Columns

De reacties in Dag Allemaal gelezen? Die van Bart de Wever vind ik wel kras. Van een intelligent man had je toch minstens mogen verwachten dat hij navraag zou doen welke uitweg uit de crisis mogelijks efficiënter zou zijn dan deze die hij zelf aanhangt. Maar neen, niets daarvan: mijnheer Bart heeft al een economisch programma! Dit doet mij denken aan de vriend wie ik een goed boek aanraad en die mij antwoordt dat hij al een boek heeft. Blijkbaar heb ik de intelligentie van mijnheer De Wever schromelijk overschat. En dat Van Rossem wel de allerlaatste is waarvan hij schrik moet hebben getuigt enkel van zijn electorale zelfingenomenheid. Blijkbaar heeft hij nog steeds niet door dat zijn electorale bonus nu al is beginnen afkalven.

De reactie van Wouter Beke is zeer typisch voor de tsjeven die altijd al hebben gedacht dat alleen zij weten hoe het moet. Je weet al bij voorbaat dat je dit ras van gelovers nooit op andere gedachten kunt brengen. Al wie niet denkt en praat zoals zij zijn immers ketters.

De enig interessante reactie komt van Alexander de Croo die zich bereid verklaarde een open debat aan te gaan. Dat is moedig, maar ik vrees dat in een puur economisch debat, met voorspelbare stellingen, ik van De Croo geen morzel heel zal laten, ook niet als hij zijn hele economische achterban meebrengt. Maar laten we even stilstaan bij de bewering van De Croo dat we dringend de concurrentiekracht van de Belgische economie moeten verbeteren. Voor een land met een zo open economie als de onze is dit een waarheid als een koe, zeker in periodes van bezuiniging en budgetcontrole.

Net omdat de concurrentiekracht van de Belgische economie 4 tot 7 % achterophinkt op die van res. Duitsland, Nederland en Frankrijk, wordt economische groei in tijden van budgetcontrole zo moeilijk. Normaal verwacht je groei van (1) directe investeringen (b.v. Chinezen die fabrieken in ons land openen) en van (2) meer export naar de rest van de wereld. Onze loonkost (patronale bijdragen en werknemersbijdragen inbegrepen) is inderdaad 4 tot 7 % hoger dan in de buurlanden, waardoor we onaantrekkelijk zijn voor buitenlandse investeerders en waardoor we zeer moeilijk kunnen concurreren op de wereldmarkt om aldaar, op zijn minst, de onverkochte overproductie te slijten.

Het is zonneklaar dat de liberalen met spanning wachten op het rapport van de Nationale Bank – een bastion waar liberalen en tsjeven de richtlijnen uitzetten – rapport dat probeert te sleutelen aan de index, zeker nu we weten dat er tussen september en oktober nog een tweede aanpassing van de lonen aan de index volgt bovenop die van maart e.k. Twee indexaanpassingen van de lonen aan de inflatie, waar onze concurrenten van gespaard blijven, zorgen inderdaad voor een verdere uitholling van onze concurrentiekracht.

Denken in termen van één of twee indexsprongen is niet de juiste oplossing, omdat dit om ingrepen ad hoc gaat, niet om structurele oplossingen terwijl de huidige crisis net een structurele crisis is, geen conjuncturele crisis. Voorstellen om met een “slimme” index te werken, waarbij het bruto loon de index volgt maar niet de patronale bijdragen is een draak van een oplossing: de private koopkracht blijft dan wel gevrijwaard, maar het effect op de concurrentiekracht zou verwaarloosbaar zijn.

Waarom? Men kan econometrisch nagaan wat de relatie is tussen enerzijds de concurrentiekracht (uitgezet in procenten op de verticale y-as) en de bezuiniging op de loonkost (in procenten en uitgezet op de horizontale y-as). Dan vinden we een convexe kromme die eerst zeer langzaam stijgt als de bezuiniging op onze loonkost ondermaats is, en eigenlijk pas echt begint te stijgen naarmate de bezuiniging op de loonkost al minstens meer dan 4 % bedraagt. Dit leert dat het herstel van onze concurrentiepositie op de wereldmarkt pas effect kan hebben bij (1) of een GRONDIGE HERZIENING van ons indexmechanisme, of (2) bij een forse DALING VAN DE SOCIALE LASTEN.

Wat de herziening van de sociale lasten betreft zouden die met 8 à 9 % moeten kunnen dalen om de concurrentiekracht van de Belgische economie weer op het niveau van Duitsland te brengen. Zulke besparingen zijn wegens het ponzi systeem van onze sociale zekerheid onuitvoerbaar op het eigenste ogenblik dat op Diktat van de Europese Unie – lees Angela Merkel – het begrotingstekort moeten reduceren tot 3 %.

Inderdaad hebben wij geen systeem van pensioenfondsen zoals in Nederland maar gebruiken wij de inkomsten van de sociale zekerheid niet om later de pensioenen uit te betalen van zij die zullen stoppen met werken, wel om de pensioenen uit te betalen van diegenen die nu al op pensioen zijn.  Hoop dat we het fameuze Zilverfonds zouden kunnen gebruiken voor dit soort drastische verlaging van de sociale lasten is er niet. De 14 miljard euro van het Zilverfonds zijn in werkelijkheid een lege doos, zijn een belofte van de overheid ooit eens geld in de lege doos te stoppen. Boerenbedrog van de grovere soort dus.

