Columns

De rechter in Hasselt heeft een klacht van communicatieadviseur Noël Slangen tegen het weekblad Knack verworpen. Slangen beweerde dat door artikels uit 2002 en 2007 zijn naam en die van zijn bedrijf werden aangetast.

Dit weekend verkondigde De Morgen op haar website dat koningin Fabiola was overleden, verleden week verkondigde het persbureau AFP dat het lichaam van de verdwenen kleuter Younez was teruggevonden. Nu blijkt volgens het eerste tuchtrapport ook dat de genaamde Jimmy Hemeleers in de gevangenis van Leuven niet de cipiers heeft aangevallen maar medegevangenen.

Drie keer in één week werden er foute berichten verspreidt door journalisten of persbureaus. Wie de kranten en de websites van de media er op naleest zal elke dag wel een paar foute berichten terugvinden.

Aan wie ligt dat vraagt u zich met mij af. Welnu, het komt door het feit dat journalisten van hun bazen niet genoeg tijd meer krijgen om alles te controleren. Iedere dag moeten de kranten niet alleen vol, maar ze moeten ook verkopen. Het ligt natuurlijk ook voor een deel aan de lezers. Die hebben zogezegd geen tijd meer om ingewikkelde stukken te lezen.

Artikels vol emoties verkopen beter dan diepgravende stukken. En liefst met grote foto's, desnoods zonder toestemming van de betrokkenen genomen. Zo las ik onlangs in Het Laatste Nieuws een artikel over een jongen die verstikt was in een zelf gegraven put.

Daar stonden foto's bij die duidelijk vanop grote afstand waren getrokken en waarbij ik meteen dacht "die hebben geen toestemming gehad, anders hadden ze wel betere foto's". Maar ja, de gazet moest vol en dan doet het er niet toe of mensen leed hebben of niet. Ik noem hen dan ook steeds Het Laagste Nieuws.

Maar ook de manier waarop Rik Van Cauwelaert, de directeur van het "kwaliteitsblad" Knack, in Phara Patrick Vankrunkelsven op een arrogante manier af zat te breken is een bewijs waarop sommigen tegenwoordig denken aan journalistiek te moeten doen. Lees hier een column over dit feit.

Ik heb het ooit meegemaakt dat ik meedeed aan een ludieke manifestatie van de partij Banaan op de Brusselse Grote Markt. Wij voerden aan de kerststal een toneelstuk op, waar ik als banaan verkleed was. Daar waren alleen maar fotografen aanwezig en toch las ik in de krant "en na de voorstelling werden ze opgepakt". Wij zijn niet opgepakt geweest, de verantwoordelijke moest gewoon zijn pas laten zien.

Verder zijn sommige journalisten tegenwoordig liever lui dan moe, ze komen zelfs niet meer naar persvoorstellingen maar vragen gewoon een perstekst op. Er zijn er zelfs bij die dan een artikel durven schrijven waarin ze doen alsof ze er zelf bij waren. Dit heb ik zelf meegemaakt rond de GP Jef Scherens, waarvan ik secretaris ben, van dit jaar.

Bij Het Nieuwsblad is het zelfs zo dat sommige fotografen zelf artikels moeten schrijven als er geen journalisten voorhanden zijn.  Als de schoenmaker niet bij zijn leest blijft mag je nu eenmaal geen goede schoenen verwachten.

Journalisten en fotografen van sommige kranten moeten naar ik vernomen heb van één van hen zelfs hun perskaart zelf betalen. Dus wordt er zogezegd wegens de crisis ook nog eens bezuinigd op de werking van journalisten en fotografen. Het is dan ook niet te verwonderen dat sommigen de moeite niet meer doen om deftig uitgewerkte artikels te schrijven.

Het is dan ook bedroevend te noemen dat er in ons land maar een paar onderzoeksjournalisten meer zijn. Er wordt liever geld gestoken in scoopjournalistiek dan in onderzoeksjournalistiek.

