Columns

Afgelopen vrijdag sloot premier Mark Rutte zich aan bij de premiers en presidenten die willen bereiken dat Moammar Khadaffi niet alleen ophoudt zijn bevolking te beschieten, maar ook willen dat de Libische dictator opstapt.
 
In die vrijdagse ministerraad werd niet alleen de Nederlandse betrokkenheid bij het verjagen van Khadaffi besproken. In die ministerraad werd ook besloten dat de komende jaren het aantal landen waar Nederland direct ontwikkelingshulp aan geeft wordt verminderd. Het waren er 33 en het worden er 15.
 
Dan kijk je onwillekeurig even naar wie hulp houdt en wie afvalt. Ik kan u zeggen, dat lijstje ziet er behoorlijk willekeurig uit. In het ene land houdt het kabinet bijvoorbeeld op met geven omdat er al zo velen zijn die hulp geven. In een ander land gaan we juist door omdat er al zo velen zijn die dat doen. 
 
Neem nou Jemen. Nederland is al 35 jaar een van de grootste sponsors van dit, ik kan het niet anders zeggen, achterlijke Arabische land. President Saleh van Jemen, al tientallen jaren aan de macht, is dan ook dol op Nederland. Hij was hier bijvoorbeeld op staatsbezoek. Toenmalig minister Jan Pronk kreeg vijftien jaar geleden een eremedaille van president Saleh.
 
Eveline Herfkens, de opvolgster van Pronk, zei ronduit verliefd te zijn op Jemen. Een beetje vreemd is dat wel, want er zijn weinig landen waar je het zo beroerd kunt treffen om als vrouw geboren te worden. Je moet dan binnenshuis blijven en kinderen baren. Dat is tevens een van de oorzaken van de aanhoudende armoede in Jemen.
 
Maar ook het kabinet-Rutte blijft dol op Jemen. Een land als Egypte is afgevallen van de lijst die direct hulp van Nederland krijgt, maar Jemen blijft er op staan. Volgens staatssecretaris Ben Knapen is dat zo omdat er in dat land zoveel te doen is met Nederlandse kennis op het gebied van water en voedselzekerheid.
 
Dat Nederland al zo lang hulp aan Jemen geeft vindt Knapen ook een reden om er mee door te gaan. Je zou het met minstens zoveel recht kunnen omdraaien. Als een president er al zo lang met Nederlandse hulp een potje van maakt zou die het nu maar eens zonder Nederlandse hulp moeten stellen. Maar tot die conclusie komt het kabinet dus niet.
 
Maar dat is niet het enige. Want op dezelfde dag dat het kabinet besloot om de ontwikkelingshulp in te perken maar die aan Jemen voort te zetten, was er een bloedbad in de Jemen - waar het trouwens al tijden onrustig is. Net als in Libië willen veel mensen in Jemen af van hun heerser. In Libië wordt die heerser aangepakt met een no-fly-zone, maar in Jemen krijgt die heerser van Nederland weer voor jaren ontwikkelingshulp.
 
Khaddaffi zet wapens in tegen opstandelingen die zelf vaak ook gewapend zijn. De Jemenitische president Saleh maakt het echter minstens zo bont. De Jemenitische president zette vrijdag sluipschutters in tegen vreedzame, ongewapende betogers. Het gevolg: veertig doden en honderden gewonden. En zo'n regime geven wij dan weer voor jaren ontwikkelingshulp.
 
Natuurlijk, Khaddaffi is een boef. Maar het blijft gek dat we de ene boef geld geven en dat we op de andere boef straaljagers afsturen. De ene Arabische heerser die zijn eigen mensen beschiet wordt aangepakt, de ander wordt beloond.

Syp Wynia is een Nederlandse journalist en columnist die te zien is in Buitenhof op Nederland 1.

Dames en Heren. Het is tijd voor pijnlijke onthulling. We leven in een dictatuur. U mag geloven dat Nederland een democratie is, waar iedereen mag zeggen en denken wat hij wil, maar ik blijf het herhalen: we leven in een dictatuur.

Niet die van de media, de technologie of de commercie; de ware dictatuur is die van het weer. Vorige week zaterdag merkte ik dat goed. Ik zeulde de Paasboodschappen naar huis, en plotseling fietste er een man tegenover me, traag, te traag, die me aandachtig opnam en daarna riep: ‘Goede jas!’ Beschuldigend. Inderdaad, ik droeg een wollen winterjas. Helemaal dichtgeknoopt, daar bovenop een dikke sjaal. Of ik maar even verantwoording wilde afleggen. Zelf ging mijnheer gekleed in een korte broek, die vrij zicht bood op zijn gebruinde knieën, en hij droeg een vrolijk shirtje. Had ik misschien niet door wat voor weer het was? Ik mompelde braaf ‘Sorry’, maar eenmaal thuis dacht ik: “Het hersenspoelen is dus weer begonnen.” Ik moet van alles uittrekken, en bovenal: lachen, genieten, af en toe spijbelen en terrasjes pakken, meefluiten met nostalgische zomerhits. Ik moet vakantieplannen maken, en kwetteren over leuke rokjes, recepten voor frisse salades, ik moet flirten alsof ik een vlindertje van vijftien ben, en ik word geacht het weer mooi te noemen, liever nog prachtig…
Zelfs die melancholieke, introverte Gerrit Hiemstra eist dat van mij, al doet hij dat goddank wel zuchtend – want tja, opdracht is opdracht…
Ik moet mezelf verloochenen, als een geboren vrijdenker in een familie van fundamentalisten.