Wat ons indexmechanisme betreft moet worden opgemerkt dat dit al meerdere decennia fout wordt berekend. Wij werken met een korf van producten en passen daar vaste wegingscoëfficiënten op toe net als wegen alle producten al dertig jaar even zwaar op het gezinsbudget. Een juiste berekening dient te werken met variabele wegingscoëfficiënten. Als de prijs van product x1 met een bepaald percentage stijgt zal de consumptie van x1 met een ANDER percentage afnemen. Met hoeveel hangt af van de elasticiteit van de vraag naar x1. Voor producten als sigaretten, stookolie, aardgas, benzine, drinkwater, etc. is de vraag inelastisch. Dat betekent grofweg gesteld dat als de prijs ervan met 10 % stijgt de vraag b.v. maar met 1 % zal dalen.

Omgekeerd: als de prijs ervan met 10 % daalt zal de vraag maar met 1 % stijgen. Voor andere producten, b.v. televisietoestellen, stofzuigers, gsm’s, computers, etc. is de vraag elastisch. Hier zullen voor bepaalde producten een prijsstijging met 10 % aanleiding geven tot een daling van het verbruik met 20 % en een prijsdaling met 10 % tot een stijging van het verbruik met 20 %. Door het werken met vaste wegingscoëfficiënten berekenen wij de index (waaraan de lonen zijn gekoppeld) verkeerd. Hier dringt een correcte berekening zich op. Een herziening van de index zal echter nooit leiden tot de fameuze daling van de loonkost met 4 %.

De voornemens van Alexander de Croo om de concurrentiekracht van onze economie te herstellen zijn wis en zeker nobel – daar hadden we in perioden van hoogconjunctuur al werk van hebben moeten maken – maar zijn onuitvoerbaar of weinig relevant in perioden waar we op Diktat van Merkel en haar troika het begrotingstekort onder de 3 % moeten houden. Dit alles illustreert hoe moeilijk het zal worden economische groei te regeneren in tijden van opgelegde begrotingscontrole. Net daarom pleit ik voor een drastische ingreep waarbij er wel genoeg ruimte wordt gecreëerd voor besparingen op de patronale bijdragen.

De oprichting van een sociale holding die vier jaar lang vijftig duizend goedkope maar kwaliteitsvolle woningen bouwt – woningen bedoeld voor de verkoop – is het meest probate middel om in crisistijden economische groei te realiseren. Een deel van die groei zorgt voor de nodige ontvangsten die we kunnen gebruiken voor het herstel van de concurrentiekracht van de economie. En laat net dit het verhaal zijn waarnaar De Croo misschien wil luisteren.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Je kunt vandaag de dag je TV niet aan zetten of je ziet een kookprogramma en je hoort het woord crisis. In deze postmoderne tijden van onzekerheid werkt dit geheel averechts, toch op de Belgen. Nu ze niet eens meer weten hoe lang ze zullen moeten blijven werken, ook niet juist weten hoeveel pensioen ze zullen verdienen. Daarbovenop komen de voor de postmoderniteit zo typische vragen: zal ik mijn hypotheek kunnen blijven betalen? gaat mijn vrouw of mijn man er niet van door met eenander? zullen we nog kunnen betalen als onze kinderen groot zijn en misschien wel naar de universiteit willen gaan? Die opeenstapeling van onzekerheden zorgt ervoor dat vooral de middenklasse in tijden van crisis meer geld zal wegleggen voor de onzekere toekomst, des te meer naarmate de crisis scherper is.

In 2008 en begin 2009, toen de crisis voelbaar werd, werd er meer op spaarboekjes gespaard dan ooit te voren, waardoor de consumptie van de gezinnen - de private consumptie dus - abnormaal daalde.

Het wordt tijd dat mensen inzien dat ze met zijn allen ook zelf iets kunnen doen aan de crisis. Het is helemaal fout te redeneren als angsthazen en te besluiten: "Neen, laten we dat salon nu niet kopen, want nu is 't slechte tijd." "O neen, nu geen verbouwingen aan ons huis, want 't is crisis." "Oei neen, nu geen nieuwe koelkast, laten we wachten tot de crisis voorbij is."

Dit soort reflexen - dat men vroeger zou hebben beschreven als het gedrag van de goede huisvader - is in twee opzichten een ramp voor de economie. (1) als de consumptie daalt wordt er private koopkracht onttrokken aan de economische kringloop, waardoor een economie als geheel in een negatieve spiraal terecht dreigt te komen, en (2) hoe groter de spaarquote - dat is de verhouding tussen besparingen en nationaal inkomen - hoe zwakker de investeringsmultiplicator (dat is de wijziging van de investeringen die een gevolg zijn van de wijziging van het nationaal inkomen). De zeer bekende econoom John Maynard Keynes sprak in dit opzicht van het spaarparadox: sparen kan microeconomisch een deugd lijken, macroeconomisch is het een ondeugd.

De multiplicator is de motor van een economie. Als die begint te sputteren krijgt de economie als geheel de kramp. De boodschap is dus: hou nu toch eens op met lamenteren over de crisis (waaraan de banken schuld hebben) en stop ermee des te meer geld naar de ... banken te versassen naarmate de crisis scherper is. In crisistijd brengt geld op spaarboekjes niets op, zorgt het ervoor dat je verder achteruit boert: inclusief de getrouwheidspremie brengt een spaarboekje maar 2.50 % op, terwijl de inflatie 3.65 % is. Hier spreekt men van koopkrachtserosie van het geld: je geld wordt minder waard naarmate de tijd verstrijkt.

