Columns

Een meisje dat toegeeft dat ze haar zus heeft toegetakeld, ouders die waarschijnlijk hun zoontje hebben omgebracht, een vader die zijn dochter sloeg met een blok hout, een leerling die een lerares vier tanden uit de mond slaat, een turnleraar die een veroordeling oploopt voor het aanranden van jongens, het is maar een greep van wat er vandaag in de media te lezen of te horen was.

Is er iets aan de hand met onze maatschappij of komt het gewoon meer in het nieuws?

Het Centrum ter Preventie van Zelfdoding kreeg vorig jaar meer dan 10.000 oproepen. Dat is een kleine stijging tegenover het jaar daarvoor. De cijfers werden bekendgemaakt bij de opening van een tweede vestiging van het centrum in Leuven.

Als al 10.000 mensen hulp zoeken via de zelfmoordlijn, hoeveel moeten er dan wel zijn die zonder te bellen naar de zelfmoordlijn aan zelfmoord denken of zelfmoordpogingen ondernemen?

Wordt het niet eens tijd dat we met zijn allen wat gaan onthaasten en we wat meer oog voor elkaar krijgen? Ik heb altijd al geweten dat eenzaamheid de ziekte van de komende jaren zal worden. Wie eenzaam is voelt zich slecht in zijn vel en zal sneller aan zelfmoord denken.

Wie niet presteert in deze maatschappij en zich uitgesloten of niet meer nuttig voelt, zal sneller aan zelfmoord denken. Men verwacht dat iedereen langer werkt en flexibeler wordt, dat kan zolang de elastiek niet breekt. Het wordt tijd dat bedrijven eens gaan stilstaan bij het welzijn van hun personeel op de werkvloer.

Deze term bestaat nu al enige tijd, en iedereen weet wat ermee bedoeld wordt...Het betreft migrantenjongeren die geen (of toch niet de onze) samenlevings - of morele regels accepteren en bijgevolg een pest zijn voor de omgeving waar ze zich bevinden....
 
Laat ons er in eerste instantie bij stilstaan dat het over jongeren gaat, meestal mannelijk, met dus niet te vergeten een (normale) hoge testosteronspiegel....Een hoop hormonale veranderingen, testosteron, groot ego en/of kwetsbaarheidsproblemen die evengoed gerelateerd zijn aan die leeftijd....enz...net zoals bij alle jongens van die leeftijdscategorie, ongeacht ras, geloof e.d.
 
Deze jongeren zijn vis noch vlees, ze zijn geen Marokkaan (of Turk, of ...), noch Belg, zelfs al hebben ze de Belgische nationaliteit en zijn ze hier geboren...ze zitten er ergens tussenin, en het evenwicht tussen die beide nationaliteiten en culturen vinden is niet voor iedereen even makkelijk....en mensen, vooral jonge, die in innerlijke onvrede en onevenwichtigheid verkeren zullen dat op één of andere manier uiten....frustratie komt niemand ten goede, in elk geval niet op korte termijn.
 
Wat volgens mij zeker (een groot?) aandeel in deze jongeren hun frustratie heeft - en bijgevolg rechtsreeks mede verantwoordelijk is, is het feit dat meesten van deze jongeren nooit echt, ook niet toen ze nog kinderen waren, geaccepteerd zijn geweest door autochtone belgen.... als je van kleins af regelmatig te horen of te voelen krijgt dat je hier eigenlijk niet welkom bent, dat je maar een "makak", "bruine aap" enz bent dan kan ik me voorstellen dat je het volk dat je dikwijls zo behandelt niet echt gaat respecteren, laat staan liefhebben......
 
En die diepgewortelde frustratie wordt onderling doorgegeven, of dacht u dat "zij" niet over "ons" spreken, dat zij zich ondereen niet beklagen wanneer ze alweer het slachtoffer zijn geworden van puur racisme....
 
Alle mensen zijn hetzelfde, herhaaldelijke negatieve ervaringen worden opgeslagen in de hersenen en maken daar een algemeen beeld - dat gebeurt bij "ons" wanneer we dikwijls slachtoffer zijn van "hun" en omgekeerd ook !
 
En op deze manier krijgen we 2 groepen mensen die een slecht beeld hebben van mekaar en die mekaar wantrouwen en eigenlijk niet moeten....
 
