Columns

VRT-journalisten moeten zorgvuldig omspringen met het recht op politieke voorkeur. Dat zei Vlaams Mediaminister Ingrid Lieten (sp.a) in de mediacommissie van het Vlaams Parlement. Daar kwam de zaak-Siegfried Bracke ter sprake.

Bracke is blijkbaar altijd al een opportunist geweest. Dat mag, maar trek dan geen t-shirts aan met "ik ben 99% van de tijd eerlijk". Ondertussen is dat al gezakt tot 70%.

De partijen maken hun lijsten voor de verkiezingen klaar en plots toveren sommige partijen witte konijnen uit hun hoed. Rik Torfs bij CD&V, Siegfried Bracke bij NVA en Eva Brems bij Groen!.

Twee van de drie zaten in De Slimste Mens, waardoor het wel lijkt of Erik Van Looy en Woestijnvis de touwtjes in handen hebben bij verschillende partijen.

Toeval zegt u? Neen, want ook andere kandidaten werden al door verschillende partijen gecontacteerd. Luc Alloo en griepcommissaris Marc van Ranst kregen telefoontjes van verschillende partijen en er zouden er nog zijn.

Blijkbaar telt tegenwoordig nog alleen hoe men overkomt op televisie en in veel mindere mate het politieke talent en of iemand inhoudelijk iets kan bijbrengen.

Ik vraag me bij die witte konijnen altijd af hoe de echte militant die zich jarenlang inzet voor een partij, zeg maar de werkmieren, zich bij de komst van zo'n bekend konijn zich moet voelen.

Dan dacht zo'n werkmier ooit eens parlementslid en wie weet minister te worden, dan wordt de verkiesbare plaats die hem toekomt, wegens jarenlange inzet, ingenomen door zo'n wit konijn. Je zou voor minder een jachtgeweer in huis halen.

Vroeger kreeg iemand voordat hij binnen een partij nog een fatsoenlijke opleiding en werd hij in stapjes naar de hoogste regionen gebracht. Eerst kabinetsmedewerker, gemeenteraadslid, schepen, parlementslid en dan pas minister, dat was de weg die men toen meestal moest volgen.

Maar sinds een tiental jaar is het anders: televisiestudio en als je het goed doet meteen schepen, burgemeester of minister. Nietwaar soms Freya Van den Bossche?

En de laatste jaren is er nog een andere trend: mensen die buiten de politiek staan en die door hun job veel de media halen en nog goed overkomen ook meteen, zelfs zonder op een lijst te hebben gestaan en dus zonder ook maar één stem te hebben gehaald, binnenhalen en meteen bombarderen tot minister. Nietwaar soms Ingrid Lieten en Philippe Muyters?

Waarom zou je nog als werkmier hard gaan werken voor een partij als je toch nooit een beloning zal krijgen?

Ik eet graag konijn met pruimen, maar deze witte konijnen geven mij toch een raar smaakje in de mond.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Open VLD-voorzitter Alexander De Croo sluit niet uit dat de federale regering valt als koninklijk opdrachtgever Jean-Luc Dehaene tegen het einde van de paasvakantie geen akkoord bereikt over Brussel-Halle-Vilvoorde.

De Croo laat er geen twijfel over bestaan: op het einde van de paasvakantie moet er een oplossing zijn voor BHV. Open VLD weigert een noodwet goed te keuren die verkiezingen mogelijk maakt zonder spitsing van de kieskring.

Normaal gezien valt een regering door affaires of verkeerde beslissingen die ze genomen heeft. Deze regering zal waarschijnlijk vallen omdat ze niets gedaan krijgt. De spreuk "wie niets doet kan niets fout doen" zal als deze regering valt niet opgaan.

Ik schrijf sinds 2003 columns en sinds 1991 de politiek. Nog nooit heb ik zo'n zooitje klungelaars van politici bij elkaar gezien. Dehaene was misschien een boer, maar hij nam beslissingen. Tobback was misschien een bullebak, maar hij nam beslissingen. Maystadt was misschien een saaie boekhouder, maar hij nam beslissingen. Verhofstadt was misschien een joenk, maar hij nam (in zijn beginperiode) beslissingen.

