Columns

De advocaat van de familie van het 11-jarige meisje uit Rotselaar dat mogelijk werd aangevallen door haar oudste zus, is ontsteld over de manier waarop de zaak in de media komt. "De manier waarop er de voorbije dagen en uren te werk is gegaan, gaat te ver", zegt Geert Jaspaert. "De druk die gelegd wordt op die familie, die door een zeer moeilijke periode gaat, is onmenselijk en schrijnend."

Ook de Orde van Vlaamse Balies vindt dat de media te ver gaan. "Er worden onder meer foto's van minderjarigen verspreid, terwijl dat niet mag", luidt het. Schandalig!!!

Annick Van Uytsel is wellicht niet het eerste slachtoffer van Ronald Janssen. Dat zegt advocaat Jef Vermassen die de familie van Annick Van Uytsel verdedigt.

Vermassen zei in een reactie op de bekentenis van Ronald Janssen dat hij al lang vermoedde dat er een seriemoordenaar aan het werk is geweest. Uit de manier waarop Annick door Ronald Janssen is vermoord zou volgens Vermassen blijken dat dit niet zijn eerste is.

Ongelofelijk toch dat Vermassen alles zo goed blijkt de weten. Kan deze man dan eindelijk eens de Bende van Nijvel oprollen, de moord op John F.Kennedy en de duivendiefstallen in Nijlen oplossen aub?

Natuurlijk is het goed dat die ouders eindelijk weten hoe hun kind om het leven is gebracht. Maar de optredens van Vermassen beginnen mij tamelijk te irriteren. Dat de man met al zijn ervaring snel doorheeft welk soort profiel de mogelijke dader van een moord zou kunnen hebben , dat lijkt me logisch. Vakkennis noemt men dat.

Maar moet hij dat tot vervelens toe blijven herhalen in de media? Hij lijkt wel een leerling uit de lagere school die steeds zijn vingertje opsteekt met de woorden "meester, meester, ik weet het".

Ik hoop echt dat alle moorden op jonge vrouwen worden opgelost en dat alle ouders ooit zullen weten hoe hun kinderen zijn gestorven. Maar van een advocaat wordt net als van een journalist wat terughoudendheid verwacht. Het proces wordt nog steeds in de rechtbank gevoerd.

Maar ja, we hebben de laatste dagen gezien dat vooral journalisten het moeilijk hebben om zich in te houden. Dat is normaal, ze ruiken geld en zelfs als dat geld naar bloed ruikt willen ze er toch zoveel mogelijk van. Maar als advocaten, die toch als serieus worden bestempeld, hetzelfde gaan doen dan is het hek pas echt van de dam.

Het gaat mij niet om het gelijk of geen gelijk van Vermassen, maar om de manier waarop hij met de pers omgaat. Een advocaat moet terughoudend zijn als een onderzoekt loopt en hoeft zeker niet als een loopse teef achter de media aan te lopen, zelfs als die er om vraagt. Ik laat in het midden wie hier de hoer is en wie de hoerenloper.

Voor wie de slachtoffers kent, mijn innige deelneming en moest u zich door deze column gekwetst voelen mijn excuses. Maar ik vond het nodig en hoop dat het onderzoek nu in alle rust kan doorgaan.

Politicus Bert Anciaux (sp.a) heeft op zijn blog de manier gehekeld waarop de media verslag hebben uitgebracht over de dubbele moord in Halen. Hij noemt de journalisten zelfs "hongerige en nietsontziende maden die zich voeden aan letterlijke en figuurlijke lijken".

Anciaux pleit er nu voor om de wetgeving aan te passen om gelijkaardige taferelen in de toekomst te vermijden. "Het gaat hier niet meer om nieuwsgaring en duiding, maar om verkoop en misbruik van emoties en menselijke ellende", schrijf Anciaux.

De politicus meent dat de journalisten een gebrek aan respect hebben. "De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiecordon met schuttingen. Het hek is helemaal van de dam, de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten."

Ik geef hem groot gelijk, ik schreef eerder deze week al twee columns waarin ik de manier van werken van onze media aanklaag. De Pers en de moord in Halen en Het Laagste Nieuws en Vlaamse Televisie Mongolen.

Ik vind het niet kunnen dat iemand zijn/haar naam, leeftijd, adres, beroep, foto en weet ik niet nog wat allemaal, in de pers verschijnt als die persoon gewoon nog maar werd meegenomen voor verhoor. Stel u voor dat die persoon onschuldig blijkt te zijn. Zijn/haar naam is wel voorgoed besmet, want de mensen denken toch altijd "waar rook is, zal wel vuur zijn".

Zouden de media zich dan hebben verontschuldigt? Vergeet het maar. Onlangs las ik een artikel met de welluidende titel "verkrachter zit jarenlang onschuldig in de cel". Waarom noemt men iemand die onschuldig blijkt toch nog een verkrachter? Omdat dat verkoopt! Het draait om winst en daar zijn alle middelen goed voor. Zelfs leugens.

Pas als het gerecht zegt om wie het gaat of als er bekentenissen worden afgelegd kan men de identiteit prijsgeven. Dat is het enige wat er in de wet die Anciaux wil moet staan. Dit heeft niets met persvrijheid te maken, maar met enig fatsoen.

Eigenlijk zou de rechter de man moeten vrijspreken omdat hij door al die mediaheisa geen eerlijk proces meer kan krijgen. Pas op, dit kan volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en is in het verleden al gebeurt. Ik hoorde bij Phara advocaat Walter Van Steenbrugge hiervoor pleiten, al was het maar om de media eens wakker te schudden.

