Columns

Het Partijprogramma

Wat volgt is de basis van het partijprogramma van de politieke beweging R.O.S.S.E.M. (Radicale Omvormers en Sociale Strijders voor een Eerlijker Maatschappij). Leden kunnen op partijvergaderingen amendementen indienen en eigen voorstellen formuleren.

1. 1. BASISBEGINSEL – Het ingrijpen van de overheid in het maatschappelijk leven moet zoveel mogelijk worden geminimaliseerd: meer maatschappelijk leven, meer vrijheid door minder overheid.

Dit impliceert:

1.1. SUBSIDIES – Afschaffen van alle subsidies, andere dan voor landbouw, onderwijs, gezondheidszorg, cultuur en verenigingsleven.

1.2. BANKEN – Het is niet de taak van de overheid om aan het infuus hangende kadaverbanken op kosten van de belastingbetaler overeind te houden of te kapitaliseren.

1.3. SPAARGELDEN – Het is niet de taak van de overheid de spaargelden van de burger te waarborgen.

1.4. VERWIJLINTERESTEN – Het is de overheid niet toe gestaan van schuldeisers aan de staat hogere verwijlinteresten aan te rekenen dan de interest op spaarboekjes.

1.5. VERJARING SCHULDEN AAN DE STAAT – Verjaringstermijn mag nooit langer zijn dan in burgerlijke zaken met de onmogelijkheid van stuiting van verjaring.

1. 2. DIRECTE DEMOCRATIE – Het bindende referendum moet worden ingevoerd voor welomschreven gevallen. Onbekwame ministers kunnen bij referendum worden afgezet. Afschaffing van de 5 % kiesdrempel en van het kiessysteem van Dhondt: zetelverdeling volgens het gelijkheidsbeginsel (wie 4 % van de stemmen haalt verwerft 4 % van de zetels.

1. 3. STAATSVORM – Een federale staat met gescheiden financiën van de gewesten en met een staatshoofd dat geen andere dan ceremoniële bevoegdheden heeft.

1. 4. BUITENLANDSE POLITIEK – Voorstander van een Europese buitenlandse politiek die veel minder gedomineerd wordt door de Atlantische gedachte. Afschaffing van de NATO. Voorstander van een professioneel Europees leger. Tegenstander van alle militaire interventies in het buitenland die niet gesteund zijn door ALLE lidstaten van de Europese Unie.

1. 5. VEILIGHEID & CRIMINALITEIT – Gesteund op een eigen criminometrisch onderzoek van JPVR voor Nederland (in België zijn geen betrouwbare tijdreeksen voorhanden) verdedigen wij het standpunt dat de strafkans gevoelig moet worden verhoogd, dat de gemiddelde strafduur moet worden verlaagd, dat de kleine criminaliteit onmogelijk onbestraft mag blijven en dat het systeem van de enkelband voor alle delicten zonder geweldpleging moet worden uitgebreid. Vreemdelingen die worden veroordeeld tot straffen van meer dan vijf jaar moeten na het uitzitten van hun straf het land worden uitgewezen.

1. 6. MILIEU – Voorstander van inspanningen voor alle projecten van het aanwenden van natuurlijke energie. Voorstander van brandstoffen van de tweede en de derde generatie (b.v. benzine uit kweekvijvers voor algen). Tegenstander van de sluiting van kerncentrales. Koeling van kerncentrales door water moet worden vervangen door het koelingssysteem van Einstein-Szilard als gebrevetteerd in 1934.

1. 7. ECONOMIE

7.1. Herstel van de concurrentiekracht van de economie t.o.v. de buurlanden door (a) de BTW te verlagen van 21 naar 19 %, (b) de vennootschapsbelastingen te verlagen van 30 % naar 20 % (met uitzondering van de banken), en (c) de parafiscale lasten op de lonen met 10 % te verlagen. Hierdoor kan de export stijgen in tijden van bezuiniging en treedt er voor 60 % een terugverdieneffect op. De ontbrekende 40 % (circa 6 miljard) kan worden terug verdiend door gedurende vijf jaar een vermogensbelasting te heffen op alle villa’s en/of appartementen van ingezetenen met een waarde van meer dan één miljoen euro. Het is niet omdat we de economie moeten herstellen dat we de superrijken niet zwaarder zouden mogen belasten.

7.2. Oprichting van een Sociale Holding die gedurende 5 jaar circa 50,000 sociale woningen bouwt, hoofdzakelijk bestemd voor verkoop binnen de twee jaar tegen prijzen van minder dan 175.000 euro per appartement en 200.000 euro per huis. Financiering met kasbons over 5 jaar die netto 3.5 % per jaar opbrengen, kasbons van de Sociale Holding gedekt door staatsgaranties. De overheid kan die garanties risicoloos geven omdat ze bij verkoop van de woningen minstens 10% incasseert. De Sociale Holding betaalt jaarlijks 0.5 % voor de verkregen staatsgaranties. Benoeming van ondernemingen die deelnemen aan de Sociale Holding gebeurt door het bedrijfsleven, niet door de overheid.

1. 8. GEZONDHEID – Drietalige artsen in alle ziekenhuizen van het Brussels gewest. Afschaffing van de maatregel dat dokters geen geneesmiddelen met merknaam meer mogen voorschrijven. Verbod psychiatrische patiënten tijdens een psychose nog vast te gespen. Herwaardering van de antui-psychiatrie (Karel Ringoet).

1. 9. VREEMDELINGEN – Afkeer van racisme. Afschaffing van alle vormen van discriminatie. Intrekking van de verblijfsvergunning in België voor ingezetenen van allochtone afkomst die zich schuldig hebben gemaakt aan misdaden waarvoor ze een gevangenisstraf van meer dan vijf jaar opliepen. Verbod ingeburgerder jongeren het land uit te wijzen alvorens ze hun studies hebben afgemaakt.

10. MENS & MAATSCHAPPIJ

- Verbod voor deurwaarders om meubelen of huisraad aan te slaan

- Rookverbod in cafés opheffen

- Restaurants of zalen met meer dan 60 plaatsen verplichten afzonderlijke rookruimte in te richten (met luchtverversingssysteem)

- Sluiten van mensonterende gevangenissen zoals Vorst

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Onderstaand artikel is bedoeld voor mensen die een inzicht willen verwerven waarom het met de economie van vrijwel alle westerse landen zo hopeloos verkeerd gaat. In 2014 wil ik terugkeren naar de politiek met op de kieslijsten hoofdzakelijk mensen die een inspanning deden om het “waarom” van de financiële en structurele crisis te verstaan. Ik probeer dit waarom zo eenvoudig mogelijk uit te leggen maar besef volmondig dat dit een ernstige inspanning van de lezer vergt. Macro-economie is nu eenmaal één van de meest ingewikkelde wetenschappen die er bestaan met een moeilijkheidsgraad die best vergeleken mag worden met die van de kwantummechanica in de kernfysica. Bovendien wordt macro-economie bijzonder slecht gedoceerd aan de meeste universiteiten en is de kring van mensen die vlot overweg kunnen met macro-economie bijzonder klein, zeker in ons land waar behalve op het Planbureau nauwelijks mensen te vinden zijn die het vak beheersen.

Weinig mensen realiseren zich hoe diepgaand de financiële crisis binnen de kapitalistische wereld is. Reeds op het einde van de 20e eeuw werd het duidelijk dat de banksector versukkelde in wat men later een dotcom economie is gaan noemen. Bankproducten als opties en futures laten toe enorme winsten te vergaren als een koers van een beursproduct (b.v. een aandeel) ook maar met een fractie van een procent stijgt of daalt. Zulke hefboom­effecten (leverages) van soms twintig of dertig, en in extreme gevallen van zelfs honderd, hebben de winsthonger van bankiers systematisch aangescherpt. Bij een leverage effect van twintig kan een wijziging in de koers van een bankproduct met een fractie van een procent er inderdaad toe leiden dat de inleg aan het einde van de rit twintig, dertig, honderd keer hoger is (bij juist gokken) of lager is (bij verkeerd gokken).

Aanvankelijk profiteerden alleen de investeringsbanken van die hefboomeffecten, maar na de afschaffing van de Glass-Steagall Act konden plots ook doodgewone commerciële banken en/of spaarbanken hun graantje mee­pikken. Ondanks de fameuze Basel Akkoorden, die de bedoeling hadden de bankrisico’s te beperken, lieten overheden begaan. Aangedreven door de globalisering, inzonder de mondialisering van de economie, werden banken, vooral de commerciële banken – die heel wat terrein hadden goed te maken op de investeringsbanken – steeds internationaler, steeds groter. Kleinere banken werden opgekocht of smolten samen met andere in voortdurend grotere gehelen.

Zo belandde men in een situatie waarbij de activa van alleen nog maar de vijftig grootste banken ter wereld 67.000 miljard dollar gingen bedragen – dat schrijf je dus als $ 67.000.000.000.000 US – wat meer is dan het BNP van de gehele wereld (geraamd op 63.123 miljard dollar). In een paar decennia tijd werden groepen van banken, of zelfs banken in hun eentje, machtiger dan staten. Hierbij liep de controle door staten op banken heel snel uit de hand. Sommige banken zijn inderdaad zo machtig dat ze op zichzelf een actief hebben dat groter is dan het BNP van hun land.

Een goed voorbeeld is het Franse BNP Parisbas met een actief van 2.120 miljard euro (op 30 juni 2011), terwijl het Franse BNP hetzelfde jaar 1.946 miljard euro bedroeg. De grootste bank ter wereld – indien men banken rangschikt volgens hun activa – is de Deutsche Bank met een actief van 2.128 miljard euro (op 31 december 2011), net iets minder dan het Duitse BNP dat met zijn 2.495 miljard het vierde grootste BNP ter wereld is (enkel voorafgegaan door de Verenigde Staten, China en Japan). De Chinese banken zijn trouwens in volle opmars. De Industrial & Commercial Bank of China dook in december 2011 als achtste grootste bank ter wereld de top-tien binnen. Ook staan er inmiddels al vier Chinese banken in de top-twintig.

GOLDMAN SACHS RULES THE WORLD

Maar men hoeft niet per se een kolossaal grote bank te zijn om loodzwaar te wegen op de complete financiële markten. Een schoolvoorbeeld is het Amerikaanse Goldman Sachs, tot 2008 nog niet eens een bank, ogenschijnlijk een doodgewone financiële instelling die deals afsluit voor multinationals en voor steenrijke particulieren. Opgericht in 1869 door de Joodse bankier Marcus Goldman en zijn schoonzoon Samuel Sachs, groeide het bedrijfje in anderhalve eeuw tijd uit tot één van de meest gewiekste spelers op de financiële markten.

Met zijn hoofdzetel gevestigd aan de West Street, nummer 200, in New York, stelt het bedrijf momenteel 33.300 personen te werk, onder wie 10,000 vrouwen. Het realiseerde in 2011 een balanstotaal van 923 miljard dollar, net niet genoeg om tot de top-dertig van de grootste banken te behoren. Nog in 2011 realiseerde het voor 28.8 miljard dollar netto inkomsten en boekte het een nettowinst van 4.4 miljard dollar. Die winst had in feite 12 miljard dollar hoger kunnen zijn geweest, ware het niet dat Goldman Sachs vorig jaar 12 miljard dollar aan bonussen uitkeerde voor zijn portefeuille beheerders. CEO van Goldman Sachs is Lloyd Blankfein die een paar jaar geleden fijntjes stelde dat hij niets anders doet dan het werk van God te voltrekken. Goldman Sachs trekt al decennia lang de beste financiële economisten ter wereld aan. Bij Pauw en Witteman had oud-bankier Peter Verhaar het donderdagavond nog over de beste brains in de hele wereld.

[Persoonlijk intermezzo – Nadat ik in 1967 met mijn thesis over de omloopsnelheid van het geld de Prijs van de Internationale Jaarbeurs had gewonnen ben ik in de States als vrij student econometrie gaan volgen bij Lawrence Klein, later winnaar van de Nobelprijs economie. Niet gehinderd door een gebrek aan bescheidenheid herinner ik er graag aan dat ik begin van de jaren zeventig werd uitgenodigd om financieel analist te worden bij … Goldman Sachs. Gelukkig voor mij was ik toen al helemaal verslaafd aan het spuiten van heroïne, zoniet zou ik allicht nog een groter varken zijn geworden dan het varken dat ik was midden de jaren tachtig: de tijd dat ik me bezig hield met beleggingen voor sommige superrijken overal in Europa.]

Meer dan honderddertig jaar lang was Goldman Sachs zo wat de meest gerespecteerde en meest vertrouwenswaardige financiële instelling in de wereld. Al zeer vroeg waren de GS analisten er zich van bewust dat de zeepbel van de Amerikaanse huizenmarkt op springen stond, temeer dat de monetaire politiek van de Fed ten tijde van Alan Greenspan ertoe leidde dat de bankinteresten schandalig laag waren: geld was nooit eerder zo goedkoop geweest. Het systeem van de fameuze ninja credits – no income, no job, no assets – liet mensen die geen nagel hadden om aan hun gat te krabben toe om kasten van villa’s te kopen. Amerikaanse banken rekenden er op uiterst naïeve manier op dat de prijzen op de huizenmarkt onbeperkt zouden blijven stijgen.

Maar toen de real estate bubble uit elkaar sprong stuikten die prijzen compleet in elkaar en dreigden Amerikaanse banken één na één om te vallen. Dus vonden de slimme jongens van Goldman Sachs er iets op: ze lanceerden kredietderivaten als innovatie op de financiële markten. Tienduizenden leningen werden samengebundeld en vooral in Europa verkocht als zogenaamde collateral debt obligations (CDOs, de latere rommelkredieten). Om Europese bankiers ervan te overtuigen dat de leverage effecten van dit soort afgeleide financiële producten enorm was toverden de slimme GS jongens nog een bijkomend wit konijn uit hun hoed: de credit default swaps, zogezegde inruilbare verzekeringen van de bankrisico’s.

Gedreven door hebzucht en een typische graaicultuur kochten banken – niet enkel Europese, ook Amerikaanse – blindelings voor miljarden rommelkredieten die enkel in schijn verzekerd waren via het systeem van de credit default swaps. Aangetrokken door de torenhoge hefboomeffecten kocht dit soort bankiers blindelings een reeks afgeleide (gestructureerde) bankproducten waarvan ze nauwelijks of geheel niet wisten hoe gevaarlijk die waren. Van de Belgische banken was Dexia ongetwijfeld de grootste: het kocht voor niet minder dan 111 miljard rommelkredieten op. Dit was op dat moment (2007) bijna zeven keer meer dan het kapitaal van de bank. Volgens persberichten zat Fortis ondertussen op een berg van 40 miljard euro rommelkredieten, maar dat werd later bijgesteld tot 16 miljard. KBC kocht voor 15.7 miljard euro rommelkredieten.

Naarmate duidelijk werd dat Goldman Sachs enkel uit was op eigen geldgewin ten koste van goedgelovige medespelers ging het met het vertrouwen wel achteruit, wat bijvoorbeeld niet belette dat het bedrijf de huisbankier bleef van meerdere staten, o.m. van Nederland. Al veel eerder bedroog Goldman Sachs de Europese Unie toen het Griekenland hielp via een systeem van credit default swaps zijn nationale boekhouding te vervalsen zodat het met bedrieglijke cijfers toch lid kon worden van de eurozone. Het feit dat Loukas Papadimos, nu premier van Griekenland en destijds ex-vicepresident van de Europese Centrale Bank, behoort tot de alumni van Goldman Sachs is daar allicht niet vreemd aan. Aan deze operatie van het verbergen van Griekse schulden hebben de GS boys wel 5.1 miljard dollar winst overgehouden.

Onlangs is uit een open brief van Greg Smith, een directeur van VS-derivaten voor Europa en Azië – brief gericht aan de New York Times, gebleken hoe schaamteloos Goldman Sachs omspringt met diegenen voor wie het deals afsluit of aan wie het adviezen verstrekt. Alles draait erom zo hoog mogelijke bonussen binnen te rijven. Uiteraard reageerde de verzamelde pers die het establishment hoog in het vaandel draagt dat de bekentenissen van Greg Smith een vorm van natrappen was toen hij het bedrijf uit eigen wil verliet. Die mening werd ook gedeeld door de Nederlandse ex-bankier Peter Verhaar die bij Pauw & Witteman het belang van de klokkenluider meteen trachtte te relativeren. Jawel, hij was één van de directeurs bij GS, maar de heren dienden zich te realiseren dat Goldman Sachs er niet minder dan elfduizend directeuren op nahoudt, en dat klokkenluider Greg Smith maar één van die elfduizend was. En natuurlijk was het allemaal wel waar wat Smith schreef, maar dat was weinig meer dan een proeve van ethiek, iets wat niet bepaald het lievelingsspeeltje is van de white colars op de financiële markten.

 DE ESSENTIE VAN DE WERELDWIJDE FINANCIËLE CRISIS

Reeds tijdens de vroege jaren negentig toonde de financiële crisis in Japan duidelijk aan dat de financiële markten de achillespees van de kapitalistische economie zijn. Achttien jaar heeft het geduurd alvorens Japan uit de financiële crisis geraakte en het werd nooit nog de fast economic growing country die het vóór zijn financiële crisis was. Op de wereldmarkt werd zijn plaats ingenomen door zulke nieuwe fast growers als China, Indië en Brazilië. De diepere wortels van de wereldwijde financiële crisis die sinds 2007-2008 zeer duidelijk werd hebben vooral te maken met een duidelijk foute monetaire politiek van zowel de Fed in Amerika als de ECB in Europa. Het betreft hier een politiek die probeerde de inflatie zo laag mogelijk te houden door de geldhoeveelheid (M1) te beperken.

Hierbij werden twee ernstige fouten gemaakt. De eerste fout was dat men de fameuze Fisher-vergelijking verkeerd inschatte. Volgens die vergelijking is het product van de geldhoeveelheid maal de omloopsnelheid van het geld gelijk aan het product van het algemeen prijspeil maal het volume van de nationale output. Dit werd door de centrale banken al te makkelijk geassocieerd met de foute conclusie dat een vermeerdering van het uitgegeven chartaal geld (papiergeld en munten) met een bepaald percentage moet leiden tot een toename van het algemeen prijspeil (dat is de inflatie) met eenzelfde percentage.

Daarbij vergeet men dat als de chartale geldhoeveelheid stijgt de gemiddelde rusttijd van het geld stijgt. En omdat de gemiddelde rusttijd van het geld de omloopsnelheid van het geld is, daalt die omloopsnelheid dus bij een hogere uitgifte van chartaal geld. (Bemerk dat de hoeveelheid chartaal geld in omloop slechts een onderdeel is van het basisgeld M1. De ECB b.v. past sinds dag en dauw de stelregel toe dat als men jaarlijks 4 % meer euro’s in omloop brengt de inflatie kan worden beperkt tot 2 %).

