Columns

De laatste tijd zie ik rondom mij niets dan gedemotiveerde mensen. Op het werk, in mijn vriendenkring, op straat. Ik vraag mij af hoe dit komt.

Ligt het aan de donkere dagen voor kerst of is er meer aan de hand?

Een Belgische werknemer die ongehuwd is en geen kinderen heeft, werkt 214 dagen per jaar om belastingen en taksen te betalen. Pas op 3 augustus valt de "belastingvrije" dag.

Een werknemer in België werkt slechts 151 dagen per jaar voor eigen rekening. Dat melden de kranten van Sud Presse op basis van berekeningen van het economische instituut Molinari.

Ons land scoort qua fiscale druk op de 26ste plaats van in totaal 27 landen. Enkel Hongarije doet het slechter.

Wanneer komt de minister van Financiën mij en mijn lotgenoten persoonlijk bedanken omdat ik als ongehuwde kinderloze man zijn kas spek? Vanaf nu doe ik van 1 januari tot en met 2 augustus geen kloten meer op het werk. Ik laat het werk over aan mijn getrouwde of samenwonende collega's.

Ne mens zou tot 2 augustus onbetaalde loopbaanonderbreking moeten nemen? Maar ja, dan moet je nog meer belastingen betalen en kan je langer werken of je krijgt later minder pensioen.

Neen beste mensen, wij zijn gedoemd om te gaan werken, anders is er geen geld meer om al die sukkelaars zonder werk te betalen of is er geen geld meer om onze zieken te verzorgen.

Ook met dat cadeautje van een jobkorting zijn wij niet veel, wij krijgen het minste loon, dus is ook het bedrag van die jobkorting minder. Ik ben niet verbaasd dat sommige alleenstaanden in het zwart gaan werken. Zij moeten het geld dat ze aan de staat moeten geven toch ergens gaan terughalen?

Zwartwerk is eigenlijk stom, want moest iedereen legaal gaan werken en zijn belastingen betalen zoals het hoort, de staat had meer inkomsten en de belastingdruk zou kunnen dalen.

Maar wie dat zegt in dit land is zowaar een ketter. Maar ja, zo word ik toch al genoemd door gelovigen, heb daar geen enkel probleem mee.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord en Medium4You.

In Antwerpen is een oud-werknemer van het chemisch bedrijf BASF vrijgesproken van laster en eerroof. Het bedrijf had de man voor de rechter gedaagd. Hij werkte vroeger bij BASF maar nam ontslag. Later bleef hij aan de fabriekspoorten pamfletten uitdelen met kritiek op het bedrijf.

Een onderneming van dat kaliber moet tegen kritiek kunnen, vindt de rechter. De man kan ook niet worden beticht van kwade wil.

Dit is pas een deftige uitspraak, wat anders dan die rechter die Humo vandaag voor de tweede keer het verbod oplegde om te verschijnen omdat ze een satirische fotomontage van Koekelberg en Sylvie Ricour in hun blad hadden geplaatst. Door hun eigen fout zijn ze publieke figuren geworden. Dan weet je dat er soms met u kan gelachen worden. Hoeveel cartoons verschijnen er per dag waar de spot met bekende mensen wordt gehouden? Moeten cartoonisten binnenkort gaan vrezen voor hun job.

Blijkbaar is in ons land al wie humor of satire gebruikt om met een situatie te spotten aangeschoten wild geworden. Een kleine troost voor hen is dat ook de mensen die de drang naar censuur aankaarten ook worden aangepakt door de censors. Lees de reacties die ik hier de laatste tijd kreeg er maar eens op na. Ik ga er echter niet meer op in want humorloze censors zijn net als gelovigen overtuigd dat zij en zij alleen de waarheid in pacht hebben.

Gelukkig staat de vereniging van journalisten achter Humo, net als vele columnisten. Ga maar eens naar Medium4You en lees zelf maar hoe schaamteloos sommigen proberen om de vrije meningsuiting en vrije pers te fnuiken.

Ik ben benieuwd of Geert Hoste nog wel een nieuwjaarsconference zal houden, want de canapépromotie en amoureuze perikelen aan de politietop zullen zeker aan bod komen. Misschien kan Hoste volgend jaar enkel nog optreden in de gevangenis. Begrijp je?