Dat is voor niemand een ideale basis om een goede toekomst op te bouwen....
 
Als we nu eens met zijn allen proberen om vriendelijk tegen mekaar te zijn, mekaar op individuele wijze te bekijken ipv op basis van ras en vooral minstens respectvol naar mekaar toe te zijn, tenslotte zijn we allemaal mensen en we moeten allemaal leren... leren leven,.... leren leven met mekaar.....
 
Wees constructief, besmet uw omgeving op een positieve manier, u zal zien dat het aanstekelijk werkt en mensenlevens ten goede beïnvloed...het uwe, dat van uw buren, dat van de kassiersters in de supermarkt, de postbode, vuilnisman....
 
En als u toch geconfronteerd wordt met iemand die geen respect voor u heeft, laat u dan niet doen, spreek degene er direct over aan, maar doe het van mens tot mens en niet van kemphaan tot kemphaan....
 
Alleen zo kan er een einde komen aan de vicieuze cirkel waar de onderlinge relatie tussen mensen is op stukgelopen....en kunnen allochtonen en autochtonen misschien in de nabij toekomst harmonieus samenleven....

In Afrika hebben ze niets, maar wel hoop, hier in België hebben ze alles, maar geen hoop... :-)
 
Tenzij wij zowel op nationaal als op internationaal vlak een mentaliteitsverandering bij de multinationals afdwingen (bv. winst maken ok, maar enkel mits respect voor al wat leeft (dus ook werknemers en planeet), en -jongeren en ouderen van alle rassen, standen en religies- doen samenkomen om met mekaar te praten over wat er misgaat in de wereld en wat elkéén zélf kan doen in zijn/haar dagdagelijks leven om dat te verbeteren zie ik niet hoe de sfeer in de samenleving terug hartelijk kan worden.
 
Iedereen moet zich betrokken (kunnen) voelen bij het verwezelijken van een samenleving waar we met zijn allen trots op kunnen zijn, een op elk vlak respectvolle en constructieve samenleving, en dus niet zo'n "zootje" zoals de wereld nu is.
 
De politiekers, zij die ons de regels opleggen, zouden minstens het goede voorbeeld moeten geven, er zitten naar mijn mening in de verschillende partijen en Belgische regeringen mensen (en zelfs idioten) die aan politiek doen om er zelf beter van te worden op allerlei manieren en die horen daar niet thuis, als zakkenvullers en machtswellustelingen degenen zijn die de regels opstellen is dat allesbehalve motiverend voor élke onderdaan van dat land....
 
De mensen zijn gewoon om te zwijgen, ze denken dat je er toch niets kan tegen doen en het dus beter gelaten kan aanvaarden....dus doen ze hun best om gelukkig te zijn terwijl er zoveel fout gaat, maar dat is slechts de oppervlakte, want het is ook niet voor niets dat België zo hoog scoort in het slikken van antidepressiva enerzijds en een enorm aantal zelfmoorden anderzijds. De eerste doodsoorzaak bij jongeren tegenwoordig dacht ik, als dat geen alarmsignaal is !

Waarom, of beter gezegd, waardoor, is deze spontane "tegenbeweging" ontstaan?
Omdat we het beu zijn van gedomineerd te worden in wat volgens de leer van Don Juan en Castaneda, de "kleine tirannen" zijn.... 

"Kleine tirannen" zijn er overal, op elk niveau.... wij denken hier nu even spontaan aan George w. Bush, Silvio Berlusconi... Héél de wereld weet dat dit slechte mensen zijn, dat ze vanalles doen om hun zakken te vullen en nog meer persoonlijke macht te vergaren...

met onwaarschijnlijke gevolgen voor heel de wereld; dood, dakloosheid, honger door de hoge voedselprijzen op de wereldmarkt en dan nog de prijs van energie, brandstof....
Daarbovenop meer belastingen voor iedereen, want regeringen die geld uitgeven aan/tengevolge van hetgene bv. Bush uitvreet die moeten dat geld van ergens halen.... juist !!! VAN ONS ALLEN !!!!!

