Columns

Voor het eerst heeft minder dan 40% van wie in België bij een plaatselijke overheidsdienst (provincies, gemeentebesturen, ocmw's, politie, intercommunales....) werkt nog een vaste benoeming. Dat blijkt uit het jaarverslag van de RSZPPO, de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid van de Provinciale en Plaatselijke Overheidsdiensten.

De cijfers verschillen echter grondig tussen de gewesten: in Vlaanderen vinden we nog 43% vastbenoemden, in Wallonië 35% en in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest 42%.

Dus wie zegt dat wie voor een lokale overheidsdienst werkt toch niet kan ontslagen worden zit er dik naast. Ik ben zelf een contractueel bediende bij de stad Leuven. Als vakbondsafgevaardigde zou ik liever hebben dat iedereen statutair (vastbenoemd) is want dan zou iedereen meer werkzekerheid hebben, er zouden dan geen nepstatuten meer zijn en men zou later een hoger pensioen hebben.

Trouwens, ook statutairen kunnen ontslagen worden, maar pas na twee negatieve evaluaties (die om de twee jaar gebeuren) en een opvolginstraject is mislukt. Bij contractuelen is het simpel om iemand te ontslaan. Niet goed werken? Opzegvergoeding en buiten!

En kan iemand die bij een lokaal bestuur werkt dan niet doorgroeien naar een statutair statuut? Ja, als je examens volgt voor een statutaire betrekking. Maar die zijn meestal open voor iedereen en de kans dat daar hoger gekwalificeerder personeel aan meedoet is groot, waardoor de kansen van wie al in een bestuur werkt kleiner is. Ook al werk je nu op een lager niveau en doe je reeds jaren toch hetzelfde werk als in de vacature waarvoor er examens afgenomen worden.

Het idee dat iedereen wel bij de overheid wil werken is een fabeltje, voor administratieve jobs is dit zeker zo, maar voor andere jobs krijg je met moeite kandidaten.

Voor de job die ik doe wou men voor de zesde keer examens organiseren, vandaag bleek dat nog maar vier mensen zich hadden ingeschreven. Ik ben gemeenschapswachter, zo'n moeilijke job is dat nu ook weer niet. Alleen ons imago is niet zo goed, velen denken nog dat wij werkloos zijn, terwijl we al vijf jaar gewoon stadspersoneel zijn. Ik doe deze job reeds dertien jaar, moest het geen leuke job zijn zou ik het echt niet zolang uithouden.

Nog een fabeltje dat ik uit de wereld wil helpen is dat je bij een lokale overheid niet al te veel moet doen. Tegenwoordig krijgen wij doelstellingen, planningsgesprekken, functioneringsgesprekken en een evaluatie.

Je moet je inderdaad niet doodwerken, maar dat moet niemand hoop ik, maar de tijd van op je schup leunen en pinten zuipen is reeds lang voorbij. Dat er nog speciaal gevallen rondlopen zal ik niet ontkennen, maar dat is een uitstervend ras en bij u op het werk zullen er ook wel rare figuren rondlopen.

Ik volg veel van die examens op voor de vakbond en zie telkens dingen. Sommige sollicitanten zijn niet eens op de hoogte van het beroep waarvoor ze solliciteren. Anderen zitten tegen hun goesting op een schriftelijke examen, dat komt omdat veel mensen door de VDAB gestuurd worden naar zo'n examen en die wachten dan gewoon op hun aanwezigheidsbriefje. Nog anderen lezen dan weer de vacature niet goed, zo staat in sommige advertenties dat men geschikt moet zijn voor een fysiek zware job en dan komt daar soms iemand op af die al buiten adem is als hij uit zijn wagen komt gestapt.

Een ander iets dat mij is opgevallen is dat soms de helft van het totaal ingeschreven kandidaten niet eens komt opdagen bij examens. Van het totaal aantal kandidaten dat dan toch meedoet slaagt op het einde maar eenderde of eenvijfde. Soms gebeurt het dat er niemand geslaagd op bijna honderd deelnemers aan een examen. Zijn de Belgen dan zo dom geworden?

Ik heb dan ook sterk de indruk dat examenbureaus ofwel veel te streng zijn of dat er een systeem inzit om toch maar zoveel mogelijk examens te organiseren. Kassa, kassa! Ze weten bij Jobpunt Vlaanderen heus wel hoe ik over hen en hun onderaannemers denk.

Er is heus wel werk, maar wie denkt slapend rijk te worden moet maar als tester in een matrassenfabiek gaan werken. Maar levenslang rentenieren op kosten van de Staat, dat kan nooit de bedoeling zijn.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord en op Medium4You.