Ook hij wil zo'n wet, maar de minister van media Ingrid Lieten, gelooft nog steeds in de deontologische code van de media. Blijkbaar wil zij niet inzien dat met een code waar geen boetes of schorsingen gepaard gaan bij overtredingen, niet helpen.

Er zijn journalisten die zich wel aan die code willen houden, maar hun bazen eisen van hen dat ze met scoops voor de dag komen. Checken en dubbelchecken, is er niet meer bij. Hoe anoniemer de getuigen, hoe beter. Hoe vunziger het verhaal, hoe beter. Hoe sneller het in de media komt, hoe beter.

En de journalisten? Zij schrijven wat hun broodheren en hun lezers het liefste willen. De uitspraak van de week hoorde ik in een buurtwinkel de dag nadat de man was meegenomen voor verhoor en nog niet in verdenking was gesteld of bekentenissen had afgelegd. "Hij is het, anders zouden de gazetten zijn foto en naam niet afdrukken", mijn antwoord was simpel "awel, dan hoop ik van harte dat hij het niet is, ben benieuwd wat de gazetten dan gaan zeggen.

Blijkbaar heeft het volk meer geloof in de media dan in het gerecht of de politiek. Het zegt genoeg....over de gemiddelde Belg en... onze instellingen.

Heb je het VTM-nieuws van vanavond gevolgd? Nog nooit heb ik een vrouw zo EINDELIJK horen zeggen dan de verslaggeefster in een reportage over de aanhouding van een mogelijke verdachte in de zaak rond de dubbele moord in Halen. "EINDELIJK is de man aanghouden" zei ze bijna orgastisch.

Eerder hadden VTM en hun grootste aandeelhouder, Het Laatste Nieuws, beweerd dat er link was met de moord op Annick Van Uytsel. En dat de man in die zaak ook al voor verhoor was opgepakt. Het parket sprak dit later tegen. Ook vernoemde VTM de volledige naam van de mogelijke dader of mededader en niet Ronald J. zoals de andere media en toonden ze zijn foto. Schandpaaljournalistiek, zo noem ik dat!

Natuurlijk is die EINDELIJK te begrijpen, moest de man onschuldig zijn staan zij met de billen bloot en hangen er schadeclaims boven het hoofd van VTM.

In het VTM-nieuws waren twee mannen gezien, op het eerste zich boeren, die wel even kwamen uitleggen dat de man s'nachts leefde en dat dat toch verdacht was. In Het Laatste Nieuws kon men dan het verhaal van bezoekers van een café waar de verdachte kwam lezen dat hij zich bij het laatste bezoek nogal "verdacht stil" was.

Als iedereen die s'nachts leeft verdacht is, kan men beter alle studenten en fabrieksarbeiders met nachtshift opsluiten. En is het niet normaal dat de geburen nogal stil zijn? Als er in mijn buurt iemand zou vermoord worden zou ik ook niet fluitend of zingend rondlopen.

Het is ongelofelijk hoe de pers maar vooral Het Laatste Nieuws en VTM op deze zaak zijn gesprongen. Blijkbaar is er tegenwoordig zo weinig te beleven in dit landje dat de komkommertijd is verschoven van de zomer naar de winter. Ik noem de twee bovenstaande persorganen al veel langer Het Laagste Nieuws en Vlaamse Televisie Mongolen. Maar is het met de andere media dan zoveel beter?

Neen, steeds minder journalisten moeten evenveel pagina's vullen, sommige kranten laten fotografen zelf artikels schrijven bij hun foto's en het enige wat telt is winst en die haal je het gemakkelijkste met sensatie. Het is dus niet te verwonderen dat de pers 'fouten' maakt of uit gemakzucht de verhalen wat aandikken.

Gemakzucht bij journalisten is van alle tijden, men noemt hen dan ook "perslui". Sommige kranten 'kleuren' hun artikels zo dat je je af kan vragen of men bij de krant niet beter kleurpotloden en vooral een gom kan bijgeven. Dan kan je zelf weggommen wat erover of niet relevant is is en het verhaal naar eigen zin inkleuren.

En zijn alleen de journalisten en hun bazen schuldig? Neen, ook de kijkers en de lezers van die media. De meesten onder hen smullen van dit soort berichtgeving. Het zijn ook zij die nu weer pleiten voor de invoering van de doodstraf. Mijn termen voor Het Laatste Nieuws en VTM zijn dus zeker niet uit de lucht gegrepen. Wat je van sommige reportages van hen zeker niet kan zeggen.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord en Medium4You.

Onlangs werden in Halen twee jonge mensen vermoord teruggevonden in een uitgebrande auto. En zoals te verwachten was sprong de pers hier massaal op, met de nodige fouten tot gevolg.

Voorbeeldje over de moord, alle media zeiden eerst "ze zijn de keel overgesneden" nu blijkt dat ze zijn doodgeschoten. Ter info voor de journalisten: met een mes kan je niet schieten en met een geweer niet snijden.

Vandaag werd een buurman van één van de slachtoffers opgepakt voor verhoor en werd er bij de man een huiszoeking gedaan. Ondanks het feit dat de man nog niet eens in verdenking werd gesteld vonden VTM het toch nodig om op het journaal zijn huis, huisnummer, straat te laten zien en zijn beroep, werkplaats en leeftijd te vernoemen.

Een voorbeeld hoe het NIET moet kan je hier vinden en hier een voorbeeld hoe het WEL moet. Alhoewel, na een paar uur stond er bij het goede voorbeeld ook al dat het een leraar technisch-tekenen was en dat de man vroeger problemen had met de familie.

