Columns

Het valt op dat zowel het Parlement als de burger (die straks moet opdraaien voor het wanbeleid bij Dexia) via minister Steven Vanackere geen degelijk inzicht krijgen in het zeer complexe Dexia dossier. Tal van gegevens worden door voorzitter Jean-Luc Dehaene en door topman Pierre Mariani blijkbaar enkel doorgespeeld aan Luc Coene van de Nationale Bank. Na een incident in een Kamercommissie, waarbij gegevens uitlekten, verklaarde dezelfde Coene zich geen tweede keer te laten vangen bij de mededeling van gegevens zie: De Tijd van 2 mei, p.3, “Coene: In de toekomst is het niet meer de bedoeling nog naar het parlement te gaan, behalve als ik verplicht ben inlichtingen te gaan geven. Ik heb geen zin om me tweemaal te laten vangen.”

Nog steeds op 2 mei betitelde De Tijd een uitspraak van Coene als volgt: “Dexia nu opdoeken zadelt ons met verlies van 125 miljard op.” Waar draait het allemaal om? Door een puur boekhoudkundige constructie bedraagt het kapitaal van de restbank Dexia – in werkelijkheid een bad bank zonder klanten – op papier nog 2 miljard in werkelijkheid zou het om minus 2.1 miljard gaan). In het meest optimistische geval zal de herstructurering van Dexia in het komende jaar gepaard gaan met nieuwe verliezen. Volgens Coene bedragen de activa van Dexia momenteel nog 250 miljard, maar zouden ze bij gedwongen verkoop voor een verlies van 125 miljard zorgen (en zouden ze in werkelijkheid maar 125 miljard meer waard zijn).

Om te verhinderen dat Dexia omvalt moeten België en Frankrijk nieuw kapitaal investeren in de bad bank. Hoeveel is volgens Coene nu nog koffiedik kijken. In werkelijkheid weten we dat de werkelijke schulden van Dexia schommelen tussen de 250 tot 350 miljard (in het slechtste geval 403 miljard). De meest gunstige verwachtingen zijn dat Dexia, dat vorig jaar 16.4 miljard verlies leed, dit jaar opnieuw 2 à 3 miljard verlies zal lijden wegens de aanhoudende wanprestaties van DCL (Dexia Crédit Local). Als dit verlies niet kan worden aangezuiverd verliest Dexia, dat in geen enkel opzicht nog langer voldoet aan de bankvereisten als opgesomd in het Basel III bankakkoord, zijn banklicentie kwijtspeelt.

Als dit gebeurt is een definitief failliet van Dexia onvermijdelijk en zal België er niet aan ontsnappen de 54.5 miljard staatswaarborg die Leterme en Reynders aan Dexia gaven, 5000 euro per burger, op tafel te leggen. Iets wat niet kan omdat dit geld er doodgewoon niet ligt. Daarom dus dat Coene het alarmlerende bericht stuurde voor een nieuwe geldinjectie in Dexia. Dromen dat Frankrijk daarvan een deel op tafel zal leggen is niet gepermitteerd, ongeacht of Hollande dan wel Sarkozy zondag de verkiezingen zal winnen.

Maar wat gebeurt er als België toch de 2 à 3 miljard op tafel zou leggen? Dan verwerft België de helft van het kapitaal (> 50 %) in de bad bank. Nu verplicht de wetgeving een aandeelhouder die meer dan 30 percent van het kapitaal in handen heeft een bod uit te brengen op de resterende aandelen. Vermits de beurskapitalisatie van Dexia ondertussen is verschrompeld – niemand van de andere aandeelhouders wil nog een cent in de bodemloze put van Dexia te grabbel gooien – zal Dexia worden verplicht door de staat (België) te worden geconsolideerd. In mensentaal betekent dit dat de schulden van Dexia (minimum 250 miljard, waarschijnlijk 350 miljard, zeker niet de 125 miljard van Coene) moeten worden meegeteld bij de staatsschuld. Dit zegt niet JPVR, dat staat te lezen in De Tijd van vrijdag 27 april onder de titel: “Het horrorscenario: hoe Dexia de Belgische overheidsschuld kan doen exploderen”.

