Columns

Ik luisterde deze ochtend naar Peeters en Pichal op Radio1, het ging daar over de betoging van de socialistische en liberale vakbond nu vrijdag in Brussel. De twee vakbonden vragen dat de arbeiders op gelijke schaal worden geplaatst wat ontslagregeling betreft.

Bij een arbeider duurt de opzegtermijn maximum 28 kalenderdagen en bij bedienden kan dit tot 9 maand oplopen, naargelang je verdienste en het aantal jaren dat je als bediende werkt. U merkt het, toch wel een groot verschil.

De luisteraars mochten reageren op de vraag: Vindt u het moment geschikt om zoiets te vragen ten tijde van crisis? De voorzitters van de twee vakbonden zaten in de studio om vragen te beantwoorden.

Ik heb daar dingen gehoord van luisteraars waarvan ik geschrokken ben en waarvan ik me de vraag stel of er nog wel zoiets als solidariteit bestaat. Blijkbaar hebben sommigen het zelf zo goed dat ze anderen hetzelfde niet gunnen dan wat zij krijgen.

Veel mensen zeiden dat men zoiets niet kon vragen in tijden van crisis. Maar ze vergeten er wel bij te zeggen dat veel bedrijven nog altijd winst maken maar toch mensen ontslaan. En dat veel bedrijven er niet voor schrikken om het ontslag voor dringende reden, dat je normaal krijgt als je iets ergs hebt uitgestoken, misbruiken hiervoor. Met het gevolg dat als je gaat solliciteren en men vraagt je C4 van de vorige werkgever, je het wel kan vergeten.

Er was zelfs iemand die beweerde dat de arbeiders niet moesten klagen omdat ze in China maar 20 euro per dag verdienen? Is het daar waar we met dit land naartoe willen? Terug naar de tijd van priester Daens? Moeten onze kinderen binnen een paar jaar terug van hun twaalfde gaan werken? Ik was samen met de vakbondsbazen geschokt toen ik deze opmerking hoorde.

Deze keer vragen de vakbonden niet meer loon, maar vragen ze gewoon dat de opzegtermijnen voor iedereen gelijk zijn. Lijkt me een eerlijke en logische vraag. Trouwens, wanneer is het de "juiste tijd" om iets te vragen?

Als het goed gaat met de economie denken de bedrijven aan één ding, zoveel mogelijk winst maken, en als het slecht gaat denken ze daar ook aan maar dan door zoveel mogelijk mensen ontslaan zodat ze kunnen besparen op de lonen. Er bestaat dus geen juiste tijd. Maar in tijden van ontslagen lijkt het me logisch om dit probleem aan te kaarten.

En zijn vakbonden nog wel nodig? Ik hoor veel mensen deze vraag stellen. Maar wat doen ze als hun job in gevaar komt? Juist, ze lopen meteen naar de vakbond omdat ze het onrechtvaardig vinden of omdat ze een hoge opstappremie willen en dat de vakbonden dat moeten zien te verkrijgen.

Het is niet zo dat vakbonden alleen maar meer geld vragen. Bij Opel Antwerpen is er zelfs ver meegegaan met de werkgevers. Hoeveel hebben die mensen al niet ingeleverd om hun bedrijf leefbaar te houden? En wat krijgen ze in ruil? Dat ze aan het lijntje worden gehouden en bang afwachten of ze volgend jaar nog wel werk hebben.

Toen men mij vroeg om vakbondsafgevaardigde te worden dacht ik ook dat het alleen maar om wat vergaderingen bijwonen zou gaan of wat papieren van leden in de vakbond binnenbrengen ging. Vier jaar laten moet ik toegeven dat ik me schromelijk vergist heb.

Ik dacht dat het allemaal wel goed geregeld zou zijn met onze rechten. Iedere maand hoor ik nog verhalen dat mensen hun rechten niet krijgen omdat veel leidinggevenden hun mensen niet goed informeren of zelfs informatie verzwijgen. Behalve als het over je plichten gaat, dan klopt die de bazen geven informatie altijd. En als er dan op die dienst geen vakbondsafgevaardigde is, dan kan je het vergeten.