De tweede fout is dat de centrale banken zich veel te lang hebben vastgeklampt aan de valse overtuiging dat het dankzij hun restrictieve monetaire politiek was dat de inflatie zo laag bleef. Dit soort redenering zit compleet fout. Dat de inflatie in de westerse wereld laag bleef had veel minder te maken met de beperking van de nieuwe uitgifte van dollars of euro’s dan wel met het feit dat diezelfde westerse wereld in voortdurend stijgend tempo meer waren invoert uit de nieuwe groeilanden die China, Indië en Brazilië zijn, meer algemeen uit de lage loonlanden. In België b.v. steeg de invoer uit China van 1999 naar 2011 van 7.67 % van al onze importen tot 16.96 %. De invoer uit Azië bedraagt nu al 54 % van onze totale invoer tegen 43 % in 1999. Precies omdat het om producten gaat die goedkoper zijn dan dezelfde die de westerse wereld kan maken, drukt dit het algemeen prijspeil, dus ook de inflatie.

De lage inflatie tijdens het eerste decennium van de 21e eeuw was dus slechts gedeeltelijk te wijten aan een al te restrictieve monetaire politiek van de centrale banken, maar allicht voor een groter deel aan de sterk toegenomen invoer uit de lage loonlanden. Die lage inflatie zorgde op zijn beurt voor abnormaal lage interesten, uitgerekend op het moment dat financiële instellingen, stijl Deutsche Bank of Goldman Sachs, een compleet gamma aan nieuwe financiële producten op de markt brachten – financiële producten met leverage effecten die gemiddeld tussen de 20 à 30 bedroegen. Dit betekent dat een wijziging in de koers van de aangeboden afgeleide producten met 0.1 % bij gunstige afloop voor een opbrengst zorgden die 20 of 30 keer hoger was. Opeens was het geld spotgoedkoop wat de vlucht naar kortlopend krediet in de hand werkt. Gedreven door de graaicultuur met zijn torenhoge bonussen kunnen veel bankiers niet weerstaan een gokje te wagen, b.v. door te beleggen in zogenaamde SIVs (= structured investment vehicles, vaak aangeboden door hedge funds, meestal gevestigd in duistere financiële paradijzen. Torenhoge hefboomeffecten bij transacties waarbij de afhandeling van erg korte duur is werken deze vorm van deficit spending in de hand.

De financiële markten gaan daarbij meer en meer op goktenten lijken en nog voor het uitbreken van de financiële crisis is de benaming casinokapitalisme weldegelijk op zijn plaats. Dat het werkelijk om gokken gaat werd geïllustreerd door de Luikse beleggingsadviseur Raymond Expeels. Die ontwierp destijds een horloge dat gebruikt wordt door casinospelers bij het inzetten op de chances simples (rood/zwart, paar/onpaar). Zonder de geringste kennis van financiële economie gebruikte Expeels, een erg rare snuiter, hetzelfde systeem om voor zeer gefortuneerde klanten te gokken op futures. Hier gaat het werkelijk om een soort spel van de duivel waarbij, als men juist gokt, het volstaat dat een koers ook maar een paar ticks omhoog of omlaag gaat (geheel in de lijn van de dotcom economie) men het duizendvoudige van zijn inleg kan winnen (of verliezen). Bij het gokken op futures wordt er zelden over night gegaan. De meeste inzetten worden gedaan een kwartier na de opening van een beurs, en de ingenomen positie wordt nog dezelfde beursdag afgesloten, soms al tien minuten later.

Pure gokkers op de beurs werd de raad gegeven hun risico in te dekken met credit default swaps, waarvan achteraf snel bleek dat de kredietverzekering vaak volledig illusoir was. Wat eertijds hedging werd genoemd, en een verantwoorde manier van risico dekking was, ontaardt – zeker na het uiteenspatten van de SIV bubble in 2007 – in wilde speculatie of doodgewoon in Ponzi financiering (waarbij men een put vult door steeds meer te lenen op de korte termijn markt). Een schoolvoorbeeld van Ponzi financiering was het optreden van de inmiddels zwaar veroordeelde Bernard Madoff die zijn zeer rijke klanten zeer hoge winsten beloofde, en die enkel kon uitbetalen door nog hogere leningen af te sluiten, tot het gehele systeem ineenstortte.

Ondertussen zorgde het casinokapitalisme er wel voor dat investeren in kapitaalgoederen (zgn. autonome investeringen) veel minder renderend leek dan het beleggen in allerlei nieuwe afgeleide bankproducten. Daarbij werd de marginale efficiëntie van de investeringen voortdurend onderschat en de te verwachten opbrengst van beleggen in hefboom fondsen voortdurend overschat. Het gevolg daarvan was dat de motor van de economie – de investeringsmultiplicator – ernstig begon te sputteren. De multiplicator geeft aan met hoeveel het nationaal inkomen zal stijgen ten gevolge van een stijging van de autonome investeringen (investeringen waartoe zelfstandig wordt besloten, die niet het gevolg zijn van b.v. een conjuncturele bloei).

De combinatie van goedkoop geld (abnormaal lage korte termijn interesten) en de introductie van nieuwe bankproducten met torenhoge hefboomeffecten zette dus een serieuze domper op de economische groei omdat de investeringen plots achterop gingen hinken. Dit leidde tot een stijging van de werkloosheid, tot een afremming van de private consumptie en tot een serieuze vertraging van de economische groei. Op die manier effende het casinokapitalisme het pad voor een recessie die er ook zou zijn gekomen zonder financiële crisis.

Die financiële werd vooral in de hand gewerkt door de onervarenheid van commerciële en/of spaarbanken met risicovolle belegging, voorheen een specialiteit van vrijwel uitsluitend investeringsbanken. Zo valt het op dat de commerciële banken opvallend meer instapten in de gestructureerde kredieten met hoge hefboomeffecten dan de investeringsbanken. Die laatste wisten al zeer vroeg dat de nieuwe afgeleide bankproducten enorme risico’s inhielden en dat de garanties via credit default swaps weinig betrouwbaar waren.

Zonder opheffing van de scheiding tussen investeringsbanken en commerciële banken zou de schade nog beperkt kunnen zijn geweest, omdat de meeste investeringsbanken, in tegenstelling tot de commerciële banken, de nieuwe afgeleide bankproducten wantrouwden – iets wat de commerciële banken veel minder deden omdat er daar in blind vertrouwen allerlei nieuwe producten werden aangekocht zonder dat dit soort bankiers goed besefte wat ze uiteindelijk kochten.

In 2008 gebeurde dan wat de onvolprezen Amerikaanse conjunctuureconoom Hyman Minsky van de Washington University in St-Louis al in 1977 had voorspeld: een economie waar private banken voortdurend meer schulden maken wordt gaandeweg brozer tot zijn financiële markten kapseizen bij de explosie van eerder gecreëerde zeepbellen. Het casinokapitalisme is inderdaad zo’n zeepbelleneconomie waar het gokken onmogelijk onbeperkt kan blijven doorgaan. De ondermaatse autonome investeringen, resulterend in een zo goed als dode multiplicator, plaveide de weg naar een ineenstorting van de Amerikaanse huizenmarkt en leidde tot kolossale verliezen van alle banken die plots zaten opgezadeld met rommelkredieten.

In de lente van 2008 leidde dit tot het omvallen van Bear Stearns (USA), Norhern Rock (GB) en Landesbank Sachsen (D). Nog binnen het jaar kantelden ook Lehman Brothers (USA-, Fanny May and Freddie Mac, USA), AIG (American International Group), Washington Mutual (USA), Wachovia (USA), Fortis (B), de IJslandse banken (o.m. Kaupting), Bradford & Bingley (GB), Hypo Real Estate (D) en Dexia (B). Sommigen van hen konden alleen van een faling worden gered door een massaal beroep te doen op overheidssteun.

In Hypo Real Estate, ooit een kroonjuweel van de Duitse hypotheekbanken, moest Angela Merkel niet minder dan 102 miljard pompen om het van faling te redden. Beurskoersen van bankaandelen stortten in elkaar en miljarden dollar gingen daarbij eensklaps verloren. Jan Hatzius en Andrew Tilton van Goldman Sachs raamden in 2009 de kapitaalverliezen van private ondernemingen op 2.1 triljoen dollar. Nouriel Roubini had het zelfs over 3 triljoen dollar. Zulke exogene schokken kon het casinokapitalisme niet aan en het economisch evenwicht werd er compleet door verstoord: in termen van de Zweedse conjunctuureconoom Axel Leijonhufvud spreekt men dan van een economie die zich out of the corridor bevindt. De mogelijkheid dat dit ooit kon gebeuren voorzag Leijonhufvud al in … 1973 (in een artikel in de Swedish Economic Journal, in 1981 herdrukt in de Oxford University Press).

Opgezadeld met een resem insolvente banken, die met massale hoeveelheden overheidsgeld moesten worden rechtgehouden, bleef er van de fameuze liberale hypothese van de efficiëntie van de financiële markten geen spaander meer heel. Van de onzichtbare (blauwe) hand die alles altijd weer rechttrok – en die overheidssteun altijd met klem afwees, – een product van de Oostenrijkse School, bleef geen spaander meer heel. De verkleutering van onze universiteiten en de politieke benoemingen van klunzen tot hoogleraren heeft ervoor gezorgd dat studenten tot op vandaag worden opgezadeld met het paradigma van de efficient financial market hypothesis. In 2009 presteerde de Gentse laagleraar financiële economie Olivier De Jonghe het van twee studenten te eisen hun proefschrift te herschrijven omdat ze het gewaagd hadden de paradigma van de efficiënte financiële markt in twijfel te trekken. (Als ik goed ben ingelicht heeft UGent hem inmiddels wel bij het oud vuil gezet.)

Dat de efficiëntie van de financiële markten, ondanks alle staatsinterventies om banken van de ondergang te redden, compleet is teloor gegaan bewijst de credit crunch die het gevolg was van de financiële crisis. De interbancaire markt is sindsdien compleet bevroren. Banken vertrouwen elkaar niet langer en weigeren elkaar verdere kredieten. Op die manier is de kapitalistische economie verlamd geraakt. Ondertussen hebben de grote spelers op de financiële markt – allen klanten van de Amerikaanse ratingbureaus Standard & Poor’s, Moody’s en Fitch – het zo bont gemaakt, de kredietbeoordelaars zo machtig en oncontroleer­baar gemaakt, dat een verlaging van de rating van bepaalde landen de grote spelers toelaat zonder risico’s te speculeren tegen bepaalde landen.

Het is geen geheim meer dat de financiële markten na Griekenland nu Portugal in het vizier hebben om ook daar de economie om zeep te helpen. Kredietbeoordelaars – die door geen enkele overheid worden gecontroleerd – gedragen zich als cowboys die desnoods hele landen virtueel failliet kunnen helpen als dit maar bijdraagt tot grotere winsten van hun grote klanten. Dat hierbij soms de grofste fouten werden gemaakt bewijst de gunstige rating die de kredietbeoordelaars Lehman Brothers nog gaven tot de dag van … het faillissement!

 HOE GERAKEN WE OOIT TERUG IN DE VEILIGE CORRIDOR?

Voor 1900 waren de meeste economische crises landbouwcrises gekenmerkt door pijnlijke voedseltekorten. Na 1900 noteerde men in de kapitalistische industriële samenlevingen drie langdurige economische crises. De eerste was de Great Depression die duurde van 1929 tot 1945. De tweede was de petroleumcrisis die aansleepte van eind 1978 tot 1986 à 1989. De derde – die een gevolg was van te hoge hefboomeffecten, van een terugval van de autonome investeringen en van bevroren interbancaire markten – kwam in 2007 op gang en duurt tot op vandaag. In de drie gevallen lijkt de westerse economie het noorden geheel kwijt geraakt te zijn en heeft een terugkeer naar de situatie van economisch evenwicht abnormaal lang geduurd.

Men spreekt van maatschappe­lijk evenwicht als de geaggregeerde vraag van een economie bij plusminus volkomen werkgelegenheid gelijk is aan het geaggregeerde aanbod. Dit aanbod is gelijk aan de nationale output (tegen basisprijzen), dus de turnover (in België 731.6 miljard euro groot in 2010). Het betreft alles wat een land produceert. De geaggregeerde vraag is de som van alle consumptie (door particulieren, overheid en bedrijven bij bedrijven), van de investeringen (door bedrijven, overheid en particulieren: woningbouw) en de netto-bestedingen van het buitenland.

In normale omstandigheden, zonder onvoorziene brutale schokken, is de vraag ongeveer net zo groot als het aanbod. Dan werken de markten in feite zelfregulerend, geheel zoals economen van de liberale soort dit beschrijven. Maar bij serieuze exogene schokken – b.v. het verlies van minstens 2.1 triljoen dollar aan activa sinds 2007 – slagen de markten er plots niet meer in het verstoorde evenwicht te herstellen. Vanaf dit moment zegt men dat de economie out of the corridor is gesukkeld (een term die Axel Leijonhufvud al in 1973 lanceerde). Men kan de situatie vergelijken met iemand die bij matige windkracht een vlieger oplaat op het strand. In normale omstandigheden zal de vlieger binnen een denkbeeldige koker in de lucht rondcirkelen.

Maar als er plots een harde wind opsteekt zal de vlieger oncontroleerbaar worden, buiten de koker terechtkomen en uiteindelijk of op de grond stuiken of worden losgelaten. Dit is wat tussen 2007 en 2008 gebeurde: toen ging het niet om een harde onverwachte windstoot maar om een voorspelbare orkaan die uiteindelijk voor meer dan twee triljoen dollar aan balanstotalen liet verdampen. Wat daarna volgde was inderdaad een “systemic crisis”, gekenmerkt door (1) onstandvastige hefboomeffecten, (2) connectiviteit waarbij financiële problemen in een bepaald land door de globalisering snel de hele wereldeconomie treffen, en (3) een onstandvastig algemeen prijspeil.

Wat kunnen we hieruit leren? Zolang een economie zich binnen de corridor bevindt blijven de markten zelfregulerend en keert die economie terug tot een toestand van maatschappelijk evenwicht. Is dit niet het geval dan is er van zelfregulerende effecten geen sprake maar verwijdert een economie zich steeds verder van de evenwichtssituatie. Dit is dus de toestand waarin de hele westerse economie zich momenteel bevindt. Wat we moeten doen om de westerse economie terug binnen de corridor te krijgen kan momenteel niemand zeggen.

Men kan het fenomeen wel analyseren. Dit doet men met behulp van de critical path analyse, een behoorlijk ingewikkeld onderdeel van de macro-economie. Maar die techniek leert ons niet wat er concreet moet gebeuren om de wereldeconomie weer op het juiste spoor te zetten. Het enige wat men eruit kan afleiden is (1) dat de financiële crisis de westerse economie oneindig veel kwetsbaarder heeft gemaakt dan economen ooit vermoedden (bevestiging van de theorie van Minsky); (2) dat de oplossing zal moeten komen van een aantal denkpistes van het type “out of the box”; en (3) dat allicht geen enkel land in zijn eentje de financiële crisis zal kunnen oplossen.

Besluit - Om de pijn te verzachten kan men in België (1) alvast de teloorgegane concurrentiekracht van de economie herstellen, (2) zijn de recepten van de Oostenrijkse School die het IMF ons aanbiedt de beste vorm om de brand met petroleum te blussen (dus een keihard “Neen!” tegen loskoppeling van de netto lonen van de index en tegen een verhoging van de BTW om daarmee de loonlast te verlagen); (3) een radicale out of the box oplossing om onze economie op zijn minst op de rails te houden midden tijden van stormachtige financiële crisis. Hoe we de concurrentiekracht kunnen versterken heb ik in een eerder artikel uitgelegd. Wat er hapert aan de recepten van de Oostenrijkse School blijkt uit dit artikel: eens een economie “out of the corridor” is geraakt zijn alle zelfregulerende mechanismen verdwenen en zodoende praktisch onbruikbaar.

Een voorstel van een radicale out of the box oplossing zet ik in een later artikel uiteen. Mijn plan van een met spaargeld gefinancierde holding die betaalbare sociale woningen bouwt met het oog op verkoop (bij geblokkeerde huurgelden) behoort daartoe. Het wordt later uiteen gezet.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

We worden met zijn allen continu voor de zot gehouden door een stel politici die dag na dag hun flagrante economische onkunde bewijzen. Neem nu Steven Vanackere, jurist van opleiding, aangesteld als minister van … Financiën. Verstoten van de meest elementaire kennis in de financiële economie kwam hij dit weekend doodleuk verkondigen dat het financieel huis nu helemaal op orde staat. Je moet al een geoefend beroepsleugenaar zijn om met zoiets te durven uitpakken op het ogenblik dat er 100 miljard Dexia-schulden boven het hoofd van onze economie hangen. Vanackere doet net alsof die straks op een of andere manier zouden verdampen.

Wat de regering doet is de hete aardappel voor zich uit te rollen tot na de verkiezingen van 2014. Vroeg of laat moet België die schulden wel terugbetalen, iets wat onmogelijk is als men bedenkt dat niet minder dan 119 maatregeltjes nodig waren om een gat van ochgottekes 2.5 miljard in de begroting dicht te rijden. Lamentabel is ook dat de media met alle mogelijke middelen de ware toestand van én de Dexia holding én Belfius met de mantel der liefde toe te dekken. Dit land leeft op een enorme tijdbom, maar niemand mag het weten.

Rond de schulden van Dexia wordt al sedert drie jaar een rookgordijn opgetrokken: mensen mogen onder geen beding weten wat hen te wachten staat. Vanackere weet verdomd goed dat Dexia een negatief vermogen van 2 miljard heeft, maar ontkent dit in alle talen. Hij weet even goed dat Dexia al sinds 2008 op een berg rommelkredieten van 111 miljard zit, maar hij kijkt liever de andere kant op, kletst liever uit zijn nek dat het financieel huis weer netjes in orde staat.

Er is grote nood dat in dit land de directe democratie doorbreekt, een democratie die de burger in staat moet stellen om volkomen onbekwame en/of leugenachtige politici zonder pardon de laan uit te sturen. Ondertussen moeten we via de media dag na dag vernemen dat we hooguit voor een “milde recessie” staan. Vincent Vanquickenborne drijft de schaamteloosheid – is het niet eerder de complete domheid – zo ver het op de buis te hebben over economische maatregelen die het herstel van onze economie niet in de weg mogen staan. Welk herstel? Waar herstel? Hoe herstel? Officieel zal de economische groei eind 2012 0.1 % bedragen.

Dat de regering verdomd goed weet dat dit alleen wishful thinking is bewijst ze zelf door een extra van 650 miljoen aan te leggen “voor het geval de groei zou tegenvallen.” Een tekort van 650 miljoen overheidsontvangsten correspondeert met een vermindering van het BBP met 1.3 miljard, en 1.3 miljard correspondeert met 0.34 % van het BBP. Dat leert dat de Wetstraat nu al rekening houdt met een negatieve groei van 0.44 % in plaats van 0.1 %. Weer eens blijven de media in gebreke om de burger klaar en duidelijk te maken dat er geen sprake kan zijn van een milde recessie en dat we in het geheel niet van enig economisch herstel kunnen spreken, m.a.w. dat de burger continu voor de gek wordt gehouden door een handvol politici die hun wensdromen voor werkelijkheid aanzien.

Diezelfde burger is er het noorden compleet bij kwijtgeraakt. Kijk naar de laatste prognoses voor de verkiezingen: N-VA zou goed zijn voor 38.4 % van de stemmen in Vlaanderen (evenveel als CD&V, Open VLD en SP.A samen). Als we zien dat van de andere oppositiepartijen enkel Groen mert 1.1 % stijgt (van 7 naar 8.1 %), dat Vlaams Belang met 2.7 % daalt (van 12.6 naar 9.9 %) en LDD daalt van 3.8 naar nog amper 1.4 %, dan blijkt meteen hoe groot de wanhoop van de kiezer is.