Kortom er hangt iedere Belg allicht 35.000 euro belastingschuld boven het hoofd (dat is 140.000 euro per gezin met twee kinderen) als België weigert Dexia te laten failliet gaan. Dat is dan het mooie cadeau waarvoor Leterme en Reynders hebben gezorgd. Op 6 oktober maakte het tweetal de Belg nog wijs: “Redding Dexia kost niets” en “Bad bank is zo slecht nog niet” (zie De Tijd van 6 oktober 2011, p. 4). Ondertussen lijkt ook vast te staan dat Dexia, dat in december 2011 nog 20 miljard van de ECB kreeg, niet moet rekenen op een verdere tegemoetkoming van diezelfde ECB. Van een nieuwe schijf van vermoedelijk 30 miljard, als bericht eind februari van dit jaar, kan er blijkbaar geen sprake meer zijn.

Geen wonder dat Vanackere en zijn kliek zich de dood zwijgen om iets over de huiveringwekkende financiële van ons land openlijk mee te delen. Al wie doodgewoon de naakte feiten durft neerschrijven wordt gebombardeerd tot een machiavellist en een populist die electoraal garen wil spinnen uit het complete débâcle. Onvoorstelbaar. De belastingbetaler mag niets weten en mag zich straks ruïneren voor het ACW bolwerk dat Dexia altijd was.

Zwijgen en betalen blijft de leuze. Vraagje: wanneer kookt jullie bloed dan eindelijk eens????

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

We worden met zijn allen continu voor de zot gehouden door een stel politici die dag na dag hun flagrante economische onkunde bewijzen. Neem nu Steven Vanackere, jurist van opleiding, aangesteld als minister van … Financiën. Verstoten van de meest elementaire kennis in de financiële economie kwam hij dit weekend doodleuk verkondigen dat het financieel huis nu helemaal op orde staat. Je moet al een geoefend beroepsleugenaar zijn om met zoiets te durven uitpakken op het ogenblik dat er 100 miljard Dexia-schulden boven het hoofd van onze economie hangen. Vanackere doet net alsof die straks op een of andere manier zouden verdampen.

Wat de regering doet is de hete aardappel voor zich uit te rollen tot na de verkiezingen van 2014. Vroeg of laat moet België die schulden wel terugbetalen, iets wat onmogelijk is als men bedenkt dat niet minder dan 119 maatregeltjes nodig waren om een gat van ochgottekes 2.5 miljard in de begroting dicht te rijden. Lamentabel is ook dat de media met alle mogelijke middelen de ware toestand van én de Dexia holding én Belfius met de mantel der liefde toe te dekken. Dit land leeft op een enorme tijdbom, maar niemand mag het weten.

Rond de schulden van Dexia wordt al sedert drie jaar een rookgordijn opgetrokken: mensen mogen onder geen beding weten wat hen te wachten staat. Vanackere weet verdomd goed dat Dexia een negatief vermogen van 2 miljard heeft, maar ontkent dit in alle talen. Hij weet even goed dat Dexia al sinds 2008 op een berg rommelkredieten van 111 miljard zit, maar hij kijkt liever de andere kant op, kletst liever uit zijn nek dat het financieel huis weer netjes in orde staat.

Er is grote nood dat in dit land de directe democratie doorbreekt, een democratie die de burger in staat moet stellen om volkomen onbekwame en/of leugenachtige politici zonder pardon de laan uit te sturen. Ondertussen moeten we via de media dag na dag vernemen dat we hooguit voor een “milde recessie” staan. Vincent Vanquickenborne drijft de schaamteloosheid – is het niet eerder de complete domheid – zo ver het op de buis te hebben over economische maatregelen die het herstel van onze economie niet in de weg mogen staan. Welk herstel? Waar herstel? Hoe herstel? Officieel zal de economische groei eind 2012 0.1 % bedragen.

Dat de regering verdomd goed weet dat dit alleen wishful thinking is bewijst ze zelf door een extra van 650 miljoen aan te leggen “voor het geval de groei zou tegenvallen.” Een tekort van 650 miljoen overheidsontvangsten correspondeert met een vermindering van het BBP met 1.3 miljard, en 1.3 miljard correspondeert met 0.34 % van het BBP. Dat leert dat de Wetstraat nu al rekening houdt met een negatieve groei van 0.44 % in plaats van 0.1 %. Weer eens blijven de media in gebreke om de burger klaar en duidelijk te maken dat er geen sprake kan zijn van een milde recessie en dat we in het geheel niet van enig economisch herstel kunnen spreken, m.a.w. dat de burger continu voor de gek wordt gehouden door een handvol politici die hun wensdromen voor werkelijkheid aanzien.