En het gaat hier niet over kleine dingen, maar bijvoorbeeld over verlof en sociale rechten. Zo is ken ik voorbeelden dat mensen die ziek waren, ook tijdens feestdagen, en toch die feestdag achteraf niet mochten inhalen terwijl dit zelfs wet is.

Zo ken ik leidinggevenden die als mensen op een feestdag moeten werken, zelf wel zeggen wanneer men die feestdag moet nemen. Terwijl dat iedereen vrij is om te kiezen wanneer je verlof neemt. Verlof kan enkel geweigerd worden als de dienst het niet toelaat door teveel werk. De regelingen over weekendwerk of over rusttijden tussen twee shiften worden ook altijd niet gerespecteerd.

Het strafste hoorde ik deze week nog ik, iemand die vertelde mij dat ze al negen jaar ergens werkte en pas nu vernomen heeft dat ze na vier jaar recht had op een loonsverhoging zoals dat in de statuten van haar werkgever stond. Oeps, vergeten zei haar baas.

Zij is bij geen enkele vakbond aangesloten en de vakbonden mogen maar een aantal afgevaardigden aanstellen in een bedrijf of overheid en op haar dienst zit er geen. Pech dus? Neen, ik heb deze zaak ter harte genomen en zal het nodige doen. Alleen zal ik har vragen om zich bij onze vakbond aan te sluiten.

Moest ik van in het begin dat ik vakbondsafgevaardigde ben alles had opgeschreven wat fout loop als het om rechten van de werknemers gaat, dan had ik nu een blunderboek dat zo dik is als zeven telefoonboeken.

Veel hangt ook af van het respect dat werkgevers en de directe leidinggevenden hebben voor hun personeel. Een goede baas zal er voor zorgen dat zijn mensen gelukkig zijn op de werkvloer en zal hen daarom geen rechten onthouden. Veel leidinggevenden schuiven dan de schuld van hun falen op een slechte communicatie van de overheid of de personeelsdienst, maar wat ze zelf fout doen daar hoor je hen niet over.

Eigenlijk is het simpel, werkgevers en werknemer zouden geen vijanden van elkaar moeten zijn, maar voor een groot stuk bondgenoten. Waarom worden vakbondsafgevaardigden door veel werknemers en vooral door de directe leidinggevenden als vijand beschouwd? Omdat het natuurlijk voor een stuk pottenkijkers zijn, die als er iets fouts loopt wat rechten betreft de koe meteen bij de hoorns pakt. Maar daar zijn ze toch voor?

Moesten de werkgevers eens meer met de vakbondsafgevaardigden zouden praten zouden ze misschien tot oplossingen kunnen komen voor de problemen die er op de werkvloer zijn. Neen, sommigen onder hen duiden liever Chinese vrijwilligers aan, ook als werken er geen Chinezen, om bepaalde taken te doen, ook al kunnen sommige mensen op dat moment niet, dan om te overleggen met het personeel of de vakbondsafgevaardigde.

En is er nog solidariteit? Helaas veel minder dan vroeger. Ik merk zelfs dat veel mensen zeggen "als ik niet krijg waar ik recht op heb, dan wordt ik maar meer ziek", in plaats van op te komen voor hun rechten. Je krijgt ook veel minder volk die wil staken als het nodig is. Zelfs al gaat het over hun centen. Schrik om hun job te verliezen zeggen ze dan. Maar als er niemand en ook zijzelf niet meer opkomen om hun job te verzekeren, wat zeggen ze dan? Waar zitten die vakbonden nu?

Veel vakbondsafgevaardigden krijgen ook veel kritiek van hun collega's omdat ze af en toe weg zijn van de werkvloer om te vergaderen met de vakbond of werkgever, opleidingen vergadertechnieken e.d. te volgen of ergens te gaan betogen. Daar valt mijn broek helemaal van af. Want voor wie doen we dat? Voor hen, om hen beter te kunnen helpen!

Conclusie: er zijn inderdaad nog vakbonden nodig en het is bedroevend gesteld met de solidariteit. Spijtig, maar toch is het goed dat er nog mensen zijn die hun nek boven het maaiveld durven uitsteken. Anders moesten onze kinderen niet meer naar school maar naar de fabriek.