Ok, men zegt de naam niet maar in de gemeente waar de man woont weet nu meteen iedereen om wie het gaat en kunnen de ramptoeristen (en die bestaan) op de bel of brievenbus van de man zijn naam gaan lezen. Rioolblaadjes zoals Blik vroeger was zullen zeker niet wachten op toestemming van het parket om de naam te noemen. Gelukkig bestaat Blik niet echt meer (samengevoegd met TV Familie) en houden die zich nu bezig met bekende Vlamingen.

En wat bleek vanmorgen? De kranten publiceerden zijn naam en zelfs zijn foto. Schandpaaljournalistiek van het reinste soort en dat zonder één uitspraak van de onderzoeksrechter en zonder dat de man in verdenking is gesteld. Er werden zelfs linken met andere moorden gelegd, dat door het parket dan weer werd ontkent.

Leuk voor de man kan je dit zeker niet noemen en zeker al niet moest later blijken dat de man totaal niets met deze moorden te maken zou hebben. Gaat de pers zich dan verontschuldigen tegenover die man en zijn familie? Als ze dat niet doen zou ik als ik van hem was die media aanklagen.

Ik vraag me af of we het adres van slachtoffers en mogelijke daders wel moeten weten om dit verhaal te volgen. Het volgende zou moeten volstaan: "Vanochtend werd een buurman van het vrouwelijke slachtoffer meegenomen voor ondervraging". Niet meer of niet minder. Dat die man leerkracht is doet er niet toe en waar hij leerkracht is nog minder. Pas als hij in verdenking wordt gesteld of hij bekentenissen aflegt mag men meer details bekend maken over die man, zeker zijn mogelijke motieven.

In plaats van "joepie" te roepen bij een goed inhoudelijk artikel, roepen journalisten liever SCOOPIE! Sire, er zijn geen journalisten meer die kunnen wachten tot ze alle info hebben om iets te publiceren. De scoop hebben is belangrijker geworden dan de feiten weergeven zoals ze zijn. Jammer.

Dat komt ervan als je om de haverklap journalisten ontslaagt en ervoor zorgt dat journalisten zich niet kunnen specialiseren in een bepaalde materie. Onderzoeksjournalisten zijn in ons land bijvoorbeeld een uitstervend ras wegens te duur.

Checken en dubbelchecken is voor veel perslui iets uit de journalistieke oudheid, uit tijdsgebrek of luiheid, men noemt deze laatste daarom dan ook perslui. Sommige kranten sturen soms alleen nog maar fotografen, die dan zelf maar een artikel moeten schrijven over het onderwerp waar zij foto's over moeten nemen. Dit laatste heb ik zelf meegemaakt op een persconferentie die ik mee organiseerde.

Maar natuurlijk ligt het vooral aan de mediabonzen, de gazetten moeten verkopen, de kijkcijfers moeten hoog zijn. De dag dat journalisten worden aangezet om hun eigen ouders te vermoorden en er dan meteen een stuk over te schrijven is nabij.

Maar u overdrijft mijnheer Willems! Nee, lees dit maar eens: "De Braziliaanse televisiepresentator Wallace Souza ontkent zijn betrokkenheid bij vijf moorden. De presentator zou betrokken zijn bij die moorden om de kijkcijfers van zijn criminaliteitsprogramma te verhogen. De presentator haalde in zijn verklaringen aan dat hij een trouwe christen is. Hij vroeg zijn collega's van het lokale parlement om een vertegenwoordiger te sturen die het onderzoek van de politie nauw kan opvolgen. De politie verdenkt Souza van medeplichtigheid aan vijf moorden. (afp/dea) " Link naar artikel in De Morgen.

Ik ben voor persvrijheid maar tegen riooljournalistiek.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Eerder deze maand verbood een rechter om TV Familie te laten verschijnen omdat deze een stuk ging publiceren over mogelijks financieel gesjoemel bij de familie Pfaff.

Vandaag sprak een rechter een vonnis uit dat zegt dat Dag Allemaal uit de rekken moet omdat ze een foto van een gehandicapte vrouw publiceerde die beweerde dat het verhaal dat bij de foto stond niet klopte.

Waar is de persvrijheid gebleven? Waarom spreken rechters ongrondwettelijke vonnissen uit? Want het staat in de grondwet dat men een publicatie of uitzending niet mag verbieden voordat het is gepubliceerd of uitgezonden.

Hebben de rechters het misschien moeilijk met de kritische artikels die de laatste tijd in de pers over justitie en hun collega's zijn geschreven?

Persvrijheid en vrije meningsuiting zijn hoekstenen van de democratie. Wie daar aan raakt brengt de democratie in gevaar.

Natuurlijk maken journalisten en hun persorganen soms fouten, maar dan kan je een recht op antwoord eisen of achteraf naar de rechter stappen voor laster en eerroof. Maar op voorhand dingen willen verbieden is iets dat alleen maar in dictaturen zouden mogen bestaan.

Ik ben geen fan van bladen als Dag Allemaal, Story, Blik en TV Familie, maar ook zij hebben hun rechten. Ik roep dan ook op om de censuur, want daar komt het op neer, te stoppen.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

De werknemers van het dagblad De Morgen hebben het werk neergelegd uit protest tegen dertien aangekondigde ontslagen. Daardoor zal er morgen geen krant verschijnen.

Maandag zat het personeel van De Morgen rond de tafel om te beslissen of er gestaakt zou worden. 63 Werknemers stemden voor een staking, drie personen onthielden zich en er werden acht tegenstemmen geteld.

De directie van De Persgroep maakte zaterdag bekend dat er uit besparingsoverwegingen dertien banen sneuvelen bij de krant De Morgen. Het gaat ondermeer om zeven journalisten, waaronder sportjournalist Hans Vandeweghe en columnist Bernard Dewulf. Twee mensen zouden vrijwillig opstappen.