Twintig jaar geleden schreef ik in mijn Libertijnse Breekpunten - met statistieken ter ondersteuning (pp. 180-184) - dat de enigen die dik verdienen achter crises de ... banken zijn. Tussen 1978 (begin van de petroleumcrisis) en 1989 (einde van de petroleumcrisis, bedroegen de winsten van de Belgische banken gemiddeld 10.98 %, terwijl die van alle andere ondernemingen amper 5.51 % bedroegen (af te leiden uit tabel 18 op p. 187). Het crisis paradox, waarbij de middenklasse des te heftiger gaat sparen naarmate de crisis scerper wordt, is hiervoor verantwoordelijk. Dus gasten, roep het uit, zo luid als jullie kunnen, hoe heftiger de crisis HOE MINDER SPAARGELD WE MOETEN AFDRAGEN AAN DE BANKEN en HOE MEER WE ONS GELD MOETEN UITGEVEN. Zou eenieder dat doen, de crisis was al voor de helft opgelost!!!!!!

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Vanmorgen was ik (Ben Willems) meteen wakker toen ik op de radio vernam dat Bekaert 600 mensen ontslaat en ik verslikte mij in mijn eerste koffie toen ik vernam dat de regering eraan denkt om de BTW te verhogen.

Zijn ze nu helemaal gek geworden, is Di Rupo zijn verstand aan het versmachten omdat zijn strikje te vast is aangespannen? Weet u wat dit wil zeggen? Dat de prijzen, die nu al met de regelmaat verhoogd worden, nog een stuk hoger worden. Want bedrijven die meer belastingen op hun producten moeten betalen gaan dit heus niet uit eigen zak gaan betalen, die rekenenen dat op de centiem door aan de verbruikers.

Ook zal de concurrentiepositie van onze bedrijven verminderen en daardoor zullen er nog meer mensen ontslagen worden. En het is nu al zo erg, gisteren werd bekend dat Crown in Deurne de boeken neerlegt en er 300 mensen hun baan verliezen.

Ik heb de indruk dat sommige politici, vooral uit liberale hoek, dit idee gebruiken om er een indexsprong door te krijgen. Het is kiezen tussen de pest en de cholera zeggen ze. De BTW verhogen en daardoor jobs op de helling zetten of de indexsprong en de bedrijven sterker maken en het personeel wat zwakker.

Dat men de BTW op echte luxeproducten zoals peperdure wagens, juwelen en huizen zou verhogen daar zou ik nog kunnen inkomen. Maar de BTW verhogen op alle producten is de doodsteek voor vele sectoren. De Horeca zal nog sterker achteruitboeren dan nu al het geval is, de bouw zal ook gene vette meer zijn omdat alleen nog maar de rijkere onder ons nog een huis zullen kunnen bouwen.

En dan zwijg ik nog over de producten en diensten die duurder worden. Wat is er de laatste dagen al duurder geworden? Openbaar vervoer, sigaretten, bier, energieverbruik, autokeuring, taxi's en dit alles niet zomaar met één centiem, sommige dingen worden 6% duurder.

Betaal maar beste burgers, betaal maar. Maar is er nu echt geen politicus te vinden in dit land die durft naar alternatieven te zoeken?

Men heeft de senaat omgevormd zoadat er geen verkiezingen meer voor nodig zijn en deze bevolkt wordt door de parlementsladen van de federale en deelstaatparlementen. Mooi, maar men wil toch nog gecoöpteerde senatoren aanstellen, schaf die ook af, want die kosten extra.

Waarom probeert men niet eens wat efficiënter te werken op al die kabinetten en overheden. Het geld dat daar verspild wordt is alleen al groot genoeg om groot deel van het gat in de begroting op te lossen. Waarom schaft men de provincies niet af? Die hun taken kan men perfect verdelen tussen de steden, gemeenten en de Vlaamse regering.

Waarom vraagt men niet aan sommige bedrijven die nu bijna geen belastingen betalen iets meer af te dragen? Waarom doet men niets meer tegen al wie venootschappen misbruikt om belastingen te ontduiken? Waarom durft men de sociale fraude niet aan te pakken?

Antwoord: omdat men aan de ene kant niet aan zichzelf durft te raken en omdat men aan de andere kant schrik heeft van de bedrijven en omdat gewone mensen die frauderen nu eenmaal ook kiezers zijn.

Ik vrees dat dit land een tweede Griekenland aan het worden is en dan heb ik het niet over het klimaat.

Maar wie weet is er toch nog enige hoop. In 2014 trekt R.O.S.S.E.M. met een puur economisch programma naar de kiezer. Vanaf 1 mei 2012 zal Jean Pierre Van Rossem met dat programma het land doorkruisen om het uit te leggen. Meer weten? https://www.facebook.com/Rossem2014

P.S. Dit was een column van mezelf.