Maar die tijd zijn de meesten al vergeten. Het zijn de vakbonden die destijds gestreden hebben voor de rechten die u nu hebt. Of dacht u dat de werkgevers u zomaar verlofdagen zouden gegeven hebben? Zonder hen was er ook geen sprake van de sociale zekerheid en kon u zelfs niet eens stempelen als u werkloos zou zijn of worden. Denk daar maar eens over na!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord en Medium4You.

Oud-burgemeester van Meise en oppositieraadslid Roger Heyvaert (Open VLD) wil niet-rokende personeelsleden van het gemeentebestuur twee dagen vakantie extra geven. Op die manier worden ze gecompenseerd voor de rookpauzes die ze niet kunnen nemen.

Wat negers of joden vroeger waren voor racisten en fascisten zijn de rokers nu voor gezondheidsfreaks. Rokers zijn voor die lui even erg als allochtonen voor het Vlaams Behang.  

Ik ken nochtans mensen die zogezegd "gezond leven" en toch meer ziek zijn dan ik. Ze doen aan sport, ik kijk er alleen naar. Ze eten zich gezond met veel fruit, groenten en zemelen, ik eet soms 4 keer per week frieten met bouletten en saus. Ze drinken slechtsmakende vruchtensapjes en soms zelf modder (!) en zeker geen alcohol, ik drink af en toe graag een glaasje of meer met vrienden. Toch krijg ik als ik vraag "alles goed?", alleen maar "ik ben niet goed, ik heb ....." te horen. Gezond leven is volgens mij dan toch niet echt zo gezond.

Ik weiger toe te geven aan mensen die anderen opleggen hoe ze moeten leven. Ik heb nu eenmaal een afkeer van zweefteven, zevengranenhufters, geloofsgekken en betweters die hun mening en levensstijl aan anderen opdringen.

Ze zouden eens moeten doen wat ik al jaren doe: niet roken waar het niet mag, niet roken in de buurt van kinderen, niet roken in een huis van niet-rokers... het woord roken moeten ze wel vervangen door zagen. En zagen moeten ze vooral niet meer in mijn buurt doen, want dan steek ik er enen op en blaas ik in hun richting.

Op zich heb ik niets tegen een compensatie voor niet-rokers, maar geef ze dan bijvoorbeeld een kwartier meer middagpauze. Nu zijn er al bedienden die op een bureau zitten die elke dag meer dan uur pikken, door eerst te eten op hun bureau en dan pas uittikken om nog eens een half uur ergens een koffietje te gaan drinken.

Misschien moet wie niet op een bureau werkt en dit dus niet kan doen ook extra verlof krijgen. U merkt het, zulke voorstellen brengt alleen maar meer onvrede met zich mee. Trouwens, ik rook maar kan perfect acht uur zonder roken, dus kan ik op het werk perfect mijn sigaretten liggen. Krijg ik dan ook twee dagen extra dagen verlof?

Dit voorstel komt dan nog van een Open Vld-er, een partij die altijd roept dat ze voor individuele vrijheid is. Hypocrisie ten top noem ik dit en discriminerend. Wat is de volgende stap? Roken als reden van ontslag? Lach niet, in Amerika zijn een paar jaar geleden 3 mannen ontslagen omdat het bedrijf had gemerkt dat ze gerookt hadden thuis.

Zijn er dan echt geen belangrijkere dossiers waar politici zich beter mee zouden bezig houden? Dit weekend hoorde ik een prachtig nieuw woord uit de mond van de voorzitter van Vlaams Behang: "dagjespolitiek", dat is inderdaad waar sommige politici mee bezig zijn!

Ik hoop dat de vakbonden dit soort van dingen nooit zullen goedkeuren, ik zal als vakbondsafgevaardigde de vakbond waarvoor ik werk (ACOD/LRB) proberen ervan te overtuigen dat dit voorstel belachelijk is.

Misschien moet ik een paar gelijkaardige tegenvoorstellen doen om de belachelijkheid van dit voorstel aan te tonen.

Meer verlof voor mensen die tijdens het jaar minder dan tien dagen ziek zijn geweest. Meer verlof voor mensen die meer overuren bijwerken of in het weekend willen maken dan anderen (bovenop hun recup). Meer verlof voor magere mensen, die drukken de kosten van de kantine en verdienen dus wat meer verlof. Meer verlof voor bazenpoepers. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Deze column is ook te lezen op Medium4You en Politici aan het woord.

