Columns

De speekseltest voor het opsporen van drugs is helemaal niet zo betrouwbaar. Dat schrijft La Dernière Heure/Les Sports op basis van enkele studies. Staatssecretaris voor Mobiliteit Etienne Schouppe (CD&V) wil de test vanaf 1 oktober laten gebruiken bij controles.

Kunnen onze politici dan echt niets meer goed doen?

Vandaag legt Di Rupo een ultiem voorstel over Brussel en de spliting van BHV op tafel. Aanvaarden de Vlaamse partijen dit niet, dan is het gedaan met de preformatie. Wat dan? Volgens de Franstalige partijen kan men dan van nul beginnen en tellen al de tot nu toe gemaakte afspraken niet.

Hoe lang gaat die miserie nog blijven duren?

Politicus Bert Anciaux (sp.a) heeft op zijn blog de manier gehekeld waarop de media verslag hebben uitgebracht over de dubbele moord in Halen. Hij noemt de journalisten zelfs "hongerige en nietsontziende maden die zich voeden aan letterlijke en figuurlijke lijken".

Anciaux pleit er nu voor om de wetgeving aan te passen om gelijkaardige taferelen in de toekomst te vermijden. "Het gaat hier niet meer om nieuwsgaring en duiding, maar om verkoop en misbruik van emoties en menselijke ellende", schrijf Anciaux.

De politicus meent dat de journalisten een gebrek aan respect hebben. "De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiecordon met schuttingen. Het hek is helemaal van de dam, de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten."

Ik geef hem groot gelijk, ik schreef eerder deze week al twee columns waarin ik de manier van werken van onze media aanklaag. De Pers en de moord in Halen en Het Laagste Nieuws en Vlaamse Televisie Mongolen.

Ik vind het niet kunnen dat iemand zijn/haar naam, leeftijd, adres, beroep, foto en weet ik niet nog wat allemaal, in de pers verschijnt als die persoon gewoon nog maar werd meegenomen voor verhoor. Stel u voor dat die persoon onschuldig blijkt te zijn. Zijn/haar naam is wel voorgoed besmet, want de mensen denken toch altijd "waar rook is, zal wel vuur zijn".

Zouden de media zich dan hebben verontschuldigt? Vergeet het maar. Onlangs las ik een artikel met de welluidende titel "verkrachter zit jarenlang onschuldig in de cel". Waarom noemt men iemand die onschuldig blijkt toch nog een verkrachter? Omdat dat verkoopt! Het draait om winst en daar zijn alle middelen goed voor. Zelfs leugens.

Pas als het gerecht zegt om wie het gaat of als er bekentenissen worden afgelegd kan men de identiteit prijsgeven. Dat is het enige wat er in de wet die Anciaux wil moet staan. Dit heeft niets met persvrijheid te maken, maar met enig fatsoen.

Eigenlijk zou de rechter de man moeten vrijspreken omdat hij door al die mediaheisa geen eerlijk proces meer kan krijgen. Pas op, dit kan volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en is in het verleden al gebeurt. Ik hoorde bij Phara advocaat Walter Van Steenbrugge hiervoor pleiten, al was het maar om de media eens wakker te schudden.

Ook hij wil zo'n wet, maar de minister van media Ingrid Lieten, gelooft nog steeds in de deontologische code van de media. Blijkbaar wil zij niet inzien dat met een code waar geen boetes of schorsingen gepaard gaan bij overtredingen, niet helpen.

Er zijn journalisten die zich wel aan die code willen houden, maar hun bazen eisen van hen dat ze met scoops voor de dag komen. Checken en dubbelchecken, is er niet meer bij. Hoe anoniemer de getuigen, hoe beter. Hoe vunziger het verhaal, hoe beter. Hoe sneller het in de media komt, hoe beter.

En de journalisten? Zij schrijven wat hun broodheren en hun lezers het liefste willen. De uitspraak van de week hoorde ik in een buurtwinkel de dag nadat de man was meegenomen voor verhoor en nog niet in verdenking was gesteld of bekentenissen had afgelegd. "Hij is het, anders zouden de gazetten zijn foto en naam niet afdrukken", mijn antwoord was simpel "awel, dan hoop ik van harte dat hij het niet is, ben benieuwd wat de gazetten dan gaan zeggen.

Blijkbaar heeft het volk meer geloof in de media dan in het gerecht of de politiek. Het zegt genoeg....over de gemiddelde Belg en... onze instellingen.