Gisteren Europese top in Brussel met alle zwaargewichten uit de Europese politiek. Ik bedoel van een beduidend hoger niveau dan de Hendrik Bogaerts of de Gwendolyn Ruttens bij ons. Angela Merkel is een grote madame waarmee het lastig discussiëren moet zijn. En Herman van Rompuy straalt zoveel deugdelijkheid en kennis uit dat het me blijft verwonderen dat hij niet inziet dat Europa verkeerd bezig is.

Laat ik eerst stellen dat ik het volkomen eens ben dat er absoluut een begrotingscontrole moet worden geïnstalleerd in Europa. Daarzonder gaat de fameuze rentesneeuwbal weer overal gaan rollen en worden enkel de grootbanken daar beter van.

Maar laten we even Herman en Angela volgen. Wat stellen zij voor? Om de publieke financiën weer op orde te zetten moeten lidstaten zo veel mogelijk bezuinigen en de belastingsdruk maar met mate verhogen. Nemen we het geval van België. Daar vond de Nationale Bank dat het land in 2012 minstens 11.3 mld zal moeten bezuinigen. Voeg daar het akkefietje met failliet gegane coöperatieve ARCO aan toe (1 mld) en het feit dat de economische groei noch + 0.8 %, noch + 0.5 % maar (volgens de Nationale Bank) - 0.5 % zal zijn, dan moet daar nog eens 3.3 mld bijkomen. Dat brengt ons op een totaal van 11.3 + 1.0 + 3.3 = 15.6 mld. En dan is dit allicht nog een misrekening want eind 2012 zal de economische groei niet -0.5 % zijn, wel -1.4 %;

Dat wil zeggen dat, als we het begrotingstekort op de beloofde 2.8 % willen houden er nog 2.97 mld extra moet worden gevonden. Laten we gul zijn en dit naar beneden afronden tot 2.9 mld, dan betekent dit dat er niet 11.3 mld moet worden gevonden, maar de 15.6 mld + 2.9 mld = 18.5 mld en dat scheelt dus al meer dan een slok op een borrel. Ik wacht met ongeduld tot iemand van die bollebozen uit de Wetstraat de moed zal hebben over de juiste cijfers mee te delen.

Met 18.5 mld gaat het hier wel om 5.6 % van het bruto binnenlands product. Zal men zoiets nog steeds durven halen bij de gewone werkmens? Onderstel dat een doorsnee gezin 3000 euro per maand verdient, dus 36.000 euro per jaar, dan correspondeert 5.6 % met 2016 euro op jaarbasis. Zal een regering met socialisten, door Europa gedwongen het budget onder controle te houden, van de gewone werkman zo'n offer durven vragen? Met 4.400.000 gezinnen komt dit neer op 8.87 mld. De resterende 9.63 mld zal dan van de bedrijven moeten komen.

Als men weet dat het elitaire clubje van de grootste Belgische bedrijven (allen monopolies of oligopolies) in 2010 liefst 57 mld winst behaalden en daar amper 5 % belastingen op betalen, terwijl KMO's worstelen met 25 à 33 % belastingsdruk, dan zal die 9.63 mld hoofdzakelijk van KMO's moeten komen. Krijg zoiets maar eens op je boterham gesmeerd. Smakelijk ontbijt, Karel van Eetvelt van UNIZO.

Nu moeten Herman en Angela mij eens uitleggen hoe je dergelijke inspanningen van gezinnen en bedrijven kunt vragen zonder dat je hele economie de kramp krijgt. En wat hoor ik dan? Op Terzake komt de eertijdse monetaire pyromaan met de rode onderbroeken - Frank Vandenbroucke dus - heel fijntjes uitleggen (ook juist uitleggen) dat begrotingscontrole zonder hoop aan het eind van de tunnel (hoop op economische groei en meer welvaart) leidt tot complete uitzichtloosheid, dan versta ik maar al te goed dat gezinnen en KMO's kwaad zijn. In zijn slottoespraak had Herman het wel verbaal over hoop, maar was de opgediste hoop weinig meer dan ordinair boerenbedrog. De hoop moest komen van KMO's die makkelijker krediet zullen krijgen zodat ze een werkmens meer zullen kunnen aantrekken in plaats van hem te ontslaan. En pas afgestudeerden zouden stage mogen volgen bij KMO's. Hei, jongens, gaat het nog, ja?

Het enige middel tot economische groei bestaat er nog steeds uit dat de private consumptie, de investeringen van gezinnen (bouw) en bedrijven (machines en gebouwen) en export geen slachtoffer mogen zijn van bezuinigingen (die de publieke consumptie doen dalen). Alle maatregelen die de private consumptie verlagen, de investeringen verminderen en de export ondermijnen sluiten iedere hoop op economische groei uit. Als gezinnen straks 5.6 % minder zullen verdienen dat zal de private consumptie daar met minstens hetzelfde percentage onder leiden. Idem dito voor de investeringen, zowel die van gezinnen als van bedrijven (die 9.63 % door de neus geboord krijgen). Je moet dus al een perverse gelover zijn om aan te nemen dat zoveel bezuinigingsgeweld ook maar een morzel hoop op groei zou toelaten! En men realisere zich dat al dit besparingswgeweld veel minder moet dienen om de euro te redden dan wel om de dichtgevroren interbancaire markt te helpen ontdooien. Want uiteindelijk zijn de pathologische hebzuchtigen van de banksector de enige verantwoordelijken voor al die ellende.