By Denkrahm Some rights reserved

De partijafdelingen van VlaamsProgressieven en Groen! in Bredene willen dat het naaktstrand verhuist. Het strand ligt nu voor een waardevol duinengebied. Volgens de partijen brengt het naaktstrand het natuurgebied in gevaar en zou het meer naar het westen moeten verschuiven.

Zolang ik in de zomer, als het tenminste mooi weer is, nog naar het naakstrand kan gaan is het goed. En zeker als er een uitbreiding van het naakstrand komt, hoe kan ik dan tegen zo'n verhuis zijn? Zolang het maar bereikbaar blijft met de kusttram zoals nu het geval is, is het goed voor mij.

En nu maar hopen dat het snel beter weer komt, ik heb nog maar tot volgende maandag verlof en heb nog maar drie dagen redelijk goed weer gehad. Gelukkig weet ik me bezig te houden, maar had liever in mijn luie, blote reet op het naaktstrand gelegen en daarna mosselen gaan eten.

En voor één keer is het niet de schuld van de regering. Welke regering?

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Werkende ouders hoeven binnenkort geen onbetaald verlof meer te nemen om bij hun kind te blijven als dat in het ziekenhuis is opgenomen. Dat schrijft Het Laatste Nieuws zaterdag.

Maximaal tien dagen zal het Riziv 75 pct van het loon betalen. "Daardoor kunnen ook vaders en moeders die financieel krap zitten, voortaan bij het ziekbed van hun zoontje of dochtertje blijven", zegt Myriam Vanlerberghe (sp.a).

Het wetsvoorstel van Vanlerberghe kreeg in de senaatscommissie Sociale Zaken uiteindelijk de steun van alle partijen. "Elk jaar worden 175.000 kinderen in ziekenhuizen opgenomen", zegt ze. "Tot dusver moesten ouders zelf 'klein verlet' nemen als ze hun zieke kind wilden bijstaan. Of hopen dat hun werkgever vrijwillig hun loon zou doorbetalen, wat niet overal gebeurt."

Nu kan men maar vier dagen onbetaald verlof krijgen, dit voorstel is een echte verbetering. Blijkbaar begint er iets te veranderen in de hoofden van onze politici als het van werkgevers gaat.

Er is wel een nadeel verbonden aan het geven van speciaal verlof voor ouders wiens kind in het ziekenhuis ligt of premies en seniorenverlof voor mensen boven de vijftig die terug beginnen werken.

Het wekt wrevel op bij de collega's die geen kinderen hebben of die langer gewerkt hebben dan wie opnieuw begint te werken, maar toch niet dezelfde voordelen krijgen. Daarom zou men het sociaal verlof voor iedereen betaald moeten maken en optrekken van vier naar tien dagen.

Verder moet men van zodra iemand vijftig wordt een premie geven en niet alleen aan de herintreders, die premie dient dan als motivatie om ouderen aan het werk te houden of aan het werk te krijgen. En stop nu eens om aan de mensen elk jaar een bewijst te vragen dat hij ouder dan vijftig is, dat is pure kafka!

In Antwerpen is woensdagochtend zowat zestig procent van een zeshonderdtal personeelsleden van de stadsreiniging niet aan de slag omwille van een stakingsactie van de socialistische vakbond ACOD. De huisvuilophaling en de grofvuilophaling in de Scheldestad zal daardoor ernstige hinder ondervinden.

De gevolgen van de actie zijn woensdagochtend vooral in de wijken Dam, 't Eilandje, op Linkeroever en in de districten Merksem en Wilrijk te voelen. Dat zegt de woordvoerder van de stadsdienst, Tim De Mulder.

"De stadsreinigers die wel aan de slag zijn, zullen er de hele dag prioriteit geven aan het ledigen van papiermanden, het opruimen van sluikstort en het proper houden van de kerstmarkten op de Groenplaats en De Grote Markt in Antwerpen en in de getroffen districten. De veegdiensten werken wel zo goed als volledig", aldus De Mulder.

