
Vlaanderen telde eind mei 2009 186.005 werklozen op zoek naar emplooi. Dat zijn er 35.004 of 23,2% meer dan vorig jaar. De recessie stuwt het stijgingsritme gestaag op.
In januari bedroeg de toename op jaarbasis 9,8% om daarna verder te klimmen tot 15,3% in februari, 18,3% in maart en 18,4% in april. Deze opwaartse trend zet zich nu verder door: eind mei zijn er 23,2% meer Vlaamse werkzoekenden dan een jaar eerder, zo blijkt uit cijfers die door minister van Werk Frank Vandenbroucke werden vrijgegeven.
Bij de mannen bedroeg de toename zelfs 36,5%, bij de vrouwen 11,2%. Dat komt omdat mannen meer in conjunctuurgevoelige sectoren aan de slag zijn. Van de beroepsbevolking zit nu 6,49% zonder werk. Bij de mannen gaat het om 6,19%, bij de vrouwen op 6,86%.
De recessie treft de jongeren het hardst. Onder druk van de economische crisis werven de bedrijven zuiniger aan waardoor jonge schoolverlaters minder vlot doorstromen naar de arbeidsmarkt. Het aantal jongeren in wachttijd is met 54,2% gestegen.
In plaats van dat de partijen allerlei beloftes doen, waarvan ze nu al weten dat ze die door geldgebrek toch niet kunnen inlossen, zouden ze beter dit probleem aanpakken. Om dit probleem op te lossen moet men niet wachten op een Staatshervorming want de VDAB is al Vlaams.
Ik ben voorstander om iedereen die werkloos is te screenen om te zien of men nog kan of wil werken. Kan men niet meer werken dan moet zo iemand maar invalide verklaard worden. Wil men niet meer werken en is men nog jong en perfect in staat om te werken, dan moet men die persoon maar schorsen. De "beroepsdoppers" moeten eruit.
Ik ken mensen die vanwege een burn-out op de werkloosheid zijn gaan staan, dit is niet de bedoeling van het systeem. Die moet men maar doorverwijzen naar het ziekenfonds.
We leven in een crisis, dat is zo, maar sommige bedrijven gebruiken die crisis maar al te graag om lastige personeelsleden (lees: wie voor de rechten van het personeel opkomt) uit de weg te ruimen.
Wat is nu de oplossing voor dit probleem? Ik geef toe dat het geen gemakkelijk probleem is, maar niets doen is ook geen oplossing. Enkele van mijn voorstellen:
- Meer stageplaatsen binnen bedrijven voor werklozen, zodat ze op de hoogte blijven van de nieuwste technieken en zodat bedrijven de beste mensen kunnen aanwerven. Bedrijven die meewerken aan dit systeem mogen van mij belastingkortingen krijgen.
- Niet meer roepen dat er teveel ambtenaren zijn. Ofwel verdeeld men ze beter zodat er niet zoals nu diensten onderbemand zijn ofwel neemt men er meer aan.
- Het werk herverdelen zodat iedereen aan de slag kan. Het is te gek voor woorden dat men zegt dat oudere werknemers, soms tegen hun zin, langer aan de slag moeten blijven. Ook het feit dat werkgeversorganisaties beweren dat ook oudere werklozen moeten gaan werken terwijl het de bedrijven zelf zijn die deze mensen niet meer wil aanwerven kan niet langer. Wie zijn hele leven gewerkt heeft mag van mij zelf beslissen of hij al dan niet blijft verderwerken. Wie niet meer wil werken na meer dan 25 jaar dienst mag van mij stoppen of minder gaan werken. De vrijgkomen plaats moet dan ingenomen worden door een jongere werkloze.
- Examenbureaus die merken dat kandidaten er met hun pet naar gooien mogen de namen van die kandidaten doorgeven aan de RVA. Ik ga regelmatig voor de vakbond examens controleren en heb al mensen gezien die gewoon met hun beide voeten op de tafel lagen.
- Bedrijven moeten het werken zo aangenaam mogelijk maken zodat er minder afwezigheden zijn. Men zou er aan kunnen denken om de was, de strijk, de inkopen, het ontbijt en de voor- en naschoolse opvang of kinderopvang binnen de bedrijven te organiseren. Zo creëert men werk en de regering zou bedrijven die dit doen kunnen belonen. Dit zou de stress en de kans op een burn-out kunnen verminderen.
- Er moeten ook meer middelen naar beschermde werkplaatsen gaan, zodat ook wie het lichamelijk of geestelijk minder makkelijk heeft kan bijdragen aan het instand houden van de sociale zekerheid. Hoe meer mensen er werken hoe beter!
- De kloof tussen niet werken en wel werken moet groter worden. De minimumlonen moeten drastisch verhoogd worden zodat werken echt loont.
- Er moeten door de VDAB testen worden ontwikkeld waar mensen die door omstandigheden geen diploma hebben, maar toch capaciteiten hebben ontwikkeld, worden getest. Men moet dan een getuigschrift krijgen dat even hoog wordt beschouwd door de bedrijven.
- Nepstatuten moeten worden afgeschaft en mensen die met een nepstatuut werken moeten aangenomen worden.
- Interimwerk moet beter worden gereglementeerd. Ik ken mensen die bijna 10 jaar als interimmer werken binnen hetzelfde bedrijf. Weet dat bedrijf nu nog altijd niet of die personen bekwaam zijn om ze vast in dienst te nemen. Een interimmer die meer dan een jaar binnen hetzelfde bedrijf werkt moet men maar een deftig contract geven.
- Men moet nagaan in welke sectoren er mensen tekort zijn en zoveel mogelijk werklozen proberen om te scholen om in die sectoren te gaan werken.
- Bedrijven die mensen weigeren aan te werven omwille van afkomst, huidskleur, seksuele geaardheid, gewicht, lengte, leeftijd of andere redenen dan hun capaciteiten dienen hard te worden gestraft. Alleen voor gevaarlijk werk of werk waar men echt universitaire diploma's voor nodig heeft mag men kieskeurig zijn. Maar ook hier louter op capaciteiten. Werknemersorganisaties die zeggen op te komen tegen discriminatie moeten ook het lef hebben om de bij hen aangesloten bedrijven op de vingers te tikken als ze discrimineren. Anders zijn ze hypocriet!
- Bedrijven zouden een "stressmanager" kunnen aanwerven. Dat is een psycholoog waar werknemers terecht kunnen indien ze zich uitgeblust voelen of die zelf werknemers kan opsporen die het moeilijk hebben.
Er zullen zeker nog oplossingen te bedenken zijn dan degene die ik hier heb opgesomd. Als ik als "gewone" burger dit al kan, waarom hoor ik zulke ideeën niet of nauwelijks van politici?
Ik daag de politici dan ook uit om in de laatste dagen hun mogelijke oplossingen voor dit probleem naar voren te brengen.
En ik daag de media dan ook uit om het hierover te hebben en te stoppen met nietszeggende interviews over wie de zoon of dochter van zijn/haar moeder of vader is zoals bij De Stemming 09 van gisterenavond op één. Geen fils a papa of filles a maman meer, maar echte politiekers graag, die oplossingen zoeken voor de dagdagelijkse problemen van de burgers. En als het even kan op langere termijn.