De Morgen zal zijn stempel "kwaliteitskrant" verliezen als ze zo verder doen. Blijkbaar vindt mediamagnaat Christian Van Thillo dat niet zo erg, als het maar opbrengt. Het kan nog goedkoper Van Thillo, druk gewoon de berichten van Belga af, dan heb je geen journalisten meer nodig.

Als men geen geld wil steken in goede journalisten moet je ook niet verbaasd zijn dat sommige volksvertegenwoordigers privédetectives inschakelen om onfrisse zaken bloot te leggen en ze dan alsnog aan bevriende journalisten geven. En die verbeteren dan gewoon de schrijffouten of herschrijven het dossier in een duidelijke taal en de gazetten plaatsen dit dan zonder zelf na te gaan of het verhaal wel klopt.

Bij de krant De Morgen worden 13 mensen ontslagen. De directie van De Persgroep ontslaat hen uit besparingsoverwegingen. Er vertrekken ook twee mensen vrijwillig.

Bij de werknemers die moeten vertrekken zijn zes journalisten, onder wie columnist Bernard Dewulf, fotograaf Filip Claus en sportjournalist Hans Vandeweghe. Er worden ook drie eindredacteurs, twee lay-outers en twee mensen van de fotoredactie ontslagen.

Het personeel reageert geschokt op de ontslagen. Er wordt gesproken van "een afrekening" met journalisten die zich sinds de aankondiging van het collectief ontslag eind vorig jaar voluit hebben ingezet voor de verdediging van de personeelsbelangen.

Maandag zullen de werknemers van De Morgen op een personeelsvergadering beslissen of ze zullen staken. "De kans is klein dat er maandag een krant gemaakt wordt", zegt een journalist die anoniem wil blijven aan het persagentschap Belga.

Wie zijn nek boven het korenveld uitsteekt heeft een grote kans dat de zeis hem een kopje kleiner kan maaien. Bedrijven maken van de "economische crisis" ge(mis)bruik om mensen af te danken die te kritisch zijn.

De kwaliteit van de krant zal er zeker op achteruit gaan maar daar zit uitgever Christian Van Thillo niet mee. Zolang hij maar winst op zijn rekening ziet kan een sociaal bloedbadje op tijd en stond geen kwaad.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

De Belg wantrouwde politici en bankiers nooit meer dan vandaag. Ook CEO's en vakbonden worden minder vertrouwd. De brandweer (97 procent), artsen (90 procent) en leraars (88 procent) zijn volgens Vlamingen, Walen en Brusselaars dan weer het meest te vertrouwen. Dat berichten De Standaard en Het Nieuwsblad woensdag. Het marktonderzoeksinstituut GfK gaat al enkele jaren na in welke beroepen de Belg het meeste vertrouwen heeft.

Enkel de artsen (90 procent), de liefdadigheidsinstellingen (55 procent) en de journalisten gaan vooruit. Al blijven de journalisten (41 procent) nog steeds ruim onder de drempel van 50 procent hangen.

De bankiers (45 procent) maken relatief gezien de grootste val en vallen terug tot hun laagste score ooit. "Een drietal jaar geleden haalden de bankiers nog scores rond de 70 procent. Vandaag heeft slechts 9 procent van de ondervraagden veel vertrouwen in bankiers", aldus Mark Hofmans de algemeen directeur van GfK. Het vertrouwen in de politici daalde vorig jaar van 20 tot 18 procent.

U bent toch niet verbaasd over het weinige vertrouwen van de burgers in politici? Als u de soap over de overloperij en postjespakkerij van de laatste dagen en het geklungel van Leterme hebt gevolgd, dan moet u niet verbaasd zijn.

U bent toch niet verbaasd over het weinige vertouwen dat de burgers hebben in de banken? Als u merkt dat topmanagers ontslagen worden vanwege fouten enorme ontslagvergoedingen krijgen en dat banken bedrijven helpen om te frauderen, dan moet u niet verbaasd zijn.

U bent toch niet verbaasd over het weinige vertrouwen dat de burgers hebben in de journalistiek? Als mijn column van gisteren over het feit dat de media hun eigen fouten verzwijgt en als je merkt dat de meeste journalisten hun job er nog enkel in bestaat om berichten van Belga over te nemen en wat te herschrijven, dan moet u niet verbaasd zijn?

In een surrealistisch land als het onze ben je trouwens niet zo snel meer verbaasd.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Woordvoerder Patrick Vits bij het parket te Leuven bevestigt dat Rob Van de Velde, kamerlid voor Lijst Dedecker (LDD), in twee dossiers over een frauduleus faillissement met een sterfhuisconstructie-geurtje niet buiten vervolging is gesteld om de eenvoudige reden dat hij nooit vervolgd is geweest. “De heer Van de Velde werd door de onderzoeksrechter niet mee in verdenking gesteld en komt in het dossier enkel voor als getuige”, zegt Vits.

In het artikel beschuldig de auteur de begrotingsspecialist van LDD er ronduit van als commercieel directeur geholpen te hebben bij het opzetten van sterfhuisconstructies bij minstens twee bedrijven. Da’s niet niks. Omdat Van de Velde parlementair onschendbaar is, zou hij daarvoor geen strafrechtelijke veroordeling hebben opgelopen, aldus De Morgen. Zowel van de beschuldigingen als van het verhaal over de parlemantaire onschendbaarheid blijkt niets over te blijven.

Opvallend is trouwens dat maandag geen enkele krant het ‘exclusieve nieuws’ heeft overgenomen. Enkel de reactie van Van de Velde en Dedecker wordt genoteerd. Hij beraadt zich met zijn advocaat over een reactie. Een eerste stap, voorafgaand aan een eventuele klacht wegens laster een eerroof, is een recht van antwoord sturen naar de krant.