Goed waar moeten de 18.5 mld dan wel worden gevonden. Als men het verstandig aanpakt is er in het geheel niet zulke grote som nodig. Door het oprichten van een parastatale holding die vier jaar na elkaar 50.000 sociale woningen gaat bouwen, kan er eind 2012 een positieve economische groei zijn van 1 % in de plaats van die -0.5 of - 1.4 %. De financiering van die openbare werken kan verlopen langs het uitschrijven van kortlopende kasbons met een netto rendement van 4 %. Nu spaarboekjes met hun 2.5 % opbrengst zelfs geen garantie meer zijn voor de uitholling van de koopkracht bij een inflatie van 3.65 % zullen heel wat spaarders bereid zijn hun spaargeld veilig te beleggen bij de parastatale holding die de sociale woningen gaat bouwen. Hoeveel hebben we dan wél nodig?

Niet eens de 11.3 mld die berekend was op een negatieve groei van -0.5 %. Wel integendeel stijgt na uitvoering van mijn plan die groei met 1 %, wat 1.5 % (4.95 mld, laat ons afronden op 5 mld) verschil uitmaakt. Het te financieren tekort zakt hierdoor van 11.3 naar 6.3 mld wat meteen een heel ander verhaal is. En waarom zouden we Jan met de Pet en ons bedrijfsleven hiervoor laten opdraaien. Mits het aanleggen van een vermogensregister en het belasten van alle vermogens groter dan 2.5 miljoen met 1.5 % kunnen we al de 3.3 mld vinden bij de rijken in onze samenleving. Van hen is geweten dat ze maar een klein deel van hun inkomen aanwenden voor consumptie, het overgrote deel voor besparingen. Hun consumptiequote (d.i. de verhouding tussen consumptie en inkomen) is eindeloos veel lager dan die van Jan met de Pet, dus leidt de private consumptie er veel minder onder, verliesje dat goed wordt gemaakt door de circa 7.5 à 9 mld investeringen in nieuwbouw sociale woningen.

Het kan dus allemaal op een elegante manier worden opgelost zonder dat de man of de vrouw in de straat er een pak geld voor moeten ophoesten. En wat de 1 mld van het failliete ARCO betreft zou men wel gek moeten zijn die uit te betalen aan zogezegde leden van een coöperatieve. Dat waren ze in het geheel niet - hoe hard CD&V het tegendeel mogen beweren - het waren doodgewone beleggers die geen recht hebben op dat geld. Er bestond dus hoop zou men het probleem correct hebben aangepakt in plaats van de dwaze lijn van Herman en Angela blindelings te volgen! Het is maar dat u het weet.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage op Facebook https://www.facebook.com/pages/Rossem-2014/184249055008690

Onderstaand persbericht werd net naar de media gestuurd:

U wilt toch ook weten waarom we plots met zijn allen - enfin toch alle kleine jongens en kleine meisjes, niet de altijd weer gespaarde grote meisjes en grote jongens van de power elite - moeten inleveren? Dit niet enkel in België, maar in heel Europa. De fundamentele reden hiervoor is dat de vrije markt, voor wie Alexandertje De Crootje en Gwendolientje Ruttentje zo mooi lofzangen aanheffen, gewoon niet meer werkt. Want als die vrije markt zo onfeilbaar was, met de lengendarische invisible hand alle problemen weer gladstreek, hoe kwam het dan dat in heel Europa regeringen honderden miljarden moesten toestoppen om de hebberige banken van het failliet te redden?

Om dit te verstaan moeten we even terug naar 1999. Dan wordt er in Amerika beslist de Glass Steagall Act op te heffen. Die Glass Steagall Act maakte een scherp onderscheid tussen twee soorten banken: spaarbanken en investeringsbanken. Van spaarbanken werd verwacht dat ze de (spaar)deposito's van hun klanten leningen verstrekten (b.v. hypotheekleningen). Hierbij moesten risico's zoveel mogelijk worden vermeden om de spaartegoeden van de klanten niet in gevaar te brengen. Investeringsbanken, die verstand hadden van circuleren, die werkten met grote vermogens van grote klanten (niet eenvoudig met hun spaarcentjes), mochten bij hun beleggingen en participaties wel risico's nemen omdat ze nu eenmaal zoveel meer verstand hadden van speculeren, en omdat hun klanten risico's durfden nemen bij al dat speculeren.

In Europa mochten spaarbanken al sinds 1988 speculeren, net als investeringsbanken, maar hiervan werd pas zelden gebruik gemaakt. Maar als ze na 1999 zagen dat hun Amerikaanse collega's-spaarbanken zich plots wel gingen gedragen als heuse investeringsbanken, en daarbij veel hogere winsten vergaarden, wilden ze niet achterblijven en tekenden ze niet zelden in op nieuwe bankproducten die veel grotere winsten in het verschiet stelden. Dat spaarbanken hoegenaamd niet de knowhow hadden van investeringsbanken en vaak ternauwernood wisten waarin ze nu eigenlijk belegden, was blijkbaar geen probleem. Men liet hen maar begaan en de uitgevoerde bankcontroles waren maar een lachertje.

