10.000 Vlamingen werden bevraagd tussen oktober en december 2009. 20 procent van de respondenten rapporteerde veel emotionele klachten en 17 procent van de klachten wezen op passiviteit en inertie.
Stress slaat toe in alle lagen van de samenleving. Arbeidsongeschikten hebben veruit het hoogste stressniveau, gevolgd door werkzoekenden. De werkenden krijgen vooral stress als ze onvoldoende erkend worden voor wat ze doen. Wat de scholingsgraad betreft, blijkt stress toe te nemen naarmate het opleidingsniveau daalt. Stress is dus niet louter een "managersziekte". Opvallend is ook dat liefst 62% van de zes- tot twaalfjarigen met stress te maken krijgt.
De stresstest peilde ook naar de relatie tussen stress en persoonlijkheid. Veerkracht, extraversie en openheid voor verandering lijken een goede bescherming te bieden tegen stress. Maar het beste medicijn tegen de ziekte van deze tijd blijkt sociaal contact te zijn.
Vooral van het feit dat 62% van de zes- tot twaalfjarigen met stress zitten ben ik geschrokken. Leggen we onze kinderen niet te veel last op hun nog zwakke schoudertjes? Ik ken kinderen die met moeite nog een paar uur tijd hebben om te spelen. Voor de rest moeten ze naar de sportschool, de muziekschool, de tekenles en ga zo maar door.
Dat men kinderen naar een jeugdbeweging stuurt is goed, daar leren ze met andere kinderen omgaan en leren ze op een speelse manier nog wat vaardigheden bij. Maar van sommige ouders mag dat niet omdat ze zich daar wel eens vuil zouden kunnen maken. Deze ouders willen hun kinderen alleen maar laten leren of presteren in een competitie.
Ga maar eens naar een jeugdwedstrijd bij het voetbal. Daar kan je vaders zien die op hun kinderen roepen en soms zelfs uitmaken zoals je dat bij de profs zelden of nooit meemaakt. Menig scheidrechter is al bedreigt geweest omdat hij floot "tegen" hun kind, ook al was dat maar om hem de regels van het spel bij te brengen.
Dat veel werkenden stress hebben klopt, maar dat heeft veel te maken met de manier waarop hun bazen al dan niet met hen omgaan. Bij veel bazen is het "werken en zwijgen", persoonlijke aandacht is er veelal niet bij. Dat de managers of bazen het minste last hebben van stress is ook logisch. Onzen bompa zei altijd " delegeren kan iedereen, maar zelf iets doen dat is wat anders", wijze man den bompa.
En dat werklozen stress hebben zou de logica zelve moeten zijn. Wie een lange tijd niet werkt heeft ook minder middelen en moet vechten om te overleven. Alhoewel... ik ken er ook die zich wentelen in de werkloosheid, ook al zijn ze nog jong.
Het is voor wie zuinig is een gemakkelijk leven: voor niemand je bed uit, geen gezaag van een baas rond je kop. Wie zou dat nu niet willen? Af en toe wil ik dat ook wel eens, maar dan neem ik wel verlof.
Wat de arbeidsongeschikten betreft kan ik best begrijpen dat ze stress hebben. Veel van hen zullen ondanks ze misschien wel zouden willen werken zich door anderen als onnuttig worden beschouwd. Dat moet zeker niet leuk zijn en dat zal zeker stress met zich meebrengen.
Zelf heb ik ook af en toe last van stress, maar heb wel gemerkt dat hoe meer werk ik krijg hoe minder last ik daarvan heb. Heb dan ook geen tijd om stress te hebben. Maastal krijg ik er last van als ik weinig om handen heb en als ik met collega's over het werk begin te klagen.
Gelukkig kan ik mijn stressgevoelens gemakkelijk ventileren naar anderen toe, zodat het snel over gaat. En natuurlijk kan ik ook hier mij afreageren...of had u liever een mep gehad?
Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.


















































































Print































































