Columns

In een sociale woning op het Antwerpse Kiel is het lichaam van een man gevonden die al twee jaar dood was. Een deurwaarder die achterstallige betalingen kwam opeisen, ontdekte het lichaam.

We kennen elkaar niet meer en vereenzamen. Triestig.

Dag mijnheer Shaffy, ik was 11 toen ik u voor het eerst zag op televisie, u zong dit lied, wist niet wat me overkwam, ik begon te huilen van de eerste noot die u zong tot de laatste noot.

Later las ik over uw woelige levensstijl en wou ik worden zoals jij. Een vrij mens die alleen maar deed wat hij wou, ook al pleegde je soms roofbouw op uw lichaam, maar ik heb nooit het lef gehad om alles los te laten en alleen maar mijn weg te gaan.

Vaarwel Ramses, rust nu eindelijk wat in vrede.

Dit weekend verkondigde De Morgen op haar website dat koningin Fabiola was overleden, verleden week verkondigde het persbureau AFP dat het lichaam van de verdwenen kleuter Younez was teruggevonden. Nu blijkt volgens het eerste tuchtrapport ook dat de genaamde Jimmy Hemeleers in de gevangenis van Leuven niet de cipiers heeft aangevallen maar medegevangenen.

Drie keer in één week werden er foute berichten verspreidt door journalisten of persbureaus. Wie de kranten en de websites van de media er op naleest zal elke dag wel een paar foute berichten terugvinden.

Aan wie ligt dat vraagt u zich met mij af. Welnu, het komt door het feit dat journalisten van hun bazen niet genoeg tijd meer krijgen om alles te controleren. Iedere dag moeten de kranten niet alleen vol, maar ze moeten ook verkopen. Het ligt natuurlijk ook voor een deel aan de lezers. Die hebben zogezegd geen tijd meer om ingewikkelde stukken te lezen.

Artikels vol emoties verkopen beter dan diepgravende stukken. En liefst met grote foto's, desnoods zonder toestemming van de betrokkenen genomen. Zo las ik onlangs in Het Laatste Nieuws een artikel over een jongen die verstikt was in een zelf gegraven put.

Daar stonden foto's bij die duidelijk vanop grote afstand waren getrokken en waarbij ik meteen dacht "die hebben geen toestemming gehad, anders hadden ze wel betere foto's". Maar ja, de gazet moest vol en dan doet het er niet toe of mensen leed hebben of niet. Ik noem hen dan ook steeds Het Laagste Nieuws.

Maar ook de manier waarop Rik Van Cauwelaert, de directeur van het "kwaliteitsblad" Knack, in Phara Patrick Vankrunkelsven op een arrogante manier af zat te breken is een bewijs waarop sommigen tegenwoordig denken aan journalistiek te moeten doen. Lees hier een column over dit feit.

Ik heb het ooit meegemaakt dat ik meedeed aan een ludieke manifestatie van de partij Banaan op de Brusselse Grote Markt. Wij voerden aan de kerststal een toneelstuk op, waar ik als banaan verkleed was. Daar waren alleen maar fotografen aanwezig en toch las ik in de krant "en na de voorstelling werden ze opgepakt". Wij zijn niet opgepakt geweest, de verantwoordelijke moest gewoon zijn pas laten zien.

Verder zijn sommige journalisten tegenwoordig liever lui dan moe, ze komen zelfs niet meer naar persvoorstellingen maar vragen gewoon een perstekst op. Er zijn er zelfs bij die dan een artikel durven schrijven waarin ze doen alsof ze er zelf bij waren. Dit heb ik zelf meegemaakt rond de GP Jef Scherens, waarvan ik secretaris ben, van dit jaar.

Bij Het Nieuwsblad is het zelfs zo dat sommige fotografen zelf artikels moeten schrijven als er geen journalisten voorhanden zijn.  Als de schoenmaker niet bij zijn leest blijft mag je nu eenmaal geen goede schoenen verwachten.

Journalisten en fotografen van sommige kranten moeten naar ik vernomen heb van één van hen zelfs hun perskaart zelf betalen. Dus wordt er zogezegd wegens de crisis ook nog eens bezuinigd op de werking van journalisten en fotografen. Het is dan ook niet te verwonderen dat sommigen de moeite niet meer doen om deftig uitgewerkte artikels te schrijven.

Het is dan ook bedroevend te noemen dat er in ons land maar een paar onderzoeksjournalisten meer zijn. Er wordt liever geld gestoken in scoopjournalistiek dan in onderzoeksjournalistiek.

Er bestaat een deontologische code voor journalisten waarin staat dat ze alles moeten checken en zelfs dubbelchecken. Maar die code is niet bindend en er staan geen straffen op als men die code niet volgt. Met andere woorden, die code is gewoon een vodje papier en dus niets waard.

