Columns

Ik kreeg plots een idee om eens na te gaan hoe ik denk en waarom sommige lezers mijn denkbeelden niet kunnen vatten of volgen. En na lang nadenken ben ik er achter gekomen. Ik ben niet in één hokje te stoppen.

Toen ik in 1991 voor het eerst me ging bezig houden met de politiek en ik me, na "het Libertijns manifest" van Jean Pierre Van Rossem bij R.O.S.S.E.M. aansloot bleek dat ik een libertijn was. En dan bedoel ik dat niet seksueel, alhoewel ik ook mijn fantasieën heb op dat vlak, maar op politiek vlak. Libertijnen denken zonder rekening te houden met "dogma's" of "waarheden" over problemen na.

Maar ik ben ook een vrijdenker, die laten zich enkel leiden door de wetenschap en de logica, alhoewel mijn libertijnse kant soms ook durft te twijfelen aan de logica omdat ieder omwille van zijn achtergrond zo zijn logica heeft. Maar ze laten zich zeker net als libertijnen niet leiden door een autoriteit (regering, religie...), dogma of traditie.

Er zijn dus raakvlakken tussen die twee, verwerpen van "de waarheid" en zeker een geloof in de rede.

Sinds kort ben ik er ook achter gekomen dat ik ook een atheïst ben en zelfs een paar trekjes van een nihilist in mij heb. Voor een atheïst bestaan er geen goden, vandaar dat ik geen vrijzinnige ben, zoals sommige durven te beweren, want sommigen vrijzinnigen laten het bestaan van een god in het midden en er bestaat zelfs zoiets als religieus humanisme. Religie en vrijdenken, wat ik doe, gaan nu eenmaal niet echt samen volgens mij.

Een nihilist is dan weer iemand die niet buigt voor autoriteiten, iemand, die geen principe zomaar op goed geloof aanneemt. Eigenlijk is een nihilist ook een vrijdenker, libertijn en een atheïst...en omgekeerd.

Moeilijk hé? Laat het er op ons houden dat ik een vrij(e)denker ben. Dat dekt meer de lading.

Maar nu begrijpt u, hoop ik, misschien al een stuk betert waarom ik soms zo fel reageer tegen wat ik onzinnige uitspraken vind van religieuzen, politici, pseudo-wetenschappers en anderen die denken de waarheid in pacht te hebben. Voor mij bestaat er geen "waarheid", de waarheid zoals velen ze noemen is subjectief en hangt af van persoon tot persoon.

Het enige wat ik doe is MIJN mening verkondigen, ik zie een probleem, denk er over na, lees er over en vorm dan MIJN mening. En soms zal u het met mij eens zijn en een andere keer niet. Daarom werd ik ooit op één en dezelfde dag voor links tuig (omdat ik het opnam voor asielzoekers) en voor racist (omdat ik schreef over Mechelse en Brusselse Marokkanen die komen vechten op de Leuvense Oude Markt) uitgemaakt. Ge moet het maar kunnen!

In mijn denkwereld bestaan er geen dingen als links en rechts. Het zijn alleen maar namen om denkbeelden aan te duiden.

Daarom vecht ik tegen censuur, daarom was ik ook tegen het verbieden van het Vlaams Blok. Terwijl ik niets van hen moet hebben, vind ik dat ook zij HUN mening moet kunnen blijven verkondigen. Het is maar aan hun tegenstanders om er HUN mening tegenover te zetten.

In mijn columns gebruik ik ook soms de dialectiek, een redeneervorm die door middel van het gebruik van tegenstellingen naar een waarheid probeert te zoeken. Daarom durf ik soms ook meningen verkondigen die niet echt mijn meningen zijn, maar die er moeten leiden tot een debat en waaruit ik alsnog MIJN mening vorm. Ik hou nu eenmaal van een beetje polemiek.

Soms stel ik alleen maar vragen omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben. Ik schrijf mijn columns ook vanuit een onderbuikgevoel en daarom spring ik volgens sommigen soms van de hak op de tak. Maar ook dat is eigen aan een vrij(e)denker.

Een vrij(e)denker durft ook van mening te veranderen als hij elders een betere mening hoort of leest. Mensen die voor altijd vasthouden aan één mening zijn verkrampt en kan je moeilijk open geesten noemen.

Ik ben blij dat ik u deze zoektocht heb ondernomen en u heb kunnen uitleggen hoe en waarom ik mijn meningen vorm. Noem mij wat u zelf wilt, ik denk er vrij het mijne over!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.