Columns

Vandaag is het zover. Wielerliefhebbers hebben er lang naar uitgekeken. De Tour start. Rotterdam, de startplaats van de Tour zal vol met uitzinnige, nog dronken van geluk door het halen van de halve finale in het WK van hun nationale voetbalploeg zijnde Nederlanders, staan.

De renners warmen hun benen voor de proloog en dan trekt het hele circus zich op gang. Met een korte doortocht door België, gaat het dan via een stuk van het parcours van Parijs-Roubaix naar La Douce France.

Spanning, sensatie, emotie, valpartijen en oorlog op de weg, het hoort er allemaal bij. Maar ik hoop echt dat één ding er niet zal bij horen: doping.

Vlak voor de start zijn er nieuwe verhalen van Floyd Landis over doping bij de ploeg van Armstrong en Bruyneel gepubliceerd. Blijkbaar wil Landis de Tour die hem uitsloot omwille van dopinggebruik schade berokkenen.

Ik heb er niets op tegen dat het gerecht onderzoek doet naar dopinggebruik, maar zonder bewijzen verhalen de wereld in sturen kan niet. Nu weet ik ook wel dat je geen drie weken kan koersen op water en brood, maar men zou eens duidelijk moeten maken hoe men dat wel kan doen.

Kortere ritten, minder zware bergritten kunnen zeker helpen. Alleen willen de media dat niet wegens misschien te weinig strijd en de sponsors willen dat niet wegens minder in beeld.

Ook ik wil strijd zien, maar dan wel zonder me achteraf te moeten afvragen of de winnaar wel eerlijk is geweest en niets genomen heeft. Ik denk dat door meer kortere ritten de strijd even straf kan zijn en door kleinere verschillen tussen de renners de koers alleen maar spannender kan worden.

Kijk maar naar de strijd op de laatste dag tussen Fignon en Lemond, nog nooit zaten meer mensen op het puntje van hun zetel te kijken naar een allesbeslissende tijdrit. Secondenspel was het!

ASO, WADA en UCI moeten rond tafel gaan zitten om het grootste wielerspektakel niet gebukt te laten gaan onder dopingverhalen. Ik pleit voor een eerlijke, cleane, spannende Ronde van Frankrijk en wielersport in het algemeen.

Een paar wielertermen voor wie mee wil praten over de Tour: Wie zijn pedalen niet voelt moet dunnere schoenen aandoen. Wie in de boter trapt moet niet stom staan dat zijn voeten beginnen plakken. Wie het gat laat vallen moet het oprapen voordat er iemand invalt. Wie uit de wind wil zitten moet een windscherm kopen. Wie met de bloemen gaat lopen is een bloemendief.

Laat de koers beginnen, laat de beste winnen. Neen, laat de cleanste winnen!

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Het Wereldantidopingagentschap WADA vindt de straf voor Yanina Wickmayer en Xavier Malisse te mild. Het wil de zaak grondig bestuderen en stapt naar het Internationaal Sporttribunaal (TAS).

Yanina Wickmayer en Xavier Malisse werden door het Vlaams Doping Tribunaal voor één jaar geschorst omdat ze slordig zijn geweest met hun whereabouts. De beslissing veroorzaakte een golf van verontwaardigde reacties.

Wat gaan al die verontwaardigde 'sportliefhebbers' nu zeggen? Als WADA en TAS beslissen dat ze twee jaar krijgen, wat normaal is, in plaats van dat ene jaar dat ze kregen, hebben de zeven advocaten die ze onder arm namen geen poot meer om op te staan.

Die whereabouts dienen om sporters ook buiten de competitie te controleren op eventueel gebruik van doping. Wie daar tegen is mag zich geen sportliefhebber meer noemen want die is niet voor een zuivere sport.

Een ramptoerist is een betere benaming voor zulke lieden, want zonder dopingcontroles mag je er zeker van zijn dat er nog meer dopingdoden zullen vallen. En daar wil ik alvast niet mee schuldig aan zijn.

De traantjes om de straf van het Vlaams Doping Tribunaal zijn nog maar pas opgedroogd of de zakdoeken mogen al terug uit de kast worden gehaald. Het leven van een topsporter kan hard zijn.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.