Columns

We worden met zijn allen continu voor de zot gehouden door een stel politici die dag na dag hun flagrante economische onkunde bewijzen. Neem nu Steven Vanackere, jurist van opleiding, aangesteld als minister van … Financiën. Verstoten van de meest elementaire kennis in de financiële economie kwam hij dit weekend doodleuk verkondigen dat het financieel huis nu helemaal op orde staat. Je moet al een geoefend beroepsleugenaar zijn om met zoiets te durven uitpakken op het ogenblik dat er 100 miljard Dexia-schulden boven het hoofd van onze economie hangen. Vanackere doet net alsof die straks op een of andere manier zouden verdampen.

Wat de regering doet is de hete aardappel voor zich uit te rollen tot na de verkiezingen van 2014. Vroeg of laat moet België die schulden wel terugbetalen, iets wat onmogelijk is als men bedenkt dat niet minder dan 119 maatregeltjes nodig waren om een gat van ochgottekes 2.5 miljard in de begroting dicht te rijden. Lamentabel is ook dat de media met alle mogelijke middelen de ware toestand van én de Dexia holding én Belfius met de mantel der liefde toe te dekken. Dit land leeft op een enorme tijdbom, maar niemand mag het weten.

Rond de schulden van Dexia wordt al sedert drie jaar een rookgordijn opgetrokken: mensen mogen onder geen beding weten wat hen te wachten staat. Vanackere weet verdomd goed dat Dexia een negatief vermogen van 2 miljard heeft, maar ontkent dit in alle talen. Hij weet even goed dat Dexia al sinds 2008 op een berg rommelkredieten van 111 miljard zit, maar hij kijkt liever de andere kant op, kletst liever uit zijn nek dat het financieel huis weer netjes in orde staat.

Er is grote nood dat in dit land de directe democratie doorbreekt, een democratie die de burger in staat moet stellen om volkomen onbekwame en/of leugenachtige politici zonder pardon de laan uit te sturen. Ondertussen moeten we via de media dag na dag vernemen dat we hooguit voor een “milde recessie” staan. Vincent Vanquickenborne drijft de schaamteloosheid – is het niet eerder de complete domheid – zo ver het op de buis te hebben over economische maatregelen die het herstel van onze economie niet in de weg mogen staan. Welk herstel? Waar herstel? Hoe herstel? Officieel zal de economische groei eind 2012 0.1 % bedragen.

Dat de regering verdomd goed weet dat dit alleen wishful thinking is bewijst ze zelf door een extra van 650 miljoen aan te leggen “voor het geval de groei zou tegenvallen.” Een tekort van 650 miljoen overheidsontvangsten correspondeert met een vermindering van het BBP met 1.3 miljard, en 1.3 miljard correspondeert met 0.34 % van het BBP. Dat leert dat de Wetstraat nu al rekening houdt met een negatieve groei van 0.44 % in plaats van 0.1 %. Weer eens blijven de media in gebreke om de burger klaar en duidelijk te maken dat er geen sprake kan zijn van een milde recessie en dat we in het geheel niet van enig economisch herstel kunnen spreken, m.a.w. dat de burger continu voor de gek wordt gehouden door een handvol politici die hun wensdromen voor werkelijkheid aanzien.

Diezelfde burger is er het noorden compleet bij kwijtgeraakt. Kijk naar de laatste prognoses voor de verkiezingen: N-VA zou goed zijn voor 38.4 % van de stemmen in Vlaanderen (evenveel als CD&V, Open VLD en SP.A samen). Als we zien dat van de andere oppositiepartijen enkel Groen mert 1.1 % stijgt (van 7 naar 8.1 %), dat Vlaams Belang met 2.7 % daalt (van 12.6 naar 9.9 %) en LDD daalt van 3.8 naar nog amper 1.4 %, dan blijkt meteen hoe groot de wanhoop van de kiezer is.

