.

Woekerwinsten
Door een btw-verlaging naar 6% krijgt de overheid uiteraard minder inkomsten. De PVDA wil dat Electrabel en andere energiebedrijven dat geld bijpassen. Door de hoge energieprijzen maakt Electrabel woekerwinsten van meer dan 2 miljard euro per jaar. Dat is omgerekend 500 euro per gezin!

Trudy, geit van Leterme

Ons land wordt steeds meer een draaischijf voor misdaadgeld. Dat blijkt uit het jaarverslag van de antiwitwascel CFI (Cel voor Financiële Informatieverwerking). In 2008 kreeg de cel 15.554 meldingen binnen van verdachte geldtransacties. Dat is een stijging met 21 procent tegenover het jaar daarvoor (12.830 meldingen).

Een aantal van die meldingen bleken na onderzoek niet echt verdacht te zijn. De antiwitwascel vond 937 (min 20 procent) dossiers voldoende verdacht om ze door te spelen aan het parket.

Blijkbaar hebben misdadigers ontdekt dat ons land een fiscaal paradijs voor witwassers is geworden. Onlangs werd bekend dat banken in "het verleden" zelfs tips gaven om belastingscarrousels op te zetten. Van klantvriendelijke dienstverlening gesproken.

In die dossiers is wel meer verdacht geld gevonden: 711 miljoen euro, een stijging met 13 procent. Het aantal opgespoorde witwasverrichtingen in vennootschappen is in een klap verdubbeld tot 213,3 miljoen euro. Vergeleken met de cijfers van 2005 gaat het zelfs om een verzevenvoudiging.

Eigenlijk zou men dit geld in beslag moeten nemen, zo heeft de regering meer geld om de gaten in de begroting op te vullen of om nuttig te besteden. En zo brengt de misdaad niet alleen iets op voor de misdadigers zelf, maar voor de maatschappij. Dan zou misdaad pas echt kunnen lonen.

Brouwerij Haacht uit Boortmeerbeek gaat de prijs voor zijn bier niet verhogen. Eerder hadden AB InBev en Alken-Maes dat wel gedaan. Volgens Haacht is er geen reden om de bierprijs te verhogen omdat de prijzen voor energie en grondstoffen gedaald zijn.

Haacht is de derde brouwer van het land na AB InBev (Stella Artois en Jupiler) en Alken-Maes (filiaal van het Nederlandse Heineken). Haacht brouwt onder meer het pilsbier Primus, het abdijbier Tongerlo, het witbier Haacht en Diesters Gildenbier.

Alken-Maes gaat volgende maand de prijs van een pilsje met 3,5% verhogen. AB InBev doet dat vanaf volgende week. Beide bedrijven verwijzen naar de verhoging van de loonkosten.

Het is een schande dat Inbev en Alken-Maes de prijs van het bier verhogen terwijl dit helemaal niet nodig blijkt te zijn. Het is duidelijk dat winst maken belangrijker is dan klantenbinding voor die bedrijven. Net zoals voor al die restauranthouders die zeggen dat ze hun prijzen zeker niet gaan verlagen, ook al krijgen ze een fikse belastingverlaging.

De regering zou moeten kunnen ingrijpen als een bedrijf nodeloos de prijzen de hoogt injaagt. Zeker als ze bedrijven een verlaging van de BTW geven. Wanneer gaan bedrijven hun prijzen ook eens verlagen wanneer de grondstoffen goedkoper zijn geworden?

Als de BTW voor restaurants verlaagd wordt naar zes procent, dan moeten de klanten verplicht worden om elektronisch te betalen. Dat vindt althans minister voor Ondernemen Vincent van Quickenborne (Open VLD). Horeca Vlaanderen noemt het voorstel "ridicuul".

Op acht plaatsen in ons land zijn er vanochtend huiszoekingen gehouden in een onderzoek naar bedrieglijke faillissementen, zogenoemde sterfhuisconstructies.

Het parket van Dendermonde coördineert het grootschalige onderzoek. De huiszoekingen vonden plaats op bedrijfszetels en privé-adressen, onder meer in Sint-Niklaas, Belsele en Antwerpen.

"Het gaat om personen die doelbewust vennootschappen hebben opgericht met als enige doel deze bedrijven later failliet te laten verklaren", zegt Christian Du Four van het parket van Dendermonde. "In de tussentijd bouwt men allerlei schulden op, bij bijvoorbeeld btw en RSZ. Men laat die schuldenberg dan achter om een nieuw bedrijf op te richten. Activa van de oude vennootschappen worden overgesluisd naar nieuw bedrijven", aldus Du Four.

Er zijn blijkbaar nog veel mensen die denken dat ze aan sport doen als ze frauderen en foefelen. En kom nu niet af met het verhaal dat dit normaal is omdat de belastingen zo hoog zijn.

De belastingen zijn inderdaad hoog, maar door de belastingen te ontduiken komt er minder geld in de Staatskas en kunnen er minder dingen ten voordele van iedereen gedaan worden. 

En dan zijn het dezelfde mensen die dan als eerste zullen zeggen de Staat te weinig voor ons doet en dat de belastingen niet naar omlaag gaan.

Hoe meer er binnenkomt, hoe sneller de belastingen voor iedereen naar omlaag kan. Belastingen ontduiken is dus asociaal! Puur egoisme!

http://cartoonzone.skynetblogs.be