Ik heb het reeds eerder gezegd, er bestaan geen goede onderzoeksjournalisten meer in Vlaanderen. Als het parket zegt dat iemand nooit is beschuldigd van iets, maar als getuige is opgeroepen, hoort een journalist dat te melden. Maar blijkbaar is het belangrijker geworden om politieke tegenstanders proberen uit te schakelen met schandaaljournalistiek.

Het straffe is dat geen enkele nieuwsdienst het blijkbaar nodig vindt om hun foute berichtgeving recht te zetten. Een programma zoals "De Leugen Regeert", dat op de Nederlandse televisie mediablunders of leugens aan de kaak stelt, is in België nog lang niet aan de orde. Journalisten denken hier graag dat ze onfeilbaar zijn en die en zullen dus nooit bereidt zijn om hun fouten toe te geven.

Een journalist moet onderzoek doen als hij vermoedens van gesjoemel heeft, maar als hij niets kan vinden moet hij dat ook durven toegeven. Ik vind het wel vreemd dat de man of een partij die de pers voor een groot deel zelf heeft groot gemaakt er nu moet aan geloven omdat hij of zijn partij wel eens een massa stemmen zou kunnen behalen.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen fan van Dedecker en zijn partij. Natuurlijk heeft hij de bal aan het rollen gebracht door zelf voor onderzoeksjournalist te spelen en zelfs een detective in te schakelen om schandalen in de politiek bloot te leggen. Van schandaalpolitiek komt schandaaljournalistiek!

Het wordt eens tijd dat iedereen bij zijn leest blijft. Politiekers moeten op een eerlijke manier aan politiek doen en journalisten moeten op een eerlijke manier aan journalistiek doen.

Vroeger bestond er zoiets als checken en dubbelchecken, tegenwoordig zijn anonieme getuigen genoeg om het blad te vullen. Bij checken denken de journalisten alleen nog maar aan hun maaltijdcheques.

En ik die eerder nog schreef dat bij de enige onderzoeksjournalist bij De Morgen werkt, Douglas De Koninck, moet nu met het schaamrood op de wangen toegeven dat hij fout was. Het is hij die het, zoals nu blijkt, lasterlijke stuk schreef. 

Sire, er zijn geen onderzoeksjournalisten meer in uw land, wel een heleboel pennelikkers.

Leuven 19 april 2009

Geachte, ik schrijf deze brief omwille van de mediaheisa en uitspraken rond het feit dat Jean-Marie Dedecker een privédetective heeft ingeschakeld om te zien of de Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht betrokken partij zou zijn bij de verkoop van het gerechtsgebouw in Veurne.

Aan de hoofdredacteuren en mediamagnaten zou ik willen vragen om de hand in eigen boezem te steken. Dedecker heeft een punt als hij zegt dat hij dit niet had moeten doen moesten er in Vlaanderen nog echte onderzoeksjournalisten zijn. Door besparingen en de schrik om de handen vuil te maken en soms fouten te maken is dit onderdeel van de journalistiek in Vlaanderen verwatert.

Het bewijs is dat zelfs na de berichten over dit feit er maar één journalist, Douglas De Coninck van De Morgen, in staat was om een diepgravend artikel te schrijven met naam en toenaam van het detectivebureau dat was ingeschakeld om het onderzoek te doen. De rest nam gewoon de berichtgeving van Belga en elkaar over.

Daarom doe ik een oproep om terug journalisten op te leiden om gedegen onderzoek te doen. Ik zeg wel degelijk gedegen onderzoek, want ik wil zeker geen toestanden zoals in Engeland.

Aan de journalisten zou ik willen vragen om terug uw controlerende taak op te nemen, want het zijn niet alleen parlementsleden die de regering moeten controleren. Daarom is het wel nodig om wat minder vriendschappelijker met politici om te gaan dan nu het geval is. Journalisten die samen met politici in de loge zitten of een liefdesaffaire hebben zouden zich vragen over hun werk moeten stellen.

Daarom stel ik mij ook vragen over journalisten die plots op lijsten van politieke partijen gaan staan. Mij gaan jullie niet wijsmaken dat jullie plots het licht hebben gezien. Ik vraag me af of we al die interviews met politici die zo'n journalisten vroeger hadden met wat nu partijgenoten zijn wel serieus mogen nemen. Ons kent ons, nietwaar?

Aan de politici heb ik de volgende vraag. Hoe komt het dat ik niemand van jullie moord en brand hoor roepen toen onlangs bekend werd dat de staatsveiligheid reeds jaren dossiers over sommigen van jullie bijhoudt? Is dat niet even erg of nog erger? Nu zomaar roepen dat Dedecker een fascist is mag je gerust hypocriet noemen.

Tot slot een paar woorden tot Jean-Marie Dedecker. Geachte mijnheer Dedecker, ik begrijp dat u de slechte werking van de instellingen wil blootleggen, dit is inderdaad uw taak, maar het is eveneens uw taak om aan politiek te doen en oplossingen voor de problemen van dit land aan te reiken en dat ziek ik helaas te weinig van u en uw partij.

Door uw drang om de Augiastallen van de Belgische Staat uit te mesten zijn er mensen die daar misbruik van willen maken. Wie rekeningen wil vereffenen met collega's stuurt een brief met wat klachten naar u in de hoop dat u een bommetje gooit. De tip waarover het hier gaat komt volgens u uit de gerechtelijke wereld zelf, ik kan dus enigsinds begrijpen dat u met die klacht niet eerst naar het gerecht zelf wil stappen. Maar u weet toch ook dat er momenteel een magistratenoorlog aan de gang is?