Er bestaat een deontologische code voor journalisten waarin staat dat ze alles moeten checken en zelfs dubbelchecken. Maar die code is niet bindend en er staan geen straffen op als men die code niet volgt. Met andere woorden, die code is gewoon een vodje papier en dus niets waard.

Als columnist ben ik voor een vrije pers, maar dat wil niet zeggen dat je leugens kan verkondigen alsof het niets is. Als de pers minder rechtszaken tegen zich wil zal ze zich toch moeten gaan bezinnen over hun werkwijze.

Ik ben er tegen dat programma's of artikels worden verboden door rechters nog voor ze uitgezonden of verschenen zijn, dat is trouwens ongrondwettelijk. Maar als er fouten in het artikel of uitzending zitten moet de persoon of personen om wie het gaat het recht hebben om dit te laten rechtzetten. Als de media dit weigeren, mag men gerust naar een rechter gaan.

En ja ook ik schrijf hier soms vol emotie over dingen die mij raken. Maar ja, ik geef dan ook mijn eigen mening en ben dan ook geen journalist. Ik ben een gewone burger, maar dan één met een mening.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Wie gisteren naar Phara keek zal met afschuw gekeken hebben naar de arrogante manier waarop de directeur van het zogenaamde kwaliteitsblad Knack, Rik Van Cauwelaert zat af te geven op Patrick Vankrunkelsven (Open VLD), van wie ik zeker geen fan ben en wie ik voor zijn politieke ideeën (bv. roken verbieden thuis als je kinderen hebt) hier in het verleden hard heb aangepakt.

Het was Van Cauwelaert die bekend maakte dat er twee klachten voor stalking liepen tegen Vankrunkelsven. Vankrunkelsven maakte eerder deze week bekend dat hij uit de politiek gaat stappen.

Toen Phara de Aguirre vroeg wanneer hij precies gaat stoppen, kwam Van Cauwelaert snel tussen met de woorden, "liever vandaag nog". En zo ging het het hele gesprek, met beschuldigingen en verwijten heen en weer.

Van Cauwelaert zei dat Vankrunkelsven een opportunist is, op zijn beurt beschuldigde Vankrunkelsvens Van Cauwelaert ervan hem te willen beschadigen en dat hij onder één hoedje speelt met zijn partijgenoot Karel De Gucht, die verhalen over hem zou hebben gelekt.

Ook zou Van Cauwelaert in de zomer van 2007 naar Vankrunkelsven hebben gebeld om te vragen hoe Guy Verhofstadt over een onderdeel van het regeerakkoord van de regering Leterme I zou gedacht hebben en dit dan ondanks de belofte dit niet te gebruiken toch gepubliceerd hebben. Van Cauwelaert ontkende ooit naar Vankrunkelsven gebeld te hebben tijdens die zomer.

Het is duidelijk voor mij dat ik gelijk heb toen ik eerder schreef dat het niet alleen slecht is gesteld met onze politiek maar ook met de journalistiek. Journalisten zijn luie wezens geworden die enkel nog opschrijven wat hen wordt aangereikt. Ze halen er alleen de schrijffouten uit of passen de tekst aan zodat ze leesbaarder voor hun leespubliek worden.

Sommige wetstraatjournalisten hebben ook een veel te nauwe band met de politiek. Het bewijs hiervan wordt geleverd door al die journalisten die op een mooie dag bij een politieke partij op een lijst gaan staan of een relatie beginnen met een politieker.

Niet dat dit niet mag van mij, maar je kan je toch vragen stellen bij de objectiviteit, als dat al zou bestaan, van zo'n journalist. Er bestaan reeds langer geen echte onderzoeksjournalisten meer en nu zijn ook de kwaliteitsbladen een stille dood aan het sterven.

