Columns

Het wordt warm de komende dagen of beter gezegd heet. De vrouwen zijn dan kort van stof en... zo heb ik ze graag.

Alleen zijn veel mensen dan op een andere manier kort van stof. Een vriendelijk woord komt er met moeite over hun lippen. Zagen, klagen en blazen kunnen ze daarentegen met dit weer als de beste. In Gent smeet er zelfs iemand een hakmes naar spelende kinderen! Te gek voor woorden!

Ik heb al verhalen gehoord van mensen die hun huis gaan verkopen op dat er een speeltuin in hun omgeving komt, mensen die zelfs mensen mobiliseren om "lawaaimakende kinderen" weg te houden van speeltuinen en ga zo maar door.

Sommigen gaan zover dat ze zelfs mailen naar burgemeesters, schepenen, gemeenteraadsleden en ouderverenigingen van scholen.

Blijkbaar kunnen mensen nog minder verdragen bij warm weer dan anders. Als je zelf niet sterk genoeg ben zou een mens zelf nog onverdraagzaam gaan worden tegen die onverdraagzamen.

Voor de rest klaagt men dat kinderen te dik worden omdat ze teveel achter de televisie of computer zitten. En nu ze buiten spelen is het nog niet goed. Ik vrees dat onze maatschappij zienderogen verzuurder aan het worden is.

Is het nu echt zo erg dat kinderen overdag spelen? En bij spelen hoort nu eenmaal wat lawaai.

Er zijn er ook klagen over de rommel die kinderen achterlaten. Welnu, ik raadt iedere gemeente aan om een ploeg bij de reinigingsdienst samen te stellen die de speelpleinen één keer per dag komt opkuisen en vraag ook aan de ouders om hun kinderen te vragen hun afval in de vuilbakjes te doen.

Maar ook de klagers kunnen zelf iets doen. Zet eens een vriendelijk gezicht op en ga praten met die gasten. Vraag hen zelf eens om alles netjes achter te laten. Laat u geregeld zien zodat men weet dat er een vorm van toezicht is.

En als het echt erg wordt, door bijvoorbeeld vandalisme, bel dan naar de politie in plaats van boze mails of brieven te schrijven naar jan en alleman. De politie is veel sneller ter plaatse dan een burgemeester en kan indien nodig vaststellingen doen.

Maar door alleen maar te klagen kom je nergens. Je jaagt er alleen maar jezelf en anderen mee op. Zo krijg je op den duur burenruzies. Want die kinderen komen meestal ook uit de buurt.

Voor iedereen een goede, leuke en verdraagzame vakantie toegewenst. En voor klagende vrouwen: ik heb liever dat u op een andere manier kort van stof bent.

Deze column is ook te lezen op Medium4You en Politici aan het woord.

Dames en Heren. Het is tijd voor pijnlijke onthulling. We leven in een dictatuur. U mag geloven dat Nederland een democratie is, waar iedereen mag zeggen en denken wat hij wil, maar ik blijf het herhalen: we leven in een dictatuur.

Niet die van de media, de technologie of de commercie; de ware dictatuur is die van het weer. Vorige week zaterdag merkte ik dat goed. Ik zeulde de Paasboodschappen naar huis, en plotseling fietste er een man tegenover me, traag, te traag, die me aandachtig opnam en daarna riep: ‘Goede jas!’ Beschuldigend. Inderdaad, ik droeg een wollen winterjas. Helemaal dichtgeknoopt, daar bovenop een dikke sjaal. Of ik maar even verantwoording wilde afleggen. Zelf ging mijnheer gekleed in een korte broek, die vrij zicht bood op zijn gebruinde knieën, en hij droeg een vrolijk shirtje. Had ik misschien niet door wat voor weer het was? Ik mompelde braaf ‘Sorry’, maar eenmaal thuis dacht ik: “Het hersenspoelen is dus weer begonnen.” Ik moet van alles uittrekken, en bovenal: lachen, genieten, af en toe spijbelen en terrasjes pakken, meefluiten met nostalgische zomerhits. Ik moet vakantieplannen maken, en kwetteren over leuke rokjes, recepten voor frisse salades, ik moet flirten alsof ik een vlindertje van vijftien ben, en ik word geacht het weer mooi te noemen, liever nog prachtig…
Zelfs die melancholieke, introverte Gerrit Hiemstra eist dat van mij, al doet hij dat goddank wel zuchtend – want tja, opdracht is opdracht…
Ik moet mezelf verloochenen, als een geboren vrijdenker in een familie van fundamentalisten.