In economisch opzicht heeft de N-VA werkelijk NIETS te bieden, niet één van hun mensen heeft nog maar een morzel inzicht in de macro-economische werking van een economie, laat staan dat ze in staat zouden zijn een eigen econometrisch model van onze economie kunnen maken. Gesteld dat bij de verkiezingen van 2014 de uitslag zou zijn als wat nu voorspeld wordt, dan dompelt de kiezer ons land in de grootst denkbare puinhoop. Dankzij het kiesstelsel van Dhondt zouden N-VA (38.4 %) en Open VLD (10 %) meer dan 48.4 % van de zetels binnenhalen en een werkbare parlementaire meerderheid op de been krijgen. Een grotere ramp is nauwelijks denkbaar: twee partijen die heilig geloven in de efficiëntie van de markten, die geen besef hebben hoe een sputterende economie bij te sturen, die alleen maar kunnen zitten kakken op de sossen.

Zulke ramp mag onder geen beding gebeuren. Wanneer toch zal de kiezer beseffen dat hij in economisch opzicht NIETS, maar dan ook absoluut NIETS moet verwachten van Vlaams nationalisten en liberalen. Wat zij voorstellen is weinig meer dan piecemeal engineering – een waslijst van microscopische veranderingetjes die uiteindelijk nergens toe leiden. Laten we toch niet vergeten dat zonder de 11.3 miljard + 2.5 miljard budgettaire bezuinigingen de economische groei in België -6.4 % zou zijn geweest in plaats van -2.8 %. Het ergste is dat het merendeel van de getroffen maatregelen one shot ingrepen zijn. In 2013 en in 2014 staan we opnieuw voor bezuinigingen van 15 en 17 miljard om het begrotingstekort onder de 3 % te houden.

En waar zullen onze macro-economische nulliteiten uit de Wetstraat – nulliteiten is hier nog een eufemisme – dat geld dan weer vinden, als ze nu al moeite hadden een onnozele 2.5 miljard te vinden. Zien mensen dan werkelijk nooit eens in hoe groot de ernst van de situatie is, dat het niet om een “milde recessie” gaat, maar om een economische ramp als er niet structureel wordt ingegrepen?

Als we willen vermijden dat we ons met zijn allen nog vier jaar lang in de vernieling willen bezuinigen, dan moeten we de structurele problemen van onze economie heel anders aanpakken dan met piecemeal engineering – dan moeten we durven structureel in te grijpen. In een vorig artikel zette ik uiteen dat om de concurrentiekracht van de Belgische economie te herstellen drie ingrijpende maatregelen nodig zijn: 1. een verlaging van de BTW van 21 naar 19 %, 2. een verlaging van de vennootschapsbelasting van 33 naar 20 %, en 3. een verlaging van de sociale lasten op lonen met 10 %.

Dat zijn dus forse maatregelen. Op een eerste gezicht leiden ze tot 15.08 miljard minder ontvangsten voor de overheid. In werkelijkheid is de kostprijs ervoor heel wat minder. De maatregelen garanderen een forse stijging van de export, en niet enkel alleen maar naar onze buurlanden Duitsland, Frankrijk en Nederland. Met econometrische modellen kan men uitrekenen hoe groot de stijging van de export moet zijn na bovenstaand drietal forse ingrepen.

Al naargelang het type model waarmee men werkt zorgt dit voor een stijging van de export met minimaal 3.4 % en maximaal 4.1 %. Het gaat dan om bedragen van tussen de 11.9 en 14.4 miljard euro. Als men weet dat ongeveer de helft daarvan een inkomen voor de overheid genereert dan recupereert men al tussen 6 à 7 miljard van de oorspronkelijke raming van 15.08 miljard.

Voorts zorgen de maatregelen voor een vermindering van de werkloosheid, voor een verhoging van de consumptie en op die manier tot bijkomende inkomsten van de overheid die schommelen tussen 2.9 à 3.6 miljard. Van de 15.08 miljard die het herstel van de scheefgegroeide economische structuur eigenlijk kost, recuperen we er al 6 + 2.9 = 8.09 miljard tot 7 + 3.6 = 10.6 miljard. Resteert enkel te financieren tussen 4.4 à 6.1 miljard.

Traditionele politieke partijen van rechtse signatuur als CD&V, Open VLD en N-VA hebben in het verleden wel altijd geijverd voor een betere concurrentiekracht van de economie maar hebben daarbij systematisch de meest begoeden uit de samenleving ontzien. Het is echter niet omdat je in periodes van structurele economische crisis het bedrijfsleven de nodige zuurstof moet geven, dat je ook de rijkste burgers zou moeten sparen zoals CD&V, Open VLD en N-VA dat doen. Alleen nog maar de gedachte aan een vermogensbelasting is voor hen ondenkbaar. In tijden van scherpe recessie kan men echter niet én de concurrentiekracht van de economie willen herstellen én toch de rijken willen sparen.

Het klassieke bezwaar tegen een vermogensbelasting is dat we geen kadaster van vermogen hebben. (Niets belette de socialisten in de verschillende regeringen daarvoor te ijveren, maar van typische salonsocialisten moet een dergelijke nalatigheid niet verwonderen.) Ook al hebben we geen kadaster van alle vermogens, we hebben wel een kadaster van onroerend vermogen. Zo kan men particulieren en bedrijven die woningen verhuren weldegelijk hoger belasten dan op grond van het kadastraal inkomen (na perequatie).

Daarvoor is dan wel nodig de huurprijzen bij wet te bevriezen (anders zouden verhuurders en huisjesmelkers de gestegen belastingen verhalen op hun huurders). Een eerste maatregel kan dan zijn dat al wie woningen of delen van woningen verhuurt de huurinkomsten bij zijn belastingaangifte bekend moet maken. De ontvangen huurgelden zijn immers veel hoger dan het geschatte kadastraal inkomen. Door ze bij de overige inkomens op te tellen komen eigenaars van huurhuizen meestal in een hogere belastingschaal.

Rekening houdend met 1,120,000 huurders die maandelijks gemiddeld 662 euro aan huur betalen zou de maatregel zorgen voor een totaal van 8.9 miljard aangegeven inkomen (goed voor ±4.5 miljard personenbelasting) in vergelijking met de 2.7 miljard onroerende voorheffing die nu wordt aangerekend. Door de werkelijk ontvangen huren de plaats te laten innemen van het kadastraal inkomen wint men op zijn minst 1.8 miljard, zodat er nog tussen 4.4 miljard – 1.8 miljard = 2.6 miljard en 6.1 miljard – 1.8 miljard = 4.3 miljard te financieren valt.

Een radicaal middel om het gat van 2.6 à 4.3 miljard dicht te rijden is een eenmalige maar forse belasting op vakantiewoningen (tweede, derde, etc. verblijfsplaatsen, verschil­lend van de eigenlijke domiciliëring) van meer dan een half miljoen waarde, zowel in eigen land als in het buitenland.

In een land dat ongetwijfeld wereld-kampioen is in fiscale fraude zijn huizen zowat het enige waarmee burgers niet op de loop kunnen gaan, hoe vermogend ze ook mogen zijn. Voorlopig ontbreken juiste statistieken over het aantal vakantiewoningen en hun waarde, maar wie geld nodig heeft om de structuur van onze economie te herstellen weet in elk geval waar het te halen. Al een keertje rondgereden in Knokke-Zoute of in Brasschaat?

Een duurzaam herstel van de concurrentiekracht van onze economie, op het eigenste ogenblik dat Europa ons dwingt tot drastische budgettaire bezuinigingen is dus perfect uitvoerbaar. Wat er voor moet worden betaald is dankzij de fameuze Arthur B. Laffereffecten aanzienlijk lager dan de 15.08 miljard die men aanvankelijk verwachtte.

Het wordt trouwens hoogtijd dat het soort beunhazen uit de Wetstraat de Laffercurve beter leren kennen. Zo moeilijk moet dat niet zijn, want dit soort averechtse effecten droeg destijds bij tot het succes van de reaganomics. En zo’n groot licht was Reagan dan ook weer niet. Hij had best het achterlicht van Steven Vanackere kunnen zijn...

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Officieel zal de begrotingscontrole in België in 2012 minstens 11.3 miljard + 2 miljard bezuinigingen vereisen. (In werkelijkheid zal de inspanning om het begrotingstekort onder de 3 % te houden nog een paar miljard hoger moeten liggen omdat de economische groei – geschat op minus 0.1 % - door de overheid werd overschat.) Wanneer een land zo zwaar moet bezuinigen rijst meteen de vraag van waar enige economische groei moet komen. Minder koopkracht van zowel gezinnen, bedrijven als overheid, resulteert in een daling van de consumptie en van de investeringen.

Dat betekent dat onder die omstandigheden economische groei enkel nog kan komen van (1) meer export naar de rest van de wereld, of van (2) meer directe investeringen van de rest van de wereld in ons land. Wat dit laatste betreft zit de overheid te wachten, lijk een boer op de regen, dat groeilanden als China, Brazilië of Indië welwillend genoeg zullen zijn om in ons land nieuwe bedrijven op te richten. Met een loonkost die veel te hoog is, is de kans op veel nieuwe directe investeringen infinitisemaal klein. Het behoort tot de natte wensdromen van een regering die in feite niet langer weet van welk hout pijlen maken.

Maar hoe zit het met de export. België is een land met een open economie. Van alles wat we produceren – we noemen dit de output tegen marktprijzen (synoniem: de nationale turnover) – is een aanzienlijk gedeelte bestemd voor de export. Toch wordt hierover, vaak uit onkunde, de grootste onzin verkondigd, in de stijl van “80 % van wat we produceren gaat naar het buitenland”. De fout die man hierbij maakt is de export uit te drukken als een percentage van het bruto binnenlands product (BBP), terwijl we de export moeten uitdrukken als een per­cen­tage van àlles wat we produceren – een percentage van de output tegen marktprijzen dus.

Consulteren we de officiële statistieken van de Nationale Bank dan vinden we dat in 2010 de totale output in België, uitgedrukt in basisprijzen, 731.6 miljard was, en uitgedrukt in marktprijzen 770.1 (voor een BBP van 354.4 miljard) (cf http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ). In dezelfde tabel vinden we dat de totale export in 2010 goed was voor 283.5 miljard. Dit laat ons toe om in alle objectiviteit te stellen dat in 2010 precies 36.8 % van al wat we produceren in het buitenland werd verkocht. Meer algemeen, gezien over meerdere jaren, gaat ongeveer 40 % van al wat we produceren naar de rest van de wereld. Dit is lang niet de 60 of 80 % waarover bepaalde politici in onwetendheid praten.

Meer dan de helft van alles wat we uitvoeren gaat naar onze buurlanden Duitsland (20.2 %), Frankrijk (18.1 %) en Nederland (13.0 %), in 2010 dus goed voor 51.3 % van alle exporten. Politici van liberalen huize, achterna gelopen door christendemocraten en NVA-ers maken zich grote zorgen dat de concurrentiepositie van de Belgische economie steeds meer achterop hinkt op die van de buurlanden. Het zou allemaal de schuld zijn van de bruto uurlonen die in België opvallend hoger zijn dan in de buurlanden.

Dat ze inderdaad hoger zijn hoeft geen betoog en blijkt overduidelijk uit de cijfers gepubliceerd door Eurostat in opdracht van de Europese Unie. Uit bijgaande grafiek (gebaseerd op de cijfers van URL http://appsso.eurostat.ec.europa.eu/nui/show.do?dataset=l... ) leest men af dat in België de uurlonen tussen 1995 en 2010 stegen van een kleine € 23 per uur tot bijna € 38 per uur. In Duitsland b.v. liep de stijging tijdens dezelfde periode op van € 23 per uur tot € 29 per uur.

 Het grootste deel van de in België genoteerde stijgingen van de loonkost moet worden toegeschreven aan de parafiscale lasten (de werkgevers- en de werknemersbijdrage in de sociale lasten). Heel kort door de bocht gaand willen liberalen en hun blauwste aanhangers van de N-VA dat er aan de lonen wordt gesleuteld. Omdat er wegens de Europese eis het begrotingstekort te beperken tot 3 % per jaar geen ruimte is voor een verlaging van de sociale lasten, wordt er gezocht naar alle mogelijke middelen om dan maar het loon dat de werkgevers ontvangen te doen dalen. Hierbij wordt dan gedacht aan een indexsprong en aan het weglaten van de energieprijzen uit de indexkorf.

De kampioenen van dit soort voorstellen zijn Alexander De Croo (VLD) en Jan Jambon (N-VA), ietwat slenterend gevolgd door Wouter Beke (CD&V). Wat ze echter voorstellen zijn hoegenaamd geen structurele maatregelen, maar temporaire “oplossingen” (sic). In feite doen ze denken aan een dokter die beweert een uitstekend medicijn te hebben gevonden tegen een bepaalde ziekte, evenwel … zonder de oorzaak van de ziekte te kennen. Dit soort dokters noemt men meer precies kwakzalvers.

Wil men een scheefgroei met succes bestrijden dan moet men op zoek gaan naar de oorzaken van die scheefgroei. Die oorzaken liggen nochtans zó voor de hand. Enerzijds zijn de BTW aanslagvoeten (voor de meeste waren 21 %) minstens 2 % hoger dan in de ons omringende buurlanden, en anderzijds liggen de vennootschapsbelastingen (in principe 33 %) veel te hoog om concurrentieel te kunnen blijven (20 à 25 % ware meer dan wenselijk). Het is de inhaligheid van de Belgische overheid die ervoor zorgt dat de prijzen bij ons opvallend sneller stijgen dan b.v. in Duitsland of Frankrijk.

Bekijken we de grafiek met de gecumuleerde jaarlijkse inflatie dan zien we dat tussen 1997 en 2011 de prijsverhoging in België 31 % bedroeg, tegen 24 % in Frankrijk en 23 % in Duitsland. (Nederland, waar de inflatie veel hoger was dan in zijn buurlanden, trekt de scheefgroei weer recht vanaf 2003, om in 2011, net als in België, 31 % te bereiken).

De gebruikte cijfers voor de inflatie zijn afkomstig van Eurostat, URL:http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/table.do?tab=tab.... Opgemerkt zij nog dat de correlatie tussen enerzijds de loonkost van elk land en de gecumuleerde inflatie zeer hoog is: hoe meer het algemeen prijspeil stijgt, des te rapper stijgt de loonkost.

De loonkost trachten te reduceren door tijdelijke lapmiddelen zoals een indexsprong of het elimineren van de energieprijzen zijn uitermate nefast tijdens perioden van economische recessie. Het komt erop neer dat de werkmens zijn koopkracht ziet dalen op het eigenste moment dat de private consumptie zou moeten stijgen. Bovendien is het op zijn minst onethisch de werkmens nu te laten opdraaien voor een inhaligheid die de overheid meer dan twee decennia heeft gecultiveerd.

Je kan niet eeuwig blijven geloven dat je met je buurlanden kan blijven concurreren als je jaar na jaar een hogere BTW int dan je buurlanden en je vennootschappen bovenop nog een keertje zwaarder belast dan in je buurlanden. Een overheid die zoiets doet richt op die manier zijn economie op lange termijn ten gronde. Hoezo? Wie zoiets doet kan enkel competitief blijven als de arbeidsproductiviteit jaar na jaar sneller stijgt dan die in zijn buurlanden. Met de term arbeidsproductiviteit wordt er door politici, alweer meer uit onwetendheid dan uit kwade wil neem ik aan, gegoocheld dat het niet schoon is.

De enige juiste macro-economische benadering van arbeidsproductiviteit is de verhouding tussen het volume van de output tegen marktprijzen (uitgedrukt in prijzen van een vast basisjaar) te delen door het aantal gepresteerde arbeidsuren.

Het typische van de Belgische economie is dat de arbeidsproductiviteit er op vier na de hoogste is van de wereld. Enkel Luxemburg (33 % beter), Noorwegen ( 18 % beter), de Verenigde Staten (12.5 % beter) en Ierland (7.5 % beter) scoren nog hoger, zoals men kan afleiden uit gegevens gepubliceerd door Eurostat.

(URL: http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/refreshTableAction.d... ).

Reeds gedurende meer dan een halve eeuw is onze arbeidsproductiviteit de hoogste troefkaart van de Belgische economie. Evenwel is dit een troefkaart die man niet eeuwig ten dage kan blijven uitspelen omdat (1) de technologische vooruitgang op grenzen botst en (2) landen in ontwikkeling steeds beter hun achterstand inlopen. Daarom is het goed de productiviteit van België en zijn buurlanden te vergelijken met het Europese gemiddelde. Dan constateert men bij het bekijken van onderstaande grafiek dat in de vier landen de arbeidsproductiviteit vrijwel jaarlijks afneemt t.o.v. het Europese gemiddelde.

De productiviteit stijgt dan nog wel, maar minder snel dan in de rest van Europa. In België is de productiviteit t.o.v. de rest van Europa tussen 1995 en 2010 gedaald van 140.5 tot 127.5 (daling met 8.9 %). In Duitsland is de productiviteit t.o.v. de rest van Europa – gevolg van de naweeën na de hereniging met de vroegere DDR - over dezelfde periode gedaald van 115.6 naar 105.3 (daling met 8.9 %). In Frankrijk was de daling van 121.9 naar 116 minder scherp: 4.8 %. Nederland ten slotte slaagde erin zijn productiviteit lichtjes te verhogen in vergelijking met de rest van Europa: van 110.8 naar 113.2 (stijging met 4.8 %). Cijfers van Eurostat, (URL:

http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/refreshTableAction.d... ).

Wat betekent dit alles nu voor de graad van competitiviteit van de Belgische economie met zijn buurlanden? Competitiviteit hangt niet louter af van de hoogte van de loonkost. Ware dit zo, dan voerden we allicht alles in uit Mexico waar de loonlast 17 keer geringer is dan in België [zie: Jean Pierre van Rossem (2009), Crisis, hoe lossen we het op, tabel 12, p. 189].

Competitiviteit hangt eigenlijk af van een combinatie van loonkost en arbeidsproductiviteit. Onderstel dat een doorsnee Belgische arbeider, met een loonkost van 36 euro, per uur een volume van 100 produceert, en dat een buitenlandse arbeider, met een loonkost van 30 euro, per uur een volume van 80 produceert. Wie is dan het meest competitief?

Om een volume van 100 te produceren (i.p.v. 80) moet de buitenlandse arbeider 25 % langer werken, zodat zijn loonkost om een volume van 100 te produceren 25 % meer zal kosten dan 30 euro, dus 37.5 euro. De Belgische arbeider kost dan wel veel meer dan de buitenlandse is ons voorbeeld – 36 euro tegen 30 – maar dankzij de veel hogere productiviteit – 100 tegen 80 – is hij toch competitiever dan zijn buitenlandse collega met een lagere loonlast.