Diezelfde burger is er het noorden compleet bij kwijtgeraakt. Kijk naar de laatste prognoses voor de verkiezingen: N-VA zou goed zijn voor 38.4 % van de stemmen in Vlaanderen (evenveel als CD&V, Open VLD en SP.A samen). Als we zien dat van de andere oppositiepartijen enkel Groen mert 1.1 % stijgt (van 7 naar 8.1 %), dat Vlaams Belang met 2.7 % daalt (van 12.6 naar 9.9 %) en LDD daalt van 3.8 naar nog amper 1.4 %, dan blijkt meteen hoe groot de wanhoop van de kiezer is.

In economisch opzicht heeft de N-VA werkelijk NIETS te bieden, niet één van hun mensen heeft nog maar een morzel inzicht in de macro-economische werking van een economie, laat staan dat ze in staat zouden zijn een eigen econometrisch model van onze economie kunnen maken. Gesteld dat bij de verkiezingen van 2014 de uitslag zou zijn als wat nu voorspeld wordt, dan dompelt de kiezer ons land in de grootst denkbare puinhoop. Dankzij het kiesstelsel van Dhondt zouden N-VA (38.4 %) en Open VLD (10 %) meer dan 48.4 % van de zetels binnenhalen en een werkbare parlementaire meerderheid op de been krijgen. Een grotere ramp is nauwelijks denkbaar: twee partijen die heilig geloven in de efficiëntie van de markten, die geen besef hebben hoe een sputterende economie bij te sturen, die alleen maar kunnen zitten kakken op de sossen.

Zulke ramp mag onder geen beding gebeuren. Wanneer toch zal de kiezer beseffen dat hij in economisch opzicht NIETS, maar dan ook absoluut NIETS moet verwachten van Vlaams nationalisten en liberalen. Wat zij voorstellen is weinig meer dan piecemeal engineering – een waslijst van microscopische veranderingetjes die uiteindelijk nergens toe leiden. Laten we toch niet vergeten dat zonder de 11.3 miljard + 2.5 miljard budgettaire bezuinigingen de economische groei in België -6.4 % zou zijn geweest in plaats van -2.8 %. Het ergste is dat het merendeel van de getroffen maatregelen one shot ingrepen zijn. In 2013 en in 2014 staan we opnieuw voor bezuinigingen van 15 en 17 miljard om het begrotingstekort onder de 3 % te houden.

En waar zullen onze macro-economische nulliteiten uit de Wetstraat – nulliteiten is hier nog een eufemisme – dat geld dan weer vinden, als ze nu al moeite hadden een onnozele 2.5 miljard te vinden. Zien mensen dan werkelijk nooit eens in hoe groot de ernst van de situatie is, dat het niet om een “milde recessie” gaat, maar om een economische ramp als er niet structureel wordt ingegrepen?

Als we willen vermijden dat we ons met zijn allen nog vier jaar lang in de vernieling willen bezuinigen, dan moeten we de structurele problemen van onze economie heel anders aanpakken dan met piecemeal engineering – dan moeten we durven structureel in te grijpen. In een vorig artikel zette ik uiteen dat om de concurrentiekracht van de Belgische economie te herstellen drie ingrijpende maatregelen nodig zijn: 1. een verlaging van de BTW van 21 naar 19 %, 2. een verlaging van de vennootschapsbelasting van 33 naar 20 %, en 3. een verlaging van de sociale lasten op lonen met 10 %.

Dat zijn dus forse maatregelen. Op een eerste gezicht leiden ze tot 15.08 miljard minder ontvangsten voor de overheid. In werkelijkheid is de kostprijs ervoor heel wat minder. De maatregelen garanderen een forse stijging van de export, en niet enkel alleen maar naar onze buurlanden Duitsland, Frankrijk en Nederland. Met econometrische modellen kan men uitrekenen hoe groot de stijging van de export moet zijn na bovenstaand drietal forse ingrepen.

Al naargelang het type model waarmee men werkt zorgt dit voor een stijging van de export met minimaal 3.4 % en maximaal 4.1 %. Het gaat dan om bedragen van tussen de 11.9 en 14.4 miljard euro. Als men weet dat ongeveer de helft daarvan een inkomen voor de overheid genereert dan recupereert men al tussen 6 à 7 miljard van de oorspronkelijke raming van 15.08 miljard.

