Columns

Prins Laurent (46) heeft zich wel erg snel weten af te maken van een zoveelste meet & greet met zijn landgenoten. Zo liet hij 500 genodigden in de kou staan en weigerde hij hen een hand te geven. "Als ik naar huis wil, ga ik naar huis", briesde de prins tegen de protocolchef.

Tijdens het Herfstconcert in het koninklijke paleis worden traditiegetrouw politici en 500 gewone burgers uitgenodigd. Na afloop van het concert houden de koning en koningin zich bezig met het begroeten van de politici, terwijl de prinsen en prinsessen de gasten even toespreken en een hand geven.

Spijtig genoeg had prins Laurent geen zin om handjes te schudden. Na enkele gesprekken met bevriende politici en wat muzikanten maakte de prins reeds aanstalte om naar buiten te gaan, meldt Dag Allmaal.

Protocolchef Pierre Warnauts probeerde de situatie te redden en trachtte in te praten op de koppige prins. Zonder resultaat. Zo riep Laurent even later luidkeels: "als ik naar huis wil ga ik naar huis". Waarop hij prompt de zaal verliet.

Wat een onbeleefd varken! En daarvoor betalen wij met zijn allen belastingsgeld. Wie nu nog niet doorheeft dat wij voor de leden van het koninklijk huis minderwaardig plebs zijn is ziende blind of even achterlijk als Laurent.

Schaf die dotatie voor Laurent toch af, alleen de koning en zijn troonopvolger hebben daar recht op. Zo gaat dat in alle landen met een koningshuis. De rest gaat daar gewoon werken.

Als republikein ben ik voor het afschaffen van het koningshuis, maar ik weet ook wel dat niet quasi onmogelijk is in een land waar zowat iedereen zegt republikein te zijn maar bij de dood van de koning hypocriet zit te huilen.

Van mij mag hij blijven als zijn politieke macht wordt afgenomen, geef hem een protocollaire functie. Laat hem lintjes doorknippen en hoogwaardigheidsbekleders uit ander landen ontvangen. Maar laat hem vooral een hindernis zijn voor die politici die het land willen splitsen. Dat is trouwens het enige nuttige wat ik hem zie doen.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Een Belg praat met gemiddeld 12 personen per dag. Hij heeft het vaakst contact met zijn leeftijdsgenoten. Zeventigplussers en kinderen jonger dan 4 jaar ontmoeten het minst aantal mensen op een gemiddelde dag. Op een werkdag hebben we meer contacten (13) dan op een zaterdag (10) of een zondag (8).

Dat blijkt uit een studie die werd uitgevoerd naar de sociale interacties die relevant zijn voor de verspreiding van infectieziektes. De studie werd uitgevoerd in acht Europese landen. Aan meer dan 7.000 personen werd gevraagd om een dagboekje bij te houden. In dat boekje moest genoteerd worden hoe vaak mensen andere mensen in levende lijve ontmoeten op een willekeurige dag. Een ontmoeting werd gedefinieerd als een conversatie van minstens drie woorden of een aanraking van de huid.

Uit de studie blijkt dat vooral kinderen meer en intiemere contacten hebben dan oudere mensen en dus meer kans lopen om een infectie te krijgen en door te geven. Bij gemiddeld 7 van de 12 contacten was er sprake van aanraking van de huid (handdruk, kus).

Is 12 personen per dag spreken nu weinig of niet? Als ik werk spreek ik er dubbel zoveel dan als ik in verlof ben.

Wat ik wel merk is dat elkaar aanraken door handen te schudden, knuffel of kus te geven in sommige kringen haast taboe lijken te zijn. We moeten elkaar niet aflekken, sommige vrouwen mogen dat gerust doen met mij, maar een hand geven lijkt me een minimum aan beleefdheid!

Deze column is ook te lezen op Medium4You.