Het Bureau van het Vlaams Parlement, die de agenda opmaakt van de wekelijkse plenaire zitting, besloot om de discussie over de VRT en de onderwijsbegroting niet op de agenda van vandaag te plaatsen. Vorige week werd gedelegeerd bestuurder Dirk Wauters van de VRT ontslagen en bleek dat er een tekort was van 70 miljoen euro op de onderwijsbegroting.
Blijkbaar mogen de politieke spelletjes die er gespeeld zijn door SP.a en anderen om de VRT-baas te ontslaan niet boven tafel komen. En mag de politieke rekenkundige onkunde van Pascal Smet niet algemeen bekend worden.
Ik heb eerder al gezegd dat ik mensen ken die man beter kennen, omdat ze met hem in vergaderingen zaten, en die hem een mediapoliticus vinden en zeker geen toppoliticus. De feiten dreigen hen nu gelijk te geven.
Wie het vragenuurtje heeft gezien weet nu ook dat de man de arrogantie zelve is en zelfs bitsig uit de hoek kan komen als men kritiek op hem heeft. Zelfs de minister-president vond het nodig om hem in bescherming te nemen, dat zegt genoeg. Na "den Yves kan het niet aan" kunnen we nu "de Smet kan het niet aan" beginnen zingen.
Weet je hoe het komt dat onze politici tegenwoordig zo onbekwaam lijken of zijn? Omdat ze almaar jonger in het parlement of in een regering komen te zitten. Ze moeten het vak al doende leren en dan maakt men fouten.
Ook het feit dat sommige partijen mensen tot minister maken die nog nooit een parlement van dichtbij hebben gezien of niet eens op een lijst staan, kan leiden tot het maken van fouten. Wie geen of nauwelijks politieke ervaring heeft zal makkelijk fouten maken.
Vroeger leerde men het vak binnen een partij, op lokaal vlak of in een kabinet en dan pas in het parlement. Nu worden die stappen overgeslagen en moet men meteen het parlement in, waar men dan als stemvee voor de partij wordt beschouwd. Die jongere parlementsleden durven (hopelijk nog) niet tegen de partijlijn ingaan als dat nodig is.
Is de democratie dan nog niet overleden, ze is op sterven na dood. Ik roep iedereen op om morgen om vijf voor twaalf een minuut stilte in acht te nemen.
Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.



















































































Print