Het voorbeeld leert dat, als men abstractie maakt van de transportkosten, de competitiviteit kan worden berekend met een zeer eenvoudige formule: men dele de Belgische arbeidsproductiviteit door die van land i en vermenigvuldige die breuk met de loonkost per uur in land i door de Belgische loonkost per uur. Zolang dat het eindresultaat hoger is dan 1 is België meer competitief dan land i, is het eindresultaat kleiner dan 1 dan is land i competitiever dan België. [Voor meer uitleg zie: Jean Pierre van Rossem (2009), Crisis, hoe lossen we het op, tabel 12, p. 187: “Laten we de transportkosten (…) buiten beschouwing dan wordt de concurrentiegraad (DGij) tussen twee landen bepaald door de formule = PR(j)/PR(i) x w(i)/w(j), waarbij PR de arbeidsproductiviteit voorstelt en w de doorsnee loonkost.”]

Toegepast op onze buurlanden, en uitsluitend werkend met de officiële cijfers van de Europese Unie voor arbeidsproductiviteit en loonkost (waarvoor de bronnen werden aangegeven) leert men dat de concurrentiepositie van de Belgische economie t.o.v. elk van zijn buurlanden vooral de laatste jaren aanzienlijk slechter is geworden.

In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Duitse economie nog 1.21; in 2007 was die al gezakt naar 1.01, om in 2010 te dalen tot 0.94 (een achterstand van 6 %). In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Franse nog 1.10 om in 2008 te zaken tot 1.00 en in 2010 te dalen tot 0.97 (achterstand van 3 %). In 1995 bedroeg de concurrentiegraad van de Belgische economie t.o.v. de Nederlandse nog 1.13, om uiteindelijk te zakken tot 0.96 in 2010 (achterstand van 4 %). Dit alles blijkt ook uit de grafiek over de concurrentiekracht van de Belgische economie.

Dit soort analyse maakt meer dan duidelijk wat de structurele scheefgroei van de Belgische economie is: door decennia lang te klungelen met een BTW-voet die hoger is dan in de buurlanden en met vennootschapsbelastingen die hoger zijn dan in de buurlanden heeft België, ten gevolge van de inhaligheid van de overheid, zijn gunstige concurrentiepositie compleet verkwanseld.

Wat moet er dan gebeuren om de concurrentiekracht van onze economie – zo cruciaal voor de export – te genezen, en vooral, wat is het kostenplaatje daarvoor.

Om terug in een gunstige positie te komen moet de BTW aanslagvoet minstens dalen van 21 naar 19 %. Als men weet dat het totaal van alle BTW ontvangsten in 2011 nog 46.74 miljard bedroeg (bron: NBB, URL: http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ) dan zal een daling van de BTW voet met van 21 naar 19 % minimum 4.23 miljard kosten.

Voorts moet – en daarin heeft de G1000 overschot van gelijk – de vennootschapsbelasting absoluut naar beneden (om bij voorkeur 20 % te worden i.p.v. de 33 % van nu: een daling met 39.39 %). Als we weten dat alle vennootschapsbelastingen in 2011 nog goed waren voor 11.52 miljard (zelfde bron) dan zal een forse daling van de vennootschapsbelasting met 39.39 % minimum 4.54 miljard kosten. Of de notionele interestaftrek na de belastingverlaging al dan niet moet worden behouden, blijft een uiterst controversieel onderwerp.

Als we willen blijven hopen op directe investeringen uit het buitenland dan moet ook bij een belastingverlaging de notionele interestaftrek worden behouden, al zou het een pure schande zijn de banken – die door hun speculatiedrift de hele Europese economie om zeep hebben gehouden – van dit voordeel te laten genieten. Het zou dus moreel meer dan verantwoord zijn de banken bij wet te verplichten alle notionele interestaftrek, waarvan ze in het verleden hebben genoten, te laten terugbetalen.

Het stomste wat politici konden doen was, bevreesd voor een bank run, de spaartegoeden van burgers bij banken voor 100.000 euro per rekening te garanderen. Wie vroeger belegde in bankaandelen was het prototype van de goede huisvader. Wie zoiets anno 2012 nog steeds doet kan er terecht van worden verdacht niet langer goed bij zijn hoofd te zijn. Burgers moeten zelf het risico van hun spaardeposito’s leren dragen, uitgaand van de bedenking dat, in een wereld misleid door rating bureaus en herleid tot het soort casinokapitalisme (getekend: Goldman Sachs), geen enkele bank nog langer immuun is van faling.

Zo ze al spaardeposito’s aanhouden moeten ze die op zijn minst spreiden over een waaier van banken. Alleen een macro-economisch warhoofd, in dit opzicht een ordinaire randdebiel, als de Man van Ieper, kon zo betoeterd zijn op spaardeposito’s een staatsgarantie te kleven. Hoe kan een staat, die in 2011 alles bijeen 181.8 miljard ontvangsten liet optekenen, zo hersendood zijn meer dan 221.7 miljard spaardeposito’s te garanderen? Hier nam de staat een gewicht op de schouders die ze onmogelijk kan torsen.

De fameuze wet Leterme-Reynders moet zonder verder verwijl worden afgeschaft. Uiteindelijk geeft ze de brave burger enkel de illusie dat bij een bankfaling zijn/haar spaarcentjes van enige staatsgarantie zouden genieten. Hebben de Man van Ieper en jurist Didier Reynders dan in hun achterban werkelijk niemand die met enig inzicht Freefall van Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz heeft gelezen?

En waarop wacht Financiën minister Steven Vanackere om te doen waar ieder econoom nu al vier jaar naar vraagt: terug te keren naar een scherp onderscheid tussen commerciële banken die een beroep doen op het spaargeld van de burger en er onder geen beding mogen mee speculeren, en investeringsbanken die werken met andere fondsen dan spaargelden en die daarmee wel mogen speculeren. Een terugkeer naar de situatie van vóór de afschaffing van de Glass-Steagall Act is een absolute must. Ook hierin heeft de G1000 overschot van gelijk.

Een verlaging van de BTW en van de vennootschapsbelastingen is op zichzelf nog steeds onvoldoende om de structurele scheefgroei van de Belgische economie een krachtig halt toe te roepen. De laatste broodnodige maatregel moet een verlaging van de loonkost met minimum 4 % zijn. Wil men de koopkracht van arbeiders en bedienden daarbij onaangetast laten dan impliceert dit dat men de werkgeversbijdrage met ongeveer 12 % moet verlagen. In 2011 bedroeg het totaal van alle ontvangen sociale bijdragen 52.6 miljard euro (bron: NBB, URL: http://www.nbb.be/belgostat/PublicatieSelectieLinker?Link... ). Een vermin­de­ring van 12 % kost de staat dus minstens 6.31 miljard.

De drie maatregelen die de structurele scheefgroei van de Belgische economie doeltreffend kunnen afremmen kosten dus 4.23 + 4.54 + 6.31 = 15.08 miljard. Zolang dit niet is gebeurd is economische groei en dito herstel nooit meer dan een surrealistische droom. Die 15.08 miljard komen dus bovenop de 11.3 miljard en de 2 miljard die men ondertussen moet bezuinigen om het budgettair tekort onder de 3 % te houden. Op het eerste gezicht lijkt het een onmogelijke opgave om nog eens 15 miljard te vinden.

In een volgend artikel leg ik uit hoe die kan worden gevonden zonder de loontrekkenden één cent te kosten. Het lijkt allicht op een heksentoer hiervoor een oplossing te vinden, maar snel zal blijken dat het een fluitje van een cent is voor wie de moed heeft inkomsten uit huurgelden en taksen voor dure vakantiewoningen correct in te voeren en te innen. Het is niet omdat de bedrijven in perioden van recessie sterk moeten worden gestimuleerd dat de rijken in de samenleving zouden moeten worden gespaard.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Houdt het wel eens op, dat onvermoeid uitdelen van geschenken aan BANKEN? Nu weer krijgen 600 Europese banken van Mario Draghi en zijn Europese Centrale Bank (ECB) zo’n slordige 150 miljard ten geschenke, nadat hetzelfde al een keer gebeurde. Je weet wel: de fameuze bazooka van 1000 miljard waar onze Van Rompuy zo fier over was toen hij het bestaan ervan mocht aankondigen. Waarvoor moest die nu al ook weer dienen? Om de financiële markten te bedaren, zo heette het.

Maar zoals de prachteconoom, die Axel Leijonhufvud is, al in 2009 heeft aangetoond: noch de Verenigde Staten, noch Zwitserland, noch Japan, noch de Europese Unie slagen er in die op miljarden beluste financiële markten – draaischijf van het huidige casinokapitalisme – te kalmeren. [Meer uitleg over de corridortheorie van Leijonhufvud in een volgend artikel.]

Zo werden de banken verplicht alle overheidsobligaties in hun portefeuille te boeken tegen de werkelijke marktwaarde, niet tegen de aankoopwaarde. Met zoveel (redelijk waardeloze) Griekse obligaties in portefeuille moest er dus dringend meer dan 100 miljard kunnen worden gevonden. De financiële crisis zorgde er echter voor dat de meeste banken dat geld niet wisten te vinden bij de gewone belegger.

Daarom besloot de ECB niet enkel die meer dan 100 miljard, maar in totaal, in twee fases, minstens 1000 miljard voor een termijn van drie jaar, te lenen tegen een extreem lage rente van … 1 %. Van de banken wordt verwacht dat ze het grootste deel van dat geld zouden gebruiken om nationale staten krediet te verschaffen zodat de interesten kunnen zakken.

Dat is een manier om het kapitaal goedkoper te maken. Banken kopen met de twee keer 500 miljard die ze tegen 1 % kunnen lenen dus massaal overheidsobligaties die soms 5.5 % (Italiaanse, Spaanse) opbrengen. De graaicultuur van de banken kennende gaan ze dus massaal achter dit soort obligaties wat hen in drie jaar tijd dus twee keer minstens 150 miljard euro opbrengt.

In De Tijd van maandag 27 februari 2012 (p. 12) staat een leerrijk artikel van de financiële econoom Stijn van Nieuwenbergh. Daarin legt hij haarfijn uit welk’n gevaarlijk spelletje Draghi aan het spelen is. Mocht het straks verkeerd aflopen – b.v. omdat Spanje of Italië hun overheidsschuld niet meer integraal kunnen aflossen – dan zal het WEER EENS de brave burger zijn die daarvoor zal kunnen opdraaien.

Alles draait dus weer enkel en alleen om banken en hun casinokapitalisme.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

De reacties in Dag Allemaal gelezen? Die van Bart de Wever vind ik wel kras. Van een intelligent man had je toch minstens mogen verwachten dat hij navraag zou doen welke uitweg uit de crisis mogelijks efficiënter zou zijn dan deze die hij zelf aanhangt. Maar neen, niets daarvan: mijnheer Bart heeft al een economisch programma! Dit doet mij denken aan de vriend wie ik een goed boek aanraad en die mij antwoordt dat hij al een boek heeft. Blijkbaar heb ik de intelligentie van mijnheer De Wever schromelijk overschat. En dat Van Rossem wel de allerlaatste is waarvan hij schrik moet hebben getuigt enkel van zijn electorale zelfingenomenheid. Blijkbaar heeft hij nog steeds niet door dat zijn electorale bonus nu al is beginnen afkalven.

De reactie van Wouter Beke is zeer typisch voor de tsjeven die altijd al hebben gedacht dat alleen zij weten hoe het moet. Je weet al bij voorbaat dat je dit ras van gelovers nooit op andere gedachten kunt brengen. Al wie niet denkt en praat zoals zij zijn immers ketters.

De enig interessante reactie komt van Alexander de Croo die zich bereid verklaarde een open debat aan te gaan. Dat is moedig, maar ik vrees dat in een puur economisch debat, met voorspelbare stellingen, ik van De Croo geen morzel heel zal laten, ook niet als hij zijn hele economische achterban meebrengt. Maar laten we even stilstaan bij de bewering van De Croo dat we dringend de concurrentiekracht van de Belgische economie moeten verbeteren. Voor een land met een zo open economie als de onze is dit een waarheid als een koe, zeker in periodes van bezuiniging en budgetcontrole.

Net omdat de concurrentiekracht van de Belgische economie 4 tot 7 % achterophinkt op die van res. Duitsland, Nederland en Frankrijk, wordt economische groei in tijden van budgetcontrole zo moeilijk. Normaal verwacht je groei van (1) directe investeringen (b.v. Chinezen die fabrieken in ons land openen) en van (2) meer export naar de rest van de wereld. Onze loonkost (patronale bijdragen en werknemersbijdragen inbegrepen) is inderdaad 4 tot 7 % hoger dan in de buurlanden, waardoor we onaantrekkelijk zijn voor buitenlandse investeerders en waardoor we zeer moeilijk kunnen concurreren op de wereldmarkt om aldaar, op zijn minst, de onverkochte overproductie te slijten.

Het is zonneklaar dat de liberalen met spanning wachten op het rapport van de Nationale Bank – een bastion waar liberalen en tsjeven de richtlijnen uitzetten – rapport dat probeert te sleutelen aan de index, zeker nu we weten dat er tussen september en oktober nog een tweede aanpassing van de lonen aan de index volgt bovenop die van maart e.k. Twee indexaanpassingen van de lonen aan de inflatie, waar onze concurrenten van gespaard blijven, zorgen inderdaad voor een verdere uitholling van onze concurrentiekracht.

Denken in termen van één of twee indexsprongen is niet de juiste oplossing, omdat dit om ingrepen ad hoc gaat, niet om structurele oplossingen terwijl de huidige crisis net een structurele crisis is, geen conjuncturele crisis. Voorstellen om met een “slimme” index te werken, waarbij het bruto loon de index volgt maar niet de patronale bijdragen is een draak van een oplossing: de private koopkracht blijft dan wel gevrijwaard, maar het effect op de concurrentiekracht zou verwaarloosbaar zijn.

Waarom? Men kan econometrisch nagaan wat de relatie is tussen enerzijds de concurrentiekracht (uitgezet in procenten op de verticale y-as) en de bezuiniging op de loonkost (in procenten en uitgezet op de horizontale y-as). Dan vinden we een convexe kromme die eerst zeer langzaam stijgt als de bezuiniging op onze loonkost ondermaats is, en eigenlijk pas echt begint te stijgen naarmate de bezuiniging op de loonkost al minstens meer dan 4 % bedraagt. Dit leert dat het herstel van onze concurrentiepositie op de wereldmarkt pas effect kan hebben bij (1) of een GRONDIGE HERZIENING van ons indexmechanisme, of (2) bij een forse DALING VAN DE SOCIALE LASTEN.

Wat de herziening van de sociale lasten betreft zouden die met 8 à 9 % moeten kunnen dalen om de concurrentiekracht van de Belgische economie weer op het niveau van Duitsland te brengen. Zulke besparingen zijn wegens het ponzi systeem van onze sociale zekerheid onuitvoerbaar op het eigenste ogenblik dat op Diktat van de Europese Unie – lees Angela Merkel – het begrotingstekort moeten reduceren tot 3 %.

Inderdaad hebben wij geen systeem van pensioenfondsen zoals in Nederland maar gebruiken wij de inkomsten van de sociale zekerheid niet om later de pensioenen uit te betalen van zij die zullen stoppen met werken, wel om de pensioenen uit te betalen van diegenen die nu al op pensioen zijn.  Hoop dat we het fameuze Zilverfonds zouden kunnen gebruiken voor dit soort drastische verlaging van de sociale lasten is er niet. De 14 miljard euro van het Zilverfonds zijn in werkelijkheid een lege doos, zijn een belofte van de overheid ooit eens geld in de lege doos te stoppen. Boerenbedrog van de grovere soort dus.

Wat ons indexmechanisme betreft moet worden opgemerkt dat dit al meerdere decennia fout wordt berekend. Wij werken met een korf van producten en passen daar vaste wegingscoëfficiënten op toe net als wegen alle producten al dertig jaar even zwaar op het gezinsbudget. Een juiste berekening dient te werken met variabele wegingscoëfficiënten. Als de prijs van product x1 met een bepaald percentage stijgt zal de consumptie van x1 met een ANDER percentage afnemen. Met hoeveel hangt af van de elasticiteit van de vraag naar x1. Voor producten als sigaretten, stookolie, aardgas, benzine, drinkwater, etc. is de vraag inelastisch. Dat betekent grofweg gesteld dat als de prijs ervan met 10 % stijgt de vraag b.v. maar met 1 % zal dalen.

Omgekeerd: als de prijs ervan met 10 % daalt zal de vraag maar met 1 % stijgen. Voor andere producten, b.v. televisietoestellen, stofzuigers, gsm’s, computers, etc. is de vraag elastisch. Hier zullen voor bepaalde producten een prijsstijging met 10 % aanleiding geven tot een daling van het verbruik met 20 % en een prijsdaling met 10 % tot een stijging van het verbruik met 20 %. Door het werken met vaste wegingscoëfficiënten berekenen wij de index (waaraan de lonen zijn gekoppeld) verkeerd. Hier dringt een correcte berekening zich op. Een herziening van de index zal echter nooit leiden tot de fameuze daling van de loonkost met 4 %.

De voornemens van Alexander de Croo om de concurrentiekracht van onze economie te herstellen zijn wis en zeker nobel – daar hadden we in perioden van hoogconjunctuur al werk van hebben moeten maken – maar zijn onuitvoerbaar of weinig relevant in perioden waar we op Diktat van Merkel en haar troika het begrotingstekort onder de 3 % moeten houden. Dit alles illustreert hoe moeilijk het zal worden economische groei te regeneren in tijden van opgelegde begrotingscontrole. Net daarom pleit ik voor een drastische ingreep waarbij er wel genoeg ruimte wordt gecreëerd voor besparingen op de patronale bijdragen.

De oprichting van een sociale holding die vier jaar lang vijftig duizend goedkope maar kwaliteitsvolle woningen bouwt – woningen bedoeld voor de verkoop – is het meest probate middel om in crisistijden economische groei te realiseren. Een deel van die groei zorgt voor de nodige ontvangsten die we kunnen gebruiken voor het herstel van de concurrentiekracht van de economie. En laat net dit het verhaal zijn waarnaar De Croo misschien wil luisteren.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Vanmorgen was ik (Ben Willems) meteen wakker toen ik op de radio vernam dat Bekaert 600 mensen ontslaat en ik verslikte mij in mijn eerste koffie toen ik vernam dat de regering eraan denkt om de BTW te verhogen.

Zijn ze nu helemaal gek geworden, is Di Rupo zijn verstand aan het versmachten omdat zijn strikje te vast is aangespannen? Weet u wat dit wil zeggen? Dat de prijzen, die nu al met de regelmaat verhoogd worden, nog een stuk hoger worden. Want bedrijven die meer belastingen op hun producten moeten betalen gaan dit heus niet uit eigen zak gaan betalen, die rekenenen dat op de centiem door aan de verbruikers.

Ook zal de concurrentiepositie van onze bedrijven verminderen en daardoor zullen er nog meer mensen ontslagen worden. En het is nu al zo erg, gisteren werd bekend dat Crown in Deurne de boeken neerlegt en er 300 mensen hun baan verliezen.

Ik heb de indruk dat sommige politici, vooral uit liberale hoek, dit idee gebruiken om er een indexsprong door te krijgen. Het is kiezen tussen de pest en de cholera zeggen ze. De BTW verhogen en daardoor jobs op de helling zetten of de indexsprong en de bedrijven sterker maken en het personeel wat zwakker.

Dat men de BTW op echte luxeproducten zoals peperdure wagens, juwelen en huizen zou verhogen daar zou ik nog kunnen inkomen. Maar de BTW verhogen op alle producten is de doodsteek voor vele sectoren. De Horeca zal nog sterker achteruitboeren dan nu al het geval is, de bouw zal ook gene vette meer zijn omdat alleen nog maar de rijkere onder ons nog een huis zullen kunnen bouwen.