Mooi weer? Dat is het in november, als de bomen vechten tegen de wind, een gevecht dat ze verliezen – met rondwaaiend goud, broos, vergankelijk goud, tegen een loodgrijze hemel. Mooi weer is het, als de gordijnen ‘s middags al dicht kunnen, en opwapperen als er een ijzige sneeuwwind binnenwaait. Mooi weer is weer waarbij je kunt nadenken over echte liefde en echte dood, op een waarachtige, harde, onmooie manier. Mooi weer is regenweer waarin niemand ziet dat je jankt om de ellende die het leven is. Weer, waarin je Jacques Brel hoort fluisteren en briesen. Mooi weer is weer waarin je moet proberen zelf een brandende zon te zijn, tegen beter weten in. Natuurlijk, ik kan het spelletje prima meespelen, en doen alsof er geen crisissen en conflicten bestaan, een wijntje aan het water kan ik best waarderen… Maar soms voel ik me een banneling, een roepende in de woestijn… Namens al diegenen die deze wanhoop delen zou ik de blije, vrije meerderheid willen vragen: mag het een beetje minder? Mogen wij, bij wijze van verzetsdaad, nog even in onze Noorse truien lopen? Mogen wij ’s nachts alstublieft klaarwakker de dagen tot eenentwintig september tellen,wanneer we weer onszelf kunnen zijn, op onze eigen, nimmer frivole, hartstochtelijk herfstige wijze? Zolang wij worden getergd en gemarteld met kletspraat over iedereen die geniet van het mooie weer… ‘Dus moet jij ook, je wilt toch geen spelbreker zijn?’ – zolang verdom ik het te geloven dat ik leef in een vrij land. Het is maar dat u dat beseft.

Désanne Van Brederode, columniste van Buitenhof TV.

foto Cartel82 Some rights reserved

Foto 1ieve Some rights reserved

De drie communautaire bemiddelaars vragen geduld om een oplossing te vinden voor de politieke crisis, maar volgens hen is iedereen overtuigd van de noodzaak van een staatshervorming. François-Xavier De Donnea, Raymond Langendries en Karl-Heinz Lambertz gaven vandaag voor het eerst een persconferentie.

Geduld is een schone deugd, maar het mag niet te lang duren. Maar het is nu toch zomervakantie dus is er alle tijd om de gedachten eens wat te verzetten. Nu zie ik Bert De Wever nog niet direct in een hangmat rustig zitten luieren of in zwembroek aan de rand van een zwembad liggen genieten. Dat laatste wil ik trouwens niet eens zien.

Ik kan de drie bemiddelaars alleen maar gelijk geven want met ultimatums kom je nergens. Iets wat al jaren aansleept op een paar maanden willen oplossen lijkt me nu niet echt logisch of slim. Maar ik heb de indruk dat enige logica de huidige generatie politici vreemd is. Scoren bij de eigen achterban, dat is het enige waar deze lieden nog mee bezig zijn.

Laat alles maar eens een paar maanden rusten, zou zelfs zeggen tot na de verkiezingen van volgend jaar. Daarna komt er een wat rustigere tijd zonder verkiezingen aan en kan men zonder campagnegevoelens onderhandelen. Dat scheelt een slok op een borrel en de beste beslissingen worden nu eenmaal altijd genomen tussen pot en pint. Spreekwoordgewijs aan politiek doen, het is eens wat anders dan al dat saai gepalaver.

Deze column is ook te lezen op Medium4You.

De zon schijnt alsof het zomer is, vrouwen zijn kort van stof alsof het zomer is, de verzuurde wintergezichten zijn vervangen door lachende zomergezichten.

Kon het maar altijd zomer zijn in de lente!

Gedaan met dat gezeur over de regen! Gedaan met dat gezeur over de koude! Zelfs de grootste pessimist kan zichzelf niet meer bedwingen om te beginnen zingen. Zelfs het grijze politieke wereldje krijgt meer kleur.

Kon het maar altijd zomer zijn in de lente!

Deze column is ook te lezen op de blog Human Interest van Wereldcolumns.nl.