Gisteren nog kloeg een vakbond bij de politie over het feit dat men de strengste Bob-campagne ooit, zoals ze werd aangekondigd door de regering niet naar behoren kan uitvoeren. Men heeft te weinig manschappen en van de minister van Binnenlandse zaken mogen ze geen overuren meer maken.

Hoe kan dit? Onze politici doen de moeite niet meer om te overleggen met de mensen op het terrein. Ze hebben een idee in hun hoofd en iedereen moet meteen springen om dat uit te voeren. En dan komt men natuurlijk in de problemen achteraf en wie krijgt dan de schuld? Niet de minister of de Staatssecretaris, die wassen hun handen dan wel in onschuld.

Maar niet alleen onze ministers maken er een knoeiboel van. Hoeveel wetten zijn er de laatste tijd niet gemaakt die achteraf moesten aangepast worden wegens niet reëel, ongrondwettelijk of niet controleerbaar? Hoeveel wetten worden er achrtaf niet vernietigt door de Raad van State of het Grondwettelijk Hof? Hoeveel reparatiewetten hebben we de afgelopen tijd wel niet gehad? Geloof me, veel meer dan vroeger.

Dit komt natuurlijk ook door de huidige generatie politici die veel te jong en zonder voldoende politieke opleiding binnen hun partij in het parlement worden gedropt. Zij moeten het vak al doende leren en dan maakt men al wel eens fouten. Helaas informeren ook de meeste onder hen zich niet genoeg.

En als er een regering komt met een nieuwe meerderheid dan worden er een heel deel wetten van de vorige meerderheid vernietigd of aangepast. Ieder jaar verschijnen er in het Staatsblad ongeveer 100.000 pagina's aan wetteksten bij. Wie kan daar nog aan uit? En van ons wordt dan nog verwacht dat we alle wetten kennen!

Om dan nog maar te zwijgen over de pestwetten die sommige politici maken om aan iedereen hun eigen grote gelijk op te leggen. Het algemeen rookverbod in de horeca is er zo eentje, CD&V wil deze wet er per se doorkrijgen omdat zij vinden dat iedereen gezond moet leven. Maar denkt u dat ze dit met de horecasector of cafébazen heeft overlegt? Vergeet het maar! Gelukkig dat de andere partijen hen beginnen terug te fluiten.

Ik roep al jaren om een comité Wetgeving waar advocaten, juristen, rechter en experten in allerlei materies in zetelen en die onder toezicht van het parlement staat op te richten . Deze commissie zou twee taken moeten krijgen. De eerste taak is het bekijken van nieuwe wetten op grondwettelijkheid, realiteit en controleerbaarheid. De tweede taak is alle wetgeving doornemen en verouderde wetten moderniseren en waar nodig schrappen. Zij geven hun adviezen door aan het parlement, die ze dan op hun beurt moet opvolgen.

Deze commissie zou ten goede komen aan een efficiëntere wetgeving. Ook zou zoals dat in Nederland het geval is het Rekenhof en het Planbureau de begrotingen van de regeringen en de verkiezingscampagnes van alle partijen moeten nakijken op financiële haalbaarheid en opbrengst wat werkgelegenheid betreft. Gedaan met al die loze beloftes en verklaringenover goed bestuur en waar achteraf toch niet van komt.

Maar ja, ik kan blijven roepen tot ik een ons weeg. Het eigenbelang en dat van hun achterban gaat boven het algemeen belang of soms zelfs de individuele vrijheid. En aan de politici heb ik nog één boodschap: praat de volgende verkiezingscampagne niet meer over goed bestuur, want u hebt er de laatste tijd niets van gebakken.

Deze column is ook te lezen op Politici aan het woord.

Na het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens over de assisenprocedure in België, rijst de vraag welke gevolgen dat zal hebben voor andere assisenzaken in ons land. In Antwerpen is alvast een assisenproces opgeschort. In ons land moet een assisenjury gewoon ja of nee antwoorden op de schuldvragen, zonder dat ze hoeft uit te leggen waarom ze dat doet.

Volgens de urbanisatiewetgevingen mag dit niet !

In België is het nl. zo dat er verschillende types "grond" zijn, landbouw- en bosgrond, waar niet op mag gebouwd worden ;
Bouw-industrie- en Villagronden, waar wél op mag gebouwd worden, naargelang bestemming different ;
En recreatiegronden, waar huisjes op mogen staan van 60 tot 80 m², met een max. nokhoogte van 5 m en een max. volume van 240 m³. En daar gaat het over, bewoners van recreatiegronden.