Begin van de jaren 2000 zagen vooral de Amerikaanse spaarbanken gesneden brood in de vastgoedmarkt. Daar swingden de prijzen zozeer de pan uit dat banken plots klaarstonden met zogenaamde ninja kredieten (no income, no job, no assets). Mensen zonder inkomen, zonder werk, zonder vermogen konden plots kredieten krijgen om een eigen huis of appartement te kopen. Aan het ritme waartegen de vastgoedprijzen stegen konden ze al na een paar jaar hun huis verkopen om eerst de bank terug te betalen en met de winst een grotere, een mooiere woning te kopen. Je moet natuurlijk al heel naief zijn om te geloven dat dit kan blijven duren. Verblind door greed, door hebzucht dus, vergaten ze heel even dat dit sprookje niet kon blijven duren, te meer daar ze ferme bonussen opstreken, bonussen waarvan ze in dagen toen de Glass Steagall Act nog bestond nooit zouden hebben durven dromen.

Vanaf 2006 stelden waarnemers vast dat de vastgoedmarkt in Amerika over zijn hoogtepunt was. Opeens konden de ninja-kredietnemers hun hypotheken niet meer betalen en werden hun droomhuizen in beslag genomen, waardoor de vraag naar huizen in mekaar stuikte en het aanbod van in beslag genomen woningen steeg. Het gevolg was een snelle ineenstorting van de vastgoedprijzen. Vroegere spaarbanken zaten hierdoor opgezadeld met heel twijfelachtige hypotheekleningen. Gelukkig vonden ze soulaas bij echte investeringsbanken van het allooi van Goldman Sachs, zowat de leepste grote jongens op de financiële markten. Die stelden voor de dubieuze hypotheekkredieten per tienduizenden te bundelen en ze massaal aan te bieden aan voornamelijk de vroegere Europese spaarbanken. Goldman Sachs gaf het nieuwe bankproduct een naam: het waren COD's (collateral debt obligations) die in de derde periode forse winsten "konden" opleveren en die in de eerste en tweede periode vrij risicoloos waren. Hiermee deden de rommelkredieten hun intrede op de Europese markt.

Vrijwel geheel onwetend van wat ze kochten gingen vroegere spaarbanken hals over kop achter het nieuwe wonderproduct dat "COD" heette ('c'est ça n'est-pas monsieur le baron van Crombrugghe de Loringhe de Pyckedaele, c'est C.O.D. n'est-ce pas, ou est-ce C.D.O.?' 'regarde un peu le dictionaire, Philemon.' 'le mot est tellement neuf qu'il n'est pas dans le dictionaire, monsieur le baron. mais on m'a dit que c'est très rentable.' 'alors Philemon, tu attends quoi, en-achêtes avant qu'il n'y ont plus.') Financiële experts met jarenlange ervaring lachten zich een breuk als ze zagen hoe, gedreven door een pathologische hebzucht, vroegere spaarbanken zich in de vernieling kochten.

In België was de grote kampioen de Dexia Holding die voor 117 miljard rommelkredieten kocht. Maar ook KBC, Fortis, Ethias en ING kochten zich de kramp. Ondertussen was in Europa Deutsche Bank - net zo leep als Goldman Sachs in de States - ook aardig begonnen met het doorverkopen van herverkapte rommelkredieten.

Het duurde nog tot de zomer van 2008 alvorens de klungelaars die zich massa's COD's lieten opstoven in de mot kregen hoezeer ze werden bedot. Ondertussen ging Lehman Brothers in Amerika op de fles en stuikte de effective financial market hypothese - de Bijbel van het blauwe geloof - als een kaartenhuisje in elkaar. Financiële markten waren opeens niet langer efficiënt. Overal in de kapitalistische wereld moesten Staten diep in hun schatkist scharrelen om banken van het failliet te redden. In België moest de regering Dexia een eerste keer steunen met 106 miljard staatssteun, in 2011 nog een tweede keer met 40 miljard.

In een week-end tijd moest Fortis tegen braderieprijzen verkwanseld worden aan de Hollanders en de Fransen (voor de man uit Ieper een bewijs van goed bestuur! Lacht u zich ook een breuk?) KBC moest meer dan 6 miljard lenen van de federale en de Vlaamse overheid tegen een ... eeuwigdurende rente van 8.5 %! Mooie hypothese, die effective financial market hypothesis! De zoveelste gore leugen van de aanbidders van de vrije markteconomie. (Laten we ook niet vergeten dat Bart de Wever op de eerste rij zit in dit soort blauwe tempels, nog perverser liberaal dan De Croo en Rutten samen. In die tempel zijn Hendrikje Bogaertje en rasopportunist Van Quickenborne al jaren misdienaar.)

Het gevolg van dit alles was een algehele bevriezing van de interbancaire markt, waar de ene bank de andere niet meer vertrouwde, en waar er om de haverklap naar de Amerikaanse rating bureau's werd gemaild om te zien hoe slecht de collega's er wel voorstonden. Dit algemene wantrouwen verstevigt de positie van de grote ratingbureau's (Standard & Poor's, Moody's, Fitch) die overstelpt worden met vragen van banken hoe het met hun concurrenten zit. Ook neemt het wantrouwen van de banken toe of sommige van de door hen gekochte staatsobligaties (bv. van Ierland, van Griekenland, van Portugal, van Spanje) nog wel betrouwbaar zijn. Dit leidt tot een ware machtspositie van de ratingbureau's die nu ook hele staten gaan beoordelen (en veroordelen). Het wantrouwen neemt nog toe als er in Wallstreet en in de Londense City massaal tegen de euro wordt gespeculeerd.