Inderdaad mijnheer Dedecker de instellingen van dit land draaien vierkant, maar of u daarom een privédetective moet inhuren om dat vast te stellen dat durf ik te betwijfelen. Ik heb nog steeds zoveel vertrouwen in de mensheid om te geloven dat uw bedoelingen goed waren, maar als je niet naar de rechtbank wil of kan stappen hebt u als volksvertegenwoordiger nog steeds de mogelijkheid om het rekenhof, wat volgens velen één van de beste in Europa is, te vragen om eens na te gaan of alles wel goed is verlopen.

Ook had u een schriftelijke of mondelinge vraag aan De Gucht kunnen stellen hierover, dan was het meteen in de openbaarheid gekomen en kon die ene onderzoeksjournalist van De Morgen zijn werk kunnen doen.

Ik hoop dat dit de eerste en ook laatste open brief is die ik hierover moet schrijven. Laat iedereen bij zichzelf eens te raden gaan of hij of zij wel goed bezig is. Laat de rust wederkeren, ik weet wel dat de verkiezingen eraan komen en dat sommige schrik hebben dat Lijst Dedecker te groot zou worden.

De verleiding is te groot om hiervan gebruik te maken om van Dedecker staatsvijand nummer één te maken. Maar u weet allemaal dat dit tot het omgekeerde effect kan leiden. Remember Van Rossem, hoe werd die niet zwartgemaakt en die werd zelfs verkozen toen hij in de gevangenis zat. Laat dit rusten en pak hem aan op zijn politiek programma, misschien wat saaier maar wel veel effectiever en eerlijker. Maar ja, wat en wie is tegenwoordig nog wel eerlijk?

Want binnenkort, vlak voor de verkiezingen, verschijnt er nog een boek over Dedecker waarin men alles uit de afgelopen dertig jaar wat hij "fout" heeft gedaan uit de doeken gaat doen. Barbertje moet duidelijk hangen. De politieke wereld is een harde wereld waar geen plaats is voor echte vriendschappen, laat staan voor veel vertrouwen. Jammer maar helaas!

Ik wil Dedecker zeker niet verdedigen maar stel mij gewoon vragen over politiek en journalistiek. Ik vind het ook erg voor die minder bekende politici die in de luwte van de media gewoon hun werk doen en als het erop aankomt maar een plaats onderaan de kieslijsten krijgen, dat ze hierdoor ook in een slecht daglicht komen te staan. Eigenlijk verdienen ze meer dan dat en is het een schande dat ze zomaar als stemvee worden beschouwd door de partijtop van hun partij. En ik heb het hier over alle partijen.

En dan maar stom staan dat een groot deel van de bevolking geen vertrouwen meer heeft in de politiek.

Nog een prettige dag toegewenst,

Met de meeste hoogachting

Ben Willems
een partijloze verontruste burger, columnist, polemist, vrijdenker

Deze open brief is ook te lezen op Medium4You.

Jean-Marie Dedecker zet privédetectives in om politieke tegenstanders te schaduwen (lees hier meer) en schandalen bloot te leggen. Iedereen binnen de politieke wereld huivert en gaat op zijn achterste poten staan. En ik kan hen begrijpen, ik zou ook niet graag horen dat een detective in mijn leven is gaan snuisteren.

Maar de pers speelt hier een dubbele rol. Zij nemen deze gelegenheid aan om de man die ze zelf hebben grootgebracht af te breken omdat hij te groot en dus te gevaarlijk wordt. Maar hebben ze zelf geen boter op hun haar? Ik krijg een déjà vu-gevoel, bij Van Rossem deden ze net hetzelfde. Men maakt echter ook dezelfde fout, de gemiddelde Vlaamse kiezer kiest voor de underdog niet voor programma's.

Dedecker had dit niet hoeven te doen als er zoals in Nederland nog onderzoeksjournalisten waren geweest in dit land. Kijk morgen naar Zembla op Nederland 2 om 21.40 uur en u zal zien wat ik bedoel.

Daar is een journalist met verborgen camera gaan solliciteren bij kuisbedrijven om zo na te gaan of de ziekenhuizen wel de regels volgen aangaande netheid. Hij deed dit omdat er 500 mensen per jaar sterven aan de ziekenhuisbacterie? Ik heb gisteren beelden uit de reportage gezien en ik huiver om ooit nog in een ziekenhuis te worden opgenomen.

Verder heb je daar nog onderzoeksprogramma's als Opgelicht, waar men achter oplichters aangaat en het met een Emmy bekroonde Peter R De Vries, die soms infiltreert in de onderwereld. Uitzendingen van Zembla hebben ooit zelfs al geleid tot het ontslag van ministers.

En in ons land? Niets! Vroeger had je er bij Humo of De Morgen nog een paar rondlopen maar die zijn allemaal in opspraak gebracht en mogen nu nog alleen brave stukjes schrijven. Wie goede onderzoeksjournalisten wil moet daar veel tijd en geld voor vrijmaken. Onderzoeksjournalisten hebben geen deadlines waar ze zich aan moeten houden.

Helaas zijn de journalisten in ons land te goed bevriend met de politiekers en durven ze niet goed tegen hen schrijven. Kijk maar naar al die journalisten die plots de politiek ingaan. Je mag je gerust afvragen of die journalisten zich plots bekeerd hebben.

Ik heb altijd al zitten walgen van intrviews tussen Karel De Gucht en Siegfried Bracke omdat die heren elkaar bijzonder goed kennen. Als er geen of niet voldoende afstand is tussen politiek en journalistiek mag je zeker geen hoogstaande of onafhankelijke journalistiek meer verwachten. Na vriendjespolitiek mag men van mij ook het woord vriendjesjournalistiek inschrijven in de woordenboeken der Nederlandse taal.

