Columns

Beste niet-stakers, sorry dat ik gestaakt heb. Sorry dat ik niet akkoord ging met het feit dat minister Van Quickenborne het sociaal overleg als overbodig vond en op een drafje de pensioenregelingen wil laten goedkeuren in het parlement. Sorry dat ik de Raad van State, die vond dat de plannen van minister Q het gelijkheidsbeginselen schonden, een eerbiedwaardige instelling vind. Sorry, dat ik wel mijn mening hardop wil zeggen.

Sorry, dat u door mijn toedoen niet naar uw werk kon of in sommige gevallen, ook al staakt men niet mee, wou. Sorry, dat ook mensen die het met mij eens zijn werken bij de NMBS, De Lijn of MIVB werken en dat ook zij niet gingen werken. Sorry, aan die twee gepensioneerden die mij en anderen voor onnozelaars uitmaakten dat zijn vandaag niet op kosten van de werkende mensen gratis met de bus konden rijden. Sorry, voor die studenten die vandaag al naar moeke wilden gaan en dat niet konden, maar morgen zal het openbaar vervoer terug rijden. Sorry, voor al wie in plaats van te gaan werken en niet staakte maar verlof nam in overvolle winkels moesten staan in de Leuvense bondgenotenlaan.

Sorry, dat ik ook ik vind dat we langer moeten werken en dat ik daar niet minder, zoals de regering wil, maar hetzelfde pensioen. Sorry, dat ik vind dat werkmensen nog wel rechten mogen hebben en gepensioneerden een pensioen. Sorry, dat ik vind dat bazen hun oudere werknemers aangepast werk moeten geven. Sorry, dat ik opkom voor mensen die binnen een paar jaar op pensioen wilden gaan en voor jongeren die veel langer, want dit is niet het eindpunt, moeten gaan werken voor minder pensioen. Sorry, dat ik solidair ben.

Sorry, dat ik vind dat de regering de notionele interest moet afschaffen of aanpassen zodat bedrijven die nu bijna geen belastingen betalen dat wel doen. Sorry, dat ik vind dat men de fraude, zowel financieel als sociaal, moet aanpassen. Sorry, dat ik vind dat de regering de banken had moeten aanspreken om bij te dragen en dat zonder dat ze het aan ons mogen doorrekenen. Sorry, dat ik vind dat energiebedrijven ook hadden moeten bijdragen zonder dat ze dit aan ons doorrekenen. Sorry, dat ik voor een vermogensbelasting ben voor grote vermogens. Sorry dat ik vind dat moest men al deze dingen wel had aangepakt men minder aan de pensioenen moest zitten.

Sorry, aan mijn bazen dat ik ook hen soms aanval als ik vind dat ze ons bepaalde rechten niet gunnen of tegen de wet ingaan. Sorry, dat ik soms klaag over het feit dat sommige diensten hun mensen uitbuiten zonder dat ze de wettelijk bepaalde vergoedingen krijgen. Sorry dat ik vind dat sommige bedrijven ons willen terugslingeren naar de tijd van priester Daens. Sorry, dat ik niet zomaar pik of slik wat een baas of een overheid doet.

Sorry, dat ik wie zegt dat vakbonden de mensen gijzelen, moeten staken op vrije dagen of tijdens de daluren niet begrijp. Sorry, dat ik niet begrijp dat sommige mensen het verschil tussen betogen en staken niet kennen. Sorry, dat een staking of een betoging sommige mensen stoort, maar iets doen zonder dat het stoort dat zal niemand ooit lukken.

Sorry, dat ik zoveel sorry moet zeggen. Maar ik zou dolgraag één iemand sorry horen zeggen, namelijk minister Van Quickenborne. Die moet zeggen "sorry, dat ik me als een dictator gedraag en zonder sociaal overleg mijn plannen tot wet wil houden en dat ik liever 543 dagen onderhandel over het vormen van een regering dan 5 dagen te ondehandelen over de pensioenen om zo de sociale vrede te bewaren".

Gisteren werd bekend dat Brink's de boeken neerlegd en dat vierhonderd mensen hun baan verliezen. Velen zeggen dat dit de fout van de vakbonden is, maar de overheid zegt zelf dat het bedrijf altijd heeft aangestuurd op een faillissement. Men wou niet overlegen, zelfs toen het personeel een deel van hun loon wou inleveren om het bedrijf te redden.

Dit zijn maffiapraktijken en helaas zien we dit steeds meer en meer.

Er lijkt een einde gekomen aan het sociaal conflict bij supermarktketen Carrefour. Directie en vakbonden hebben na een nacht onderhandelen een voorakkoord bereikt over de vestiging in Brugge.