Sorry ik ben fout, de regering heeft wel één  grote beslissing genomen: het verbod op het dragen van een boerka. Wanneer hebt u voor de laatste keer een vrouw met een boerka aan gezien? In heel mijn leven heb ik nog maar één vrouw met een niqaab gezien en dat is dan nog niet eens een echte boerka.

Weet je waar het fout is beginnen lopen? Plots werden politici niet meer jarenlang gevormd in de partijen voordat ze een postje kregen, maar wie pakte op televisie moest meteen minister worden. De SP.a is daar onder leiding van Stevaert mee begonnen. Nietwaar mevrouw Van den Bossche?

En het wordt nog erger, want nu neemt men al mensen aan van buiten de politiek om minister te worden zonder dat ze verkozen zijn. Kijk maar naar Ingrid Lieten en Philippe Muyters. Zet u dan nog maar in voor een partij.

Zelfs al doe je jarenlang je werk in het parlement en sta je hoog op een lijst, de kans klein dat je ooit minister of staatssecretaris wordt. In het beste geval mag je parlementsvoorzitter worden. Niet waar, mijnheer Peumans?

Neen, de politiekers in Brussel zijn gezakt tot onder het niveau van een boerengemeente. Daar hebben ze tenminste nog gezond boerenverstand.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

De huidige minimumuitkeringen zijn te laag om fatsoenlijk van te leven. Dat heeft Vlaams minister van Armoedebestrijding Ingrid Lieten gezegd aan een delegatie van armenverenigingen.

Politicus Bert Anciaux (sp.a) heeft op zijn blog de manier gehekeld waarop de media verslag hebben uitgebracht over de dubbele moord in Halen. Hij noemt de journalisten zelfs "hongerige en nietsontziende maden die zich voeden aan letterlijke en figuurlijke lijken".

Anciaux pleit er nu voor om de wetgeving aan te passen om gelijkaardige taferelen in de toekomst te vermijden. "Het gaat hier niet meer om nieuwsgaring en duiding, maar om verkoop en misbruik van emoties en menselijke ellende", schrijf Anciaux.

De politicus meent dat de journalisten een gebrek aan respect hebben. "De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiecordon met schuttingen. Het hek is helemaal van de dam, de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten."

Ik geef hem groot gelijk, ik schreef eerder deze week al twee columns waarin ik de manier van werken van onze media aanklaag. De Pers en de moord in Halen en Het Laagste Nieuws en Vlaamse Televisie Mongolen.

Ik vind het niet kunnen dat iemand zijn/haar naam, leeftijd, adres, beroep, foto en weet ik niet nog wat allemaal, in de pers verschijnt als die persoon gewoon nog maar werd meegenomen voor verhoor. Stel u voor dat die persoon onschuldig blijkt te zijn. Zijn/haar naam is wel voorgoed besmet, want de mensen denken toch altijd "waar rook is, zal wel vuur zijn".

Zouden de media zich dan hebben verontschuldigt? Vergeet het maar. Onlangs las ik een artikel met de welluidende titel "verkrachter zit jarenlang onschuldig in de cel". Waarom noemt men iemand die onschuldig blijkt toch nog een verkrachter? Omdat dat verkoopt! Het draait om winst en daar zijn alle middelen goed voor. Zelfs leugens.

Pas als het gerecht zegt om wie het gaat of als er bekentenissen worden afgelegd kan men de identiteit prijsgeven. Dat is het enige wat er in de wet die Anciaux wil moet staan. Dit heeft niets met persvrijheid te maken, maar met enig fatsoen.

Eigenlijk zou de rechter de man moeten vrijspreken omdat hij door al die mediaheisa geen eerlijk proces meer kan krijgen. Pas op, dit kan volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en is in het verleden al gebeurt. Ik hoorde bij Phara advocaat Walter Van Steenbrugge hiervoor pleiten, al was het maar om de media eens wakker te schudden.