Natuurlijk gaan ook de bazen van de journalisten in de fout, ze staan niet meer achter hun journalisten en omwille van besparingen vinden ze dat er geen middelen meer moeten gaan naar onderzoeksjournalistiek.

Ik blijf tegen het feit dat mensen elkaar gaan schaduwen, net als ik tegen het feit ben dat de staatsveiligheid dossiers verkozenen des volks opstelt. Dedecker had in dit geval naar de rechtbank moeten gaan zeggen sommigen, maar de tip kwam uit de gerechtelijke wereld. Ik vrees dat Dedecker, die graag schandalen naar buiten brengt, gebruikt wordt door sommigen om rekeningen te vereffenen of om hem achteraf in diskrediet te kunnen brengen.

Hij had beter al wie in het begin bij zijn partij kwam laten screenen dan zat hij nu niet met een hoop misnoegden die omdat ze niet meer of te laag op een lijst staan naar de pers, die natuurlijk smult van dit soort verhalen, lopen. Ik voorspel nu al dat er nog dingen naar boven gaan komen, er verschijnt binnenkort zelfs een boek over Dedecker waarin men zijn manier van werken uit de doeken wil doen.

Wie de pers en het politieke wereldje reeds jaren op de voet volgt zal zeggen "daar gaan we weer". Het politieke en journalistieke niveau is tot op -3 gedaald!

Gisteren schreef ik hier een column over een vals persbericht, over een eenheidslijst waarmee alle kleinere linkse partijen naar de kiezer zouden trekken, dat medeblogger Eric Rosseel de wereld instuurde en dat door zowat alle media klakkeloos en zonder enige controle vooraf werd overgenomen.

Na een gezonde nachtrust en enkel uren nadenken stel ik me de vraag of zowel wij als de media zelf nog wel overweg kunnen met die massa informatie die we elke dag over ons heen krijgen.

Blijkbaar volstaat het om een op een document een logo te plaatsen en er een bericht onder te schrijven om zowat elke journalist te doen geloven dat het om een echte persmededeling gaat. Blijkbaar wil men tegenwoordig alles publiceren, als ze maar een scoop kunnen brengen.

En was het dan vroeger zoveel beter? Jawel, ik ben ooit, toen ik bij Rossem zat, door een journalist van P Magazine tot drie keer opgebeld om te bevestigen dat ik wel ik was. Zo zou het altijd moeten gaan, maar krijgen de journalisten nog wel de tijd van hun bazen om een verhaal te checken en te dubbelchecken? Ik vrees ervoor en zeker nu er de laatste tijd veel journalisten zijn ontslagen om zogezegd economische redenen.

Weet je wat je eens moet doen? Koop twee dagen achter mekaar vier kranten en je zal merken dat dezelfde artikels weerkeren, soms zelfs letterlijk overgenomen. Het is dus soms ook een vorm van luiheid.

Het wordt tijd dat de hoofdredacteuren van alle media eens rond de tafel gaan zitten of bij zichzelf te raden gaan om eens na te gaan hoe de kwaliteit van hun berichtgeving de hoogte in kan.

Ik stel voor dat alle bloggers af en toe een soortgelijke persmededeling versturen naar Belga en de media zodat ze op al die redacties wel waakzaam moeten blijven. Meteen loven we de Eric Rosseel-prijs uit voor wie er in slaagt de meeste mediaheisa los te weken. De eerste prijs gaat dit jaar naar de meester zelf, uit waardering voor zijn baanbrekend werk op mediaal gebied.

(voor de pers, zulke prijs bestaat niet, ik herhaal NIET)

Deze nacht schreef Eric Rosseel, iemand die ook op deze blog van zich laat horen en die ik ken uit mijn periode bij Rossem toen hij onderzoek deed voor een boek over Van Rossem, het volgende op zijn blog:

Nooit eerder is zogenaamd extreem-links erin geslaagd samen één verkiezingslijst te vormen. Maar na urenlange vergaderingen die vanmiddag aangevat werden in Café-Brasserie "La Renaissance" in Sint-Gillis-Brussel en deze nacht rond 24 uur werden afgerond, hebben Erik De Bruyn (SP.a-Rood), Peter Mertens (PvdA), Jacques Perquy (KP) en Raf Verbeke, samen met Roberto Dorazio (CAP), een akkoord bereikt om in juni samen naar de verkiezingen te trekken met een linkse eenheidslijst onder de naam AVE-EVA ("Allen voor Eén - Eén voor Allen"). Kleinere linkse groepen zoals LSP (Linkse Socialistische Partij) en SAP (Socialistische ArbeidersPartij) hebben eveneens hun akkoord verklaard. De Eenheidslijst rekent op drie zetels in het Vlaams Parlement, 1 in Brussel en 2 in de Waalse regio.

De definitieve lijst en het programma worden samengesteld op 1 April en aan de bevolking gepresenteerd op het traditionele 1 mei-Feest van de PvdA (op de campus van de VUB), dat uiteraard een totaal andere uitstraling zal krijgen.

Caroline Gennez (SP.a-voorzitster), die op de hoogte was van de besprekingen, wil voorlopig geen commentaar kwijt.

[Bron: NTPA - Not-True Press Agency]

De pers trapte er blindelings in, eerst het radionieuws van 6 uur deze ochtend en daarna verschillende website van kranten. Zijn er nog wel journalisten te vinden die alles checken en dubbelchecken of is de gehele pers afgegleden naar het Blik-niveau? Een eenvoudig mailtje of telefoontje was voldoende geweest om de waarheid te achterhalen.

Maar wie de bronvermelding goed had gelezen had zo'n blunder niet begaan. Not-True Press Agency, kan het nog duidelijker of zijn we in België zo humorloos geworden dat we bij elke grap tussen haakjes grapje, humor, satire of parodie moeten zetten?

