Columns

Het kan verkeren zei Bredero. Nog geen twee weken geleden was Bart De Wever nog een baarlijke duivel, een staatsgevaarlijk man en zowaar staatsvijand nummer 1 en nu proberen alle partijen, zowel Franstalige als Nederlandstalige, de man op te vrijen alsof hij het schoonste jongentje van de klas is.

Natuurlijk zou het goed zijn voor het land als er snel een regering is, maar of dit gevrij leidt tot meer geloofwaardigheid van de politiek dat durf ik te betwijfelen. Ik stel me dan ook de vraag of de liefde echt is.

Het lijkt me eerder een liefde uit noodzaak te zijn. Een soort politieke Stockholmsyndroom. In 1973 was er een gijzeling in Stockholm en later bleek dat zowat alle vrouwelijke gegijzelden verliefd waren geraakt op hun gijzelnemers. Kwestie van overleven dus. En dit is in de huidige politieke situatie ook zo.

Buiten de PS zijn alle partijen veel kleiner dan NVA en als ze toch nog wat macht te hebben in dit land zijn ze wel genoodzaakt om De Wever op te vrijen om alsnog een plaatsje in zijn regering te krijgen. Hoe gaan ze anders nog een deel van hun programma kunnen realiseren?

De volgende regering zal dus een verstandshuwelijk worden van meerdere partijen. Van verstandshuwelijken is geweten dat ze meestal niet lang standhouden. Als zo'n huwelijk strandt moet men naar de rechter stappen om de scheiding te voltrekken. In dit geval zijn de kiezers de rechter.

Ik hou mijn hart vast over het vonnis dat die rechters dan gaan uitspreken. Hopelijk wordt die scheiding dan geen vechtscheiding. Ik denk dat De Wever dan achteraf alleen in een hoekje zal komen te staan met liefdesverdriet.

In Rotselaar gaan de SP.A en VlaamsProgressieven elk hun eigen weg. Beide partijen laten in een gezamenlijke mededeling weten dat ze "de komende jaren elk op hun eigen manier een nieuw electoraal project voor 2012 gaan ontwikkelen".

Een kartel is als een verstandshuwelijk, van echte liefde tussen de twee partijen is er zelden sprake en ze zijn meestal samen voor het geld (in het geval van de politiek: kiezers). Zolang er geen echte liefde is en de kleinste kartelpartner wordt door de grote partner niet opgeslokt, zoals bij VLD/Vivant het geval was, zit je met twee partijen in één huis die zich toch afzonderlijk willen profileren. Zoiets moet op de duur wel eens foutlopen.

En zeker als je in zee gaat met een partner die totaal niet bij je past krijg je ooit wel eens miserie. CD&V was in de loop van de geschiedenis een partij die zich altijd aan België heeft vastgeklampt en NVA is een partij die België het liefst in de prullenmand der geschiedenis wil werpen. Je moet geen huwelijksconsulent zijn om vast te stellen dat zo'n huwelijk niet voor eeuwig zal zijn.

In dit verhaal is er vooral sprake van hoogmoed. CD&V wou na acht jaar oppositie koste wat kost terug aan de macht komen en wist dat ze dit enkel kon met de hulp van de stemmen van NVA. Daarom vonden ze dan maar een verkiezingsprogramma uit dat Vlaamser was dan ooit. Laat ons het maar de bruidschat noemen die CD&V moest betalen om terug te kunnen proeven van de macht.

Maar buiten wat knuffelen is het huwelijk van de twee partijen nooit echt geconsumeerd. Tot echte seks is het nooit gekomen, daarvoor zijn de twee te verschillend. Zelfs een Latrelatie zou op den duur spaak gelopen zijn.

En NVA dacht dat ze als kleine partij, die de kiesdrempel zonder CD&V nooit gehaald zou hebben, hun partner er wel kon toe bewegen om dit land op te heffen. Hoogmoed komt voor de val, dat is de laatste dagen weeral eens bewegen.

En nu is het ruzie en spreekt men over een scheiding. En wie heeft er bij een scheiding wat te verliezen? CD&V het minste, ook zonder NVA kunnen zijn perfect overleven. NVA het meeste, het valt nog maar af te wachten of zij alleen wel de kiesdrempel halen. De concurrentie van Vlaams Behang en vooral van Lijst Dedecker is simpelweg moordend. Het is druk op het rechterbaanvak van de politieke autostrade.

Maar de grootste verliezer in heel dit verhaal is de democratie. Het vertrouwen van de meerderheid van de kiezers in de politiek is gezakt tot onder het vriespunt. Daarom komt er maar één winnaar uit dit verhaal voort: de antipolitiek!

Hopelijk gaat de politieke kaste nu inzien dat ze nu moeten handelen om met de echte dingen van de mensen zoals koopkracht, pensioenen, werkzekerheid bezig te zijn. Alleen zo zal men het vertrouwen kunnen terugwinnen. Maar of dat vertrouwen er terug zal zijn tegen de verkiezingen van 2009, dat is nog maar de vraag.