In economisch opzicht heeft de N-VA werkelijk NIETS te bieden, niet één van hun mensen heeft nog maar een morzel inzicht in de macro-economische werking van een economie, laat staan dat ze in staat zouden zijn een eigen econometrisch model van onze economie kunnen maken. Gesteld dat bij de verkiezingen van 2014 de uitslag zou zijn als wat nu voorspeld wordt, dan dompelt de kiezer ons land in de grootst denkbare puinhoop. Dankzij het kiesstelsel van Dhondt zouden N-VA (38.4 %) en Open VLD (10 %) meer dan 48.4 % van de zetels binnenhalen en een werkbare parlementaire meerderheid op de been krijgen. Een grotere ramp is nauwelijks denkbaar: twee partijen die heilig geloven in de efficiëntie van de markten, die geen besef hebben hoe een sputterende economie bij te sturen, die alleen maar kunnen zitten kakken op de sossen.

Zulke ramp mag onder geen beding gebeuren. Wanneer toch zal de kiezer beseffen dat hij in economisch opzicht NIETS, maar dan ook absoluut NIETS moet verwachten van Vlaams nationalisten en liberalen. Wat zij voorstellen is weinig meer dan piecemeal engineering – een waslijst van microscopische veranderingetjes die uiteindelijk nergens toe leiden. Laten we toch niet vergeten dat zonder de 11.3 miljard + 2.5 miljard budgettaire bezuinigingen de economische groei in België -6.4 % zou zijn geweest in plaats van -2.8 %. Het ergste is dat het merendeel van de getroffen maatregelen one shot ingrepen zijn. In 2013 en in 2014 staan we opnieuw voor bezuinigingen van 15 en 17 miljard om het begrotingstekort onder de 3 % te houden.

En waar zullen onze macro-economische nulliteiten uit de Wetstraat – nulliteiten is hier nog een eufemisme – dat geld dan weer vinden, als ze nu al moeite hadden een onnozele 2.5 miljard te vinden. Zien mensen dan werkelijk nooit eens in hoe groot de ernst van de situatie is, dat het niet om een “milde recessie” gaat, maar om een economische ramp als er niet structureel wordt ingegrepen?

Als we willen vermijden dat we ons met zijn allen nog vier jaar lang in de vernieling willen bezuinigen, dan moeten we de structurele problemen van onze economie heel anders aanpakken dan met piecemeal engineering – dan moeten we durven structureel in te grijpen. In een vorig artikel zette ik uiteen dat om de concurrentiekracht van de Belgische economie te herstellen drie ingrijpende maatregelen nodig zijn: 1. een verlaging van de BTW van 21 naar 19 %, 2. een verlaging van de vennootschapsbelasting van 33 naar 20 %, en 3. een verlaging van de sociale lasten op lonen met 10 %.

Dat zijn dus forse maatregelen. Op een eerste gezicht leiden ze tot 15.08 miljard minder ontvangsten voor de overheid. In werkelijkheid is de kostprijs ervoor heel wat minder. De maatregelen garanderen een forse stijging van de export, en niet enkel alleen maar naar onze buurlanden Duitsland, Frankrijk en Nederland. Met econometrische modellen kan men uitrekenen hoe groot de stijging van de export moet zijn na bovenstaand drietal forse ingrepen.

Al naargelang het type model waarmee men werkt zorgt dit voor een stijging van de export met minimaal 3.4 % en maximaal 4.1 %. Het gaat dan om bedragen van tussen de 11.9 en 14.4 miljard euro. Als men weet dat ongeveer de helft daarvan een inkomen voor de overheid genereert dan recupereert men al tussen 6 à 7 miljard van de oorspronkelijke raming van 15.08 miljard.

Voorts zorgen de maatregelen voor een vermindering van de werkloosheid, voor een verhoging van de consumptie en op die manier tot bijkomende inkomsten van de overheid die schommelen tussen 2.9 à 3.6 miljard. Van de 15.08 miljard die het herstel van de scheefgegroeide economische structuur eigenlijk kost, recuperen we er al 6 + 2.9 = 8.09 miljard tot 7 + 3.6 = 10.6 miljard. Resteert enkel te financieren tussen 4.4 à 6.1 miljard.