En dan zwijg ik nog over de producten en diensten die duurder worden. Wat is er de laatste dagen al duurder geworden? Openbaar vervoer, sigaretten, bier, energieverbruik, autokeuring, taxi's en dit alles niet zomaar met één centiem, sommige dingen worden 6% duurder.

Betaal maar beste burgers, betaal maar. Maar is er nu echt geen politicus te vinden in dit land die durft naar alternatieven te zoeken?

Men heeft de senaat omgevormd zoadat er geen verkiezingen meer voor nodig zijn en deze bevolkt wordt door de parlementsladen van de federale en deelstaatparlementen. Mooi, maar men wil toch nog gecoöpteerde senatoren aanstellen, schaf die ook af, want die kosten extra.

Waarom probeert men niet eens wat efficiënter te werken op al die kabinetten en overheden. Het geld dat daar verspild wordt is alleen al groot genoeg om groot deel van het gat in de begroting op te lossen. Waarom schaft men de provincies niet af? Die hun taken kan men perfect verdelen tussen de steden, gemeenten en de Vlaamse regering.

Waarom vraagt men niet aan sommige bedrijven die nu bijna geen belastingen betalen iets meer af te dragen? Waarom doet men niets meer tegen al wie venootschappen misbruikt om belastingen te ontduiken? Waarom durft men de sociale fraude niet aan te pakken?

Antwoord: omdat men aan de ene kant niet aan zichzelf durft te raken en omdat men aan de andere kant schrik heeft van de bedrijven en omdat gewone mensen die frauderen nu eenmaal ook kiezers zijn.

Ik vrees dat dit land een tweede Griekenland aan het worden is en dan heb ik het niet over het klimaat.

Maar wie weet is er toch nog enige hoop. In 2014 trekt R.O.S.S.E.M. met een puur economisch programma naar de kiezer. Vanaf 1 mei 2012 zal Jean Pierre Van Rossem met dat programma het land doorkruisen om het uit te leggen. Meer weten? https://www.facebook.com/Rossem2014

P.S. Dit was een column van mezelf.

Gisteren Europese top in Brussel met alle zwaargewichten uit de Europese politiek. Ik bedoel van een beduidend hoger niveau dan de Hendrik Bogaerts of de Gwendolyn Ruttens bij ons. Angela Merkel is een grote madame waarmee het lastig discussiëren moet zijn. En Herman van Rompuy straalt zoveel deugdelijkheid en kennis uit dat het me blijft verwonderen dat hij niet inziet dat Europa verkeerd bezig is.

Laat ik eerst stellen dat ik het volkomen eens ben dat er absoluut een begrotingscontrole moet worden geïnstalleerd in Europa. Daarzonder gaat de fameuze rentesneeuwbal weer overal gaan rollen en worden enkel de grootbanken daar beter van.

Maar laten we even Herman en Angela volgen. Wat stellen zij voor? Om de publieke financiën weer op orde te zetten moeten lidstaten zo veel mogelijk bezuinigen en de belastingsdruk maar met mate verhogen. Nemen we het geval van België. Daar vond de Nationale Bank dat het land in 2012 minstens 11.3 mld zal moeten bezuinigen. Voeg daar het akkefietje met failliet gegane coöperatieve ARCO aan toe (1 mld) en het feit dat de economische groei noch + 0.8 %, noch + 0.5 % maar (volgens de Nationale Bank) - 0.5 % zal zijn, dan moet daar nog eens 3.3 mld bijkomen. Dat brengt ons op een totaal van 11.3 + 1.0 + 3.3 = 15.6 mld. En dan is dit allicht nog een misrekening want eind 2012 zal de economische groei niet -0.5 % zijn, wel -1.4 %;

Dat wil zeggen dat, als we het begrotingstekort op de beloofde 2.8 % willen houden er nog 2.97 mld extra moet worden gevonden. Laten we gul zijn en dit naar beneden afronden tot 2.9 mld, dan betekent dit dat er niet 11.3 mld moet worden gevonden, maar de 15.6 mld + 2.9 mld = 18.5 mld en dat scheelt dus al meer dan een slok op een borrel. Ik wacht met ongeduld tot iemand van die bollebozen uit de Wetstraat de moed zal hebben over de juiste cijfers mee te delen.

Met 18.5 mld gaat het hier wel om 5.6 % van het bruto binnenlands product. Zal men zoiets nog steeds durven halen bij de gewone werkmens? Onderstel dat een doorsnee gezin 3000 euro per maand verdient, dus 36.000 euro per jaar, dan correspondeert 5.6 % met 2016 euro op jaarbasis. Zal een regering met socialisten, door Europa gedwongen het budget onder controle te houden, van de gewone werkman zo'n offer durven vragen? Met 4.400.000 gezinnen komt dit neer op 8.87 mld. De resterende 9.63 mld zal dan van de bedrijven moeten komen.

Als men weet dat het elitaire clubje van de grootste Belgische bedrijven (allen monopolies of oligopolies) in 2010 liefst 57 mld winst behaalden en daar amper 5 % belastingen op betalen, terwijl KMO's worstelen met 25 à 33 % belastingsdruk, dan zal die 9.63 mld hoofdzakelijk van KMO's moeten komen. Krijg zoiets maar eens op je boterham gesmeerd. Smakelijk ontbijt, Karel van Eetvelt van UNIZO.

Nu moeten Herman en Angela mij eens uitleggen hoe je dergelijke inspanningen van gezinnen en bedrijven kunt vragen zonder dat je hele economie de kramp krijgt. En wat hoor ik dan? Op Terzake komt de eertijdse monetaire pyromaan met de rode onderbroeken - Frank Vandenbroucke dus - heel fijntjes uitleggen (ook juist uitleggen) dat begrotingscontrole zonder hoop aan het eind van de tunnel (hoop op economische groei en meer welvaart) leidt tot complete uitzichtloosheid, dan versta ik maar al te goed dat gezinnen en KMO's kwaad zijn. In zijn slottoespraak had Herman het wel verbaal over hoop, maar was de opgediste hoop weinig meer dan ordinair boerenbedrog. De hoop moest komen van KMO's die makkelijker krediet zullen krijgen zodat ze een werkmens meer zullen kunnen aantrekken in plaats van hem te ontslaan. En pas afgestudeerden zouden stage mogen volgen bij KMO's. Hei, jongens, gaat het nog, ja?

Het enige middel tot economische groei bestaat er nog steeds uit dat de private consumptie, de investeringen van gezinnen (bouw) en bedrijven (machines en gebouwen) en export geen slachtoffer mogen zijn van bezuinigingen (die de publieke consumptie doen dalen). Alle maatregelen die de private consumptie verlagen, de investeringen verminderen en de export ondermijnen sluiten iedere hoop op economische groei uit. Als gezinnen straks 5.6 % minder zullen verdienen dat zal de private consumptie daar met minstens hetzelfde percentage onder leiden. Idem dito voor de investeringen, zowel die van gezinnen als van bedrijven (die 9.63 % door de neus geboord krijgen). Je moet dus al een perverse gelover zijn om aan te nemen dat zoveel bezuinigingsgeweld ook maar een morzel hoop op groei zou toelaten! En men realisere zich dat al dit besparingswgeweld veel minder moet dienen om de euro te redden dan wel om de dichtgevroren interbancaire markt te helpen ontdooien. Want uiteindelijk zijn de pathologische hebzuchtigen van de banksector de enige verantwoordelijken voor al die ellende.

Goed waar moeten de 18.5 mld dan wel worden gevonden. Als men het verstandig aanpakt is er in het geheel niet zulke grote som nodig. Door het oprichten van een parastatale holding die vier jaar na elkaar 50.000 sociale woningen gaat bouwen, kan er eind 2012 een positieve economische groei zijn van 1 % in de plaats van die -0.5 of - 1.4 %. De financiering van die openbare werken kan verlopen langs het uitschrijven van kortlopende kasbons met een netto rendement van 4 %. Nu spaarboekjes met hun 2.5 % opbrengst zelfs geen garantie meer zijn voor de uitholling van de koopkracht bij een inflatie van 3.65 % zullen heel wat spaarders bereid zijn hun spaargeld veilig te beleggen bij de parastatale holding die de sociale woningen gaat bouwen. Hoeveel hebben we dan wél nodig?

Niet eens de 11.3 mld die berekend was op een negatieve groei van -0.5 %. Wel integendeel stijgt na uitvoering van mijn plan die groei met 1 %, wat 1.5 % (4.95 mld, laat ons afronden op 5 mld) verschil uitmaakt. Het te financieren tekort zakt hierdoor van 11.3 naar 6.3 mld wat meteen een heel ander verhaal is. En waarom zouden we Jan met de Pet en ons bedrijfsleven hiervoor laten opdraaien. Mits het aanleggen van een vermogensregister en het belasten van alle vermogens groter dan 2.5 miljoen met 1.5 % kunnen we al de 3.3 mld vinden bij de rijken in onze samenleving. Van hen is geweten dat ze maar een klein deel van hun inkomen aanwenden voor consumptie, het overgrote deel voor besparingen. Hun consumptiequote (d.i. de verhouding tussen consumptie en inkomen) is eindeloos veel lager dan die van Jan met de Pet, dus leidt de private consumptie er veel minder onder, verliesje dat goed wordt gemaakt door de circa 7.5 à 9 mld investeringen in nieuwbouw sociale woningen.

Het kan dus allemaal op een elegante manier worden opgelost zonder dat de man of de vrouw in de straat er een pak geld voor moeten ophoesten. En wat de 1 mld van het failliete ARCO betreft zou men wel gek moeten zijn die uit te betalen aan zogezegde leden van een coöperatieve. Dat waren ze in het geheel niet - hoe hard CD&V het tegendeel mogen beweren - het waren doodgewone beleggers die geen recht hebben op dat geld. Er bestond dus hoop zou men het probleem correct hebben aangepakt in plaats van de dwaze lijn van Herman en Angela blindelings te volgen! Het is maar dat u het weet.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage op Facebook https://www.facebook.com/pages/Rossem-2014/184249055008690

Onderstaand persbericht werd net naar de media gestuurd:

U wilt toch ook weten waarom we plots met zijn allen - enfin toch alle kleine jongens en kleine meisjes, niet de altijd weer gespaarde grote meisjes en grote jongens van de power elite - moeten inleveren? Dit niet enkel in België, maar in heel Europa. De fundamentele reden hiervoor is dat de vrije markt, voor wie Alexandertje De Crootje en Gwendolientje Ruttentje zo mooi lofzangen aanheffen, gewoon niet meer werkt. Want als die vrije markt zo onfeilbaar was, met de lengendarische invisible hand alle problemen weer gladstreek, hoe kwam het dan dat in heel Europa regeringen honderden miljarden moesten toestoppen om de hebberige banken van het failliet te redden?

Om dit te verstaan moeten we even terug naar 1999. Dan wordt er in Amerika beslist de Glass Steagall Act op te heffen. Die Glass Steagall Act maakte een scherp onderscheid tussen twee soorten banken: spaarbanken en investeringsbanken. Van spaarbanken werd verwacht dat ze de (spaar)deposito's van hun klanten leningen verstrekten (b.v. hypotheekleningen). Hierbij moesten risico's zoveel mogelijk worden vermeden om de spaartegoeden van de klanten niet in gevaar te brengen. Investeringsbanken, die verstand hadden van circuleren, die werkten met grote vermogens van grote klanten (niet eenvoudig met hun spaarcentjes), mochten bij hun beleggingen en participaties wel risico's nemen omdat ze nu eenmaal zoveel meer verstand hadden van speculeren, en omdat hun klanten risico's durfden nemen bij al dat speculeren.

In Europa mochten spaarbanken al sinds 1988 speculeren, net als investeringsbanken, maar hiervan werd pas zelden gebruik gemaakt. Maar als ze na 1999 zagen dat hun Amerikaanse collega's-spaarbanken zich plots wel gingen gedragen als heuse investeringsbanken, en daarbij veel hogere winsten vergaarden, wilden ze niet achterblijven en tekenden ze niet zelden in op nieuwe bankproducten die veel grotere winsten in het verschiet stelden. Dat spaarbanken hoegenaamd niet de knowhow hadden van investeringsbanken en vaak ternauwernood wisten waarin ze nu eigenlijk belegden, was blijkbaar geen probleem. Men liet hen maar begaan en de uitgevoerde bankcontroles waren maar een lachertje.

Begin van de jaren 2000 zagen vooral de Amerikaanse spaarbanken gesneden brood in de vastgoedmarkt. Daar swingden de prijzen zozeer de pan uit dat banken plots klaarstonden met zogenaamde ninja kredieten (no income, no job, no assets). Mensen zonder inkomen, zonder werk, zonder vermogen konden plots kredieten krijgen om een eigen huis of appartement te kopen. Aan het ritme waartegen de vastgoedprijzen stegen konden ze al na een paar jaar hun huis verkopen om eerst de bank terug te betalen en met de winst een grotere, een mooiere woning te kopen. Je moet natuurlijk al heel naief zijn om te geloven dat dit kan blijven duren. Verblind door greed, door hebzucht dus, vergaten ze heel even dat dit sprookje niet kon blijven duren, te meer daar ze ferme bonussen opstreken, bonussen waarvan ze in dagen toen de Glass Steagall Act nog bestond nooit zouden hebben durven dromen.

Vanaf 2006 stelden waarnemers vast dat de vastgoedmarkt in Amerika over zijn hoogtepunt was. Opeens konden de ninja-kredietnemers hun hypotheken niet meer betalen en werden hun droomhuizen in beslag genomen, waardoor de vraag naar huizen in mekaar stuikte en het aanbod van in beslag genomen woningen steeg. Het gevolg was een snelle ineenstorting van de vastgoedprijzen. Vroegere spaarbanken zaten hierdoor opgezadeld met heel twijfelachtige hypotheekleningen. Gelukkig vonden ze soulaas bij echte investeringsbanken van het allooi van Goldman Sachs, zowat de leepste grote jongens op de financiële markten. Die stelden voor de dubieuze hypotheekkredieten per tienduizenden te bundelen en ze massaal aan te bieden aan voornamelijk de vroegere Europese spaarbanken. Goldman Sachs gaf het nieuwe bankproduct een naam: het waren COD's (collateral debt obligations) die in de derde periode forse winsten "konden" opleveren en die in de eerste en tweede periode vrij risicoloos waren. Hiermee deden de rommelkredieten hun intrede op de Europese markt.

Vrijwel geheel onwetend van wat ze kochten gingen vroegere spaarbanken hals over kop achter het nieuwe wonderproduct dat "COD" heette ('c'est ça n'est-pas monsieur le baron van Crombrugghe de Loringhe de Pyckedaele, c'est C.O.D. n'est-ce pas, ou est-ce C.D.O.?' 'regarde un peu le dictionaire, Philemon.' 'le mot est tellement neuf qu'il n'est pas dans le dictionaire, monsieur le baron. mais on m'a dit que c'est très rentable.' 'alors Philemon, tu attends quoi, en-achêtes avant qu'il n'y ont plus.') Financiële experts met jarenlange ervaring lachten zich een breuk als ze zagen hoe, gedreven door een pathologische hebzucht, vroegere spaarbanken zich in de vernieling kochten.

In België was de grote kampioen de Dexia Holding die voor 117 miljard rommelkredieten kocht. Maar ook KBC, Fortis, Ethias en ING kochten zich de kramp. Ondertussen was in Europa Deutsche Bank - net zo leep als Goldman Sachs in de States - ook aardig begonnen met het doorverkopen van herverkapte rommelkredieten.

Het duurde nog tot de zomer van 2008 alvorens de klungelaars die zich massa's COD's lieten opstoven in de mot kregen hoezeer ze werden bedot. Ondertussen ging Lehman Brothers in Amerika op de fles en stuikte de effective financial market hypothese - de Bijbel van het blauwe geloof - als een kaartenhuisje in elkaar. Financiële markten waren opeens niet langer efficiënt. Overal in de kapitalistische wereld moesten Staten diep in hun schatkist scharrelen om banken van het failliet te redden. In België moest de regering Dexia een eerste keer steunen met 106 miljard staatssteun, in 2011 nog een tweede keer met 40 miljard.

In een week-end tijd moest Fortis tegen braderieprijzen verkwanseld worden aan de Hollanders en de Fransen (voor de man uit Ieper een bewijs van goed bestuur! Lacht u zich ook een breuk?) KBC moest meer dan 6 miljard lenen van de federale en de Vlaamse overheid tegen een ... eeuwigdurende rente van 8.5 %! Mooie hypothese, die effective financial market hypothesis! De zoveelste gore leugen van de aanbidders van de vrije markteconomie. (Laten we ook niet vergeten dat Bart de Wever op de eerste rij zit in dit soort blauwe tempels, nog perverser liberaal dan De Croo en Rutten samen. In die tempel zijn Hendrikje Bogaertje en rasopportunist Van Quickenborne al jaren misdienaar.)

Het gevolg van dit alles was een algehele bevriezing van de interbancaire markt, waar de ene bank de andere niet meer vertrouwde, en waar er om de haverklap naar de Amerikaanse rating bureau's werd gemaild om te zien hoe slecht de collega's er wel voorstonden. Dit algemene wantrouwen verstevigt de positie van de grote ratingbureau's (Standard & Poor's, Moody's, Fitch) die overstelpt worden met vragen van banken hoe het met hun concurrenten zit. Ook neemt het wantrouwen van de banken toe of sommige van de door hen gekochte staatsobligaties (bv. van Ierland, van Griekenland, van Portugal, van Spanje) nog wel betrouwbaar zijn. Dit leidt tot een ware machtspositie van de ratingbureau's die nu ook hele staten gaan beoordelen (en veroordelen). Het wantrouwen neemt nog toe als er in Wallstreet en in de Londense City massaal tegen de euro wordt gespeculeerd.

Daarop gaat de godfather van alle grootbanken, het IMF (Internationaal Monetair Fonds), de lijnen uitzetten. Dit IMF wil dat, in naam van de grootbanken, alle landen hun staatsschulden gaan beperken. Banken hebben genoeg geld verloren aan de rommelkredieten en willen niet langer risico's lopen met hun publieke obligaties die ze in portefeuille houden. Zo komt Europa - waar de euro in het oog van de storm staat - onder druk van de eis van het IMF dat staten hun staatsschulden onder controle moeten houden.

De 11.3 + 2.1 mld die België moet ophoesten moet worden betaald aan de banken en institutionele beleggers bij wie de staat in het krijt staat (nota bene dezelfden die de rating bureau's financieel onderhouden). Nadat staten eerst banken moesten redden van het failliet (denk aan de 106 mld staatsgaranties voor de Dexia holding, in 2011 nog opgetrokken met 40 mld, dus 42 % van het bruto binnenlands product!) moeten burgers nu weer opdraaien voor het falen van banken.

En dan blijkt meteen de lafheid van onze regeringsleiders die zwichten voor een vermogensbelasting, die zwichten grote concerns meer te belasten, die natte masturbatiedromen koesteren van een indexsprongetje alhier en weer een sporongetje aldaar: zij laten de kleine man en de KMO's opdraaien voor een zoveelste geschenk aan de banken, dit alles in de hoop dat de interbancaire markt zal ontdooien.