En toch, doet bijna niemand iets om ze te stoppen.... toegegeven, op het niveau waarin deze kleine tirannen zich bevinden is het voor de gemiddelde mens ook moeilijk van er veel tegen te doen... Maar dat wil niet zeggen dat je altijd maar ja moet blijven knikken tegen elke kleine tiran die je pad kruist, gewoon omdat we welopgevoed zijn, liever geen confrontatie aangaan, ons geïntimideerd voelen of noem maar op!
Daarom !!!!
Als men geconfronteerd word met mensen die echt verkeerd handelen is het een bijna heilige plicht van daar tegenin te gaan, enkel zo kunnen we "het goede" - en in elk geval eerlijk en oprechte- dat niet dient om zakken te vullen of macht te verwerven- doen zegevieren!!! LAAT U NIET DOEN !!!!

Vandaag las ik een bericht waarin stond dat per jaar 300 mensen zelfmoord plegen in Belgische ziekenhuizen. Het aantal zelfmoorden in de rest van België ligt zeker vele malen hoger.

Voor veel mensen is praten over zelfmoord nog taboe, voor mij sinds de zelfmoord van mijn schoonbroer niet meer. Sinds de "zelfmoord" van Patrick Haemers in de gevangenis is er een spreekwoord dat zegt "een zelfmoord pleeg je nooit alleen", nu dan is mijn schoonbroer een uitzondering want we weten nog steeds niet wat hem bezielde, maar in de meeste zelfmoordgevallen klopt dit spreekwoord wel.

Meestal gaat het om familiale, financiële, liefdesperikelen of andere reden. Maar de laatste tijd hoor ik meer dat ook eenzaamheid een reden tot zelfmoord is. We leven nu eenmaal in een geïndividualiseerde wereld waarin we meer met ons zelf bezig zijn dan met anderen.  Ik roep al jaren dat de eenzaamheid de "ziekte" van deze eeuw zal worden. Het enige medicament dat daar tegen bestaat heet "aandacht" en dat kan je normaal gezien zonder voorschrift krijgen.

Maar is er nog wel plaats voor eenzame mensen in onze maatschappij? De maatschappij wil namelijk vooruit gaan en voor wie niet meekan is er zo goed als geen plaats meer. Emoties worden opzijgeschoven en vervangen door geld verdienen, carrière maken, stijgen op de maatschappelijke ladder en nog andere zaken die stress met zich meebrengen.

Het is daarom niet te verwonderen dat er meer zelfmoorden of zelfmoordpogingen worden gepleegd. En meteen hebben we een verklaring voor bijna al die gezinsdrama's.

Ik ben voor een maatschappij waarin het individu kan doen met zijn leven wat hij wil, maar ik wil wel dat hij zijn medemensen niet uit het oog verliest. Een maatschappij is een samenhang van individuen. Als dat geen mooie zin is om deze column af te sluiten, dan weet ik het ook niet meer.

En dan zou ik nu willen dat u tegen de persoon die het dichtst bij u staat zou zeggen "ik ben blij dat u er bent".

Deze column is ook te lezen op de blog Human Interest van Wereldcolumns.nl.

De huidige krapte aan kandidaat-werkzoekenden zal in de komende tien jaar uitgroeien tot een ware schaarste aan werkkrachten in Vlaanderen. Dat blijkt uit de bevolkingsprognoses, afkomstig van de federale overheidsdienst Economie.

In 2010 zal Vlaanderen 3,276 miljoen inwoners tellen in de leeftijdsgroep tussen 20 en 60 jaar. Tegen 2020 zal die groep werkenden en potentiële werkenden met 139.000 gekrompen zijn, tot 3,137 miljoen, zo schrijven De Standaard, Het Volk en Het Nieuwsblad. De instroom aan jonge werkkrachten op de Vlaamse arbeidsmarkt zal gevoelig afnemen. Dit fenomeen zal zich heel snel doen gevoelen.

Toch zijn er kansen om dit verhaal minder pessimistisch te maken. Tegen 2020 neemt de groep Vlamingen tussen 60 en 65 jaar toe met 56.000, tot 433.000. Als die allemaal tot hun 65ste blijven doorwerken, kan de kleine helft van het tekort al worden weggewerkt.

Werken tot ons 65ste is voor mij enkel een must als de VDAB ervoor zorgt dat alle jongeren aan het werk geraken en dat de RVA ervoor zorgt dat de profiteurs hun werkloosheidsvergoeding verliezen.

Ik heb er niets op tegen dat sommige mensen liever niet werken, maar dan niet op kosten van de staat en de werkende mensen.