Daarop gaat de godfather van alle grootbanken, het IMF (Internationaal Monetair Fonds), de lijnen uitzetten. Dit IMF wil dat, in naam van de grootbanken, alle landen hun staatsschulden gaan beperken. Banken hebben genoeg geld verloren aan de rommelkredieten en willen niet langer risico's lopen met hun publieke obligaties die ze in portefeuille houden. Zo komt Europa - waar de euro in het oog van de storm staat - onder druk van de eis van het IMF dat staten hun staatsschulden onder controle moeten houden.

De 11.3 + 2.1 mld die België moet ophoesten moet worden betaald aan de banken en institutionele beleggers bij wie de staat in het krijt staat (nota bene dezelfden die de rating bureau's financieel onderhouden). Nadat staten eerst banken moesten redden van het failliet (denk aan de 106 mld staatsgaranties voor de Dexia holding, in 2011 nog opgetrokken met 40 mld, dus 42 % van het bruto binnenlands product!) moeten burgers nu weer opdraaien voor het falen van banken.

En dan blijkt meteen de lafheid van onze regeringsleiders die zwichten voor een vermogensbelasting, die zwichten grote concerns meer te belasten, die natte masturbatiedromen koesteren van een indexsprongetje alhier en weer een sporongetje aldaar: zij laten de kleine man en de KMO's opdraaien voor een zoveelste geschenk aan de banken, dit alles in de hoop dat de interbancaire markt zal ontdooien.

Dit is er dus aan de hand, een pure bankkwestie: één grote operatie om met geld van de gewone man en vrouw de onbetrouwbare banken een aureooltje van geloofwaardigheid te bezorgen - een aureooltje uit plastiek.

En de liberalen maar kwelen dat de vrije markt alle problemen oplost. Hoe durven De Croo en de idioten rondom hen!! We hebben genoeg aan de banken gegeven. We moeten weigeren deze spelletjes van bezuinigen mee te spelen. Ook stoppen met een flutstakingetje van niemendal. Vooruit, De Leeuw, wat we nodig hebben zijn stakingen als in de tijd van de Eenheidswet. En massale marsjen op Brussel tot het electoraal profitariaat van Di Rupo en handlangers het geld gaat halen waar het voor het rapen ligt.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 https://www.facebook.com/pages/Rossem-2014/184249055008690

Vanmorgen werd ik wakker en las het volgende op de facebookpagina van Jean Pierre Van Rossem:

"Je hoeft hoegenaamd geen groot economist te zijn om te beseffen dat al die besparingen en nieuwe lasten iedere economische groei onmogelijk maakt. Gesteld nog dat de Staat de 11.3 mld binnenhaalt (wat 2.1 mld te weinig zal zijn) dan dient al dat geld enkel om de staatsschulden aan de banken te betalen. Dezelfde banken die ons miljarden hebben gekost en die de spaardeposito's van de burger gewoon misbruiken om ermee (zonder kennis van zaken) te speculeren.

Is er crisis? Ja, maar enkel voor de overheid die honderden miljarden heeft verkwanseld en die de crisis nu doorschuift naar de burger. Als die burger dat na dag om de oren wordt geslagen met de jammerklacht "Mensen, het is crisis" dan krijg je een paradoxaal gedrag: mensen stellen hun bestellingen van duurzame consumptiegoederen uit, snoeien in hun uitgaven, en ... gaan nog meer sparen op hun spaarboekje. Een spaarboekje dat, getrouwheidspremie incluis, amper 2.50 % opbrengt (waarvan de banken ALWEER profiteren!!!) terwijl de inflatie 3.65 %.

Eerste les om te onthouden: mensen pot jullie spaargeld toch niet op op spaarboekjes, jullie verarmen alleen zichzelf. Het moet helemaal anders. Er moet een openbare holding worden opgericht, gecontroleerd door vakbekwame managers zonder politieke banden, waarin burgers hun spaargeld kunnen beleggen. Die holding moet gedurende 4 jaar elk jaar 50,000 kwaliteitsvolle sociale woningen kunnen bouwen die maximum tegen 150,000 euro worden verkocht. Het is de enige manier om jongeren nog een betaalbare eigen woning te laten kopen.

Het geld dat de burgers in die publieke holding pompen leidt NIET tot een verhoging van de staatsschuld, omdat het het actief van de Staat verhoogt. Het spaargeld dat nu wegwijnt op spaarrekeningen die banken misbruiken om te speculeren, moet kunnen worden omgezet in kasbons met een looptijd van 5 jaar tegen een netto rente van 4 %.

Door jaar na jaar 50,000 woningen te bouwen creëren we minstens 150,000 arbeidsplaatsen. Zo wordt er nieuwe koopkracht in het economisch systeem gepompt en kan de economie weer groeien.

Dus: 1. Stop met nog meer geld op spaarboekjes te zetten. 2. Geef jullie geld weer uit i.p.v. het op te potten 3. Keer je af van de politieke partijen die begot niet langer weten waar ze mee bezig zijn. 4. Groepeer je in een brede volksbeweging die ijvert voor grootschalige openbare werken waarvan jonge mensen kunnen profiteren (betaalbare woningen).