Als columnist ben ik voor een vrije pers, maar dat wil niet zeggen dat je leugens kan verkondigen alsof het niets is. Als de pers minder rechtszaken tegen zich wil zal ze zich toch moeten gaan bezinnen over hun werkwijze.

Ik ben er tegen dat programma's of artikels worden verboden door rechters nog voor ze uitgezonden of verschenen zijn, dat is trouwens ongrondwettelijk. Maar als er fouten in het artikel of uitzending zitten moet de persoon of personen om wie het gaat het recht hebben om dit te laten rechtzetten. Als de media dit weigeren, mag men gerust naar een rechter gaan.

En ja ook ik schrijf hier soms vol emotie over dingen die mij raken. Maar ja, ik geef dan ook mijn eigen mening en ben dan ook geen journalist. Ik ben een gewone burger, maar dan één met een mening.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Frank Vandenbroucke is op 34-jarige leeftijd overleden. Hij is tijdens zijn vakantie in Senegal bezweken aan de gevolgen van een longembolie. Dat meldt de RTBF. Zijn familie zou dit gemeld hebben.

Frank was misschien wat raar, maar toch ben ik verschoten van dit bericht. De laatste tijd waren er berichten dat hij terug bij een profploeg ging gaan rijden. En weer had ik hoop dat we de oude vechtende Frank terug gingen zien rijden.

Vaarwel Frank en bedankt voor al die mooie momenten.

Teken hier het rouwregister voor Frank Vandenbroucke.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

GEINZ

In Spanje is María Amelia López, die bekendstond als de oudste blogger ter wereld, overleden. López was 97 jaar. Ze had fans over de hele wereld. "Het bloggen heeft mijn leven veranderd", zei ze ooit in een interview. "Ik kan nu met de hele wereld communiceren."

María Amelia López begon twee jaar geleden te bloggen. Haar kleinzoon had de blog opgezet als cadeau voor haar 95e verjaardag. In geen tijd wist ze met haar blog anderhalf miljoen lezers (of kijkers) te lokken.

López had duizenden fans, onder wie de Spaanse premier Zapatero die haar via haar blog uitnodigde voor een bezoek aan het presidentiële paleis. Tieners vroegen de grootmoeder om advies.

Zo zie je maar dat bloggen kan mensen kan helpen om zich goed te voelen. Ik ben destijds met bloggen begonnen omdat ik mijn vrienden niet voortdurend wou lastigvallen met mijn kritiek of meningen over politiek en maatschappij, maar ook omdat ik alles van me af wou schrijven.

Pieter De Crem die eind vorig jaar nog zei dat bloggers levensgevaarlijk zijn, omdat een blogster schreef over zijn uitspattingen in een New York's café (lees hier meer), vergist zich en is voor mij meteen ook ondemocratisch.

Er zijn inderdaad ook blogs waar ook ik van walg, maar toch vind ik dat die ook hun ding mogen doen. Ik geloof dan ook in de vrije meningsuiting. En een blog is alvast minder gevaarlijk dan een terroristische aanslag of munitie uitdelen aan kleine kinderen.

Maar ja, zoals Theo Van Gogh het zo mooi zei "Het mooie van vrije meningsuiting is dat je altijd weer verrast wordt door de schaamteloosheid van degenen die haar willen beknotten".

Verkeersdrempels
Rotondes en overal

Te huur:

Bedrijfsruimte

Een klein land
Grote dromen

Martin Bril, op 22/04/2009 overleden columnist!

In Knokke-Heist is donderdag dokter Herman Le Compte overleden. Dat heeft zijn dochter donderdagavond bevestigd aan Belga. Le Compte werd 78. Hij ging er prat op dat hij erg oud zou worden. Hij raakte vooral bekend door heel wat televisieoptredens.

Herman Le Compte specialiseerde zich vooral in geriatrie en gerontologie. Volgens Wikipedia is vooral zijn eerste wet belangrijk: "De veroudering gaat sneller naarmate de tekorten groter en talrijker zijn." Le Compte schreef ook enkele boeken over ouder worden, waarvan "De toekomst van het ouder worden" het bekendste is.

Herman Le Compte stond bekend als de vitaminedokter, omdat hij zijn patiënten probeerde te genezen door hen grote dosissen vitaminen toe te dienen. Hij was een grote voorstander van vitamine C.

Le Compte raakte ook in een conflict verwikkeld met de Orde der Geneesheren, die hij consequent de Horde noemde. Zijn uitspraak "Misschien word ik wel duizend jaar" was het begin van een strijd die eindigde met zijn levenslange schorsing.

Ik heb de dokter ooit één keer ontmoet en moet zeggen dat hij een onvergetelijke indruk bij mij heeft achtergelaten. Hij was misschien wat raar, maar wat amusementswaarde betrof konden weinigen aan hem tippen. Veel sterkte toegewenst aan de familie en vrienden van de dokter. Op zijn gebied was hij een groot vrijdenker, helaas worden die niet altijd begrepen.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.