Mooi weer? Dat is het in november, als de bomen vechten tegen de wind, een gevecht dat ze verliezen – met rondwaaiend goud, broos, vergankelijk goud, tegen een loodgrijze hemel. Mooi weer is het, als de gordijnen ‘s middags al dicht kunnen, en opwapperen als er een ijzige sneeuwwind binnenwaait. Mooi weer is weer waarbij je kunt nadenken over echte liefde en echte dood, op een waarachtige, harde, onmooie manier. Mooi weer is regenweer waarin niemand ziet dat je jankt om de ellende die het leven is. Weer, waarin je Jacques Brel hoort fluisteren en briesen. Mooi weer is weer waarin je moet proberen zelf een brandende zon te zijn, tegen beter weten in. Natuurlijk, ik kan het spelletje prima meespelen, en doen alsof er geen crisissen en conflicten bestaan, een wijntje aan het water kan ik best waarderen… Maar soms voel ik me een banneling, een roepende in de woestijn… Namens al diegenen die deze wanhoop delen zou ik de blije, vrije meerderheid willen vragen: mag het een beetje minder? Mogen wij, bij wijze van verzetsdaad, nog even in onze Noorse truien lopen? Mogen wij ’s nachts alstublieft klaarwakker de dagen tot eenentwintig september tellen,wanneer we weer onszelf kunnen zijn, op onze eigen, nimmer frivole, hartstochtelijk herfstige wijze? Zolang wij worden getergd en gemarteld met kletspraat over iedereen die geniet van het mooie weer… ‘Dus moet jij ook, je wilt toch geen spelbreker zijn?’ – zolang verdom ik het te geloven dat ik leef in een vrij land. Het is maar dat u dat beseft.

Désanne Van Brederode, columniste van Buitenhof TV.

Onderstaande column bracht Désanne van Brederode in Buitenhof op Nederland1. Een soortgelijke column schreef ik hier al, maar het doet leuk om het ook nog eens van een ander te horen. De linken naar Wikipedia heb ik erbij gezet ter verduideling.

Scheppingsverhaal

Volgens Europees commissaris voor Concurrentie Neelie Kroes heeft premier Yves Leterme (CD&V) afgelopen weekend "een leugen" verteld op de Nederlandse televisie.

In een interview zondag in het programma "Buitenhof" had Leterme gezegd dat de kantoren van de Europese Commissie gesloten waren in het weekend dat de Beneluxlanden een akkoord sloten over de redding van Fortis. Maar de medewerkers van de Europese Commissie waren toen wel degelijk op kantoor, aldus Kroes gisteravond in een uitzending van het Nederlandse actualiteitenmagazine "De wereld draait door".

Kroes zei voorts dat de informatie die de Belgische regering tot dusver heeft verstrekt over de Fortis-deal, nog onvoldoende is om te beoordelen of daarbij sprake was van staatssteun. Eind september pompten België, Nederland en Luxemburg ruim 11 miljard euro in Fortis. Enkele dagen later kocht de Nederlandse overheid de Nederlandse Fortis-poot, inclusief ABN Amro, voor zo'n 17 miljard.

Kroes moet als Europees commissaris vaststellen of deze transacties volgens de EU-regels door de beugel kunnen. Ze bekijkt vooral of het overheidsoptreden tot marktverstoringen heeft geleid.

Zo liegen, foei Leterme, jokkebrok! Voor mij is het alvast duidelijk dat er bij de verkoop van Fortis toch wel het één en het ander is fout gelopen. En natuurlijk moest de regering iets ondernemen of al de spaarder waren hun geld kwijt en het personeel van Fortis hun baan.

Men had beter de bank voor een jaar of een half jaar genationaliseerd, zodat men tijd had om de stallen van Fortis uit te mesten en de lijken die nu uit de kast vallen te begraven. Ook was er dan wel tijd om de aandeelhouders te raadplegen zoals het Openbaar Ministerie dat wil omdat de wet dit verplicht.

Maar blijkbaar was men bij de regering al blij dat men wat er overbleef van Fortis met lijken en al kwijt was voordat men het misschien zelfs aan de straatstenen niet meer kon verkopen.

Hieronder kan u kijken naar een reportage van VRT-nieuws hierover.