Teken hier een oproep voor persvrijheid en vrijheid van meningsuiting!

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Directe leidinggevenden zijn te veel bezig met operationele taken. De organisatie wil dat ze meer strategisch werk verrichten. Intussen missen hun medewerkers coaching, feedback en motivatiegesprekken.

Dat blijkt uit het SD Worx-onderzoek "Personeelspraktijk, HR in kaart", een tweejaarlijkse bevraging bij 300 HR-managers en bedrijfsleiders naar de activiteiten van de HR-afdeling, en uit de NV België, een jaarlijkse enquête bij 3.500 medewerkers.

"People management" staat samen met "het behalen van financiële resultaten" op nummer één in het lijstje van wat organisaties belangrijk vinden in het takenpakket van hun teammanagers, maar leidinggevenden hebben blijkbaar de handen vol met operationele taken (72 pct).

Werknemers zijn zelf ook niet geheel tevreden over het talent management dat binnen hun onderneming gevoerd wordt. Slechts één op de drie medewerkers (36 pct) is van mening dat er in zijn organisatie een cultuur heerst die de ontwikkeling van talent bevordert.

Er blijft door al die taken bijna geen tijd meer over om bijvoorbeeld de sfeer op de werkvloer te proeven of om mensen eventueel bij te sturen indien nodig.

Ook heeft men daardoor de neiging om iedereen "goed" te geven op zijn evaluatie omdat men door te veel "te verbeteren" men nog meer werk erbij krijgt. Want voor die mensen moet men een opvolgingstraject opgestart worden. En door mensen die niet echt goed bezig zijn ook "goed" te geven, wekt men wrevel op bij mensen die wel hun best doen en ook maar "goed" krijgen in plaats van "zeer goed".

Misschien moet men maar eens stoppen met de "cijfereconomie" waar behaalde cijfers en targets halen belangrijker zijn dan mensen!

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

Werknemers met een hoog wettelijk pensioen hebben vaak ook een hoog aanvullend pensioen. Het omgekeerde geldt voor de lage pensioenen, zo blijkt uit een studie van de Katholieke Universiteit van Leuven. Dat berichten De Standaard en de VRT-nieuwsredactie woensdag.

De pensioenen in België zijn erg ongelijk verdeeld. Zo zijn de hoogste 20 procent van de pensioenen gemiddeld 16 keer groter dan de laagste 20 procent. Voor elke euro die iemand met een laag pensioen krijgt, krijgt iemand met een hoog pensioen er dus 16.

Hetzelfde gaat op voor de aanvullende pensioenen. Wie een laag pensioen heeft, heeft vaak geen of een zeer klein aanvullend pensioen kunnen opbouwen via het werk. Wie veel verdiend heeft en dus een hoog pensioen krijgt, heeft ook meestal een groter aanvullend pensioen kunnen opbouwen. De hoogste wettelijke pensioenen krijgen er gemiddeld nog eens 1.000 euro per maand bij. Voor de laagste pensioenen gaat het om zowat 200 euro per maand.

De kleine man (en vrouw) is steeds de pineut! Als uw baas niet genoeg geld meer heeft, wie krijgt er dan zijn loon als laatste? De kleine man/vrouw! Als er een reorganisatie komt, wie verliest er dan als eerste zijn job? De kleine man/vrouw! Wie krijgt er sneller onder zijn voeten als er fouten gebeuren? De kleine man/vrouw!

Die pensioenen moeten beter verdeeld worden, het verschil is te groot! De laagste pensioenen moeten omhoog getrokken worden! Ik ken iemand die en ik zal het in Belgische Franken zeggen, want bij grote bedragen klinkt dit beter, 300.000 Bfr per maand krijgt. Hij heeft op 3 verschillende ambassades gewerkt en krijgt dus drie pensioenen. Hoe die man dat geld op krijgt dat weet ik niet. Men moet niet alleen het minimumpensioen opleggen maar ook een maximumpensioen!

Bedrijven die twee keer voor hetzelfde soort misdrijven worden veroordeeld, riskeren een sluiting van één tot tien jaar. Dat staat in een wetsontwerp van minister van Justitie, Laurette Onkelinx (PS). Zo schrijft De Tijd donderdag. Naast hogere boetes en nieuwe sancties riskeren bedrijven hun veroordeling ook via een publiciteitscampagne bekend te moeten maken.