Als bladen als Knack al meer interesse krijgen in het privéleven van politici dan in hun ideeën en politieke daden dan vraag ik me af of ze de stempel kwaliteitsblad nog wel langer kunnen dragen.

Jammer, want in een echte democratie heeft de journalistiek een controlerende functie. Maar ja, ik roep reeds langer dan vandaag dat wij hier in een schijndemocratie leven.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

In een open brief aan premier Herman Van Rompuy en Vlaams minister-president Kris Peeters (beiden CD&V) die morgen in Knack verschijnt, ijvert Geert Noels voor de oprichting van een economisch oorlogskabinet. De economische crisis is nu eenmaal ongezien, meent de analist.

Een advertentie voor het Canvas-reisprogramma "Weg met De Soete" die een maand geleden in het tijdschrift Flair verscheen, zorgt nu voor controverse. Op de advertentie stond Tomas De Soete afgebeeld als Adolf Hitler in een slip.

Wat een gedoe deze week over of Vlaams Behangers Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel (binnen de partij Morelleke Forelleke genoemd, maar dat zou niets met het lievelingsgerecht van Adolf Hitler te maken, zeggen ze bij de partij) al dan niet ooit iets met elkaar gehad hebben. Is een liefdesaffaire hebben in de politici een grotere schande dan pakweg de affaire Agusta?

Zolang men die affaire niet misbruikt om minnaressen of minnaars hoge postjes te geven zoals in de affaire Koekelberg heb ik daar niets op tegen. Moesten alle politici op liefdesvalk gelukkig zijn (al dan niet met hun vrouw), ze zouden veel minzamer zijn. Ze zouden veel minder ruzie met elkaar maken, tenminste als ze geen affaire beginnen met elkaars vrouw of minnares. Het Vlaams Behang zou een brave partij zijn moest iedereen er wat meer op elkaar kruipen.

Ik ben een Vlaams Behanghater van het eerste uur, maar men moet volgens mij politieker hun privéleven gunnen, behalve als ze dat zouden misbuiken om aan de macht te komen of anderen hoge postjes te geven.

Moest nu een politieker een uitspraak doen tegen het homohuwelijk, maar zelf een homofiele affaire hebben dan mag men dit van mij gerust breed uitsmeren in de pers. Dat zou hypocriet zijn van die politieker en kiezersbedrog. En het zou dan de plicht zijn van de media om dit te melden, met vunzige beelden en al.

Dus beste politici van welke partij ook, want affaires komen in de beste families al eens voor, dat ge uw vrouw bedriegt dat is uw zaak, maar dat u uw kiezers bedriegt dat is pas echt een schande.

Maar wat ik veel erger vind dan die affaires is dat nu ook al kwaliteitsbladen zich gaan bezig houden met riooljournalistiek. Het mag van mij, maar noem jezelf dan geen kwaliteitsblad meer. Binnenkort gaan we bladen als Blik nog een kwaliteitsblad moeten noemen.

Nog niet zo lang geleden, in juni 2006, bij het staatsiebezoek van koningin Beatrix aan ons land, drukte onze koning Albert de wens uit dat Nederland en België voorbeeldig zouden samenwerken aan het project van de Ijzeren Rijn. Maar de spoorverbinding voor goederenvervoer naar Duitsland, over Nederlands grondgebied, loopt veel vertraging op. Is de samenwerking werkelijk zo optimaal? En zo neen, wie steekt er dan stokken in de wielen?

Wie bijvoorbeeld niet op de komst van de Ijzeren Rijn gesteld is, is de Nederlandse gemeente Weert. Directeur stadsbeheer Huub Keyzers van Weert getuigt in Terzake hoe Groep C hem bijstaat in het verzet tegen de heropening van de spoorlijn. Groep C is het bedrijf van Noël Slangen, ook verwikkeld in het BAM-dossier. Slangen is ook directeur bij Open VLD.