Traditionele politieke partijen van rechtse signatuur als CD&V, Open VLD en N-VA hebben in het verleden wel altijd geijverd voor een betere concurrentiekracht van de economie maar hebben daarbij systematisch de meest begoeden uit de samenleving ontzien. Het is echter niet omdat je in periodes van structurele economische crisis het bedrijfsleven de nodige zuurstof moet geven, dat je ook de rijkste burgers zou moeten sparen zoals CD&V, Open VLD en N-VA dat doen. Alleen nog maar de gedachte aan een vermogensbelasting is voor hen ondenkbaar. In tijden van scherpe recessie kan men echter niet én de concurrentiekracht van de economie willen herstellen én toch de rijken willen sparen.

Het klassieke bezwaar tegen een vermogensbelasting is dat we geen kadaster van vermogen hebben. (Niets belette de socialisten in de verschillende regeringen daarvoor te ijveren, maar van typische salonsocialisten moet een dergelijke nalatigheid niet verwonderen.) Ook al hebben we geen kadaster van alle vermogens, we hebben wel een kadaster van onroerend vermogen. Zo kan men particulieren en bedrijven die woningen verhuren weldegelijk hoger belasten dan op grond van het kadastraal inkomen (na perequatie).

Daarvoor is dan wel nodig de huurprijzen bij wet te bevriezen (anders zouden verhuurders en huisjesmelkers de gestegen belastingen verhalen op hun huurders). Een eerste maatregel kan dan zijn dat al wie woningen of delen van woningen verhuurt de huurinkomsten bij zijn belastingaangifte bekend moet maken. De ontvangen huurgelden zijn immers veel hoger dan het geschatte kadastraal inkomen. Door ze bij de overige inkomens op te tellen komen eigenaars van huurhuizen meestal in een hogere belastingschaal.

Rekening houdend met 1,120,000 huurders die maandelijks gemiddeld 662 euro aan huur betalen zou de maatregel zorgen voor een totaal van 8.9 miljard aangegeven inkomen (goed voor ±4.5 miljard personenbelasting) in vergelijking met de 2.7 miljard onroerende voorheffing die nu wordt aangerekend. Door de werkelijk ontvangen huren de plaats te laten innemen van het kadastraal inkomen wint men op zijn minst 1.8 miljard, zodat er nog tussen 4.4 miljard – 1.8 miljard = 2.6 miljard en 6.1 miljard – 1.8 miljard = 4.3 miljard te financieren valt.

Een radicaal middel om het gat van 2.6 à 4.3 miljard dicht te rijden is een eenmalige maar forse belasting op vakantiewoningen (tweede, derde, etc. verblijfsplaatsen, verschil­lend van de eigenlijke domiciliëring) van meer dan een half miljoen waarde, zowel in eigen land als in het buitenland.

In een land dat ongetwijfeld wereld-kampioen is in fiscale fraude zijn huizen zowat het enige waarmee burgers niet op de loop kunnen gaan, hoe vermogend ze ook mogen zijn. Voorlopig ontbreken juiste statistieken over het aantal vakantiewoningen en hun waarde, maar wie geld nodig heeft om de structuur van onze economie te herstellen weet in elk geval waar het te halen. Al een keertje rondgereden in Knokke-Zoute of in Brasschaat?

Een duurzaam herstel van de concurrentiekracht van onze economie, op het eigenste ogenblik dat Europa ons dwingt tot drastische budgettaire bezuinigingen is dus perfect uitvoerbaar. Wat er voor moet worden betaald is dankzij de fameuze Arthur B. Laffereffecten aanzienlijk lager dan de 15.08 miljard die men aanvankelijk verwachtte.

Het wordt trouwens hoogtijd dat het soort beunhazen uit de Wetstraat de Laffercurve beter leren kennen. Zo moeilijk moet dat niet zijn, want dit soort averechtse effecten droeg destijds bij tot het succes van de reaganomics. En zo’n groot licht was Reagan dan ook weer niet. Hij had best het achterlicht van Steven Vanackere kunnen zijn...

