Columns

Het kan verkeren zei Bredero. Nog geen twee weken geleden was Bart De Wever nog een baarlijke duivel, een staatsgevaarlijk man en zowaar staatsvijand nummer 1 en nu proberen alle partijen, zowel Franstalige als Nederlandstalige, de man op te vrijen alsof hij het schoonste jongentje van de klas is.

Natuurlijk zou het goed zijn voor het land als er snel een regering is, maar of dit gevrij leidt tot meer geloofwaardigheid van de politiek dat durf ik te betwijfelen. Ik stel me dan ook de vraag of de liefde echt is.

Het lijkt me eerder een liefde uit noodzaak te zijn. Een soort politieke Stockholmsyndroom. In 1973 was er een gijzeling in Stockholm en later bleek dat zowat alle vrouwelijke gegijzelden verliefd waren geraakt op hun gijzelnemers. Kwestie van overleven dus. En dit is in de huidige politieke situatie ook zo.

Buiten de PS zijn alle partijen veel kleiner dan NVA en als ze toch nog wat macht te hebben in dit land zijn ze wel genoodzaakt om De Wever op te vrijen om alsnog een plaatsje in zijn regering te krijgen. Hoe gaan ze anders nog een deel van hun programma kunnen realiseren?

De volgende regering zal dus een verstandshuwelijk worden van meerdere partijen. Van verstandshuwelijken is geweten dat ze meestal niet lang standhouden. Als zo'n huwelijk strandt moet men naar de rechter stappen om de scheiding te voltrekken. In dit geval zijn de kiezers de rechter.

Ik hou mijn hart vast over het vonnis dat die rechters dan gaan uitspreken. Hopelijk wordt die scheiding dan geen vechtscheiding. Ik denk dat De Wever dan achteraf alleen in een hoekje zal komen te staan met liefdesverdriet.