Het is toch wel vreemd dat een algemeen directeur van een partij die ministers heeft in de Vlaamse regering adviezen geeft om diezelfde Vlaamse regering stokken in de wielen te steken. Pikken die Open VLD-ministers dit allemaal zomaar? Is Slangen echt zo onaantastbaar? Waar zit voorzitter Bart Somers? Is hij de Vlaamse Berlusconi? En wie durft het eindelijk eens aan om dat heimelijk lachje van zijn gezicht te halen?

Noël Slangen is net zoals de dieren met dezelfde naam als zijn achternaam een gevaarlijk kronkelend beestje. Die man denkt dat hij de Vlaamse Berlusconi is en dat hij zich vanalles kan permitteren.

En dat hij dezelfde middelen gebruikt dan Berlusconi blijkt uit het volgende citaat van Wikipedia "De methodes en carrière van Noël Slangen als spindoctor zijn omstreden. Zowel het weekblad Knack, als filosoof Johan Sanctorum gaven kritische beschouwingen hierover. Tegen beiden spande Noël Slangen vanuit zijn bedrijf 'Groep C' een proces in. Het Platform voor Vrijemeningsuiting, o.l.v. filosoof Lieven De Cauter, publiceerde hierrond een protestpetitie, verschenen in De Morgen van 14 sept. 2007. De rechtbank stelde uiteindelijk op 23/11/07 publicist Johan Sanctorum in het gelijk, en beoordeelde de klacht van N. Slangen als een poging tot beknotting van de vrijemeningsuiting."

Wie kritiek heeft mag het gaan uitleggen voor een rechter. Waar hebben we dat nog gehoord? Natuurlijk mag iemand naar een rechter stappen? Maar wie niet omkan met terechte kritiek heeft geen relativeringszin en is een gevaar voor zichzelf en de maatshappij. En wie de vrije meningsuiting probeert te beknotten is een gevaar voor de democratie en zeker als zo iemand directeur is van een regeringspartij. 

Is het tijd voor een cordon sanitaire rond Open VLD? Tenminste voor zolang Slangen er de plak zwaait en zijn gif spuit in de aderen van de democratie. Maar zoals u wel weet ben ik alleen voor schutskringen bij varkenspest en vogelgriep.

Wie nu nog niet door heeft dat alles wat Slangen doet een schijn van belangenverstrengeling heeft, zal het nooit doorhebben.

Knack-journalist Stijn Tormans is op 10 juni kandidaat met de partij Stijn, niet omdat hij verkozen wil worden, maar bij wijze van journalistiek experiment. Hij hoopt dan ook op zo weinig mogelijk stemmen, zegt hij in Wilde geruchten.

"Het idee is ontstaan na de heisa rond het lijsttrekkerschap van Yves Leterme. Toen heeft Johan Vande Lanotte gezegd dat iedereen het recht heeft om kandidaat te zijn", aldus Stijn. De journalist besliste prompt om dat eens uit te proberen. En wat bleek? "Het is heel makkelijk om op de stembrief te geraken." "Je downloadt een papier op internet en je verzamelt twee handtekeningen van senatoren of 5.000 handtekeningen van gewone mensen."

Die twee handtekeningen kreeg Stijn van Wouter Beke en Lionel Vandenberghe. En nu kunt u dus op 10 juni op Stijn stemmen. Al raadt Stijn dat niet aan: "ik hoop op zo weinig mogelijk stemmen." Het gaat immers louter om een journalistiek experiment, want Stijn zal zelfs niet op zichzelf stemmen. "In naam van de democratie ga ik niet op mezelf stemmen. Mijn vrienden zeggen dat ook: "We gaan zeker niet op jou stemmen want jij bent totaal ongeschikt voor de politiek."

Stom experiment want hij zou beter geprobeerd hebben om die 5000 handtekeningen van de "gewone burgers" te verkrijgen. Dan zal hij pas inzien dat het niet zo gemakkelijk is. Normaal geven enkel Vlaams Behangleden een handtekening, maar omdat meneer journalist is willen andere partijen de nodige handtekeningen ook wel leveren. Kwestie van hun partij in de pers niet te laten overkomen als ondemocratisch.