De vakbonden van de Antwerpse ambtenaren zijn niet te spreken over een beslissing van de Antwerpse gemeenteraad over een nieuw werkstatuut. Op de eerste zitting na de vakantie besliste de gemeenteraad om een nieuw werkstatuut goed te keuren, dat geldt voor alle werknemers. Daardoor verliezen de ambtenaren, volgens de bonden, een aantal verworven rechten zoals de betaalde lunchpauze.

De vakbonden waren massaal aanwezig tijdens de zitting en gaan zich nu beraden over acties. "Woensdag gaan we samenzitten en dan beslissen we of er eventueel stakingen komen", klinkt het.

Natuurlijk kan ik als vakbondsafgevaardigde van ACOD/LRB best begrijpen dat men  niet wil dat men verworven rechten afneemt. Wij hebben aan de stad Leuven, waar ik werk, zo al geen betaalde lunchpauze. Dit heeft één voordeel, wij nemen onze pauzes waar wij willen of doen tijdens dat halfuurtje pauze wat we willen. Elk voordeel heeft zijn nadeel, zei Johan Cruijff ooit.

Maar wie rechten toekent aan mensen mag onrust verwachten als men die rechten achteraf probeert in te trekken. Het is natuurlijk belachelijk dat men mensen eerst geld bijgeeft, want daar komt het op neer, en daarna dat geld terug afpakt. Het lijkt wel of men aan een kleuter speelgoed geeft om dat een paar maanden later af te pakken. Dit lijkt meer op een straf dan op een goed doordachte maatregel. En zeggen dat alle ambtenaren van de lokale en regionale besturen sinds 1994 geen echte loonsopslag meer hebben gekregen. Ze gunnen ons echt niets, die bazen!

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

In Brussel zijn zowat 300 mensen naar de Dienst Vreemdelingenzaken getrokken. Ze vragen dat 140 Koerdische hongerstakers verblijfspapieren zouden krijgen. De Koerden weigeren al 40 dagen te eten.

"De situatie wordt elk dag kritieker. We hopen dat er snel een oplossing uit de bus komt," zegt Ruben Vandevyvere van het steuncomité. Hij hoopt daarbij op een regularisatie. "In het verleden zijn er nog al oplossingen gekomen na een hongerstaking. Alleen is het spijtig dat mensen zo ver moeten gaan. We willen dat er werk wordt gemaakt van een algemeen regularisatiebeleid."

In hongerstaking gaan om verblijfspapieren te krijgen staat volgens mij gelijk met chantage. Als iedereen die zijn zin niet krijgt in hongerstaking zou gaan zou het hier nogal een boeltje worden. Loon niet op tijd? Hongerstaking! Te hoge werkdruk? Hongerstaking! Bouwaanvraag afgekeurd? Hongerstaking! Er wordt volgens mij zoal genoeg gestaakt in dit land!

Ik ben tegen een algemeen regularisatiebeleid of een generaal pardon omdat dit mistoestanden met zich mee kan brengen.

Wel vind ik dat mensen zo snel als mogelijk zekerheid moeten krijgen over of ze al dan niet in dit land mogen blijven. Ik ken iemand die al negen jaar op een bericht wacht. Dat is veel te lang, maximum twee jaar moet de regel worden.

De arbeider die deze week ontslagen was bij het chemiebedrijf Kronos Europe in Gent mag van de directie terug aan de slag. Hij had in een pamflet het ongenoegen van zijn ploeg kenbaar gemaakt.

In de eisenbrief, waarin de hoge werkdruk aan de kaak werd gesteld en meer loon werd gevraagd, dreigde de man ook met acties. Het personeel gaat donderdagavond weer aan de slag. Het was woensdagmorgen spontaan in staking gegaan.

Het is hartverwarmend om te zien dat als het echt moet er toch nog solidariteit op de werkvloer is. Blijkbaar had die man overschot van gelijk anders had het bedrijf niet platgelegen. Hopelijk zal de directie luisteren naar wat er leeft op de werkvloer. En zeg nu eens niet "het is genoteerd", noteren kan iedereen maar er iets aan doen?

Dat zou overal zo moeten zijn maar we leven helaas in een cijfertjeseconomie en de menselijke kant telt alsmaar minder mee. Daarom moet er solidariteit zijn op de werkvloer. Minder eigenbelang, meer algemeen belang! Als dat niet gesproken is als een echte vakbondsafgevaardigde (dat ben ik ook), dan weet ik het niet meer.