Columns

Soms vraag ik me af waarom sommige mensen zoveel nadenken en praten over hun "innerlijke, diepere ik". Als ik die uitdrukking al hoor begin ik al te kokhalzen. Al dat oeverloos gewauwel doet mij vermoeden dat het dit soort mensen aan één ding ontbreekt: een gezonde dosis zelfvertrouwen.

Wie voortdurend moet nadenken over wie hij is, is op den duur zichzelf niet meer. Ikzelf ben iemand die zelden of nooit nadenkt over dat soort zaken. Ik zie wel wat er op mij afkomt en zal dan wel nadenken en handelen.

Blijkbaar is er bij de "diepere denkers" zoals ze zichzelf voordoen een nieuw idee aan het onstaan: het visualiseren van wat je doet. Dat wil zeggen dat je bijvoorbeeld naar het toilet moet en je van tevoren al visualiseert, inbeeld, hoe je dat gaat aanpakken. Van het opstaan uit je stoel, over het opendoen van de toiletdeur tot het openen van je rits, het inbeelden van de manier waarop je plast, je handen wast en afdroogt en ga zo maar door. Het zou voor een betere beleving zorgen van wat je ook doet als je "visualiseert".

Het is te hopen dat bij wie dat doet de nood niet hoog is of ze zitten met een natte broek. Toen ik gisteren op café zat met vrienden en ik dit hoorde, kon ik niets anders dan op mijn eigen manier hier hard om lachen en antwoorden dat dit bullshit was en dat de persoon die met dit verhaal aankwam niet moest lullen maar echt gaan zeiken.

Van mij mag iedereen gerust geloven wat hij wil, maar als ik zulke dingen hoor kan ik het niet laten om daarop te reageren met hoorngelach. Ik heb respect voor iedereen, maar er zijn grenzen.

Ik schreef het gisteren nog, durf te leven en geloof in jezelf. Al die vragen over wat we zijn en wat we hier doen zijn overbodig en bezorgen je alleen maar kopzorgen en daar krijg je op den duur hoofdpijn van.

Voor al die mensen die massa's geld uitgeven aan cursussen als stiltetherapie in het bos, door dans je diepere ik zoeken en nog meer van die nepcursussen waar alleen de lesgever beter van wordt. En dan heb ik het niet over geestelijk beter van worden maar financieel. Voor al die mensen heb ik maar één boodschap: volg de gratis cursus die ik reeds jaren volg, die cursus draagt als titel "het leven". Kijk gewoon rondom u, leer uit uw en andermans fouten en denk vooral intuïtief en instinctief.

We zijn met zijn allen blijkbaar vergeten dat we eigenlijk dieren zijn. Door al te veel na te denken schakelen we ons instinct uit. Natuurlijk moeten we ons aan bepaalde waarden houden die andere dieren niet kennen. Doden, verkrachten, anderen kwaad berokkenen en dat soort zaken kunnen niet. Maar een beetje meer luisteren naar ons instinct, zonder al die vragen over waarom we zo of zo denken of leven, daar zouden we moeten naar streven

Wat ik wel leuk vind aan mensen die met zulke dingen afkomen, is dat ze me scherp houden. Je mag bij mij gerust met zulke "crap" afkomen, maar verwacht je wel aan een scherpe reactie. No hard feelings, maar het leven is zo al moeilijk genoeg, daarom: keep is simple!

Misschien ben ik voor sommige mensen veel te aards voor deze wereld, maar je er is tot nu toe nog geen andere wereld ontdekt, dus zullen ze het nog een tijdje met mij moet uithouden.

Wat heb ik genoten van de avond die overgoten werd met hartige discussies en twee pinten Guinness. Vandaar waarschijnlijk de Engelse woorden in mijn column.

Nog een geluk dat mijn "alternatieve" vrienden weten hoe ik in elkaar zit en ze dat respecteren en omgekeerd, anders kon ik alleen op café of naar de sauna gaan en dat is niet half zo leuk.

Also sprach Ben Willems, geloof niet in hem, dat doet hijzelf wel. Geloof in uzelf, dat is zo al moelijk genoeg!

Deze column is ook te lezen op Medium4You en op Politici aan het woord.

Deze column kan je ook terugvinden op de blog Human Interest van Wereldcolumns.nl. Voor één keer geen linken naar Wikipedia, het zou de aard van deze column alleen maar schaden.

Gisteren las ik een klein berichtje in de krant over een vrouw die de gemeente opbelde omdat ze met maden in haar appartement zat. Toen de milieuambtenaar ter plaatsen kwam vertelde de vrouw dat ze haar bovenbuur al drie weken niet meer had gezien. De milieuambtenaar riep de politie erbij, die drong het appartement van de bovenbuurman binnen en vond het dode lichaam van de man in verregaande staat van ontbinding. De man was inderdaad ongeveer drie weken overleden.

Dit berichtje liet me nadenken over de individualistische maatschappij waarin we leven. Natuurlijk is het goed dat tegenwoordig ieder voor zichzelf kan denken. In de jaren vijftig was dat niet zo, dan was het luisteren naar je ouders en natuurlijk mijnheer pastoor.

Helaas betekent een maatschappij als de onze, dat het individu boven de gemeenschap stelt, ook dat de mensen egoïstischer zijn geworden. Kent u uw buren nog? Hebben we nog wel oog voor elkaar? Hebben we nog wel wat voor elkaar over?

Een maatschappij als de onze betekent ook vluchtige vriendschappelijke of-liefdesrelaties hebben. Staat iets ons in een relatie niet aan, pakken we onze biezen. Ruzies uitpraten? Dat vinden we zonde van de tijd en de energie. Luisteren naar elkaar doen we vluchtig en alleen als we er zelf een verhaal van onszelf tegenover kunnen plaatsen.

Ik beken, ook ik ben soms schuldig aan het eigendenken. Maar af en toe probeer ik wel nog tijd te maken voor mijn vrienden. Ook al zong Het Goede Doel ooit "één keer trek je de conclusie, vriendschap is een illusie".