Dit is er dus aan de hand, een pure bankkwestie: één grote operatie om met geld van de gewone man en vrouw de onbetrouwbare banken een aureooltje van geloofwaardigheid te bezorgen - een aureooltje uit plastiek.

En de liberalen maar kwelen dat de vrije markt alle problemen oplost. Hoe durven De Croo en de idioten rondom hen!! We hebben genoeg aan de banken gegeven. We moeten weigeren deze spelletjes van bezuinigen mee te spelen. Ook stoppen met een flutstakingetje van niemendal. Vooruit, De Leeuw, wat we nodig hebben zijn stakingen als in de tijd van de Eenheidswet. En massale marsjen op Brussel tot het electoraal profitariaat van Di Rupo en handlangers het geld gaat halen waar het voor het rapen ligt.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 https://www.facebook.com/pages/Rossem-2014/184249055008690

Vanmorgen werd ik wakker en las het volgende op de facebookpagina van Jean Pierre Van Rossem:

"Je hoeft hoegenaamd geen groot economist te zijn om te beseffen dat al die besparingen en nieuwe lasten iedere economische groei onmogelijk maakt. Gesteld nog dat de Staat de 11.3 mld binnenhaalt (wat 2.1 mld te weinig zal zijn) dan dient al dat geld enkel om de staatsschulden aan de banken te betalen. Dezelfde banken die ons miljarden hebben gekost en die de spaardeposito's van de burger gewoon misbruiken om ermee (zonder kennis van zaken) te speculeren.

Is er crisis? Ja, maar enkel voor de overheid die honderden miljarden heeft verkwanseld en die de crisis nu doorschuift naar de burger. Als die burger dat na dag om de oren wordt geslagen met de jammerklacht "Mensen, het is crisis" dan krijg je een paradoxaal gedrag: mensen stellen hun bestellingen van duurzame consumptiegoederen uit, snoeien in hun uitgaven, en ... gaan nog meer sparen op hun spaarboekje. Een spaarboekje dat, getrouwheidspremie incluis, amper 2.50 % opbrengt (waarvan de banken ALWEER profiteren!!!) terwijl de inflatie 3.65 %.

Eerste les om te onthouden: mensen pot jullie spaargeld toch niet op op spaarboekjes, jullie verarmen alleen zichzelf. Het moet helemaal anders. Er moet een openbare holding worden opgericht, gecontroleerd door vakbekwame managers zonder politieke banden, waarin burgers hun spaargeld kunnen beleggen. Die holding moet gedurende 4 jaar elk jaar 50,000 kwaliteitsvolle sociale woningen kunnen bouwen die maximum tegen 150,000 euro worden verkocht. Het is de enige manier om jongeren nog een betaalbare eigen woning te laten kopen.

Het geld dat de burgers in die publieke holding pompen leidt NIET tot een verhoging van de staatsschuld, omdat het het actief van de Staat verhoogt. Het spaargeld dat nu wegwijnt op spaarrekeningen die banken misbruiken om te speculeren, moet kunnen worden omgezet in kasbons met een looptijd van 5 jaar tegen een netto rente van 4 %.

Door jaar na jaar 50,000 woningen te bouwen creëren we minstens 150,000 arbeidsplaatsen. Zo wordt er nieuwe koopkracht in het economisch systeem gepompt en kan de economie weer groeien.

Dus: 1. Stop met nog meer geld op spaarboekjes te zetten. 2. Geef jullie geld weer uit i.p.v. het op te potten 3. Keer je af van de politieke partijen die begot niet langer weten waar ze mee bezig zijn. 4. Groepeer je in een brede volksbeweging die ijvert voor grootschalige openbare werken waarvan jonge mensen kunnen profiteren (betaalbare woningen).

Al de rest is het soort bullshit dat economisch ongeletterden, stijl Alexander De Croo, jullie proberen te verzwendelen. En staken doen we op de eerste plaats tegen de banken en hun handlangers binnen de regering.

Het algemene wantrouwen verstevigt de positie van de grote ratingbureau's (Standard & Poor's, Moody's, Fitch) die overstelpt worden met vragen van banken hoe het met hun concurrenten zit. Ook neemt het wantrouwen van de banken toe of sommige van de door hen gekochte staatsobligaties (bv. van Ierland, van Griekenland, van Portugal, van Spanje) nog wel betrouwbaar zijn.

Dit leidt tot een ware machtspositie van de ratingbureau's die nu ook hele staten gaan beoordelen (en veroordelen). Het wantrouwen neemt nog toe als er in Wallstreet en in de Londense City massaal tegen de euro wordt gespeculeerd. Daarop gaat de patroonheer van alle banken, het IMF, de lijnen uitzetten. Dit IMF wil dat, in naam van de grootbanken, alle landen hun staatsschulden gaan beperken.

Banken hebben genoeg geld verloren aan de rommelkredieten en willen niet langer risico's lopen met hun publieke obligaties die ze in portefeuille houden. Zo komt Europa - waar de euro in het oog van de storm staat - onder druk van de eis van het IMF datr staten hun staatsschulden onder controle moeten houden.

De 11.3 + 2.1 mld die België moet ophoesten moet worden betaald aan de banken en institutionele beleggers bij wie de staat in het krijt staat. Nadat staten eerst banken moesten redden van het failliet (denk aan de 106 mld staatsgaranties voor de Dexia holding, in 2011 nog opgetrokken met 40 mld, dus 42 % van het bruto binnenlands product!) moeten burgers nu weer opdraaien voor het falen van banken.

En dan blijkt meteen de lafheid van onze regeringsleiders die zwichten voor een vermogensbelasting, die zwichten grote concerns meer te belasten, die natte masturbatiedromen koesteren van een indexsprongetje alhier en weer een sporongetje aldaar: zij laten de kleine man en de KMO's opdraaien voor een zoveelste geschenk aan de banken, dit alles in de hoop dat de interbancaire markt zal ontdooien.

Dit is er dus aan de hand, een pure bankkwestie. En de liberalen maar kwelen dat de vrije markt alle problemen oplost. Hoe durven De Croo en de idioten rondom hen!!"

Er is nog meer: Van Rossem werk momenteel aan een boekje waarin hij op eenvoudige wijze zijn economisch programma en vanaf 1 mei zal hij het land rondtrekken om zijn programma uit de doeken te doen. Wie hem wil boeken kan dat ook via mij doen.

Het is tijd voor nieuwe ideeën die de economie terug kan aanzwengelen en die niet op de kap van de gewone man en vrouw worden genomen. En heeft de regering dan geen goede ideeën?

Neen: mensen langer laten werken zal niet lukken zonder dat zij dat zelf of de bedrijven dat willen en zolang bedrijven oudere werknemers als eerste worden ontslagen bij reorganisatie. Iedereen aan het werk helpen zal niet lukken zolang de bedrijven vijf jaar ervaring blijven vragen aan pas afgestudeerde jongeren en er veel bedrijven zijn die allochtonen niet eens willen aanwerven en oudere werklozen niet willen aannemen wegens te duur.

Aan de index raken zoals ze bij Open VLD en CD&V willen door bijvoorbeeld een indexsprong te maken is ook geen goed idee omdat je dan de koopkracht zal doen dalen, want de energiemaatschappijen en het openbaar vervoer zullen zeker niet wachten om hun factuur voor ons op te slagen.

En de blinde besparingen zullen zeker ook niet helpen om het vertrouwen van de burger te stimuleren. En dat vertrouwen is nodig om de economie aan te zwengelen. Het geld moet rollen en is niet gemaakt om in een kous te zitten.

Dat de regering er eens voor zorgt dat sommige bedrijven die nu bijna geen belastingen moeten betalen dat in de toekomst wel doen. Ik vraag niegt om ze kaal te plukken maar dat ze op een eerlijke manier eens beginnen te betalen.

R.O.S.S.E.M. kan dienen als zweeppartij met een louter economisch programma. Een programma dat de werkgelegenheid moet aanzwengelen waardoor de staat automatisch meer geld kan ophalen. Een programma met ideeën waar iedereen kan aan bijdragen.

En ik weet dat er hoongelach zal zijn, maar dat was er in 1991 ook. Maar wat bleek achteraf toen Rossem niet meer in het parlement zat? De helft van ons programma toen is op de één of andere manier overgenomen door latere regeringen.

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage op Facebook https://www.facebook.com/pages/Rossem-2014/184249055008690

De Vlaamse regering onder leiding van Kris Peeters houdt adviezen van de Inspectie van Financiën achter voor het parlement. Daardoor komt de controle op de regering door het parlement in gevaar.

Het mag duidelijk zijn de Kris Peeters en co wat te verbergen hebben. Het zoveelste bewijs dat we hier in een schijndemocratie leven.

Jean-Pierre Van Rossem en ik zijn op zoek naar bekend volk om een nieuwe partij op te richten omdat hij de stilstand in de politiek niet langer kan aanzien. Hij zal zelf niet opkomen voor de verkiezingen maar op de achtergrond meedenken over de richting die de partij moet uitgaan.

Hij is niet alleen die het niet langer kan aanzien!

Ik keek net naar Villa Politica en vernam daar dat verschillende partijen al bezig zijn met het aanmaken van verkiezingsborden. Het gerucht gaat dat men de onderhandelingen nog 5 weken wil rekken en dat er dan in februari van 2011 nieuwe verkiezingen komen.

Met wiens voeten spelen die politici? Juist, met de onze. Hoelang gaan we dit nog blijven pikken!

Uit wel ingelichte bron uit het entourage van deze politiekers en media-figuren kreeg vandaag.be te horen dat Margriet Hermans en Jurgen Verstrepen al een paar maanden in het grootste geheim werken aan een nieuwe politieke partij.

De oprichting van de partij zou 18 maart aangekondigd worden en de naam van de partij zou zelfs al bekend zijn. V&H, zoals de partij zou gaan heten zou enerzijds de beginletters van hun naam bevatten zoals LDD ook de initialen van zijn befaamde voorzitter weergeeft maar tevens staan voor “Vlaanderen & Helemaal Anders”.

De twee zijn het huidige politieke bestel van onverantwoordelijkheid, eeuwige compromissen en partijpolitiek meer dan beu en willen ze daar dringend iets aan veranderen.

Ze zouden in het geheim toenadering gezocht hebben en blijkbaar zelfs succesvol met een aantal politici die bekend zijn om hun daadkracht en uitgesproken mening over een aantal belangrijke sociale thema’s. Zo vallen de namen al van Vincent Van Quickenborne en zelfs Marie-Rose Morel.

Aan drastische voorstellen zal het de partij niet ontbreken. De privatisering van de VRT, de doorbreking van het cordon sanitaire, belasting op kapitaal en de hervorming van onze regering tot een daadkrachtig instrument zouden bijvoorbeeld al hoog staan op hun agenda.

Ze zijn de partijpolitiek dus beu, en wat doen ze dan? Een nieuwe "partij" oprichten. Het Simplistisch Verbond lijkt me een beter naam voor deze partij. "Vlaanderen en Helemaal Anders", wat een naam.

Wat wil dat zeggen "Helemaal Anders"? Iedereen mag zomaar wat roepen, geen partijvoorzitter meer? Als het dat is dan kan je beter een café openen, de juiste plaats voor cafépraat. 

Ik ben ook tegen teveel macht van de partijvoorzitters, maar als die de standpunten van de partijleden niet meer of slecht verkondigen, is het aan de leden zelf om de voorzitter af te zetten of tot de orde te roepen.

Een partij zonder enige leiding is als een kippenhok zonder haan, veel gekakel maar op den duur zijn er nog maar weinig eieren te rapen. En een partij met een slechte leiding is als een slecht afgestemde piano, veel lawaai maar geen lied. (bedankt Guy L voor de tip).

En dat Vincent van Quickenborne overstapt gelooft toch niemand. Die man is eindelijk tevreden met zijn ministerpostje, die zal zijn huidige macht zeker niet opgeven voor een nieuw dwergpartijtje dat nauwelijks kans op slagen heeft.

Marie-Rose Morel, Frank Van Hecke en een boel gefrustreerde Vlaams Behangers en Lijst Dedeckeraars zie ik wel overstappen.

Ik ga ook een partij oprichten B&W België en Waardigheid. Ofwel bel ik Van Rossem nog eens op om zijn idee om een partij op te starten vorm te geven. Zelfs zijn vorige partij, ROSSEM, had meer geloofwaardigheid dan "Vlaanderen en Helemaal Anders" ooit zal krijgen. Wie hoog wil springen kan maar beter een trampoline kopen.

Maar omdat ik gene slechte mens ben zal ik hen wat tips geven om te slagen in hun missie. Wies Andersen als lijsttrekker, korting bij Hans Anders bij aanschaf lidkaart, slogans als: "anders is soms hetzelfde", "anders rechts" en "kies anders".

Ik ben wel benieuwd wat hun standpunten zullen zijn over "andersgeaarden" en "andersgelovigen". Knipoog!

Ik kreeg plots een idee om eens na te gaan hoe ik denk en waarom sommige lezers mijn denkbeelden niet kunnen vatten of volgen. En na lang nadenken ben ik er achter gekomen. Ik ben niet in één hokje te stoppen.

Toen ik in 1991 voor het eerst me ging bezig houden met de politiek en ik me, na "het Libertijns manifest" van Jean Pierre Van Rossem bij R.O.S.S.E.M. aansloot bleek dat ik een libertijn was. En dan bedoel ik dat niet seksueel, alhoewel ik ook mijn fantasieën heb op dat vlak, maar op politiek vlak. Libertijnen denken zonder rekening te houden met "dogma's" of "waarheden" over problemen na.

Maar ik ben ook een vrijdenker, die laten zich enkel leiden door de wetenschap en de logica, alhoewel mijn libertijnse kant soms ook durft te twijfelen aan de logica omdat ieder omwille van zijn achtergrond zo zijn logica heeft. Maar ze laten zich zeker net als libertijnen niet leiden door een autoriteit (regering, religie...), dogma of traditie.

Er zijn dus raakvlakken tussen die twee, verwerpen van "de waarheid" en zeker een geloof in de rede.

Sinds kort ben ik er ook achter gekomen dat ik ook een atheïst ben en zelfs een paar trekjes van een nihilist in mij heb. Voor een atheïst bestaan er geen goden, vandaar dat ik geen vrijzinnige ben, zoals sommige durven te beweren, want sommigen vrijzinnigen laten het bestaan van een god in het midden en er bestaat zelfs zoiets als religieus humanisme. Religie en vrijdenken, wat ik doe, gaan nu eenmaal niet echt samen volgens mij.

Een nihilist is dan weer iemand die niet buigt voor autoriteiten, iemand, die geen principe zomaar op goed geloof aanneemt. Eigenlijk is een nihilist ook een vrijdenker, libertijn en een atheïst...en omgekeerd.

Moeilijk hé? Laat het er op ons houden dat ik een vrij(e)denker ben. Dat dekt meer de lading.

Maar nu begrijpt u, hoop ik, misschien al een stuk betert waarom ik soms zo fel reageer tegen wat ik onzinnige uitspraken vind van religieuzen, politici, pseudo-wetenschappers en anderen die denken de waarheid in pacht te hebben. Voor mij bestaat er geen "waarheid", de waarheid zoals velen ze noemen is subjectief en hangt af van persoon tot persoon.

Het enige wat ik doe is MIJN mening verkondigen, ik zie een probleem, denk er over na, lees er over en vorm dan MIJN mening. En soms zal u het met mij eens zijn en een andere keer niet. Daarom werd ik ooit op één en dezelfde dag voor links tuig (omdat ik het opnam voor asielzoekers) en voor racist (omdat ik schreef over Mechelse en Brusselse Marokkanen die komen vechten op de Leuvense Oude Markt) uitgemaakt. Ge moet het maar kunnen!

In mijn denkwereld bestaan er geen dingen als links en rechts. Het zijn alleen maar namen om denkbeelden aan te duiden.

Daarom vecht ik tegen censuur, daarom was ik ook tegen het verbieden van het Vlaams Blok. Terwijl ik niets van hen moet hebben, vind ik dat ook zij HUN mening moet kunnen blijven verkondigen. Het is maar aan hun tegenstanders om er HUN mening tegenover te zetten.

In mijn columns gebruik ik ook soms de dialectiek, een redeneervorm die door middel van het gebruik van tegenstellingen naar een waarheid probeert te zoeken. Daarom durf ik soms ook meningen verkondigen die niet echt mijn meningen zijn, maar die er moeten leiden tot een debat en waaruit ik alsnog MIJN mening vorm. Ik hou nu eenmaal van een beetje polemiek.

Soms stel ik alleen maar vragen omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben. Ik schrijf mijn columns ook vanuit een onderbuikgevoel en daarom spring ik volgens sommigen soms van de hak op de tak. Maar ook dat is eigen aan een vrij(e)denker.

Een vrij(e)denker durft ook van mening te veranderen als hij elders een betere mening hoort of leest. Mensen die voor altijd vasthouden aan één mening zijn verkrampt en kan je moeilijk open geesten noemen.

Ik ben blij dat ik u deze zoektocht heb ondernomen en u heb kunnen uitleggen hoe en waarom ik mijn meningen vorm. Noem mij wat u zelf wilt, ik denk er vrij het mijne over!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Frank Vanhecke neemt ontslag uit het partijbestuur van Vlaams Belang. Voorzitter Bruno Valkeniers betreurt de beslissing.

Vanhecke kon het al even niet meer vinden met de partijtop. Hij had het moeilijk dat Marie-Rose Morel geen ondervoorzitster mocht worden, vooral dan van Filip Dewinter en Gerolf Annemans. Hij stemde zaterdag dan ook tegen de visietekst van Valkeniers.

De meerderheid van de leden stemde gisteren wel voor. Een crisis werd zo vermeden, maar die lijkt na het ontslag van Vanhecke toch niet zo ver weg.

Volgens Morel is er enkel over het nieuwe partijbestuur gestemd en niet over de visietekst, die volgens haar zo geschreven is dat iedere partij er wel mee zou kunnen werken. Nochthans zei de voorzitter dat zijn visietekst met concensus is aangenomen, democratie en Vlaams Behang, het is altijd al een moeilijk huwelijk geweest.

Het Vlaams Behang wil zo zegt de nieuwe visietekst mee gaan regeren in Vlaaderen en in steden en gemeenten. Het zal ook zijn communicatie gaan veranderen, geen racistisch getinte uitspraken meer, want die zouden de boodschap "vertroebelen".

Met andere woorden: Vlaams Behang zal wel die wolf blijven, alleen trekt ze schaapskleren aan. Alsof alleen het taalgebruik een probleem is van die partij, moesten Dewinter en Annemans een stapje opzij hadden gezet, was heel deze operatie al veel geloofwaardiger geweest.

Hun programma wil maar één ding. Eén bevolkingsgroep, de allochtonen, uitsluiten. Het enige goede aan hen is dat ze benoemen wat de problemen zijn, maar van een partij die al meer dan twintig jaar bestaat mag men ook oplossingen verwachten. Maar die hoor je niet.

Alsof met alle allochtonen of moslims terug naar hun land sturen alles is opgelost. Wie dat gelooft is kinderlijk naïef. Ik hoor Vlaams Behangers soms klagen over allochtonen die nachtwinkels openhouden. Waarom doen de Vlamingen dit niet? Omdat ze 's avonds liever in hun luie zetel liggen, ik incluis.