Ook hij wil zo'n wet, maar de minister van media Ingrid Lieten, gelooft nog steeds in de deontologische code van de media. Blijkbaar wil zij niet inzien dat met een code waar geen boetes of schorsingen gepaard gaan bij overtredingen, niet helpen.

Er zijn journalisten die zich wel aan die code willen houden, maar hun bazen eisen van hen dat ze met scoops voor de dag komen. Checken en dubbelchecken, is er niet meer bij. Hoe anoniemer de getuigen, hoe beter. Hoe vunziger het verhaal, hoe beter. Hoe sneller het in de media komt, hoe beter.

En de journalisten? Zij schrijven wat hun broodheren en hun lezers het liefste willen. De uitspraak van de week hoorde ik in een buurtwinkel de dag nadat de man was meegenomen voor verhoor en nog niet in verdenking was gesteld of bekentenissen had afgelegd. "Hij is het, anders zouden de gazetten zijn foto en naam niet afdrukken", mijn antwoord was simpel "awel, dan hoop ik van harte dat hij het niet is, ben benieuwd wat de gazetten dan gaan zeggen.

Blijkbaar heeft het volk meer geloof in de media dan in het gerecht of de politiek. Het zegt genoeg....over de gemiddelde Belg en... onze instellingen.

Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet (sp.a) keert pas op 10 januari terug uit vakantie. Dat is een week later dan de schoolgaande kinderen en de andere politici. Zowel binnen als buiten de Vlaamse regering weerklinkt er kritiek.

"Het gaat om een verre reis die mijn partner en ik lang geleden geboekt hadden", aldus Smet. "Ik vraag respect."

Enkele parlementsleden spuiden woensdag wel al kritiek. "Ongepast. Meneer permitteert zich veel", klonk het. Door de 'onwettige' afwezigheid van Smet zal Ingrid Lieten in de periode tussen 4 en 10 januari de enige sp.a-minister zijn, want Freya Van den Bossche is op zwangerschapsverlof.

Ik ken mensen die met hem vergaderden toen hij nog Brussels minister was. Die hebben me gewaarschuwd voor de grillen van de man. Menig keer gedroeg de man zich arrogant en hij zat ongeïnteresseerd te geeuwen. Pas als er camera's in de buurt waren was hij klaarwakker. Ze noemen hem een mediapoliticus van het ergste soort.

Tot nu toe heeft hij alleen maar geblunderd. Eerst lekte naar buiten dat hij de lonen van de leerkrachten met 1% wou korten, na ongenoegen in de pers kwam hij hierop terug. Dan kwam in het nieuws dat in zijn begroting een gat 70 miljoen euro was. "Vergeten" klonk het schamper.

En nu gaat de man langer op reis dan zijn collega's. Echt collegiaal kan je zoiets niet noemen. De verlofdagen van het parlement zijn algemeen gekend. Als minister  moet je daar zeker rekening mee houden. Een leerkracht zou ook eens twee weken langer vakantie nemen dan de schoolvakantie, zijn job stond meteen op het spel.

Een machtsgeil mannetje die denkt dat hij meer is dan een ander, dat is hij! We hebben het einde nog niet gezien van diene pippo!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord en Medium4You.

Herman Van Molle bood tijdens de quiz 'De Canvascrack' twee kandidaten kotszakjes aan toen een ronde over minister van Defensie Pieter De Crem aanbrak. CD&V-voorzitster Marianne Thyssen kan daar allesbehalve meelachen.

Zij gaat het 'incident' zelfs aankaarten bij Vlaams minister van Media Ingrid Lieten (sp.a). "Het is beneden alle peil", klinkt het. "Dat was een puur persoonlijke belediging. We kunnen dit niet zomaar laten passeren."