Voorts zorgen de maatregelen voor een vermindering van de werkloosheid, voor een verhoging van de consumptie en op die manier tot bijkomende inkomsten van de overheid die schommelen tussen 2.9 à 3.6 miljard. Van de 15.08 miljard die het herstel van de scheefgegroeide economische structuur eigenlijk kost, recuperen we er al 6 + 2.9 = 8.09 miljard tot 7 + 3.6 = 10.6 miljard. Resteert enkel te financieren tussen 4.4 à 6.1 miljard.

Traditionele politieke partijen van rechtse signatuur als CD&V, Open VLD en N-VA hebben in het verleden wel altijd geijverd voor een betere concurrentiekracht van de economie maar hebben daarbij systematisch de meest begoeden uit de samenleving ontzien. Het is echter niet omdat je in periodes van structurele economische crisis het bedrijfsleven de nodige zuurstof moet geven, dat je ook de rijkste burgers zou moeten sparen zoals CD&V, Open VLD en N-VA dat doen. Alleen nog maar de gedachte aan een vermogensbelasting is voor hen ondenkbaar. In tijden van scherpe recessie kan men echter niet én de concurrentiekracht van de economie willen herstellen én toch de rijken willen sparen.

Het klassieke bezwaar tegen een vermogensbelasting is dat we geen kadaster van vermogen hebben. (Niets belette de socialisten in de verschillende regeringen daarvoor te ijveren, maar van typische salonsocialisten moet een dergelijke nalatigheid niet verwonderen.) Ook al hebben we geen kadaster van alle vermogens, we hebben wel een kadaster van onroerend vermogen. Zo kan men particulieren en bedrijven die woningen verhuren weldegelijk hoger belasten dan op grond van het kadastraal inkomen (na perequatie).

Daarvoor is dan wel nodig de huurprijzen bij wet te bevriezen (anders zouden verhuurders en huisjesmelkers de gestegen belastingen verhalen op hun huurders). Een eerste maatregel kan dan zijn dat al wie woningen of delen van woningen verhuurt de huurinkomsten bij zijn belastingaangifte bekend moet maken. De ontvangen huurgelden zijn immers veel hoger dan het geschatte kadastraal inkomen. Door ze bij de overige inkomens op te tellen komen eigenaars van huurhuizen meestal in een hogere belastingschaal.

Rekening houdend met 1,120,000 huurders die maandelijks gemiddeld 662 euro aan huur betalen zou de maatregel zorgen voor een totaal van 8.9 miljard aangegeven inkomen (goed voor ±4.5 miljard personenbelasting) in vergelijking met de 2.7 miljard onroerende voorheffing die nu wordt aangerekend. Door de werkelijk ontvangen huren de plaats te laten innemen van het kadastraal inkomen wint men op zijn minst 1.8 miljard, zodat er nog tussen 4.4 miljard – 1.8 miljard = 2.6 miljard en 6.1 miljard – 1.8 miljard = 4.3 miljard te financieren valt.

Een radicaal middel om het gat van 2.6 à 4.3 miljard dicht te rijden is een eenmalige maar forse belasting op vakantiewoningen (tweede, derde, etc. verblijfsplaatsen, verschil­lend van de eigenlijke domiciliëring) van meer dan een half miljoen waarde, zowel in eigen land als in het buitenland.

In een land dat ongetwijfeld wereld-kampioen is in fiscale fraude zijn huizen zowat het enige waarmee burgers niet op de loop kunnen gaan, hoe vermogend ze ook mogen zijn. Voorlopig ontbreken juiste statistieken over het aantal vakantiewoningen en hun waarde, maar wie geld nodig heeft om de structuur van onze economie te herstellen weet in elk geval waar het te halen. Al een keertje rondgereden in Knokke-Zoute of in Brasschaat?

Een duurzaam herstel van de concurrentiekracht van onze economie, op het eigenste ogenblik dat Europa ons dwingt tot drastische budgettaire bezuinigingen is dus perfect uitvoerbaar. Wat er voor moet worden betaald is dankzij de fameuze Arthur B. Laffereffecten aanzienlijk lager dan de 15.08 miljard die men aanvankelijk verwachtte.

Het wordt trouwens hoogtijd dat het soort beunhazen uit de Wetstraat de Laffercurve beter leren kennen. Zo moeilijk moet dat niet zijn, want dit soort averechtse effecten droeg destijds bij tot het succes van de reaganomics. En zo’n groot licht was Reagan dan ook weer niet. Hij had best het achterlicht van Steven Vanackere kunnen zijn...

