Columns

NVA en CD&V willen niet meer onderhandelen als er niet eerst een resem essentiële punten worden aangepast en de andere partijen akkoord gaan met de aanpassingen die zij voorstellen. Het is duidelijk dat NVA en CD&V de onderhandelingen niet wil verderzetten en dit land nog verder in een politieke crisis wil storten.

Ik geef het u op een blaadje, we gaan naar nieuwe verkiezingen.

De partijen maken hun lijsten voor de verkiezingen klaar en plots toveren sommige partijen witte konijnen uit hun hoed. Rik Torfs bij CD&V, Siegfried Bracke bij NVA en Eva Brems bij Groen!.

Twee van de drie zaten in De Slimste Mens, waardoor het wel lijkt of Erik Van Looy en Woestijnvis de touwtjes in handen hebben bij verschillende partijen.

Toeval zegt u? Neen, want ook andere kandidaten werden al door verschillende partijen gecontacteerd. Luc Alloo en griepcommissaris Marc van Ranst kregen telefoontjes van verschillende partijen en er zouden er nog zijn.

Blijkbaar telt tegenwoordig nog alleen hoe men overkomt op televisie en in veel mindere mate het politieke talent en of iemand inhoudelijk iets kan bijbrengen.

Ik vraag me bij die witte konijnen altijd af hoe de echte militant die zich jarenlang inzet voor een partij, zeg maar de werkmieren, zich bij de komst van zo'n bekend konijn zich moet voelen.

Dan dacht zo'n werkmier ooit eens parlementslid en wie weet minister te worden, dan wordt de verkiesbare plaats die hem toekomt, wegens jarenlange inzet, ingenomen door zo'n wit konijn. Je zou voor minder een jachtgeweer in huis halen.

Vroeger kreeg iemand voordat hij binnen een partij nog een fatsoenlijke opleiding en werd hij in stapjes naar de hoogste regionen gebracht. Eerst kabinetsmedewerker, gemeenteraadslid, schepen, parlementslid en dan pas minister, dat was de weg die men toen meestal moest volgen.

Maar sinds een tiental jaar is het anders: televisiestudio en als je het goed doet meteen schepen, burgemeester of minister. Nietwaar soms Freya Van den Bossche?

En de laatste jaren is er nog een andere trend: mensen die buiten de politiek staan en die door hun job veel de media halen en nog goed overkomen ook meteen, zelfs zonder op een lijst te hebben gestaan en dus zonder ook maar één stem te hebben gehaald, binnenhalen en meteen bombarderen tot minister. Nietwaar soms Ingrid Lieten en Philippe Muyters?

Waarom zou je nog als werkmier hard gaan werken voor een partij als je toch nooit een beloning zal krijgen?

Ik eet graag konijn met pruimen, maar deze witte konijnen geven mij toch een raar smaakje in de mond.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.