2009 was dan wel een goed jaar voor de beurs, maar het rampjaar 2008 heeft de mensen duidelijk onzeker gemaakt. Veel mensen kozen er vorig jaar voor om hun geld even op een spaarrekening te parkeren.
Hoera, de crisis is voorbij. We geven met zijn allen evenveel uit aan reizen, Music for Life bracht nog nooit zoveel geld op, de winkeliers glunderen van geluk omdat er nog nooit zoveel gekocht is in hun winkels tijdens de solden en tegelijkertijd staan de spaarboekjes vol.
Wie nu nog spreekt over crisis wordt haast gek verklaard. Het is te zeggen, wie durft te zeggen dat het geen crisis is. Want (de meesten onder ons) mogen dan al een goedgevuld spaarboekje hebben, drie keer per jaar op reis gaan en meer geld aan goede doelen geven, men moet zeggen dat het slecht gaat.
Er is maar één groep die het slecht heeft, dat zijn de mensen die voor er sprake was van de crisis het ook slecht hadden. Die zullen het trouwens altijd moelijk hebben, die hebben niet eens geld om een spaarboekje mee te vullen.
In plaats van geld te geven aan muskietnetten zou men het beter ook investeren aan de armoede in ons land. Dat zou pas een menslievende belegging zijn waar u zich goed bij kan voelen. Want om uw schuldgevoel te stillen geeft u geld aan al die goede doelen.
Maar niet alleen u en ik moeten iets doen voor de armsten onder ons, ook de regering moet meer geld geven aan organisaties die zich inzetten voor die mensen.
Ook bedrijven moeten hun steentje bijdragen door deze mensen een aangepaste job aan te bieden, wie dat doet mag daar van mij gerust voor belastingvoordeel voor krijgen. Een banenplan voor de zwaksten onder ons, dat zou pas origineel en menslievend zijn.
Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord en Medium4You.



















































































Print