Wie zich bij R.O.S.S.E.M. wil aansluiten kan terecht op: https://www.facebook.com/jeanpierre.vanrossem of https://www.facebook.com/benny.willems1 We hebben nu ook een fanpage https://www.facebook.com/Rossem2014

Ik hoorde Vice-Eerste-Minister Steven Vanackere op de radio verklaren dat de vakbonden maar moesten aanvaarden dat het regeerakkoord zo snel mogelijk wordt uitgevoerd. De onderhandelingen hebben meer dan 500 dagen geduurd en daarom en nu moet alles wat in het regeerakkoord staat zo snel mogelijk worden uitgevoerd.

Blijkbaar moet het democratisch recht op protest wijken en moet er niet meer ondehandeld worden met de sociale partners volgens de nieuwe regering.

Minister van Ambtenarenzaken en Overheidsbedrijven Inge Vervotte (CD&V) heeft ontslag genomen uit de federale regering. Steven Vanackere (CD&V) volgt haar op en wordt vicepremier. Vervotte werd getipt als vicepremier ter vervanging van Jo Vandeurzen (CD&V). Haar ontslag komt dus als een verrassing.

In een mededeling laat Inge Vervotte weten dat ze niet in een regering wil stappen tot 2011, "waarin alleen Yves Leterme en Jo Vandeurzen worden vervangen". "De aangerichte menselijke en politieke schade die Jo Vandeurzen en Yves Leterme opliepen, hebben mij doen nadenken. Ik ben een politica, maar bovenal een mens." "Zij (Vandeurzen en Leterme, red.) hebben hun verantwoordelijkheid genomen. Ik kan er geen vrede mee nemen dat alleen de CD&V-ministers deze houding aannemen", klinkt het nog.

Vervotte, een poulain van ex-premier Leterme, voegt eraan toe dat het haar niet om de persoon Herman Van Rompuy te doen is. "Ik heb het volste vertrouwen in zijn kwaliteiten, kennis en kunde", klinkt het bij de ontslagnemende minister.

Het was te verwachten dat bij een partij als CD&V, die traditioneel doorspekt is van tjevenstreken, er koppen zouden rollen en messteken in de rug en het hart zouden gegeven worden. Het is niet de eerste keer en het al niet de laatste keer zijn.

Deze regering heeft nu al wat sociaal is verloren want alle regeringsleden die ooit wat met de christelijke vakbond ACV te maken hadden zijn nu vervangen door vertegenwoordigers van de patroons. Benieuwd of ACV nu nog gemakkelijk de kant van de regering gaan kiezen zoals ze dat tot voorkort nog deden.

Vervotte heeft gelijk als ze zegt dat niet enkel de CD&V-ministers moesten opstappen. Patrick Dewael (Open VLD) heeft nooit ontslag willen nemen ook al was duidelijk dat hij boter op het hoofd heeft in de zaak Koekelberg. Zelfs nu niet, hij wordt gewoon weggepromoveerd tot Kamervoorzitter.

De volledige mededeling van Inge Vervotte kan u hier lezen.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Hilde Crevits en Steven Vanackere worden de nieuwe CD&V-ministers in de Vlaamse regering. Het partijbestuur en de fractie in het Vlaams Parlement hebben hun kandidatuur goedgekeurd. Crevits volgt Kris Peeters op als minister van Leefmilieu en Openbare Werken, Vanackere stapt in de voetsporen van minister van Welzijn Inge Vervotte. Donderdag leggen ze de eed af, respectievelijk als senator en Kamerlid.

Minister van Milieu en Openbare Werken Kris Peeters (CD&V) wordt de nieuwe Vlaamse minister-president. "Yves Leterme draagt me voor als nieuwe minister-president van de Vlaamse regering", zegt Peeters. "Maar daarover moet wel nog beslist worden binnen de partij en binnen de Vlaamse regering."

Alez, daar gaan we weer met de stoelendans na een zoveelste opeenvolgende verkiezing. Ik denk dat ook de politici zelf het beu zijn van om de twee jaar mee te doen aan die campagnes. Om de twee jaar, want in 2009 moeten we terug naar het stemhokje voor het Vlaamse parlement en de Provincieraad, daarna in 2011 zijn het weer parlementsverkiezingen en in 2012 het weer tijd voor Europese en- gemeenteraadsverkiezingen. Over kiesvee gespoken!