Al de rest is het soort bullshit dat economisch ongeletterden, stijl Alexander De Croo, jullie proberen te verzwendelen. En staken doen we op de eerste plaats tegen de banken en hun handlangers binnen de regering.

Het algemene wantrouwen verstevigt de positie van de grote ratingbureau's (Standard & Poor's, Moody's, Fitch) die overstelpt worden met vragen van banken hoe het met hun concurrenten zit. Ook neemt het wantrouwen van de banken toe of sommige van de door hen gekochte staatsobligaties (bv. van Ierland, van Griekenland, van Portugal, van Spanje) nog wel betrouwbaar zijn.

Dit leidt tot een ware machtspositie van de ratingbureau's die nu ook hele staten gaan beoordelen (en veroordelen). Het wantrouwen neemt nog toe als er in Wallstreet en in de Londense City massaal tegen de euro wordt gespeculeerd. Daarop gaat de patroonheer van alle banken, het IMF, de lijnen uitzetten. Dit IMF wil dat, in naam van de grootbanken, alle landen hun staatsschulden gaan beperken.

Banken hebben genoeg geld verloren aan de rommelkredieten en willen niet langer risico's lopen met hun publieke obligaties die ze in portefeuille houden. Zo komt Europa - waar de euro in het oog van de storm staat - onder druk van de eis van het IMF datr staten hun staatsschulden onder controle moeten houden.

De 11.3 + 2.1 mld die België moet ophoesten moet worden betaald aan de banken en institutionele beleggers bij wie de staat in het krijt staat. Nadat staten eerst banken moesten redden van het failliet (denk aan de 106 mld staatsgaranties voor de Dexia holding, in 2011 nog opgetrokken met 40 mld, dus 42 % van het bruto binnenlands product!) moeten burgers nu weer opdraaien voor het falen van banken.

En dan blijkt meteen de lafheid van onze regeringsleiders die zwichten voor een vermogensbelasting, die zwichten grote concerns meer te belasten, die natte masturbatiedromen koesteren van een indexsprongetje alhier en weer een sporongetje aldaar: zij laten de kleine man en de KMO's opdraaien voor een zoveelste geschenk aan de banken, dit alles in de hoop dat de interbancaire markt zal ontdooien.

Dit is er dus aan de hand, een pure bankkwestie. En de liberalen maar kwelen dat de vrije markt alle problemen oplost. Hoe durven De Croo en de idioten rondom hen!!"

Er is nog meer: Van Rossem werk momenteel aan een boekje waarin hij op eenvoudige wijze zijn economisch programma en vanaf 1 mei zal hij het land rondtrekken om zijn programma uit de doeken te doen. Wie hem wil boeken kan dat ook via mij doen.

Het is tijd voor nieuwe ideeën die de economie terug kan aanzwengelen en die niet op de kap van de gewone man en vrouw worden genomen. En heeft de regering dan geen goede ideeën?

Neen: mensen langer laten werken zal niet lukken zonder dat zij dat zelf of de bedrijven dat willen en zolang bedrijven oudere werknemers als eerste worden ontslagen bij reorganisatie. Iedereen aan het werk helpen zal niet lukken zolang de bedrijven vijf jaar ervaring blijven vragen aan pas afgestudeerde jongeren en er veel bedrijven zijn die allochtonen niet eens willen aanwerven en oudere werklozen niet willen aannemen wegens te duur.

Aan de index raken zoals ze bij Open VLD en CD&V willen door bijvoorbeeld een indexsprong te maken is ook geen goed idee omdat je dan de koopkracht zal doen dalen, want de energiemaatschappijen en het openbaar vervoer zullen zeker niet wachten om hun factuur voor ons op te slagen.

En de blinde besparingen zullen zeker ook niet helpen om het vertrouwen van de burger te stimuleren. En dat vertrouwen is nodig om de economie aan te zwengelen. Het geld moet rollen en is niet gemaakt om in een kous te zitten.

Dat de regering er eens voor zorgt dat sommige bedrijven die nu bijna geen belastingen moeten betalen dat in de toekomst wel doen. Ik vraag niegt om ze kaal te plukken maar dat ze op een eerlijke manier eens beginnen te betalen.

R.O.S.S.E.M. kan dienen als zweeppartij met een louter economisch programma. Een programma dat de werkgelegenheid moet aanzwengelen waardoor de staat automatisch meer geld kan ophalen. Een programma met ideeën waar iedereen kan aan bijdragen.

En ik weet dat er hoongelach zal zijn, maar dat was er in 1991 ook. Maar wat bleek achteraf toen Rossem niet meer in het parlement zat? De helft van ons programma toen is op de één of andere manier overgenomen door latere regeringen.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage op Facebook https://www.facebook.com/pages/Rossem-2014/184249055008690

Vandaag werd bekend dat de rating van Frankrijk is verlaagd en dat de onderhandelingen tussen de Griekse regering en de grootbanken over de kwijtschelding van de Griekse schulden zijn afgesprongen.

Is dit het einde van de Euro en wie weet van Europa zoals wij het kennen?

Het valt mij op dat Bart De Wever bijna niet meer in debat gaat met zijn tegenstanders op televisie. Buiten De Pappenheimers, wat volgens mij toch nog altijd geen politiek programma is, zat hij altijd alleen tegenover Ivan De Vadder of een andere presentator.

Is dit een bewuste taktiek van De Wever of zie ik spoken?

www.klier.be