Columns

Afgelopen vrijdag sloot premier Mark Rutte zich aan bij de premiers en presidenten die willen bereiken dat Moammar Khadaffi niet alleen ophoudt zijn bevolking te beschieten, maar ook willen dat de Libische dictator opstapt.
 
In die vrijdagse ministerraad werd niet alleen de Nederlandse betrokkenheid bij het verjagen van Khadaffi besproken. In die ministerraad werd ook besloten dat de komende jaren het aantal landen waar Nederland direct ontwikkelingshulp aan geeft wordt verminderd. Het waren er 33 en het worden er 15.
 
Dan kijk je onwillekeurig even naar wie hulp houdt en wie afvalt. Ik kan u zeggen, dat lijstje ziet er behoorlijk willekeurig uit. In het ene land houdt het kabinet bijvoorbeeld op met geven omdat er al zo velen zijn die hulp geven. In een ander land gaan we juist door omdat er al zo velen zijn die dat doen. 
 
Neem nou Jemen. Nederland is al 35 jaar een van de grootste sponsors van dit, ik kan het niet anders zeggen, achterlijke Arabische land. President Saleh van Jemen, al tientallen jaren aan de macht, is dan ook dol op Nederland. Hij was hier bijvoorbeeld op staatsbezoek. Toenmalig minister Jan Pronk kreeg vijftien jaar geleden een eremedaille van president Saleh.
 
Eveline Herfkens, de opvolgster van Pronk, zei ronduit verliefd te zijn op Jemen. Een beetje vreemd is dat wel, want er zijn weinig landen waar je het zo beroerd kunt treffen om als vrouw geboren te worden. Je moet dan binnenshuis blijven en kinderen baren. Dat is tevens een van de oorzaken van de aanhoudende armoede in Jemen.
 
Maar ook het kabinet-Rutte blijft dol op Jemen. Een land als Egypte is afgevallen van de lijst die direct hulp van Nederland krijgt, maar Jemen blijft er op staan. Volgens staatssecretaris Ben Knapen is dat zo omdat er in dat land zoveel te doen is met Nederlandse kennis op het gebied van water en voedselzekerheid.
 
Dat Nederland al zo lang hulp aan Jemen geeft vindt Knapen ook een reden om er mee door te gaan. Je zou het met minstens zoveel recht kunnen omdraaien. Als een president er al zo lang met Nederlandse hulp een potje van maakt zou die het nu maar eens zonder Nederlandse hulp moeten stellen. Maar tot die conclusie komt het kabinet dus niet.
 
Maar dat is niet het enige. Want op dezelfde dag dat het kabinet besloot om de ontwikkelingshulp in te perken maar die aan Jemen voort te zetten, was er een bloedbad in de Jemen - waar het trouwens al tijden onrustig is. Net als in Libië willen veel mensen in Jemen af van hun heerser. In Libië wordt die heerser aangepakt met een no-fly-zone, maar in Jemen krijgt die heerser van Nederland weer voor jaren ontwikkelingshulp.
 
Khaddaffi zet wapens in tegen opstandelingen die zelf vaak ook gewapend zijn. De Jemenitische president Saleh maakt het echter minstens zo bont. De Jemenitische president zette vrijdag sluipschutters in tegen vreedzame, ongewapende betogers. Het gevolg: veertig doden en honderden gewonden. En zo'n regime geven wij dan weer voor jaren ontwikkelingshulp.
 
Natuurlijk, Khaddaffi is een boef. Maar het blijft gek dat we de ene boef geld geven en dat we op de andere boef straaljagers afsturen. De ene Arabische heerser die zijn eigen mensen beschiet wordt aangepakt, de ander wordt beloond.

Syp Wynia is een Nederlandse journalist en columnist die te zien is in Buitenhof op Nederland 1.

Ngo's zoals 11.11.11 of Vredeseilanden, gebruiken de giften aan hun organisatie niet efficiënt genoeg. Dat zegt journalist Thierry Debels in zijn boek "Hoe goed is het goede doel?". De ondertitel van het boek luidt "100 euro in de collectebus van 11.11.11 levert slechts 1 euro voor het Zuiden op".

Debels heeft een onderzoek gedaan naar onder andere de ngo Vredeseilanden en concludeert dat de organisatie te veel personeel en te veel managers heeft. Daardoor blijft te veel geld hangen bij de ngo's en gaat maar weinig geld naar de projecten zelf, stelt Debels. Ook mislukken veel projecten of worden ze stopgezet omdat er sprake is fraude.

Ontwikkelingssamenwerking is niet gemakkelijk maar er zou toch meer controle mogen zijn op waar uw geld (want ik geef enkel geld aan straatmuzikanten of aan voedselbanken) naartoe gaat.

Ze doen wel een poging om dat op hun site te doen, maar wat cijfertjes op een site zetten kan iedereen, dat noem ik geen controle. Iedereen die geld geeft aan een ngo zou de boekhouding moeten kunnen inkijken.

In Nederland moeten ngo's op hun website per project opnoemen hoeveel geld er naartoe is gegaan en moet men uitleggen waarom een project is mislukt.

Het gevolg daarvan is dat 80% van de gelden naar die projecten gaat. Waarom kan dat hier niet? 

Deze column is ook te lezen op Medium4You.