Open Vld-adviseur Noël Slangen heeft zijn website www.meneerRik.be gelanceerd, maar schakelt wel over op een lagere versnelling. Zo staat dinsdag in De Morgen en De Standaard. Aanvankelijk was de site bedoeld als frontale aanval op het weekblad Knack en eigenaar Rik De Nolf, nu wordt het een forum over journalistiek en haar ethische grenzen.

Dat Slangen teruggefloten werd, wilde niemand binnen Open Vld maandag hardop gezegd hebben. Begrip was er hoorbaar voor de motieven van zijn frontale aanval op Knack, en vooral De Nolf, minder voor de werkwijze. "De balans tussen ratio en emotionaliteit moet goed zitten", klonk het aan de partijtop. "Dat is nu niet het geval". Slangen sust. "Politici zou ik inderdaad afraden te doen wat ik heb gedaan, maar ik ben geen politicus".

Slangen behoort tot het kransje mensen die denken dat ze de Vlaamse Berlusconi zijn. Het werd eens tijd dat hij werd teruggefloten. Journalisten of ze nu voor een krant, radio, televisie of op internet schrijven mogen niet gehinderd worden in hun werk. Bent u het niet eens met hen, kan u altijd een recht op antwoord schrijven en in laatste geval naar de rechter stappen om u gelijk te halen.

Als ik ooit een recht op antwoord krijg zal ik die zeker plaatsen omdat ik vind dat iedereen het recht heeft om te zeggen of schrijven wat hij of zij wil. Wie de bal kaatst moet niet bleiten als hij hem ooit terugkrijgt. No hard feelings!

Noël Slangen, strategisch manager van Open Vld en gedelegeerd bestuurder van Groep C, zet zijn strijd tegen het weekblad Knack voort. Hij kocht de url www.meneerRik.be om er een platform van te maken tegen Knack en Roularta-eigenaar Rik Denolf. Knack beschuldige Slangen vorige week ervan te hebben gesjoemeld met overheidsopdrachten. Slangen en Groep C reageerden furieus en verhoogden de schadeclaim die al liep tegen het weekblad met 800.000 euro.

Slangen lanceert nu een platform tegen Knack en Roulartabaas Rik Denolf. Hij doet dat naar eigen zeggen omdat hij sinds de nieuwe aanval van het blad talloze berichten ontving van "slachtoffers van Knack". "Ik wil het verzet tegen Rik De Nolf en zijn blad Knack een krachtige stem geven.

Wij zullen daarbij iedere steen omdraaien, van iedere zwarte koelkast uit zijn ruilcontracten tot de manier waarop hij zijn redactie actief aan politiek laat doen. Off the record spreken journalisten schande van hetgeen gebeurt bij Knack. Media ontzien mekaar echter en daarom is er nood aan een alternatief medium. We gaan nu medewerkers verzamelen en de site ontwikkelen", aldus Slangen.

Slangen denkt echt dat hij de mediagoeroe van Vlaanderen is! Waaromlaat hij het gerecht zijn werk niet doen. Dit ruikt naar censuur en beknotting van de persvrijheid! Het is niet de eerste keer dat de VLD tussenkomt in de vrijheid van de media. Zo hebben ze ooit Liberty TV onder druk gezet om het debatprogramma Zwart/Wit van Jürgen Vestrepen te stoppen.

Wie voor de democratie en de persvrijheid is, weet dat hij niet moet stemmen voor een partij waar tegenstanders van de persvrijheid zitten. Als Slangen zich aangevallen voelt door de pers moet hij maar een klacht bij de mediaraad neerleggen of de rechter zijn werk laten doen. Misschien moet Knack als tegeninitiatief nu maar komen met www.pasopvoorSlangen.be .