Zeiden onze ouders vroeger niet "ge moogt niet alles geloven wat ze in de gazet (of op een blog) zetten"?

Lees hier het hele verhaal op Indymedia.

Over vrije tijd: Hebben alleenstaanden dan geen recht op vrijen tijd?

Over de media: Als alle journalisten vanaf morgen nu eens alleen maar de waarheid zouden schrijven, dan waren de kranten minder dik en kon het Amazonewoud binnen de vijf jaar gered zijn.

Over homohaat: Wie homo's haat is een jeannet!

Over de jeugd van tegenwoordig: Veel oude mensen hebben het over de jeugd van tegenwoordig, maar hoe was de jeugd van vroeger?

Over dieren liefhebben: Ik hou van dieren, vooral als er een lekker sausje en frieten bij zijn. Kroketten mag ook natuurlijk!

Over fantaseren over sex met nonnen: Is vrijen met een non geen non-event?

Hier meer uitspraken.

Ignace Crombé, de organisator van Miss Belgian Beauty, heeft 250.000 euro verduisterd. Dat is dit voorjaar gebleken bij een huiszoeking in zijn woning en zijn toenmalige echtgenote Miriam Jacques. Het nieuws raakte nu pas bekend en is bevestigd door het parket van Kortrijk.

De Bijzondere Belastingsinspectie (BBI) en de federale gerechtelijke politie voerden dit voorjaar een huiszoeking uit bij Crombé. Ze vonden er 250.000 euro van de bvba van Crombé die naar zijn privérekening was doorgestuurd en nergens in de fiscale aangiftes werd teruggevonden.

Crombé zou inmiddels al een regeling getroffen hebben met de fiscus. Het parket van Kortrijk denkt nog na over een mogelijke strafrechtelijke vervolging.

Wie snel hoog wil klimmen kan ook heel snel vallen, dat lijkt een spreekwoord die zeker voor Ignace Crombé van tel is. Eerst weg van zijn vrouw voor een veel jongere vriendin, dan slaagt hij zijn nieuwe vriendin bont en blauw en nu verduisterd hij geld. Crombé is duidelijk niet meer oké!

En dat hij en zijn fans nu niet komen zeggen dat het de schuld is van de media is. Want het zijn niet de journalisten die aan zijn geld hebben gezeten of zijn vriendin hebben gelagen. Dat was hij, de journalisten brachten gewoon verslag uit. Soms in niet mis(s) te verstane bewoordingen.

Open Vld-adviseur Noël Slangen heeft zijn website www.meneerRik.be gelanceerd, maar schakelt wel over op een lagere versnelling. Zo staat dinsdag in De Morgen en De Standaard. Aanvankelijk was de site bedoeld als frontale aanval op het weekblad Knack en eigenaar Rik De Nolf, nu wordt het een forum over journalistiek en haar ethische grenzen.

Dat Slangen teruggefloten werd, wilde niemand binnen Open Vld maandag hardop gezegd hebben. Begrip was er hoorbaar voor de motieven van zijn frontale aanval op Knack, en vooral De Nolf, minder voor de werkwijze. "De balans tussen ratio en emotionaliteit moet goed zitten", klonk het aan de partijtop. "Dat is nu niet het geval". Slangen sust. "Politici zou ik inderdaad afraden te doen wat ik heb gedaan, maar ik ben geen politicus".

Slangen behoort tot het kransje mensen die denken dat ze de Vlaamse Berlusconi zijn. Het werd eens tijd dat hij werd teruggefloten. Journalisten of ze nu voor een krant, radio, televisie of op internet schrijven mogen niet gehinderd worden in hun werk. Bent u het niet eens met hen, kan u altijd een recht op antwoord schrijven en in laatste geval naar de rechter stappen om u gelijk te halen.

Als ik ooit een recht op antwoord krijg zal ik die zeker plaatsen omdat ik vind dat iedereen het recht heeft om te zeggen of schrijven wat hij of zij wil. Wie de bal kaatst moet niet bleiten als hij hem ooit terugkrijgt. No hard feelings!

Journalist Pol Van Den Driessche krijgt als kartelkandidaat de tweede opvolgersplaats op de CD&V/N-VA-lijst voor de Senaat, zo is donderdag uit goede bron vernomen. Van den Driessche wordt vrijdagochtend in Aalst voorgesteld door Vlaams minister-president Yves Leterme, CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen en N-VA-voorzitter Bart De Wever. Drie weken geleden raakte bekend dat de politieke hoofdredacteur van VTM dicht bij een overstap naar de politiek was. Het nieuws lekte echter vroegtijdig uit en onhandige communicatie had tot gevolg dat Van Den Driessche het aanbod van de CD&V afwees, maar dat hij ook moest opstappen als politiek hoofdredacteur bij de commerciële zender.

Als je ziet hoeveel journalisten de laatste jaren naar de politiek zijn overgestapt, dan mag je vragen stellen over de objectiviteit van onze pers. Vroeger waren kranten misschien verkapte partijbladen, maar je wist tenminste met welke inval een stuk was geschreven. Ik moet bijvoorbeeld kotsen als ik Siegfried Bracke een interview met Karel De Gucht zie doen, iedereen die de politiek een beetje volgt weet dat ze in dezelfde loge zitten.

Natuurlijk ben ik als vrijdenker/libertijn een groot verdediger van de persvrijheid, maar ik ben eveneens voorstander van een eerlijke pers. Misschien moeten eindredacteuren meer rekening houden met wie er wie interviewt. Laat iemand met liberale sympathieën niemand van Open VLD interviewen enz.. Natuurlijk hebben journalisten recht op een politieke mening maar ze mogen dit niet laten doordringen in hun werk.