Dan dragen ze eens iets bij tot de maatschappij in plaats van te doppen en dan is het nog niet goed. Trouwens, wat moeten ze anders doen als veel Vlaamse bedrijven hen weigeren aan te nemen?

Je hoort Vlaams Behangers soms in één zin zeggen "het zijn allemaal doppers" en "ze pakken ons werk af". Wat is het nu eigenlijk? Voor mij is het simpel, van zodra iemand hier komt wonen, werkt, belastingen betaalt, de taal spreekt en zich aan onze wetten houdt is er geen enkel probleem.

En ja, ook ik ben tegen al die misdrijven die door allochtonen worden gepleegd, net als ik tegen de misdrijven ben die door "echte Belgen of Vlamingen" worden gepleegd.

Ik ben altijd tegen het cordon sanitaire geweest, je moet met hen in discussie gaan, maar samenwerken of regeren met hen kan enkel op basis van hun programma. Helaas voor hun kiezers is er geen enkele overeenkomst met hun programma en dat van andere partijen. Ze hebben zichzelf jarenlang buiten de macht gehouden door hun extremistische programma. Daar was geen cordon voor nodig.

Wie nu zegt dat het cordon sanitaire zijn werk heeft gedaan heeft het totaal verkeerd. Het is door de opkomst van partijen als Lijst Dedecker en vooral NVA dat ze stemmen hebben verloren. In 1991 deed ROSSEM het hen al voor, toen deze partij ermee ophield gingen al hun stemmen naar het toenmalige Vlaams Blok. Waarmee toen duidelijk werd dat Vlaams Blok een partij van foertstemmers en gefrustreerden is.

Ik voorpel u dat de komende dagen er nog een paar mandatarissen en leden zullen overstappen naar LDD en NVA. De hardliners naar LDD en voor wie het nog niet regeervriendelijk genoeg is en omdat Filip Dewinter en Gerolf Annemans nog steeds aan de macht zijn binnen de partij naar NVA. Ook veel van de Vlaams Behangkiezers zullen zich verspreiden over die partijen.

Af en toe eens veranderen van behang kan geen kwaad, maar ik denk ze van een donkerbruin behang naar een lichter bruin behang gaan. Veel verschil zal het niet uitmaken. Tussen "eigen volk eerst" naar "ook eigen volk eerst" is maar één woordje verschil, maar het klinkt sympathieker. Maar of ze het zo sympathiek bedoelen, dat betwijfel ik.

Lees zelf de visietekst van Vlaams Behang!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Frank Vanhecke neemt ontslag uit het partijbestuur van Vlaams Belang. Voorzitter Bruno Valkeniers betreurt de beslissing.

Vanhecke kon het al even niet meer vinden met de partijtop. Hij had het moeilijk dat Marie-Rose Morel geen ondervoorzitster mocht worden, vooral dan van Filip Dewinter en Gerolf Annemans. Hij stemde zaterdag dan ook tegen de visietekst van Valkeniers.

De meerderheid van de leden stemde gisteren wel voor. Een crisis werd zo vermeden, maar die lijkt na het ontslag van Vanhecke toch niet zo ver weg.

Volgens Morel is er enkel over het nieuwe partijbestuur gestemd en niet over de visietekst, die volgens haar zo geschreven is dat iedere partij er wel mee zou kunnen werken. Nochthans zei de voorzitter dat zijn visietekst met concensus is aangenomen, democratie en Vlaams Behang, het is altijd al een moeilijk huwelijk geweest.

Het Vlaams Behang wil zo zegt de nieuwe visietekst mee gaan regeren in Vlaaderen en in steden en gemeenten. Het zal ook zijn communicatie gaan veranderen, geen racistisch getinte uitspraken meer, want die zouden de boodschap "vertroebelen".

Met andere woorden: Vlaams Behang zal wel die wolf blijven, alleen trekt ze schaapskleren aan. Alsof alleen het taalgebruik een probleem is van die partij, moesten Dewinter en Annemans een stapje opzij hadden gezet, was heel deze operatie al veel geloofwaardiger geweest.

Hun programma wil maar één ding. Eén bevolkingsgroep, de allochtonen, uitsluiten. Het enige goede aan hen is dat ze benoemen wat de problemen zijn, maar van een partij die al meer dan twintig jaar bestaat mag men ook oplossingen verwachten. Maar die hoor je niet.

Alsof met alle allochtonen of moslims terug naar hun land sturen alles is opgelost. Wie dat gelooft is kinderlijk naïef. Ik hoor Vlaams Behangers soms klagen over allochtonen die nachtwinkels openhouden. Waarom doen de Vlamingen dit niet? Omdat ze 's avonds liever in hun luie zetel liggen, ik incluis.

Dan dragen ze eens iets bij tot de maatschappij in plaats van te doppen en dan is het nog niet goed. Trouwens, wat moeten ze anders doen als veel Vlaamse bedrijven hen weigeren aan te nemen?

Je hoort Vlaams Behangers soms in één zin zeggen "het zijn allemaal doppers" en "ze pakken ons werk af". Wat is het nu eigenlijk? Voor mij is het simpel, van zodra iemand hier komt wonen, werkt, belastingen betaalt, de taal spreekt en zich aan onze wetten houdt is er geen enkel probleem.

En ja, ook ik ben tegen al die misdrijven die door allochtonen worden gepleegd, net als ik tegen de misdrijven ben die door "echte Belgen of Vlamingen" worden gepleegd.

Ik ben altijd tegen het cordon sanitaire geweest, je moet met hen in discussie gaan, maar samenwerken of regeren met hen kan enkel op basis van hun programma. Helaas voor hun kiezers is er geen enkele overeenkomst met hun programma en dat van andere partijen. Ze hebben zichzelf jarenlang buiten de macht gehouden door hun extremistische programma. Daar was geen cordon voor nodig.

Wie nu zegt dat het cordon sanitaire zijn werk heeft gedaan heeft het totaal verkeerd. Het is door de opkomst van partijen als Lijst Dedecker en vooral NVA dat ze stemmen hebben verloren. In 1991 deed ROSSEM het hen al voor, toen deze partij ermee ophield gingen al hun stemmen naar het toenmalige Vlaams Blok. Waarmee toen duidelijk werd dat Vlaams Blok een partij van foertstemmers en gefrustreerden is.

Ik voorpel u dat de komende dagen er nog een paar mandatarissen en leden zullen overstappen naar LDD en NVA. De hardliners naar LDD en voor wie het nog niet regeervriendelijk genoeg is en omdat Filip Dewinter en Gerolf Annemans nog steeds aan de macht zijn binnen de partij naar NVA. Ook veel van de Vlaams Behangkiezers zullen zich verspreiden over die partijen.

Af en toe eens veranderen van behang kan geen kwaad, maar ik denk ze van een donkerbruin behang naar een lichter bruin behang gaan. Veel verschil zal het niet uitmaken. Tussen "eigen volk eerst" naar "ook eigen volk eerst" is maar één woordje verschil, maar het klinkt sympathieker. Maar of ze het zo sympathiek bedoelen, dat betwijfel ik.

Lees zelf de visietekst van Vlaams Behang!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Caroline Gennez (SP.a) wil dat als eerste minister Herman Van Rompuy (CD&V) Europees president wordt vervroegde verkiezingen. Zij ziet het niet zitten dat Leterme (CD&V) of Reynders (MR) eerste minister zou worden. Die zouden zou volgens haar ons land leiden tot "totale chaos en instabiliteit".

Op zich heb ik niets tegen vervroegde verkiezingen, alleen denk ik dat zolang deze twee heren binnen hun partijen voldoende steun hebben er niet veel zal veranderen.

Voor een ding zijn vervroegde verkiezingen wel goed, de Staatshervorming, Karel De Gucht (Open VLD) zei gisteren in de Zevende Dag dat deze er pas zou komen na de verkiezingen van 2011. Dat zou dus vroeger kunnen.

Anderzijds zullen politici en burgers met een splitsingdrang weer naar voren schuiven dat verkiezingen onwettig zijn zonder de splitsing van BHV. Welnu, ze weten heus zelf wel dat dit niet klopt. Van zodra een parlement de verkiezingen goedkeurt zijn ze wettig. Ik zie de Vlaamse regeringspartijen niet echt in hun eigen voet schieten.

Voor wie vervroegde verkiezingen niet welkom zijn, is voor mensen die met een nieuwe partij aan de verkiezingen van 2011 willen meedoen. Je kan geen volwaardige partij opbouwen in een paar maand tijd. Daar komt toch miserie van, dat weet ik van mijn tijd bij Rossem.

Jean Pierre Van Rossem wou met Rossem bis meedoen aan die verkiezingen en heeft aan mij gevraagd om mee te doen. Bij vervroegde verkiezingen laat ik die kelk aan mij voorbijgaan.

Omdat ik toch weet dat alleen Vlaams Behang bereidt is om drie handtekeningen van parlementsleden te leveren, hierin zijn ze dan wel democratisch en zijn ze zelfs de enige democratische partij. Om in iedere provincie 10.000 handtekeningen te gaan verzamelen in een paar weken tijd en om zomaar iedereen op kieslijsten dat doe ik niet. Dan moet je achteraf toch je partij uitzuiveren en dan komt dat toch in de media.

Van zodra ik weet dat de regering doorgaat en er nog meer dan een jaar tijd is om een partij uit de grond te stampen wil ik me best engageren. Dan zal ik niet meer aan de zijlijn blijven staan roepen.

Maar is het niet raar dat een partij als SP.a die duidelijk de naweeën van de vorige verkiezingen nog niet verteerd heeft (er heerst nog veel onvrede binnen de partij omtrent het dumpen van Frank Vandenbroucke en de komst van Bert Anciaux en een paar Spirit-isten) nu om vervroegde verkiezingen vraagt?

Maar of ook Open VLD die na de vorige verkiezingsnederlaag met een interne strijd bezig is om een nieuwe partijvoorzitter te kiezen, vervroegde verkiezingen ziet zitten dat betwijfel ik.

Voor CD&V hoeven er ook geen vervroegde verkiezingen te komen als Leterme maar terug eerste minister kan worden en moesten er verkiezingen komen maken ze hem terug lijsttrekker. Het maakt hen eigenlijk geen ene zak uit.

Maar waar zijn we met zijn allen eigenlijk mee bezig? Van Rompuy is nog niet weg of we zijn al met zijn opvolging bezig. Nu kunnen politici plots wel vooruit denken!

Moesten ze dat nu eens altijd doen, dan kwamen er geen emotionele reacties op slechte decreten of wetten zoals dit weekend. Zelfs wie aan het dopingdecreet meeschreef of goedkeurde huilde om de te zware straffen die erin staan. Zelf toegeven dat je een slechte wet schreef is tegelijk mooi en belachelijk.

Het failliet van de politiek is reeds meermaals bewezen.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Er komt meer kritiek op de weg die het Vlaams Behang bewandelt. Het Sint-Niklase boegbeeld en medestichter van het Vlaams Blok Frans Wymeersch is hard. “Alles wat we de traditionele partijen ooit verweten, doen we zelf in het kwadraat. De partij gaat recht naar de afgrond.”

"Het Vlaams Belang is geen volkspartij meer. Het is een partij van yuppies geworden, die geen contact meer hebben met de bevolking. Om in de gratie te komen moet je alle partijfeestjes afschuimen. De partij is incestueus bezig."

Vlaams Behang is nooit een normale partij geweest. Wie een partij opricht doet dat in de hoop om ooit mee te regeren en zo zijn partijstandpunten te realiseren. Vlaams Behang heeft zich altijd al buiten de "normale" politiek gezet. Dat komt door hun soms ronduit racistische standpunten en niet door dat cordon sanitaire.

Dat is er gekomen omwille van die standpunten en niet omdat andere partijen eens een partij wilden vernietigen, anders viel Rossem daar destijds en Lijst Dedecker daar nu ook onder. Ik heb altijd al iets tegen dat cordon gehad, het maakte de partij alleen maar sterker.

En dat de partij nu aan het afkalven is komt dan ook niet door dat cordon sanitaire, maar door de opkomst van Lijst Dedecker en NVA die massaal kiezers van het Behang aan het weglokken zijn. Ook de kiezers willen op den duur hun standpunten gerealiseerd zien.

En natuurlijk mag men zeggen en roepen wat men wil, maar men moet er wel rekening mee houden dat uw meningen soms niet overeenkomen met wat anderen denken.

In de politiek is het dan uitvoeren wat Vlaams Behang steeds zegt tegen allochtonen en asielzoekers: aanpassen of wegwezen! Blijven roepen in de woestijn zonder dat iemand u hoort begint op den duur tegen te steken.

Op den duur beginnen uw volgelingen te roepen om water en brood. En als je dan niet met de hulp van bovenaf wonderen kan doen zoals Mozes dat naar het schijnt wel kon, komen je volgelingen om van ellende of keren ze je de rug toe en beginnen ze andere goden te aanbidden. En daar sta je dan met je stenen tafelen!

Niet dat ik Dedecker en De Wever als goden zie of dat ik gelovig ben, maar vond het wel een leuke vergelijking.

Deze column is ook te lezen op Medium4You en Politici aan het woord.

Geachte mijnheer Vankrunkelsven, ik vernam, zonder enige verbazing, dat u gaat stoppen met aan politiek doen omdat u gedegouteerd bent en u vindt dat u en uw partij, Open VLD, elkaar hinderen.

Destijds bent u als topman van VolksUnie met open armen ontvangen binnen de toenmalige VLD. De eerste jaren mocht u al wel eens een ideetje naar voren brengen, maar de laatste jaren bent u net als alle andere "gewone parlementsleden" verplicht geworden om u zich als stemvee te gedragen.

Parlementsleden in ons land zijn inderdaad stemvee geworden, ze moeten stemmen zoals hun fractieleider, die instructies van de partijtop krijgt, het hen voordraagt. Ik heb ten tijde van Rossem meegemaakt dat Jean Pierre Van Rossem neen stemde, Jan De Corte ja en Louis Standaert zich onthield. Je moest die koppen van de andere parlementsleden gezien hebben. Alsof ze voor het eerst zoiets hadden meegemaakt.

Toen Yves Leterme nog Vlaams Minister-president was moesten alle parlementsleden van de meerderheidspartijen zelfs een document tekenen dat ze de voorstellen van de Vlaamse regering nooit zouden afbreken in het parlement. I rest my case!

Dat nu u en ook Luckas Vander Taelen, zie vorige column, die in de senaat tijdens het vragenuurtje zat met maar één minister en twaalf senatoren, dit soort van politiek voeren naar buiten brengen bewijst dat de macht van de partijen aan het afbrokkelen is.

Alleen vrees ik dat goeie krachten zoals u en Vander Taelen met een mening op den duur vanzelf opstappen, worden ontslagen of worden weggepest. Partijen zijn in ons land in handen van een klein groepje mensen die liever aan het eigenbelang denken dan dat ze ervoor zorgen dat er doorstromingen vanuit de basis komt.

Sommige partijvoorzitters kiezen zelfs liever iemand van buiten de partij om minister te worden. Dat is een kaakslag voor al wie zich jaren heeft ingezet voor een partij. Dan voelt een parlementslid zich inderdaad niet gewaardeerd en worden ze hersenloos stemvee of stappen ze uit de politiek.

Mijnheer Vankrunkelsven, ook al was ik het niet altijd eens met u, zeker als het om het rookverbod in cafés en in huis met kinderen ging heb ik u soms hard aangepakt, ik wil u wel bedanken voor uw inzet gedurende al die jaren. Het gaat je goed en geniet nog van het leven in het mooie Laakdal.

Aan alle nog zetelende parlementsleden zou ik willen vragen om uit te breken uit de stal van het stemvee. U hebt net als iedereen het recht op een eigen mening. Als u blijft zwijgen zal u partijtop blijven denken dat ze geen rekening moet houden met de basis.

En aan de partijtoppen vraag ik enige nederigheid tegenover hun leden, zonder hen was u niet eens verkozen!

Geen vrijheid zonder eeuwige revolte!

Deze brief is ook te lezen op Politici aan het woord.

Naar aanleiding van een vergadering die ik onlangs had kwam ik tot de conclusie dat een dictatuur soms wel gemakkelijk is. Sommige vergaderingen, want ik maak er veel mee, zijn in Vlaanderen meer praatbrakken dan plaatsen waar er beslissingen worden genomen.

Ik beklaag iedereen die verslagen van zulke vergaderingen moeten opstellen, ook ik behoor tot die verslaggevers. Veel hangt af van wie de vergadering voorzit. Als je iemand hebt die de agendapunten volgt en de discussie in goede banen kan leiden is er geen probleem. Maar als je iemand hebt die van de hak op de tak springt of om de vijf minuten van mening verandert, dan wordt er niets beslist en heerst er een sfeer van rond de pot gedraai en besluiteloosheid.

Een voorzitter van een vergadering zou een soort dictator moeten zijn, maar wel een dictator die nog oog heeft voor het volk. Een dictator die zijn beslissingen ter stemming voorlegt aan zijn volk. Maar als een dictator al geen beslissingen meer neemt, hoe kan je dan nog van het volk verlangen dat men naar hem opkijkt.

Een voorzitter van een vergadering moet dus een "democratische dictator" zijn. Ik weet uit mijn verleden uit Rossem en tegenwoordig via mijn werk en hobby dat het in Vlaanderen wat vergaderingen betref huilen met de pet op is.

Bij Rossem vergaderden Vlamingen en Walen samen. De Vlamingen durfden niet reageren tegen de voorzitter, Jean Pierre van Rossem, en de Walen die bleven in discussie gaan tot er een vergelijk uit de bus kwam en zo hoort het ook. Maar na iedere vergadering werd er over alle beslissingen gestemd.

Op alle vergaderingen die ik tegenwoordig meemaak wordt er niet eens gedacht aan een stemming, laat staan dat ze zijn toegestaan. Soms komt men gewoon aandraven met dingen die achter de rug van de leden zijn aangenomen in petit comité en die de anderen dan maar moeten slikken. Dan is het natuurlijk niet te verwonderen dat sommige leden afhaken of zich niet meer willen inzetten voor een vereniging of voor het werk.

Uit alle enquêtes rond welzijn uit het werk blijkt dat geen inspraak hebben de grootste zorg is van de werknemers, op de tweede plaats staat geen of gebrekkige communicatie. Dit is niet alleen in werksituaties zo, maar ook in verenigingen.

Zeker in verenigingen moet men zorg dragen voor inspraak en communicatie want het blijft tenslotte een hobby. Een hobby moet bovenal plezierig blijven.

Ik roep alle voorzitters en leden van de Raad van bestuur in elke vereniging en mensen die op hun werk vergaderingen leiden dan ook op om eens bij zichzelf en hun leden te raden te gaan of ze wel goed bezig zijn.

Natuurlijk blijf ik tegen echte dictators die mensen onderdrukken. Maar tegen echte leiders die beslissingen durven nemen en die toch inspraak dulden, daar heb ik niet op tegen, daar ben ik zelfs voor.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord en op Medium4You.

De Mechelse afdeling van Lijst Dedecker dreigt met collectief ontslag. Dat staat in een open brief. De leden uit de regio Mechelen zijn het niet eens met de manier waarop het nieuwe provinciaal bestuur werd aangeduid.

De ondervoorzitter van LDD, Stef Goris, liet meteen weten dat de partijtop niet zwicht voor chantage en ultimatums. 