Canvas, dat het programma uitzendt, ziet het probleem niet. "Van Molle is bekend voor zijn scherpe tong en humor. De "Crack"-kijkers kunnen dit perfect interpreteren."

Dat ze bij CD&V geen humor hebben als het over hun leden gaat is reeds langer geweten. En dat ze er niet voor terugdeinzen om desnoods dingen te laten censureren is ook geweten. Zo lieten ze ook het toneelstuk "Mijn leven met Leterme" van Vitalski in verschillende gemeenten met besturen van CD&V-signatuur verbieden. Lees hier een oude column van mij over dit feit.

Mag men niet zeggen dat De Crem een man is die soms braakneigingen veroorzaakt bij veel mensen? Mag men niet zeggen dat de man een kapsel heeft van een overjaarse poedel? Mag men niet lachen met de man die denkt dat hij met een klein leger met prutsmateriaal de wereld kan veroveren?

Blijkbaar niet. Dan heb ik nog meer respect voor André Flahaut, zijn voorgangen die iedereen zot Dréken noemde en die zich daar totaal niets van aantrok.

Door zo te reageren zet CD&V zich op dezelfde hoogte als de Taliban, daar mag men ook niet lachen met Allah, of zijn aardse leiders. Die zijn ook tegen humor en muziek. Herman Van Molle moet dringend een remake van TV Touché maken. Maar ja, daar zou de gedachtenpolitie van CD&V wel een stokje voor steken zoals ze in de jaren tachtig ook gedaan hebben.

Mevrouw Thyssen, als ik u zie en hoor krijg ik aanvallen van diarree, misschien moet Herman Van Molle bij een vraag over u maar eens toiletpapier of Imodium aan de kandidaten geven.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

De Vlaams-Brabantse sp.a-afdelingen zijn niet te spreken over de manier waarop de sp.a-top voormalig Vlaams minister Frank Vandenbroucke aan de kant geschoven heeft. Vandenbroucke, die de beste score haalde in Vlaams-Brabant, mocht na de regeringsonderhandelingen niet in de Vlaamse regering stappen.

Eddy Dewit, gemeenteraadslid voor sp.a in Vilvoorde, heeft op zijn beurt zijn partijkaart teruggestuurd. De man is ook van plan om afstand te doen van zijn politieke mandaten. Enkele weken geleden stapte ook een OCMW-raadslid uit Ternat op omdat ze zich niet kon vinden in de keuze voor Ingrid Lieten in plaats van Frank Vandenbroucke.

Het heeft nog lang geduurd voordat er protest te horen was van de basis vind ik. Maar nu lijkt het hek van de dam. Het is ook normaal dat het voetvolk begint te morren als partijen hun eigen leden geen mandaten gunnen en nog liever iemand zonder partijkaart of banden aan een ministerpost helpen.

Caroline Gennez is de partij kapot aan het maken en zal binnenkort tot het besluit komen dat haar vehikel de naam socialistische partij niet meer waardig is. De partij is reeds jaren niet meer de partij van de werkmens. Zelfs hun eigen "echt socialistische" achterban is hen te min.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal geen fan van Vandenbroucke. Maar ik vind dat wie jaren werkt voor een partij of een organisatie niet zomaar opzijgeschoven kan worden voor een buitenstaander.

Ik ben ook geen socialist, wel sociaalvoelend, maar ik vind dat er een sterke linkse vleugel moet zijn om tegengewicht te geven aan de rechtse tendensen in de maatschappij.

Het is trouwens een aanfluiting van de democratie dat mensen die niet eens op een lijst stonden en dus niet verkozen zijn zomaar in een regering kunnen zetelen. VOOR WIE OF WAT GAAN WE EIGENLIJK NOG NAAR DE STEMBUS?

We leven hier in een schijndemocratie, waar de dictatuur van de partijvoorzitters heerst! Wij zijn stemvee geworden dat men af en toe probeert tevreden te stellen met een suikerbiet (lees jobkorting).

Deze column is ook te lezen op Medium4You en Politici aan het woord.