Dit lijkt me een voorbode van wat er te gebeuren staat met de invoering van de nieuwe rechtspostitieregeling voor ambtenaren in lokale en regionale besturen in 2009.

Door deze nieuwe regeling mag iedere stad, gemeente en- provinciebestuur eigenhandig zijn statuten aanpassen. Men maakt van de gemeenten en provincies keizerrijkjes die naar eigen goeddunken hun lijfeigenen kunnen behandelen.

Dit zal gevolgen hebben voor het verlof, de evaluaties, opleidingen en premies voor bijvoorbeeld zaterdagwerk.

Wie voor een rijk bestuur werkt zal waarschijnlijk minder last ondervinden dan iemand die voor een armere gemeente werkt. Eén gevolg is reeds bekend, overmachtverlofdagen (meestal 4 dagen) moeten in het maximum aantal verlofdagen worden opgenomen. Dus geen extra dagen meer voor ziekte van uw kinderen of het overlijden van een familielid.

Volgend jaar zijn er bestuur per bestuur onderhandelingen met de vakbonden, in Leuven onderhandel ik mee voor ACOD/LRB en vanaf 2009 gaat de nieuwe regeling in voegen. In sommige gemeenten denk ik dat er stakingen komen als er te veel verworven rechten zullen sneuvelen. Men zal dus totaal afhankelijk zijn van de coalitie die in uw bestuur zit en van de inhoud van de kassa van dat bestuur.

Ik kan u er tenslotte bijzeggen dat op Vlaams niveau wij en het liberale VSOA tegen deze regeling hebben gestemd, het ACVOD stemde voor. Maar ja, zij zijn er tegenwoordig nu eenmaal meer voor de werkgevers dan voor de werknemers. Ze dromen daar zeker over Yves Leterme en vinden ze daarom dat verworven rechten niet meer belangrijk zijn?

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Het Antwerpse stadspersoneel zal vanaf 2009 1.611 uur per jaar moeten werken. Momenteel presteren de personeelsleden jaarlijks 1.552 uur. De stad Antwerpen maakt onder meer komaf met de betaalde lunchpauze van het personeel.

Het Antwerpse schepencollege heeft vrijdag het algemeen kader vastgelegd voor de arbeidstijdherverdeling. "In vergelijking met andere lokale overheden presteert het Antwerpse stadspersoneel het minst aantal uren. Dat hebben we vandaag rechtgetrokken", zei schepen voor personeel Marc Van Peel vrijdag.

Per stadsdienst zullen nieuwe uurroosters opgesteld worden. Uitgangspunt daarbij is de klantvriendelijkheid van de dienstverlening. De uurroosters moeten dus afgestemd worden op de verwachtingen van de burger. Ook moeten de nieuwe uurroosters er voor zorgen dat het aantal overuren verminderd wordt. Ook werd beslist om een zaterdagvergoeding van 25 procent toe te kennen en de maaltijdcheques op te trekken.

Het plan kan niet op veel begrip van de vakbonden rekenen. "Het VSOA heeft aangekondigd dat het acties gaat voeren, het ACOD gaat een stakingsaanzegging indienen en het ACVOD heeft bijkomende vragen overgemaakt", aldus Marc Van Peel.

Kan dat zomaar vraagt u zich af. Jawel hoor, dankzij de nieuwe rechtspositieregeling die vanaf 2009 in voegen gaat, kan iedere stad of gemeente zelf zijn statuten maken zoals hij zelf wil.

Dat wil zeggen dat personeel van een rijke stad of gemeente meer voordelen kan krijgen dan iemand die in een arme stad of gemeente werkt. Iedere zin in de nieuwe rechtspositieregeling begint met "Het bestuur kan...", maar u weet heel goed dat u daar automatisch "maar moet niets" mag bij denken.

Zo kan men beslissen om bovenop de gepresteerde uren premies (meestal uitbetaald in recup) tussen 0 of 100% te geven voor zaterdag of -overwerk. Zondagwerk is altijd 200% (100% is het gepresteerde uur, andere 100% is de premie), gelukkig maar. Natuurlijk zal een gemeente nooit de volle pot geven voor overwerk of zaterdagwerk.