Recreatiegronden zijn nog net betaalbare gronden, met een bescheiden huisje op. Maar deze mogen enkel gebruikt worden door mensen die in elk geval voldoende inkomen hebben om al een huis te hebben en nog genoeg over te hebben om een extra huisje te kopen om de "weekends" in door te brengen. Er staan geen beperkingen op hoe lang zo’n weekend duurt, het mag 365 dagen per jaar aan de gang zijn....zolang u er officieel maar niet woont mag u doen wat u wilt !
Mensen die datzelfde huisje als hun enig huisje hebben en bijgevolg ook officieel willen/moeten bewonen, dat mag niet !
Conclusie : deze huisjes mogen hier enkel staan voor het genoegen van welgestelden, niet voor de "gewone mens", want dan gaat die in overtreding.... Er is immers een wet uit de burgerlijke stand die zegt dat je je adres moet zetten daar waar je daadwerkelijk woont...

Als iemand die niet rijk genoeg is om 2 huizen te hebben dus een stukje recreatiegrond verwerft, komt daar dus sowieso een overtreding bij te pas, en dat, dat is pure discriminatie !!!!!!!!!!!! Alle huisjes die ergens mogen staan moeten voor iedereen beschikbaar zijn, niet enkel voor degenen onder ons die het wat breder hebben !

Vandaar deze brief aan ondertussen al verschillende ministers....Marino Keulen, Dirk Van Mechelen....

Geachte heer Minister,

U bent verondersteld stedenbouwkundige problemen op te lossen, vandaar dit schrijven naar u . Het principe van "2de verblijven", "weekendhuisjes" e.d. is mijn inziens illegaal, in strijd met de wetten op discriminatie en daar wou ik toch graag even uw aandacht op vestigen...

Laat ons als voorbeeld de zgn. weekendhuisjes (legaal gebouwde wel te verstaan) op recreatiegronden nemen :

Volgens de huidige wetgeving komt het erop neer dat er op recreatiegronden huisjes van max 60 / 80 m² mogen staan, maar dat deze eigenlijk enkel mogen gebruikt worden/toebehoren aan/door mensen die over voldoende financiële middelen beschikken om reeds een "vaste" woning te hebben en er daarnaast nog een 2de verblijf kunnen op nahouden...

Mensen die datzelfde huisje willen gebruiken als enige huisje gaan in overtreding, hetzij met de wet op de ruimtelijke ordening, hetzij met de burgerlijke stand, die stelt dat men zich moet inschrijven daar waar men daadwerkelijk woont...
Wat het nog absurder maakt, is het feit dat het in realiteit om een louter administratieve kwestie gaat, mensen die permanent in hun weekendverblijf wonen maar kans hebben gezien hun adres elders te zetten krijgen geen problemen....mensen die eerlijk hun adres zetten waar ze wonen daarintegen wel....het lijkt vele gemeenten dus eigenlijk vooral om hun belastingsinkomsten op de 2de verblijven te gaan...

Gezien de voor de meesten onmogelijk te betalen bouwgrondprijzen zullen steeds meer mensen - die behoefte hebben aan rust en natuur rondom hun- kiezen voor een (administratief problematisch) vast verblijf op recreatiegrond, niet iedereen is nl geschikt voor het bewonen van een sociale woning in een appartementsblok, vele bewoners van weekendhuisjes worden al depressief bij de gedachte eraan....

Daarom wil ik u vragen van het probleem ten gronde aan te pakken, nl door het principe van weekendhuisjes te veranderen in bijvoorbeeld bouwgrond type 2, waar dezelfde afmetingen als nu op recreatiegrond behouden blijven. Mensen die het zich kunnen permitteren zullen nog steeds villagronden e.d. bewonen en eventueel een stukje recreatiegrond erbij nemen, en mensen die zich geen bouwgrond kunnen permitteren maar zich sterk verbonden voelen met de natuur zullen in administratieve pais en vree op hun aards paradijsje kunnen wonen....

En dan is er ook geen discriminatie meer, legaal gebouwde huisjes zijn dan voor iedereen toegankelijk, niet enkel voor de welgestelden onder ons....

Mijnheer de Minister, ik vertrouw op uw doorzicht teneinde deze scheve situatie weer recht te zetten.