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Ik hoorde Vice-Eerste-Minister Steven Vanackere op de radio verklaren dat de vakbonden maar moesten aanvaarden dat het regeerakkoord zo snel mogelijk wordt uitgevoerd. De onderhandelingen hebben meer dan 500 dagen geduurd en daarom en nu moet alles wat in het regeerakkoord staat zo snel mogelijk worden uitgevoerd.

Blijkbaar moet het democratisch recht op protest wijken en moet er niet meer ondehandeld worden met de sociale partners volgens de nieuwe regering.

Veel huurders van sociale woningen moeten sinds 1 januari een hogere huurprijs betalen, soms zelfs tot 200 euro meer dan vroeger. De forse stijging, die zo'n 140.000 gezinnen zou treffen, is een gevolg van de nieuwe Vlaamse huurwet, schrijft Gazet van Antwerpen. In de nieuwe wet staan nieuwe regels voor de berekening van de huurprijs. Zo wordt rekening gehouden met de marktwaarde én het gezinsinkomen.

"Voor mensen met een hoger inkomen zal de huurprijs daardoor stijgen", geeft minister van Wonen Marino Keulen (Open VLD) toe. "De lage inkomens blijven echter buiten schot. Voor hen zal de huurprijs zelfs dalen."

De nieuwe wet viseert dus vooral de betere verdieners die in feite kunnen huren op de privémarkt. Volgens de huisvestingsmaatschappijen hebben die mensen eigenlijk jarenlang te weinig betaald voor hun woning.

De bewoners van sociale woonwijken zelf klagen dan weer omdat de betere verdieners zouden vertrekken. "Uiteindelijk wonen er in sociale woonwijken dan alleen nog maar mensen met grote geldzorgen", klinkt het.

Ik heb ooit iemand van zo'n "sociale" huisvestingsmaatschappij horen zeggen, "wij zijn reeds lang niet meer met het sociale bezig, de huur op tijd ontvangen is het enige wat telt". Dat er veel mensen wonen die in feite perfect een woning in de privé kunnen huren dat klopt.

Sommige appartementen blijven zelfs leeg staan omdat de eigenaar in het buitenland woont maar een postbusadres nodig heeft of omdat de eigenaar de helft van het jaar in zijn buitenverblijf in Spanje zit. Ook ken ik een handelaar die bij zijn minnares in een sociale woning woont terwijl zijn officieel adres op zijn zaak staat. Dat zijn toestanden waar ik me vragen bij stel. Er zijn genoeg gezinnen die wachten op een "sociale woning".

Nu hoor je mij niet zeggen dat mensen met meer geld moeten vertrekken uit "sociale" woonwijken. Ik wil niet dat er opnieuw getto's van "probleemgevallen" komen zoals dat in de jaren zeventig het geval was. Maar de huur ineens verhogen met zomaar 200 euro lijkt me ook niet echt "sociaal" te noemen.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Vandaag wordt de nieuwe huurwet van kracht. Eigenaars moeten de huurprijs afficheren en huurders moeten nog maar een waarborg van twee maanden betalen. Vooral de eigenaars hebben nogal wat kritiek op de nieuwe wet. Wie een huis, appartement of studio wil verhuren, moet vanaf vandaag de prijs vermelden op zijn raamaffiche.

De eigenaarsverenigingen zijn daar niet over te spreken. "Inbreuk op de privacy", zeggen ze, "want nu weten de buren ook hoeveel er verdiend wordt aan een verhuring." Niet alleen de prijs maar ook de eventuele kosten moeten worden geafficheerd. Wie zich daar niet aan houdt, riskeert een boete van 200 euro. Steden en gemeenten moeten die nieuwe verplichting gaan controleren.

Waarom mag een potentiële huurder niet op voorhand weten waar hij voor staat? Omdat de huiseigenaren dan huurprijzen kunnen vragen naargelang de persoon die voor hen staat. Is het iemand die men niet wil (bijvoorbeeld een allochtoon) dan kan men een belachelijk hoge prijs vragen in de hoop dat deze persoon wordt afgeschrikt. Ik ben voor een eerlijke handel in huurprijzen. De eventuele huurders kunnen er maar beter van worden.