Ook met het verlof kan men gaan doen wat men wil. Tussen 26 en 35 dagen mag men geven, maar extra dagen zoals omstandigheidsverlof en dagen voor plaatselijkegebruiken zoals kermissen, Gentse feesten moeten opgenomen in het maximum verlof. Reken zelf maar eens uit hoeveel verlof je kan verliezen.

Evaluaties die nu verplicht door minimum twee personen moeten gebeuren (één neemt de evaluaties af, de andere moet controleren of alles eerlijk verloopt) , kan men in de toekomst door minimum één persoon laten doen.

Het is te hopen dat u een chef hebt met wie u goed opschiet anders mag u vrezen voor uw evaluatie. Want twee negatieve evaluaties is ontslag!

Wie zoals ik voor lokale en regionale besturen werkt zal dus volledig afhankelijk worden van de goodwill van het stads of-gemeentebestuur. Wil men besparen dan kan men dat perfect doen op de kap van het personeel.

Het is dan ook spijtig dat ACVOD als enige vakbond deze rechtspositieregeling heeft goedgekeurd. Ik heb sterk de indruk dat zij eerder de vakbond van de werkgevers is geworden, dan dat ze voor de werknemers opkomen. Ook in het Antwerps dossier stellen ze zich als bazenpoepers op, ze stellen bijkomende vragen. Ocharme, dat gaat helpen!

Maar niet alleen in Antwerpen heulen ze mee met de besturen, ook in Leuven en andere besturen doen ze dit. Ze zijn de slaafse slippendragers van CD&V geworden. Het schijnt zelfs zo te zijn dat hun militanten verplicht worden om een foto van Yves Leterme boven hun bed te hangen. Knipoog!

Als vakbondsafgevaardigde van ACOD/LRB voor de stad Leuven ben ik blij dat mijn vakbond tegenstander is van deze nieuwe rechtspositieregeling in alle felheid blijft bestrijden. En ik sta voor uw rechten mee op de barricades!

Vanaf 2009 zouden de Vlaamse lokale besturen wel eens elk een verschillend personeelsstatuut kunnen hebben. Dat is het gevolg van een uitvoeringsbesluit rond het personeelsbeleid dat vrijdag principieel is goedgekeurd door de Vlaamse regering.

Na anderhalf jaar onderhandelen heeft de Vlaamse regering een kader uitgewerkt waarbinnen steden, gemeenten en provincies hun personeelsbeleid kunnen voeren. Dat kader bevat geen uniform statuut voor de circa 80.000 personeelsleden, maar laat de besturen in grote mate vrij om zelf keuzes te maken. Vlaams minister Marino Keulen spreekt van "lokaal maatwerk" en "respect voor de lokale autonomie".

Maar met respect voor de abeiders en bedienden? Ik denk het niet! Zoals ik in het vorige stukje schreef en het is toeval dat dit vandaag zoveel in het nieuws komt, is het mogelijk dat twee mensen die hetzelfde werk doet maar in verschillende gemeenten, andere premies of voordelen krijgt.

Zo mag iedere gemeente of provincie zelf het aantal verlofdagen kiezen, zelf de hoogte van alle premies vastleggen, zelf beslissen of ze nog opleidingen geven, zelf kiezen of ze de evaluatiegesprekken nog door één of twee mensen laat afnemen (als u chef een pik heeft op u bent u gezien) en zo beginnen bijna alle bepalingen in het nieuwe rechtspositieregeling met de woorden "het bestuur kan beslissen om...". Als u mij vraagt of ik naar een barbeque bij u thuis komt en ik zeg "het kan zijn", weet u niet of ik al dan niet ga afkomen.

Het zal afhangen van de middelen van een gemeente of provincie hoeveel verlofdagen en welke premies werknemers van lokale en regionale besturen zullen krijgen. Het werkvolk zal terug afhangen van de goodwill van de burgemeester en de plaatselijke politiek partijen die om de zes jaar als er nieuwe aan de macht komen de spelregels kunnen veranderen. We gaan dus terug in de tijd!

Twee vakbonden zijn tegen deze nieuwe regeling het liberale VSOA en de vakbond waar ik afgevaardigde van ben ACOD, omdat we willen dat iedereen die hetzelfde werk doet overal dezelfde verloning krijgt. Het christelijke ACVOD, de fanclub van Leterme en zijn CD&V keurde dit voorstel goed.