We leven dan misschien niet om te werken, maar het is logisch dat men in een land waar voldoende werk is het vertikt om via werk mee te betalen voor de sociale zekerheid. Een werkloosheidsuitkering is volgens mij enkel nodig om de periode tussen twee jobs door te komen.

En wat met de mensen die echt niet meer kunnen werken? Welnu, daarvoor zijn er ziekenfondsen. En wie nog gezond is maar echt niet kan bijgeschoold worden omwille van wat dan ook, die kan altijd nog een leefloon van het OCMW krijgen.

Maar ook de bedrijven moeten meer inspanningen doen en bij sollicitaties de lat wat minder hoog leggen, minder discrimineren op leeftijd of afkomst, zelf voor opleidingen binnen het bedrijf zorgen en meer welzijn op de werkvloer creëren.

Een perfecte samenleving bestaat niet, maar alle kleine beetjes kunnen helpen om het leven voor iedereen  aangenamer te maken.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Deze column kan je ook terugvinden op de blog Human Interest van Wereldcolumns.nl. Voor één keer geen linken naar Wikipedia, het zou de aard van deze column alleen maar schaden.

Gisteren las ik een klein berichtje in de krant over een vrouw die de gemeente opbelde omdat ze met maden in haar appartement zat. Toen de milieuambtenaar ter plaatsen kwam vertelde de vrouw dat ze haar bovenbuur al drie weken niet meer had gezien. De milieuambtenaar riep de politie erbij, die drong het appartement van de bovenbuurman binnen en vond het dode lichaam van de man in verregaande staat van ontbinding. De man was inderdaad ongeveer drie weken overleden.

Dit berichtje liet me nadenken over de individualistische maatschappij waarin we leven. Natuurlijk is het goed dat tegenwoordig ieder voor zichzelf kan denken. In de jaren vijftig was dat niet zo, dan was het luisteren naar je ouders en natuurlijk mijnheer pastoor.

Helaas betekent een maatschappij als de onze, dat het individu boven de gemeenschap stelt, ook dat de mensen egoïstischer zijn geworden. Kent u uw buren nog? Hebben we nog wel oog voor elkaar? Hebben we nog wel wat voor elkaar over?

Een maatschappij als de onze betekent ook vluchtige vriendschappelijke of-liefdesrelaties hebben. Staat iets ons in een relatie niet aan, pakken we onze biezen. Ruzies uitpraten? Dat vinden we zonde van de tijd en de energie. Luisteren naar elkaar doen we vluchtig en alleen als we er zelf een verhaal van onszelf tegenover kunnen plaatsen.

Ik beken, ook ik ben soms schuldig aan het eigendenken. Maar af en toe probeer ik wel nog tijd te maken voor mijn vrienden. Ook al zong Het Goede Doel ooit "één keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie".

Veertien procent van de Belgen leeft in een huishouden waar niemand werk heeft. Daarmee doet ons land het het slechtst van de Europese Unie. Volgens de Europese statistieken leefde vorig jaar 14,3 procent van de Belgische volwassenen in een werkloos huishouden, een huishouden waar niemand werk heeft. België is daarmee koploper in de EU. Polen en Hongarije volgen op de tweede en derde plaats.

Bovendien steeg het Belgische percentage de voorbije vijf jaar met een half procent, terwijl het Europese gemiddelde in diezelfde periode lichtjes daalde tot 9,8 procent. De cijfers staat in een verslag van de Europese Commissie over armoede en sociale samenhang in de 27 lidstaten. Ook wat betreft het aantal minderjarigen in werkloze huishoudens ligt België met een percentage van 13,5 nog steeds ver boven het Europese gemiddelde van 9,5 procent.

Het is een schande dat in een welvarend land als het onze nog zoveel mensen in werkloze gezinnen wonen. Of is dit land niet zo welvarend als de politici ons willen doen geloven?  In plaats van met ideetjes af te komen om banken zwart geld te laten aannemen zonder dat ze de fiscus moeten inlichten en illegalen te regulariseren, zouden ze er beter voor zorgen dat meer mensen aan het werk kunnen zodat ze zich wat meer kunnen permiteren. In plaats van met zichzelf bezig te zijn zouden politici moeten bezig zijn met de zwakkeren in de maatschappij. Een keten is zo sterk als zijn zwakste schakel!