Het wetsontwerp wijzigt grondig de wet van 1999 op de strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen. Die wet bepaalt de regels die gelden wanneer bedrijven, vzw's en andere rechtspersonen misdrijven hebben gepleegd. Minister Onkelinx dient het ophefmakende wetsontwerp eerstdaags in het parlement in.

Het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) is verrast en verontwaardigd dat Onkelinx het wetsontwerp niet meer wil aanpassen en nu al indient in het parlement.

Dat men bedrijven superboetes oplegt of desnoods een groot deel van hun winsten doet afgeven daar ben ik het mee eens, maar dat men bedrijven wil gaan sluiten en dus banen in gevaar brengt dat vind ik ronduit schandalig. De werknemers van een bedrijf moeten niet het slachtoffer worden van het gefoefel van hun bazen. Deze wet mag nooit door het parlement komen! Wie dit goedkeurt kan zichzelf geen "vertegenwoordiger van het volk" meer noemen!

Een Belg op de twee voelt zich "gelukkig" of "heel gelukkig" op het werk, terwijl ongeveer een op de drie Belgen zich "eerder gelukkig" voelt. Dat blijkt uit een peiling bij 1.512 werknemers door het onderzoeksbureau ZebraZone, dat gespecialiseerd is in de perceptie van werknemers. Het merendeel van de Belgen vindt de relatie met zijn of haar werkgever boeiend (73 procent), gebaseerd op vertrouwen (71,9 procent) en stabiel (63,5 procent).

Weet je wanneer ik "gelukkig" ben op mijn werk? Als ik mijn baas niet hoef te zien en ik mijn werk kan doen op een manier waar ik me goed bij voel en als ik het gevoel heb dat ik niet al te veel controle krijg.

"Gelukkig" loop ik als stadswachter in Wilsele en Wijgmaal rond. Daar is veel natuur en toch heb ik er het gevoel dat ik me nuttig kan maken voor de mensen die er wonen.

Ik mag me "gelukkig" prijzen dat ik niet op een bureau zit waar je voortdurend in de gaten gehouden wordt door bazen of collega's. Ik zou er zot worden, mensen die dat werk willen doen verdienen zeker respect. Ach ja, als we maar "gelukkig" zijn!

Unizo pleit voor een goedkopere opzegvergoeding voor bedienden en een kortere ontslagtermijn. Bovendien moeten de werkgeversbijdragen omlaag en dringt een slankere overheid die efficiënter werkt zich op. Dat staat in een memorandum met de prioriteiten voor de ondernemers voor de volgende federale regering, die Unizo traditioneel enkele maanden voor de verkiezingen naar voren schuift. De lijst bevat heel wat punten waar de organisatie eerder al op hamerde. Eén van die evergreens is een hogere flexibiliteit van de arbeidsmarkt.

"Er wordt vaak verwezen naar Scandinavië", stelt gedelegeerd bestuurder Karel Van Eetvelt. "Ze hebben zoals ons land een model van hoge bijdragen, gekoppeld aan een hoge mate van flexibiliteit op de arbeidsmarkt".

Dat laatste is bij ons niet het geval. "Van twee dingen één", stelt Van Eetvelt. "Ofwel verlagen we de bijdragen drastisch - geen gepruts in de marge-, ofwel wordt dringend iets gedaan aan de opzegtermijnen en -vergoedingen". Unizo pleit voor dat laatste. Ook vraagt Unizo een inperking van de overheidsuitgaven.

Met andere woorden: Unizo wil mensen gemakkelijker en goedkoper op straat kunnen zetten. Al jaren zagen ze over flexibiliteit die de werknemers aan de dag moeten leggen, maar zelf zijn ze zo flexibel als een ijzeren balk. Oudere werknemers worden zomaar op straat gezet, terwijl ze zelf het generatiepact dat zegt dat mensen langer moeten werken hebben ondertekent.

Ieder bedrijf dat mensen ontslaat zou verplicht moeten worden om de geld te storten in een fonds dat opleidingen en outplacement betaalt voor ontslagen werknemers.