"Onverwachte stakingen in openbare diensten zijn vermijdbaar als de overheden met ons een pact sluiten." Dat zegt Luc Hamelinck van de christelijke ambtenarenvakbond ACV-Openbare Diensten vrijdag in De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Volk. Open Vld en MR willen in het federaal regeerakkoord een wettelijke regeling opnemen voor de "minimale dienstverlening" van openbare diensten. Dat is een beperking van het stakingsrecht. Met zijn pact wil Luc Hamelinck dat voorkomen.

"Als de overheden met ons een pact sluiten, kunnen we onverwachte stakingen voorkomen. Dat is goed voor burgers en personeel", vindt Hamelinck. Volgens hem moet er onder meer een minister aangewezen worden die bij conflicten met politieke of beleidsdraagwijdte, kan bemiddelen en afspraken maken op politiek niveau. Bij de andere vakbonden is het enthousiasme voor het voorstel niet groot. De socialistische ACOD heeft het over paniekvoetbal.

Het is voor mij al een paar maand duidelijk dat ACVOD resoluut de kant gekozen heeft van Leterme en ze hem zeker geen strobreed in de weg willen leggen. Ik ben als  vakbondsafgevaardigde (ACOD) natuurlijk voor onderhandelen, maar in uiterste nood moet men kunnen staken. Waarom zou dat bij een overheid anders moeten zijn dan bij bedrijf. Hebben ambtenaren dan misschien minder rechten voor het ACVOD?

Als je de houding van het ACVOD in heel het dossier over de nieuwe rechtspositieregeling voor de ambtenaar bekijkt, mag men zich afvragen of ze een vakbond voor de bestuurders zijn geworden, in plaats van voor de werknemers.

In deze nieuwe rechtspositieregeling wordt aan de lokale en regionale besturen de vrijheid gegeven om naar eigen goeddunken te tornen aan bv. het aantal dagen verlof, opleiding, zaterdag of-zondagpremies. Een voorbeeld uit die nieuwe rechtspositieregeling: " het bestuur kan beslissen om een zaterdagvergoeding te geven tussen 0 en 100% van het loon" of "het bestuur kan beslissen om verlofdagen te geven tussen 26 en 35 dagen, plaatselijke feestdagen mogen in het minimum aantal dagen worden geteld".

Deze nieuwe rechtspositieregeling is door het ACOD en het liberale VSOA niet goedgekeurd omdat het willekeur toestaat. In een armere gemeente zal men minder geven aan zijn werkvolk dan in een rijke gemeente. Het ACVOD keurt dit natuurlijk goed omdat de meeste burgemeesters van CD&V zijn.

"Eerst de besturen en dan het werkvolk", dat is blijkbaar de slogan van het ACVOD. Het bewijs van mijn stelling wordt geleverd door de informatie die ze geven. Ze "vergeten" telkens te zeggen dat er voor elk artikel in de rechtspositieregeling "het bestuur kan" staat. Als u mij vraagt of ik bij u thuis kom eten en ik zeg "het kan zijn dat ik kom", moet u dan echt op mij rekenen?

Er zijn nu al verschillende overlegcomités binnen de steden, gemeenten en provincies waarin men overleg pleegt. Twee keer per maand zit ik zelf aan de onderhandelingstafel. Daar moet men maar onderhandelen, als de regering zelf gaat beslissen wanneer we wel of niet mogen staken kunnen we dit overleg beter meteen in de kast opbergen.

Voor wie twijfelt of een vakbond nog wel nodig is, hoop ik met dit stukje voldoende informatie gegeven te hebben om niet langer meer te twijfelen. Helaas doet ACVOD door zonder overleg met de andere bonden aan paniekvoetbal te doen, sommige mensen nog meer twijfelen.

In Oostende heeft een 36-jarige man zijn 31-jarige echtgenote doodgestoken. De dader was op penitentiair verlof. De man zit in Brugge een celstraf uit van tien jaar voor verschillende gewelddadige overvallen. Zeven jaar geleden was de man in de gevangenis getrouwd met zijn slachtoffer.