"Dit is niet de goede manier om aan partijpolitiek te doen. Als ze de partij willen verlaten, is dat maar zo", aldus Goris, die verwacht dat de komende weken nog mensen uit de partij zullen stappen.

Wat is dat toch allemaal bij LDD? Ofwel zijn het gefrustreerden die vertrekken ofwel is Dedecker dan toch geen superdemocraat zoals hij altijd laat uitschijnen. Natuurlijk moest de partij snel worden opgericht om aan de verkiezingen mee te kunnen doen en dan krijg je een hoop opportunisten binnen. LDD is dan ook een partij van overlopers uit zowat alle partijen in dit land en dat werkt niet.

Ik weet heel goed hoe het werkt, wij hadden daar bij Rossem ook last van. Pas in het tweede jaar kan je je partij beginnen uitkuisen. Vandaar dat ik hoop dat als Rossem terug wil meedoen aan de verkiezingen van 2011, ze voldoende tijd hebben om mensen te screenen.

Bij ons was er bijvoorbeeld geen plaats voor ex-Vlaams Behangers (toen Vlaams Blokkers) en toen dat we erachter kwamen dat er toch waren binnengesloten ontsloegen we die direct.

Deze column is ook te lezen op Medium4You en Politici aan het woord.

Het zit er bovenarms op tussen de MR van Didier Reynders en de PS over de bijdrage van Suez voor het langer openhouden van de kerncentrales. Reynders en de MR denken aan een jaarlijkse bijdrage gedurende maximaal vijf jaar. De PS daarentegen wil 50 procent van de winstmarge van de kerncentrales afromen.

Volgens de PS, aldus De Morgen, kiest Reynders voor een forse tijdelijke heffing omdat die snel geld oplevert en hij zo minder moet gaan halen bij de banken en via de bestrijding van de fiscale fraude.

Een forse tijdelijke heffing wil zeggen dat ook onze facturen in één ruk de hoogte in zal gaan. Wie denkt dat Suez (Electrabel) deze bijdrage niet zal doorrekenen naar de klant die is wel zeer naïef.

In iedere verkiezingscampagne krijgen we van onze politici te horen dat ze de fiscale fraude zullen aanpakken als ze in de regering zitten. Maar van zodra ze hun postje hebben lijken ze over dit onderwerp aan alzheimer te leiden.

In plaats van de banken die deze crisis hebben veroorzaakt een bijdrage te laten betalen, zitten ze nog liever aan ons spaargeld door de belasting op spaarboekjes en kasbons van 15 naar 25% te brengen. Teken hier een petitie tegen deze maatregel.

Verder helpen ze wie jarenlang met zijn geld in het buitenland zat om zo belastingen te ontduiken om hun zwart geld wit te wassen, door wie terugkomt van 3 tot 6% aan te rekenen als boete in plaats van 6 tot 9% vroeger.

Is deze regering nog wel een regering voor het volk zoals het eigenlijk zou moeten zijn? Als je Reynders bezighoort zou je gaan denken dat de regering er alleen maar voor de banken en de rijkeren onder ons is.

Dit soort toestanden laten mij nadenken of ik al dan niet in zal gaan op het voorstel dat Jean Pierre van Rossem mij onlangs deed om in 2011 terug in de politiek te gaan positief te gaan beantwoorden.

Velen hadden hun hoop gesteld in Lijst Dedecker, die ook ik in het begin heb gesteund maar doet doe ik als democraat zijnde bij elke nieuwe partij, maar Jean- Marie Dedecker lijkt dezelfde fouten te maken waarvan hij Open VLD beschuldigde toen hij werd buitengezet. Kritische geluiden mogen niet, vandaar dat de leegloop ook daar is begonnen.

Bij Rossem hadden wij werkgroepen die voorstellen naar voren brachten en waar bij stemming programmapunten werden aangenomen. JP had wel invloed maar hij wou die nooit zo laten doorwegen als Dedecker dat nu wel lijkt te doen.

Rossem stond voor Radicale Omvormers en Sociale Strijders voor een Eerlijke Maatschappij. Ik ben er van overtuigd dat zulke mensen nu meer dan ooit nodig zijn.

Ik denk er nog over na wat ik ga doen maar ga deze week wel nog eens met JP bellen om te zien wat nu precies zijn plan is. Ik ben alvast begonnen met mijn politieke ideeën op te sommen, het zal de langste column worden die hier ooit is verschenen. Nog een paar weken geduld aub!

Het zit er bovenarms op tussen de MR van Didier Reynders en de PS over de bijdrage van Suez voor het langer openhouden van de kerncentrales. Reynders en de MR denken aan een jaarlijkse bijdrage gedurende maximaal vijf jaar. De PS daarentegen wil 50 procent van de winstmarge van de kerncentrales afromen.

Volgens de PS, aldus De Morgen, kiest Reynders voor een forse tijdelijke heffing omdat die snel geld oplevert en hij zo minder moet gaan halen bij de banken en via de bestrijding van de fiscale fraude.

Een forse tijdelijke heffing wil zeggen dat ook onze facturen in één ruk de hoogte in zal gaan. Wie denkt dat Suez (Electrabel) deze bijdrage niet zal doorrekenen naar de klant die is wel zeer naïef.

In iedere verkiezingscampagne krijgen we van onze politici te horen dat ze de fiscale fraude zullen aanpakken als ze in de regering zitten. Maar van zodra ze hun postje hebben lijken ze over dit onderwerp aan alzheimer te leiden.

In plaats van de banken die deze crisis hebben veroorzaakt een bijdrage te laten betalen, zitten ze nog liever aan ons spaargeld door de belasting op spaarboekjes en kasbons van 15 naar 25% te brengen. Teken hier een petitie tegen deze maatregel.

Verder helpen ze wie jarenlang met zijn geld in het buitenland zat om zo belastingen te ontduiken om hun zwart geld wit te wassen, door wie terugkomt van 3 tot 6% aan te rekenen als boete in plaats van 6 tot 9% vroeger.

Is deze regering nog wel een regering voor het volk zoals het eigenlijk zou moeten zijn? Als je Reynders bezighoort zou je gaan denken dat de regering er alleen maar voor de banken en de rijkeren onder ons is.

Dit soort toestanden laten mij nadenken of ik al dan niet in zal gaan op het voorstel dat Jean Pierre van Rossem mij onlangs deed om in 2011 terug in de politiek te gaan positief te gaan beantwoorden.

Velen hadden hun hoop gesteld in Lijst Dedecker, die ook ik in het begin heb gesteund maar doet doe ik als democraat zijnde bij elke nieuwe partij, maar Jean- Marie Dedecker lijkt dezelfde fouten te maken waarvan hij Open VLD beschuldigde toen hij werd buitengezet. Kritische geluiden mogen niet, vandaar dat de leegloop ook daar is begonnen.

Bij Rossem hadden wij werkgroepen die voorstellen naar voren brachten en waar bij stemming programmapunten werden aangenomen. JP had wel invloed maar hij wou die nooit zo laten doorwegen als Dedecker dat nu wel lijkt te doen.

Rossem stond voor Radicale Omvormers en Sociale Strijders voor een Eerlijke Maatschappij. Ik ben er van overtuigd dat zulke mensen nu meer dan ooit nodig zijn.

Ik denk er nog over na wat ik ga doen maar ga deze week wel nog eens met JP bellen om te zien wat nu precies zijn plan is. Ik ben alvast begonnen met mijn politieke ideeën op te sommen, het zal de langste column worden die hier ooit is verschenen. Nog een paar weken geduld aub!

Morgen is het zover, we gaan met zijn allen onze stem gaan uitbrengen voor Europa en Vlaanderen. Weet u al op wie u gaat stemmen? Neen, dan bent u niet alleen. Uit de peiling van gisteren bleek dat zo'n 25% nog niet weet op wie hij gaat stemmen en er evenveel mensen zijn die twijfelen op wie ze morgen gaan stemmen.

Op facebook zijn er kandidaten die zich afvragen hoe dit toch kan. Wel dames en heren politici, ik zal u eens zeggen hoe dit komt want jullie zijn duidelijk vervreemd van de "gewone" burger of de "gewone" mensen waar u het toch zo graag over hebt.

Ten eerste hebben jullie dit land laten verrotten door de vorige verkiezingen vanalles te beloven om daarna vast te stellen dat jullie er niets vanaf weten te brengen. En steek het nu niet alleen op de Franstaligen want jullie hebben evenzeer fouten gemaakt.

Ten tweede hebben de verkiezingsprogramma's niets duidelijker gemaakt. Het ging zelden over de inhoud en er werd alleen maar met modder gegooid naar elkaar of gestoefd wat jullie wel gedaan hebben en de anderen niet gedaan hebben.

Ten derde weet iedereen dat er een crisis in en toch heeft daar geen enkele partij mogelijke oplossingen naar voren gebracht. Integendeel, er werden beloftes gedaan waarvoor er geen geld is.

Ten vierde zijn er de partijen die roepen dat ze niet met die of die partij in een regering willen zitten. Het was op zeker moment zo erg dat ik mij begon af te vragen of er nog wel een regering kon gevormd worden.

Beste politici, dat veel mensen het nog niet weten of twijfelen, hebben jullie aan jullie zelf te danken en voor een stuk aan de media.

Hopelijk komen er betere tijden en grijpt de volgende Vlaamse regering zijn kans om het politieke klimaat te verbeteren.

En als u zich afvraagt of ik het al weet. Dan zeg ik volmondig ja! Voor de Vlaamse verkiezingen stem ik voor PVDA+ stemmen en voor Europa stem ik voor SP.a, voor Louis Tobback die allerlaatste bij de opvolgers staat en omdat PVDA+ naar ik vrees niet veel kan gaan doen in het Europees parlement wegens te klein.

Met deze stemmen wil ik zeggen dat ik een socialer België, Vlaanderen en Europa wil en aan de SP.a zeggen dat ze terug naar hun socialistische roots moeten keren, zij het op een moderne manier.

De vorige keer stemde ik op LDD om hen een kans te geven om in het parlement te raken. Maar aangezien ze op het politieke vlak nog niet al te veel gepresteerd hebben en hun programma allesbehalve sociaal is, stem ik nu niet meer op hen.

Ik ben als vrij(e)denker niet socialistisch of gebonden aan welke ideologie dan ook. Maar ik ben wel een sociaal mens, en dus streef ik ernaar dat de politiek zo sociaal mogelijk is. Vandaar dat ik me een Radicale Omvormer en Sociale Strijder voor een Eerlijkere Maatschappij durf noemen, vandaar dat ik ooit nog actief was binnen ROSSEM.

Als ik naar de verkiezingsprogramma's van de VRT kijk en ik hoor de politici praten over "de kleine man" dan moet ik haast kotsen. Jaren zitten van sommigen onder hen al in een regering maar nog nooit zijn de belastingen zo hoog, de pensioenen zo laag en de wachtlijsten zo lang geweest dan nu. Wie houden ze voor de gek? Juist ja, diezelfde "kleine man"!

Politici waren de laatste jaren enkel bezig met zichzelf of met hun splitsingsdrang van BHV en sommige onder hen zelfs van dit land. Politici zijn de laatste tijd meer bezig met geld in de banken te pompen waarvan ze niet eens zeker zijn dat ze het ooit zullen terugkrijgen dan te investeren in dingen waar de "kleine man" van beter wordt.

Ik hoor politici steeds zeggen dat er minder ambtenaren moeten komen. Ooit wou Inge Vervotte de laagste niveaus binnen het ambtenarenapparaat afschaffen, dat zijn net de niveaus waar de "kleine man" in zit. En ondertussen beloven sommige partijen overlopers een vetbetaalde job op een kabinet. Maak de "kleine man" niet wijs dat u ziet iets aantrekt van de "kleine man".

En kom niet af dat u de "kleine man" toch een jobkorting hebt gegeven want u weet donders goed dat we dit geld reeds kregen, zij het gespreid over 12 maanden, en dat u omdat dit beter zichtbaar zou zijn dit bedrag nu ineens uitbetaald. Geen cadeau dus, wel een betere verpakking! Partijen die nu dit bedrag willen verdubbelen maken zichzelf en de "kleine man" iets wijs omdat er daarvoor geen geld is. Dat geld zit bij de banken en wie weet of we daar ooit een eurocent van terugzien.

En kom ook niet af dat u er toch voor gezorgd heeft dat de "kleine man" geen kijk-en luistergeld meer moet betalen omdat u dat hebt afgeschaft. Welnu, het staatsblad leest zal zien dat die wet nog steeds bestaat, maar dat het bedrag gewoon op 0 is gezet. In slechte tijden kan men terug beslissen om het kijk-en luistergeld terug in te voeren.

Hopelijk gaat die "kleine man", waaronder ik letterlijk en figuurlijk ook bij hoor, eindelijk eens zijn conclusies trekken en niet meer op al die "grote mijnheren en madammen" stemmen. Ik roep de "kleine man" maar ook de "kleine vrouw", want die worden door de politici nooit genoemd, op om ofwel blanco te stemmen of voor een kleine partij zoals PVDA+, SLP of CAP. Moest alle "kleine mannen en vrouwen" dit doen, het zou nogal een signaal zijn.

Ik weet dat veel "kleine mannen en vrouwen" eraan denken om op Vlaams Behang of LDD te stemmen. Doe dit niet, Vlaams Behang zal toch nooit mee mogen regeren wegens te extreem en LDD is niet stabiel genoeg om mee te regeren.

Wie hun programma's goed bekijkt zal zien dat ze tegen veel voordelen die de "de kleine man of vrouw" nu geniet zijn. We gaan veel langer moeten werken, geen vakbonden meer die de "kleine man of vrouw" zal verdedigen, geen of nauwelijks nog stakingsrecht en ga zo maar door. Zij kiezen duidelijk de kant van de werkgevers en kiezen niet voor de "kleine werknemers. Lees hier een brochure van ABVV over de asociale maatregelen waar de LDD voor staat.

Als u op uw kieslijst (oa. in Vlaams Brabant en Anwerpen waar Tim Tubbax de "vriend" van Tom Boonen de lijst trekt) de partijnaam VRIJHEID tegenkomt moet u daar zeker niet op stemmen. Het is inderdaad een kleine partij, maar het is de opvolger van het vroegere FN en die zijn nog extremer dan het Vlaams Behang.

Het is tijd voor een nieuwe, echte protestpartij. Alleen daarom hoop ik dat Jean Pierre Van Rossem woord houdt om in 2011 met Rossem terug mee te doen aan de parlementsverkiezingen.

Jean-Marie Dedecker sloot eind november 2008 een contract met een privédetective om te laten uitzoeken of Karel De Gucht via nevenactiviteiten niet in verband gebracht kan worden met gesjoemel rond het gerechtsgebouw in Veurne. De detective gaat ook de activiteiten van de zoon en vrouw van De Gucht na.

Dedecker sluit het contract niet op eigen naam af, maar op naam van een onderneming waarvan hij bestuurder is. "Blijkbaar wil Jean-Marie alleszins niet openbaar geweten hebben dat hij met detectivebureaus werkt om zijn collega's-politici te checken, waar ze juist mee bezig zijn. En heeft hij daarom een van zijn vele vennootschappen gebruikt om de betreffende detective te betalen", zegt een anonieme getuige op vtm.

De detective kon echter geen link vinden tussen De Gucht en het gerechtsgebouw van Veurne. Jean-Marie Dedecker geeft het verhaal toe, maar ziet er zelf geen graten in. Hij zegt dat hij getipt was over de "verdachte verkoop" van het gerechtsgebouw in Veurne.

Dedecker is door de mand gevallen. Politieke vijanden schaduwen ik dacht dat alleen dictators zoiets deden. Of is hij misschien echt de dictator waarvoor sommige misnoegden die onlangs de partij verlieten hem versleten in de media?

Ik heb altijd gezegd dat Lijst Dedecker niet vergeleken mocht worden met Rossem, waar ik zelf lid van was, maar ik begin mijn twijfels te krijgen over mijn eigen woorden. Ruziemaken deden wij ook, maar JP of wie dan ook zou nooit op het idee zijn gekomen om detectives in te schakelen om wat dan ook uit te spitten. Hij had het misschien beter wel gedaan met sommige van onze leden want daar zaten speciale gasten tussen. Wie weet had de partij dan misschien langer geleefd.

De man die zichzelf voordoet als de witte ridder van de politiek rijdt duidelijk zelf op een zwart paard!

Toch nog een leuk weetje uit het onderzoek: zoonlief De Gucht heeft in zijn hele leven nog maar drie dagen officieel gewerkt. Het is mooi dat Open VLD kansen geeft aan wie nog nooit iets gepresteerd heeft. Maar of Fientje Moerman die voor hem moest wijken op de lijst hiermee kan lachen is nog maar vraag. Zij weet nu wel meteen hoe Dedecker aan de informatie kwam die tot haar ontslag leidde.

Een reportage met bewijzen kan je hier zien.

Antwoorden op de economische crisis? Oplossingen voor de staatshervorming? Die zijn te vinden in het boek dat Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) vanmorgen in Brussel heeft voorgesteld. In "Kris Peeters in perspectief. Een warme kijk op Vlaanderen", bundelt de Vlaamse minister-president zijn ideeën voor de toekomst van Vlaanderen.

De staatshervorming is een van de belangrijkste thema's. Peeters blijft alvast de visie van de gemeenschapsdialoog verdedigen. "Ook al laten de resultaten op zich wachten, er is al veel werk verricht en dat is niet verloren."

Peeters pleit onder meer voor de oprichting van een Grondwettelijke Kamer, samengesteld uit de parlementen van de deelstaten en de federale staat. Die Kamer moet bevoegd worden voor de herziening van de grondwet en een hoofdrol spelen in het realiseren van de staatshervorming.

Volgens Peeters zal er nog wat tijd nodig zijn om "in serene omstandigheden" tot een evenwichtige staatshervorming te komen.

Dat ideetje van een Grondwettelijke Kamer waar hebben we dat nog gelezen? Ach ja, op deze site natuurlijk! Ik zeg al jaren dat Kamer en Senaat moeten vervangen worden door zo'n Grondwettelijke Kamer met alle verkozenen van de deelstaten. Zij keuren daar de federale begroting goed of af, ze kunnen daar de grondwet herzien, ze stemmen daar wetsvoorstellen van algemeen belang en kunnen inderdaad werken aan staatshervormingen.

In 2006 schreef ik er hier al over en het is eigenlijk een idee dat begin jaren negentig binnen ROSSEM ook al speelde. Het zou leuk geweest zijn moest Kris Peeters vermeld hebben waar hij zijn mosterd vandaan gehaald heeft.

Peeters, die op 7 juni de Antwerpse CD&V-lijst voor de Vlaamse verkiezingen trekt, gaat ook in op de uitdagingen rond inburgering en diversiteit. Hij pleit voor het inrichten van een volwaardige opleiding voor islamleraars en imams in Vlaanderen. Voor één keer ligt Wallonië voor op Vlaanderen want hier kan u lezen dat dit daar al bestaat sinds 2006.

Voor mij is het duidelijk dat Kris Peeters niets nieuws vertelt en er zich niet voor schaamt om zelfs ideeën van anderen over te nemen en te doen alsof ze van zichzelf komen. Wie gelooft zulke mensen nog?

Deze column is ook te lezen op Medium4You.